*บทความนี้มีการเปิดเผยเนื้อหาซีรีส์*
ในช่วง 2–3 ปีที่ผ่านมา ปรากฏการณ์ความนิยมในเรื่องคนทรงและไสยเวทเกาหลีมีมาให้เห็นกันเรื่อยๆ หลังจากความสำเร็จระดับปรากฏการณ์ของ Exhuma บนจอเงิน หรือรายการเรียลลิตีอย่าง Battle of Fates, Possessed Love ก็ช่วยผลักดันให้เรื่องลี้ลับสไตล์เกาหลีหรือ K-Occult กลายเป็น Soft Power ระลอกใหม่ที่ทรงพลัง อาจจะเพราะผู้ชมทั่วโลกเริ่มเบื่อหน่ายกับพล็อตซอมบี้หรือสัตว์ประหลาดสไตล์ ฮอลลีวูด K-Content จึงขุดนำเอาวัฒนธรรมและพิธีกรรมพื้นบ้านมาปัดฝุ่น ปรับลุคให้ร่วมสมัยกลายเป็นวัตถุดิบชั้นดีตอบโจทย์รสนิยมเสพความ Exotic ของคนรุ่นใหม่และตลาด Streaming ทั่วโลกได้อย่างตรงจุด
The East Palace ก็เดินตามสูตรนั้น และทำถึงจนหลายเรื่องในโลกออนไลน์พูดเป็นเสียงเดียวกันว่าดูได้ 8 ตอนรวดไม่มีอ่อม ทั้งตื่นเต้นไปกับฉากแอ็กชันฟันดาบ บรรยากาศอึมครึม และซีจีระดับฮอลลีวูด สอดแทรกเรื่องราวความบิดเบี้ยวเน่าเฟะในจิตใจมนุษย์ได้ลงตัว
เรื่องราวของ The East Palace เริ่มต้นขึ้นในตำหนักบูรพา ซึ่งควรจะเป็นสถานที่ประทับของรัชทายาท แต่กลับกลายเป็นจุดศูนย์กลางของคำสาปอันสยดสยอง เมื่อรัชทายาทองค์ปัจจุบันประชวรด้วยโรคประหลาดที่แพทย์หลวงไม่สามารถรักษาได้ นำไปสู่การดึงตัว กูชอน (นัมจูฮยอก) คนทรงที่สามารถมองเห็นมิติวิญญาณให้เข้ามาสืบหาความจริง
การไขปริศนาครั้งนี้กูชอนต้องร่วมมือกับแซงกัง (โนยุนซอ) องค์หญิงผู้มีสัมผัสพิเศษ และต้องเผชิญหน้ากับเกมการเมืองอันเลือดเย็นของกษัตริย์ผู้ทรงอำนาจ (โชซึงอู) ที่ยอมทำทุกอย่างเพื่อรักษาบัลลังก์ ยิ่งกูชอนและแซงกังสืบลึกลงไปในพระราชวังมากเท่าไร พวกเขาก็ยิ่งพบว่าสิ่งอสูรที่รังควานวังหลวงแห่งนี้ ไม่ใช่สิ่งแปลกปลอมที่หลุดมาจากนรกโดยไร้สาเหตุ แต่เป็นผลผลิตจากการทำพิธีไสยเวทดำและการสังเวยชีวิตผู้บริสุทธิ์นับร้อยเมื่อ 30 ปีก่อน
ประเด็นหลักของ The East Palace คือ ‘คนเรานี่แหละคือปีศาจที่แท้จริง’ โดยชี้ให้เห็นว่า ความน่ากลัวของผีและปีศาจในเรื่องเป็นเพียงแค่ “ผลลัพธ์” แต่ “ต้นเหตุ” ที่แท้จริงมาจากความเน่าเฟะของมนุษย์ ผู้มีอำนาจยอมกลายเป็น “คนเล่นของ” ใช้ไสยศาสตร์ดำสังเวยชีวิตผู้บริสุทธิ์ เพียงเพื่อรักษาตำแหน่งของตัวเอง แม้แต่ตัวละครในเรื่องยังพูดอยู่ซ้ำๆ ว่าใครคือปีศาจที่ยังมีชีวิต โดยการตามติดไขความลับของกูชอนและแซงกังก็เหมือนการปอกเปลือกไปทีละชั้นให้เห็นธาตุแท้ของมนุษย์ พร้อมๆ กับการทำความรู้จักประเภทของผีและปีศาจจนเหมือนเป็นพจนานุกรมผีเกาหลีเลยทีเดียว
เอาเข้าจริงถึงแม้ผีและสัตว์ประหลาดในเรื่องจะเป็นผีเฉพาะถิ่นตามความเชื่อของเกาหลีโบราณ แต่ ซีรีส์ แก้โจทย์ดี ด้วยการใช้ความอาฆาตแค้น (Han) เป็นสื่อกลางหลักในการเล่าเรื่อง อย่างการนำเรื่องราวของวอนกวีและอักกวี ผีที่สั่งสมความคลั่งแค้นที่เป็นภาษาสากลให้คนดูรู้สึกอินตามได้ไม่ยาก ขณะเดียวกันก็ตีความกวีแมหรือผีจากพลังธรรมชาติออกมาเป็นเจ้ากอม็อกซารี มีทั้งความน่ารักตะมุตะมิและสยองขวัญแบบดาร์กๆ จนคนในโลกออนไลน์ตั้งฉายาให้ว่า Labubu แห่งโลกวิญญาณ และกลายเป็นมาสคอตที่สร้างความจดจำให้ ซีรีส์ เรื่องนี้ได้อย่างดีเยี่ยม
ส่วนด้านเทคนิค ต้องยอมรับว่าทีมสร้างสอบผ่านระดับท็อปฟอร์ม Special Effects ทำออกมาได้เนียนตาและมีรสนิยม อย่างในฉากมิติวิญญาณและการออกแบบการเคลื่อนไหวของสัตว์ประหลาดก็ผ่านการออกแบบมาอย่างดี รวมถึง Sound Design ทำออกมาได้อึมครึม สร้างความอึดอัดและกดดันแถมใส่เพลงร็อกเข้ามาในซีรีส์เกาหลีย้อนยุคได้แบบไม่รู้สึกติดขัด
ที่สำคัญที่สุดคือการเดินเรื่องที่รวดเร็ว ฉับไว ไม่เสียเวลาไปกับฉากดราม่า พอผ่านช่วงปูกฎเกณฑ์ของโลกวิญญาณในตอนแรกๆ ไปได้ เรื่องก็อัดสปีดความเข้มข้น ลำดับภาพและทิ้งท้ายตอนได้อย่างชาญฉลาด จนกลายเป็นงานที่หยุดดูไม่ได้
ส่วนด้านการแสดง ถือเป็นการคัมแบ็กที่ท็อปฟอร์มมากของนัมจูฮยอกในบทกูวอน โดยเฉพาะฉากแอ็กชันฟันดาบได้ดุดัน สวยงาม มาพร้อมความกวนนิดๆ กลายเป็นเคมีที่เข้ากันได้ดีกับโนยุนซอ ในบทแซงกังคาแรกเตอร์องค์หญิงหัวขบถดู ซีเรียส จริงจัง แต่เป็นเคมีที่สมดุล ที่สำคัญบทไม่เสียเวลากับเลิฟไลน์ให้ดูรุงรัง แต่เน้นไปที่ความเข้าอกเข้าใจของคนที่ต้องแบกรับชะตากรรมร่วมกันมากกว่า และที่จะไม่พูดถึงไม่ได้คือโชซึงอู ในบทพระราชาที่ทำให้ซีรีส์มี น้ำหนัก และน่าเกรงขามเป็นภาพสะท้อนความเป็นมนุษย์ที่คนดูก็ถูกตั้งคำถามว่าถึงความดีความชั่วของมนุษย์สีเทาเข้มคนนี้อยู่เหมือนกัน
โดยภาพรวม แม้ประเด็นหลักของ The East Palace จะเหมือนการผลิตซ้ำเรื่องเดิมที่เห็นบ่อยในซีรีส์เกาหลี แต่ก็ถือว่าสอดแทรกไอเดียเกี่ยวกับความเชื่อเรื่องผีได้อย่างมีชั้นเชิง ตอบโจทย์ทั้งความบันเทิงด้วย SFX คุณภาพสูง การเดินเรื่องที่กระชับ และการแสดงอันทรงพลังของทีมนักแสดง เป็นซีรีส์อีกเรื่องของปีนี้ที่เราคงตั้งตารอดูซีซันต่อไป
ภาพ: Netflix
