ต่อจากนี้ทุกครั้งที่นักท่องเที่ยวเดินทางเข้าไทย จะมีส่วนช่วยดูแลประเทศของเราไปในตัว เพราะไทยกำลังจะเริ่มเก็บค่าธรรมเนียมนักท่องเที่ยว 450 บาท เหมือนกับอีก 85 ประเทศทั่วโลก ที่เก็บค่าธรรมเนียมลักษณะนี้เป็นปกติอยู่แล้ว
ค่าธรรมเนียมนี้ถูกวางไว้เป็นเงินก้อนสำคัญเพื่อเข้ามาชุบชีวิตการท่องเที่ยวไทยและอุดรูรั่วค่ารักษาค้างจ่ายโรงพยาบาลรัฐที่ต้องแบกรับแทนนักท่องเที่ยวปีละหลายพันล้านบาท
คนส่วนใหญ่มองค่าธรรมเนียมนี้อย่างไร และเงินที่เก็บเพิ่มจะพลิกฟื้นการท่องเที่ยวไทยให้ดีขึ้นอย่างไรได้บ้าง?
ราคาที่ประเทศต้องจ่าย
ปี 2569 ประเทศไทยต้อนรับนักท่องเที่ยวต่างชาติไปแล้วกว่า 25 ล้านคน ก่อให้เกิดเงินสะพัดมากกว่า 1 ล้านล้านบาท แต่การแบกรับนักท่องเที่ยวหลักสิบล้านคนทุกๆ ปี ย่อมทิ้งต้นทุนแฝงขนาดใหญ่เอาไว้
ต้นทุนก้อนแรกตกอยู่กับทรัพยากรธรรมชาติและแหล่งท่องเที่ยว การมีคนหลั่งไหลเข้ามาไม่ขาดสาย ย่อมหมายถึง ภาระในการต้องดูแลพื้นที่ จัดการขยะ จัดการน้ำเสีย สาธารณูปโภค ความปลอดภัย การซ่อมแซม และการฟื้นฟูทรัพยากรที่เสื่อมโทรมจากการใช้งาน
เรื่องนี้เห็นชัดที่สุดที่อ่าวมาหยา จังหวัดกระบี่ หลังหนังเรื่อง The Beach ทำให้อ่าวเล็กๆ แห่งนี้โด่งดังไปทั่วโลก นักท่องเที่ยวที่เดินทางมาตามรอยมากกว่า 4,000 คนต่อวัน เปลี่ยนเกาะสวรรค์ให้เต็มไปด้วยขยะเกลื่อนหาด และแนวปะการังพังเสียหายยับเยิน จนสุดท้ายรัฐต้องตัดสินใจสั่งปิดอ่าวในปี 2561 เพื่อฟื้นฟูระบบนิเวศ และเพิ่งกลับมาเปิดรับนักท่องเที่ยวในปี 2565 พร้อมเปลี่ยนวิธีเข้าชมใหม่เพื่อให้กระทบต่อธรรมชาติน้อยที่สุด
การดูแลแหล่งท่องเที่ยว จึงไม่ได้มีเฉพาะงานประจำทั่วไปที่หยุดไม่ได้ แต่กรณีเกิดความเสียหายขึ้น ก็จำเป็นต้องใช้ทั้งเงินและเวลาหลายปีในการฟื้นฟู
จังหวัดภูเก็ต เป็นอีกตัวอย่างที่กำลังแบกรับต้นทุนนี้ ภูมิกิตต์ รักแต่งาม ที่ปรึกษาสมาคมธุรกิจการท่องเที่ยวจังหวัดภูเก็ต สะท้อนให้เห็นว่า ภูเก็ตต้องรองรับนักท่องเที่ยวประมาณ 13 ล้านคนต่อปี ซึ่งก่อให้เกิดขยะมหาศาล โดยข้อมูลช่วงต้นปี 2569 ระบุว่า ขยะทั่วภูเก็ตถูกส่งเข้าศูนย์กำจัดวันละราว 1,200 ตัน แต่เตาเผารองรับได้แค่ 700 ตันต่อวัน ส่วนที่เหลือจึงต้องนำไปฝังกลบ ยังไม่นับปัญหาน้ำไม่พอใช้เป็นบางช่วง และรถติดที่สะสมมานานจนกลายเป็นเรื่องปกติ
แต่งบประมาณที่ภูเก็ตได้รับคำนวณตามจำนวนประชากรตามทะเบียนราษฎรที่มีอยู่ 450,000 คน ทั้งที่ในความเป็นจริงมีแรงงานต่างถิ่นเข้ามาทำงานอีกเกือบ 500,000 คน และเมื่อบวกกับจำนวนนักท่องเที่ยวไปด้วย แต่ละวันอาจมีคนใช้ชีวิตอยู่ภูเก็ตมากกว่า 1 ล้านคน ดังนั้น เมื่องบประมาณไม่ได้คำนวณจากตัวเลขจริง อะไรต่างๆ จึงดูไม่เพียงพอไปหมด ซึ่งปัญหานี้ไม่ได้เกิดแค่ในภูเก็ต เมืองท่องเที่ยวอื่นทั่วประเทศก็ประสบปัญหาคล้ายกัน
ต้นทุนอีกก้อนใหญ่ที่คนไทยอาจไม่เคยรู้มาก่อนแฝงอยู่ใน ‘ระบบสาธารณสุข’
ไทยไม่ได้บังคับให้นักท่องเที่ยวต่างชาติต้องทำประกันภัยเดินทางก่อนเข้าประเทศ และส่วนใหญ่นักท่องเที่ยวประมาณ 70-80% มีประกันติดตัวเอาไว้อยู่แล้ว โดยเฉพาะคนที่มากับบริษัททัวร์ ส่วนคนที่เที่ยวเอาเองก็หาซื้อง่ายขึ้นเพราะตั๋วเครื่องบินหรือแพลตฟอร์มจองที่พักมักพ่วงประกันมาให้ด้วย
แต่การมีประกันไม่ได้การันตีว่า เมื่อเกิดเหตุจริงทุกอย่างจะราบรื่น เพราะบางกรณีประกันก็ไม่สามารถเคลมได้ เช่น อุบัติเหตุจากการขับรถมอเตอร์ไซค์ ซึ่งถือเป็นกิจกรรมยอดนิยมของนักท่องเที่ยว
นอกจากนี้ ยังมีเรื่องที่บริษัทประกันต่างประเทศอาจไม่ได้ทำสัญญาไว้กับโรงพยาบาลทุกแห่งในไทย หรือตั้งเงื่อนไขให้นักท่องเที่ยวต้องสำรองจ่ายค่ารักษาไปก่อน ซึ่งไม่ใช่ทุกคนที่จะมีเงินสดหรือวงเงินบัตรเครดิตสำรองไว้มากพอ แถมเวลาที่ต่างกันก็เป็นอุปสรรคในการประสานงาน อุบัติเหตุที่เกิดขึ้นช่วงกลางวันในไทยมักตรงกับเวลากลางคืนของประเทศต้นทาง การติดต่อเพื่อส่งประวัติการรักษาหรือรอหนังสือรับรองการจ่ายเงิน (Guarantee of Payment) จึงล่าช้าไปหลายชั่วโมง ภาระทั้งหมดจึงไปตกอยู่ที่โรงพยาบาล และกลายเป็นหนี้ค้างชำระสะสม
ข้อมูลปี 2567 จากโรงพยาบาลรัฐขนาดใหญ่ 32 แห่ง พบว่า มีผู้ป่วยต่างชาติเข้ารับบริการรวมประมาณ 1.12 ล้านครั้ง คิดเป็นค่ารักษาเกือบ 17,000 ล้านบาท แต่เก็บเงินได้จริง 9,935 ล้านบาท โดยยังมียอดค้างชำระกว่า 7,000 ล้านบาท หรือประมาณ 41%
อย่างไรก็ตาม ตัวเลขนี้รวมผู้ป่วยจากประเทศเพื่อนบ้านอย่าง เมียนมา กัมพูชา ลาว และนักท่องเที่ยว เข้าด้วยกัน ดังนั้น จึงไม่ควรเข้าใจว่า เงินกว่า 7,000 ล้านบาททั้งหมดเป็นค่ารักษาค้างจ่ายที่เกิดจากนักท่องเที่ยวอย่างเดียว แต่อาจรวมถึงแรงงานต่างชาติ ที่เข้าเมืองมาโดยระบุว่า มาท่องเที่ยว ไม่ได้ระบุว่า มาทำงานด้วย
ในเบื้องต้นทางกระทรวงสาธารณสุขเสนอให้มีระบบตรวจสอบประกันที่โรงพยาบาลเข้าถึงได้ พร้อมช่องทางเรียกเก็บค่ารักษาจากบริษัทประกันทั้งในและต่างประเทศโดยตรง ผู้ป่วยจะได้รู้ว่าไปโรงพยาบาลใดแล้วใช้ประกันได้ และต้องสำรองจ่ายหรือรับผิดชอบค่าใช้จ่ายส่วนไหนบ้าง
ถึงเวลาเก็บค่าธรรมเนียมนักท่องเที่ยว
ค่าธรรมเนียมนักท่องเที่ยว หรือ Tourist Levy คือเงินที่รัฐหรือท้องถิ่นเรียกเก็บจากนักท่องเที่ยวเพื่อนำเงินส่วนนั้นกลับไปดูแลพื้นที่ ปัจจุบันมีมากกว่า 85 ประเทศทั่วโลก ที่จัดเก็บค่าธรรมเนียมลักษณะนี้ แต่วิธีการอาจแตกต่างกันออกไป
ในหลายๆ ประเทศทั่วโลก เลือกบวกภาษีนี้รวมไปกับค่าที่พัก โดยมีทั้งการรวมไว้ในค่าตั๋วเครื่องบิน และการจัดเก็บเมื่อเดินทางเข้าประเทศหรือขั้นตอนขอวีซ่า เช่น บาหลี นิวซีแลนด์ แต่ก็มีเช่นกันที่เก็บผู้เดินทางขาออก เช่น ญี่ปุ่น ออสเตรเลีย
สำหรับไทย การเก็บค่าธรรมเนียมการท่องเที่ยว เริ่มผลักดันมาตั้งแต่ปี 2562 โดยผ่านการแก้ไขกฎหมายที่เกี่ยวข้อง และคณะรัฐมนตรีเห็นชอบร่างหลักเกณฑ์เมื่อปี 2566 แต่แผนจัดเก็บจริงถูกเลื่อนออกไปก่อน จนกระทั่งนำกลับมาผลักดันอีกครั้งในรอบนี้
ต้องขอย้ำให้เข้าใจตรงกันว่า การเก็บค่าธรรมเนียมนักท่องเที่ยวที่พูดถึง ขับเคลื่อนโดยกระทรวงการท่องเที่ยวฯ ไม่เกี่ยวข้องกับข้อเสนอเก็บภาษีเดินทางออกนอกประเทศ 1,000 บาท ของกระทรวงการคลัง โดยกรมสรรพากร ซึ่งมีหลักเกณฑ์และแนวทางใช้เงินต่างกัน และล่าสุดรัฐมนตรีกระทรวงการคลังได้สั่งชะลอการเก็บภาษีการเดินทางออกนอกประเทศ 1,000 บาท ไปเรียบร้อยแล้ว
กระทรวงการท่องเที่ยวฯ นำเรื่องนี้กลับมาผลักดันอีกครั้งเพราะเล็งเห็นว่า จากสถานการณ์ปัจจุบันที่การแข่งขันด้านการท่องเที่ยวกับประเทศต่างๆ เข้มข้นขึ้น เพื่อให้ไทยยังรักษาศักยภาพการแข่งขันเอาไว้ได้ ไทยจำเป็นจะต้องมีเงินมาช่วยพัฒนาและยกระดับการท่องเที่ยวไทยให้ทันคู่แข่ง
นัทรียา ทวีวงศ์ ปลัดกระทรวงการท่องเที่ยวและกีฬา อธิบายถึงข้อจำกัดด้านงบประมาณผ่านรายการ KEY MESSAGES ว่า แม้กระทรวงการท่องเที่ยวและกีฬา จะมีหน้าที่ผลักดันการท่องเที่ยว แต่ไม่ได้ดูแลรับผิดชอบแหล่งท่องเที่ยวโดยตรง แหล่งท่องเที่ยวส่วนใหญ่อยู่ในความดูแลของหลายกระทรวง ทั้งกระทรวงทรัพยากรธรรมชาติและสิ่งแวดล้อม กระทรวงมหาดไทย และกระทรวงวัฒนธรรม ซึ่งแต่ละแห่งต่างมีข้อจำกัดด้านงบดูแลและบำรุงรักษาพื้นที่ เงินจากค่าธรรมเนียมท่องเที่ยวจึงถูกออกแบบมาเพื่ออุดช่องว่างงบประมาณตรงนี้
ตามแผนที่วางไว้ อัตราค่าธรรมเนียมนักท่องเที่ยวจะเก็บอยู่ที่ 450 บาทต่อคน โดยเฟสแรกจะนำร่องเก็บเฉพาะทางอากาศก่อน ส่วนทางบกและทางน้ำจะดำเนินการในเฟสถัดไป
นักท่องเที่ยวที่จ่ายค่าธรรมเนียมจะสามารถเดินทางเข้าออกประเทศได้หลายครั้งภายในระยะเวลา 30 วัน โดยไม่ต้องจ่ายซ้ำ และจะอยู่ภายใต้ความคุ้มครองของประกันภัยที่จัดไว้ให้
นี่เป็นสิ่งที่ไทยต่างจากประเทศอื่นๆ เราเป็นประเทศเดียวในโลกที่ผูกประกันภัยการเดินทางเข้ากับค่าธรรมเนียม ทันทีที่นักท่องเที่ยวจ่ายเงินก็เท่ากับพวกเขาได้รับความคุ้มครองไปเลย ซึ่งครอบคลุมกรณีเสียชีวิต และค่ารักษาพยาบาลตามเงื่อนไขกรมธรรม์
โดยจากผลการรับฟังความคิดเห็นออนไลน์ร่างประกาศการจัดเก็บค่าธรรมเนียมนักท่องเที่ยวชาวต่างชาติ ระหว่างวันที่ 24 สิงหาคม- 28 กันยายน 2569 มีผู้ร่วมแสดงความเห็นกว่า 5,954 คน
80.5% เห็นด้วยกับการจัดเก็บค่าธรรมเนียม และ 78% เห็นด้วยกับอัตรา 450 บาท แต่ก็มีความเห็นส่วนหนึ่งว่าไม่ควรจัดเก็บทางบก ทางน้ำ และทางอากาศในอัตราเท่ากัน
ผู้ร่วมแสดงความเห็นมีข้อเสนอเพิ่มเติมเรื่องวิธีจัดเก็บว่าควรสะดวก รวดเร็ว ไม่เพิ่มขั้นตอนหรือกระทบความรู้สึกของนักท่องเที่ยว และควรพิจารณาเพิ่มข้อยกเว้นสำหรับนักเรียน นักศึกษา นักกีฬา และผู้สูงอายุ ที่สำคัญกระบวนการต้องโปร่งใส ตรวจสอบได้ ไม่ซ้ำซ้อนกับงบประมาณจากแหล่งอื่น
รายการ KEY MESSAGES ได้พูดคุยกับภาคธุรกิจเพิ่มเติมถึงความคิดเห็นที่มีต่อการเก็บค่าธรรมเนียมนักท่องเที่ยวต่างชาติ
จันต์สุดา ธนานิตยะอุดม กรรมการผู้จัดการใหญ่ แกร็บ (Grab) ประเทศไทย และ ดร.ณัฐกิตติ์ ตั้งพูลสินธนา กรรมการผู้จัดการใหญ่ สายงานการตลาด บมจ.เซ็นทรัลพัฒนา เห็นตรงกันว่า นโยบายนี้เป็นแนวปฏิบัติปกติของเมืองท่องเที่ยวทั่วโลก และนักท่องเที่ยวต่างชาติเองก็คุ้นเคยกับเรื่องนี้ดีอยู่แล้ว การที่ไทยจะมีประกันภัยการเดินทางให้ด้วยก็น่าจะสร้างความอุ่นใจให้นักท่องเที่ยวยิ่งขึ้น
“80 ประเทศทั่วโลกมีอยู่แล้ว เขามีภาษีแต่ละเมือง เวลาคุณเข้าไปอยู่ในโรงแรมคุณก็ต้องเสียภาษีตรงนี้ ก็คิดว่าถ้ากระทรวงการท่องเที่ยวเก็บมาแล้ว มีหลักเกณฑ์ที่ชัดเจนในการใช้ สามารถตรวจสอบได้ มีความโปร่งใส และใช้เพื่อพัฒนาการท่องเที่ยวของประเทศไทยอย่างแท้จริง เราก็สามารถที่จะเก็บได้ แล้วนักท่องเที่ยวส่วนใหญ่เขาเข้าใจอยู่แล้ว 450 บาท เป็นตัวเลขที่ไม่ได้มากเกินไปนัก” ดร.ณัฐกิตติ์ กล่าว
ด้านภูมิกิตต์ ซึ่งเคยทำงานวิจัยด้านการเก็บค่าธรรมเนียมนักท่องเที่ยว แบ่งปันข้อมูลเช่นกันว่า นักท่องเที่ยวมีความพร้อมที่จะจ่าย โดยเฉพาะนักท่องเที่ยวยุคใหม่ ที่ใส่ใจเรื่องสิ่งแวดล้อมและความยั่งยืน หากเขาเห็นว่าเงินที่เขาจ่ายไปนั้น ช่วยดูแลธรรมชาติหรือดูแลสถานที่ที่เขารักได้จริง
“ต้องยอมรับว่าเราอาจจะสูญเสียนักท่องเที่ยวบางกลุ่มไป แต่ผมก็ยังเชื่อว่านักท่องเที่ยวที่ยังรักเมืองไทย เข้าใจในวิธีคิดของการเก็บค่าธรรมเนียมการท่องเที่ยว และเห็นว่าเงินก้อนนี้ลงไปสู่การทำให้การท่องเที่ยวยั่งยืนจริงๆ ผมว่าเขายอมจ่าย” ภูมิกิตต์ กล่าว
สิ่งที่ทั้งสามท่านย้ำตรงกันคือ ความโปร่งใส ตรวจสอบได้ โดยเสนอให้วางเกณฑ์การใช้เงินให้รัดกุมตั้งแต่ต้น มีการออกแบบระบบติดตามเส้นทางการเงินอย่างละเอียด สามารถแจกแจงได้ชัดเจนว่า เงินแต่ละส่วนถูกแบ่งไปใช้กับประกันภัยและนำไปฟื้นฟูธรรมชาติหรือสถานที่ท่องเที่ยวในสัดส่วนเท่าไร
“สิ่งที่สำคัญที่สุดคือเก็บมาแล้วมันควรจะมีการ Track ที่ชัดเจน มันต้องมีการโปร่งใสว่าแบบเอาไปใช้อะไรบ้าง ซื้อประกันเท่าไร เอาไปปรับปรุงฟื้นฟูแหล่งท่องเที่ยวเท่าไรอันนี้ก็สำคัญ” จันต์สุดา เสริม
ปลายทางของเงินค่าธรรมเนียม
รายได้จากการเก็บค่าธรรมเนียมนักท่องเที่ยวต่างชาติ ส่วนหนึ่งจะนำไปจัดหาประกันภัยคุ้มครองนักท่องเที่ยว และรายได้อีกส่วนหลังหักค่าประกันภัยออกไป ซึ่งคาดว่าจะมีเงินอย่างน้อยประมาณ 8,000 ล้านบาทต่อปี จะถูกนำเข้าสู่กองทุนส่งเสริมการท่องเที่ยวไทย ที่มีแต่เดิมอยู่แล้ว
กองทุนนี้อยู่ในสำนักงานปลัดกระทรวงการท่องเที่ยวและกีฬา จัดตั้งขึ้นตามพระราชบัญญัตินโยบายการท่องเที่ยวแห่งชาติ พ.ศ. 2551 ก่อนจะเพิ่มอำนาจเรื่องค่าธรรมเนียมและการจัดประกันให้นักท่องเที่ยวต่างชาติในปี 2562
หน้าที่กองทุน คือ เพื่อเป็นแหล่งเงินสนับสนุนงานพัฒนาการท่องเที่ยวในด้านต่างๆ เช่น ดูแลคุณภาพแหล่งท่องเที่ยว อนุรักษ์ทรัพยากรในชุมชน ตลอดจนพัฒนาบุคลากรและบริการ
ขั้นตอนการทำงานของกองทุน จะเป็นลักษณะให้โครงการที่อยากได้รับเงินสนับสนุนยื่นเรื่องเข้ามา จากนั้นเจ้าหน้าที่จะคัดกรองความพร้อมและตรวจสอบรายละเอียดเบื้องต้น ก่อนส่งต่อให้คณะกรรมการบริหารกองทุนเป็นผู้เคาะตัดสินใจว่าจะอนุมัติโครงการอะไร และให้เงินเท่าไร
ปลัดกระทรวงการท่องเที่ยวฯ อธิบายเพิ่มเติมว่า ที่ผ่านมากองทุนส่งเสริมการท่องเที่ยวได้รับเงินจัดสรรมาปีละประมาณ 1 ล้านบาท จึงช่วยสนับสนุนได้ไม่กี่โครงการ ดังนั้นการมีรายได้จากค่าธรรมเนียมนักท่องเที่ยวเข้ามา จะทำให้กองทุนฯ มีงบไปสนับสนุนโครงการต่างๆ ได้กว้างขวางขึ้น ซึ่งไม่จำกัดการสนับสนุนเฉพาะภาครัฐเท่านั้น แต่เปิดทางให้ภาคเอกชน ภาคชุมชน รวมถึงภาคส่วนอื่นๆ ที่เกี่ยวข้องยื่นข้อเสนอหรือโครงการเข้ามาขอทำร่วมกันได้
“เพราะฉะนั้นเราจะมีเงินกองทุนนี้ ที่จะทำให้ทุกชีวิตของ Ecosystem ของการท่องเที่ยวได้รับประโยชน์ ผู้ประกอบการมีนักท่องเที่ยวมากขึ้น เจ้าของพื้นที่ในแหล่งท่องเที่ยวเขาก็ได้รับการดูแล รวมถึงการไปพัฒนาสร้างแหล่งท่องเที่ยวใหม่ๆ เพื่อรองรับพฤติกรรมนักท่องเที่ยวใหม่ๆ ด้วย ที่สำคัญของเงินส่วนนี้ในกองทุนฯ เราลืมไม่ได้เลยในเรื่องของการพัฒนายกระดับ Skill คนในภาคบริการการท่องเที่ยว ทั้งมัคคุเทศก์ ทั้งผู้ให้บริการด้านการท่องเที่ยว เราจะไปเพิ่มทักษะ เพิ่ม Skill ให้เขา รวมถึงการอาจจะพัฒนาด้านความรู้ด้านภาษา เพื่อที่จะให้สื่อสารกับนักท่องเที่ยวได้ อันนี้จะเป็นหนึ่งด้านที่เงินกองทุนนี้จะต้องเข้าไปถึง” ปลัดกระทรวงการท่องเที่ยวฯ เสริม
ปลัดกระทรวงการท่องเที่ยวฯ ยังย้ำเรื่องความโปร่งใสว่า การบริหารกองทุนมีกรอบกฎหมายตาม พ.ร.บ. นโยบายการท่องเที่ยวแห่งชาติกำกับไว้อย่างรัดกุม และการอนุมัติโครงการไม่ได้ขึ้นอยู่กับการตัดสินใจของใครคนใดคนหนึ่ง แต่ละโครงการต้องผ่านการคัดกรองจากทีมกลั่นกรองและทีมกฎหมาย ก่อนส่งเข้าคณะกรรมการชุดใหญ่ที่มีตัวแทนจากหลายฝ่ายร่วมกันตัดสินใจ
โดยเกณฑ์การอนุมัติโครงการจะดูจากความคุ้มค่าและผลประโยชน์ที่มีต่อการท่องเที่ยวในภาพรวมเป็นหลัก เมื่อโครงการเริ่มดำเนินงานแล้ว กองทุนก็ยังตามติดประเมินผลต่อไปว่าการใช้เงินและการทำงานจริงตรงกับเป้าหมายที่วางไว้หรือไม่
แต่เพื่อพัฒนาการท่องเที่ยวไทยให้ตรงจุด ข้อเสนอแนะจากภาคธุรกิจและภาคการท่องเที่ยวก็เป็นสิ่งที่มองข้ามไม่ได้
ในด้านความปลอดภัยของนักท่องเที่ยว จันต์สุดา เสนอว่า Grab คือด่านแรกที่ต้อนรับนักเดินทางนับล้านคนจากสนามบิน โดยเฉพาะกลุ่มจากเอเชียตะวันออกเฉียงใต้และจีน หากสามารถทำงานร่วมกันเชื่อมฟีเจอร์ความปลอดภัยของ Grab เข้ากับระบบภาครัฐได้ เช่น ผูกระบบแจ้งเหตุในแอปฯ ให้ติดต่อตำรวจท่องเที่ยวได้ทันทีเมื่อเกิดเหตุฉุกเฉิน ก็น่าจะช่วยอำนวยความสะดวกให้นักท่องเที่ยวได้ยิ่งขึ้น
ด้าน ดร.ณัฐกิตติ์ เห็นว่า ควรนำไปช่วยยกระดับธุรกิจ SME ในพื้นที่ท่องเที่ยว ทั้งโรงแรมขนาดเล็ก ร้านอาหาร และบริการท้องถิ่น ให้มีมาตรฐานเทียบเท่าระดับสากล รวมถึงใช้แก้ปัญหาหลักที่กระทบภาพลักษณ์ประเทศอย่างการโก่งราคาค่าโดยสาร กองทุนอาจเข้าไปสนับสนุนตำรวจท่องเที่ยวและหน่วยงานด้านการขนส่งให้มาร่วมจัดระเบียบรถสาธารณะ
ขณะที่ภูมิกิตต์ เสนอว่าแทนที่จะกำหนดเกณฑ์จัดสรรเงินแบบกว้างๆ ควรระบุเจาะจงไปยังเมืองที่แบกรับนักท่องเที่ยวหนัก เช่น ภูเก็ต พัทยา เชียงใหม่ กระบี่ และสมุย เพื่อจะให้มีงบประมาณเพิ่มเติมไปแก้ไขปัญหาที่เกิดขึ้น แต่ขณะเดียวกันกองทุนก็ควรพัฒนาเมืองรองและแหล่งท่องเที่ยวใหม่ควบคู่กันไปด้วย การท่องเที่ยวจะได้กระจายการเติบโตมากขึ้น
หลังจากนี้กระทรวงการท่องเที่ยวจะรวบรวมข้อเสนอแนะทั้งหมด ส่งต่อให้คณะกรรมการนโยบายการท่องเที่ยวแห่งชาติ และนำเข้าที่ประชุมคณะรัฐมนตรีเพื่อขออนุมัติ หากคณะรัฐมนตรีเห็นชอบก็จะประกาศใช้เป็นกฎหมายอย่างเป็นทางการ โดยตั้งเป้าว่าจะเริ่มเก็บเงิน ช่วงกลางปี 2570
ระหว่างนั้นจะเริ่มเตรียมความพร้อมและทดสอบระบบจัดเก็บไปพลางๆ เพื่อไม่ให้มีปัญหาตอนใช้งานจริง ส่วนวิธีเก็บเงินช่องทางที่เป็นไปได้มากที่สุด คือ บวกเพิ่มเข้าไปในค่าตั๋วเครื่องบิน แต่ยังอยู่ระหว่างศึกษาช่องทางอื่นควบคู่ไปด้วยเพื่อดูว่าวิธีไหนสะดวกและสร้างความยุ่งยากให้นักท่องเที่ยวน้อยที่สุด ข้อสรุปเรื่องวิธีจ่ายเงินจึงน่าจะชัดเจนอีกครั้ง หลังคณะรัฐมนตรีอนุมัติแล้ว
เราพูดกันมาตลอดว่า การท่องเที่ยวไทยถึงเวลาต้องเปลี่ยน แต่ทุกการเปลี่ยนแปลงจำเป็นต้องมีเงินทุนมาขับเคลื่อน การเก็บค่าธรรมเนียม 450 บาทครั้งนี้ จึงอาจเป็นก้าวแรกที่ช่วยปลดล็อกข้อจำกัดเดิม ทำให้ไทยมีเงินไปดูแลธรรมชาติ ไปยกระดับประสบการณ์ท่องเที่ยว และมอบความอุ่นใจตลอดการเดินทาง จนทำให้นักท่องเที่ยวตกหลุมรักและอยากกลับมาเยือนเมืองไทยอีกครั้ง
