รู้สึกไหมว่าหลายครั้งหลายเหตุการณ์ เราไม่ได้เหนื่อยกับเรื่องของตัวเองเลย แต่กลับล้าจากการนั่งอยู่ในบทสนทนาที่ไม่ได้ตั้งใจเข้าไปอยู่ ตั้งแต่แชตที่ต้องตอบ โทรศัพท์ที่ต้องรับ ไปจนถึงอารมณ์ของใครบางคนที่ถูกโยนมาไว้ตรงหน้า โดยไม่มีใครถามเราว่า “พร้อมรับไหม?”
การรับรู้และจัดการอารมณ์ของคนอื่น กลายเป็นงานที่ไม่มีตำแหน่ง ไม่มีวันหยุด และไม่มีคำว่าพอ เราฟังทั้งที่ใจเริ่มแน่น เราตอบทั้งที่ยังไม่รู้สึกอะไร และค่อยๆ เผลอเอาความรู้สึกของคนอื่นมาวางไว้เหนือความรู้สึกของตัวเอง
หลายครั้งเราไม่ได้ถูกขอให้ช่วย แต่เรารีบเข้าไปแบก เพราะความเงียบดูน่ากลัว เพราะกลัวจะถูกมองว่าใจร้าย หรือเพราะเคยชินกับการเป็นคนที่เข้าใจทุกคน ความเหนื่อยแบบนี้ไม่โวยวาย แต่มันค่อยๆ กินพื้นที่ใจ จนเรารู้สึกว่างเปล่าโดยไม่รู้สาเหตุ
การตั้งขอบเขตให้กับตัวเองบ้างจึงไม่ใช่การผลักใครออกไปจากชีวิต ไม่ใช่ว่าฉันจะไม่เอาใครเลยในชีวิตนี้ แต่ถ้ามองอย่างมีสติและเข้าใจโลกแบบที่เป็น มันคือการแยกให้ออกว่า อะไรคือความรู้สึกที่เราควรดูแล (ซึ่งจำเป็นมากๆ ในยุคนี้) และอะไรไม่จำเป็นต้องรับมาเป็นภาระให้เหนื่อยเปล่าๆ โดยที่เราไม่ได้อะไร เราไม่จำเป็นต้องเป็นพื้นที่รองรับอารมณ์ของทุกคนก็ได้นะ และไม่จำเป็นต้องตอบทุกบทสนทนา หากใจเราไม่พร้อม
การเงียบในบางจังหวะ การที่ไม่ต้องตอบอะไรกลับไปในทันที หรือการถอยออกมาสักก้าวสองก้าว ไม่ได้ทำให้เราเป็นคนใจร้าย แต่มันช่วยให้เรายังเหลือแรงสำหรับชีวิตของตัวเอง การโตขึ้นอาจไม่ได้หมายถึงการรับมือกับทุกอย่างได้เก่งขึ้น แต่คือการรู้ว่าอะไรควรรับ และอะไรควรวางลงอย่างไม่รู้สึกผิด เมื่อเราเริ่มเคารพขอบเขตของตัวเอง อารมณ์ที่ผ่านเข้ามาจะไม่ทำให้ใจหนักเหมือนเดิม และพื้นที่เล็กๆ ที่ได้คืนกลับมา อาจเป็นพื้นที่เดียวกันกับที่ทำให้เรารู้สึกเป็นตัวเองอีกครั้ง
