คาร์ริก-อีกหนึ่งเหยื่อของปัญหาเชิงโครงสร้างแมนฯ ยูไนเต็ด?

ในวันที่แมนเชสเตอร์ ยูไนเต็ด ตกลงไปอยู่ในอันดับ 18 ของพรีเมียร์ลีก พร้อมสถิติออกสตาร์ตฤดูกาลที่เลวร้ายที่สุดในรอบ 40 ปี ชื่อของไมเคิล คาร์ริก ย่อมกลายเป็นบุคคลที่ถูกตั้งคำถามมากที่สุดในโอลด์แทรฟฟอร์ด

ประเด็นสำคัญ

จากฮีโร่ผู้พาทีมกลับมา สู่คนที่อาจต้องเดินออกไป
แท็กติก 4-2-4 ที่เคยเป็นอาวุธ กำลังกลายเป็นจุดอ่อน
ปัญหาที่คาร์ริกไม่ได้เป็นคนสร้างทั้งหมด
วงจรปลดผู้จัดการทีมที่อาจกำลังทำร้ายสโมสร
คาร์ริกควรไปหรือควรอยู่?

ชัยชนะเพียง 1 จาก 10 นัดในพรีเมียร์ลีก เสียประตูไปแล้ว 19 ลูก และไม่ชนะใครติดต่อกัน 8 นัดในลีก ตัวเลขเหล่านี้หนักหนาพอที่จะทำให้อนาคตของเฮดโค้ชวัย 45 ปีสั่นคลอน โดยเฉพาะเมื่อทีมเพิ่งเสมอแอสตัน วิลลา 4-4 ทั้งที่มีโอกาสพลิกสถานการณ์กลับมาคว้าชัยชนะ

บอร์ดบริหารนำโดยเจสัน วิลค็อกซ์ ผู้อำนวยการฟุตบอล และโอมาร์ เบร์ราดา ซีอีโอ กำลังประเมินผลงานของทีมในช่วงพักเบรกทีมชาติ โดยมีแนวโน้มว่าการเปลี่ยนแปลงตำแหน่งเฮดโค้ชอาจเกิดขึ้นในเร็ววันนี้

แต่คำถามที่สำคัญกว่าการปลดหรือไม่ปลดคาร์ริกคือ แมนเชสเตอร์ ยูไนเต็ด กำลังแก้ปัญหาที่ต้นเหตุ หรือกำลังหาคนใหม่มารับผิดชอบต่อความล้มเหลวของระบบเดิมอีกครั้ง?

จากฮีโร่ผู้พาทีมกลับมา สู่คนที่อาจต้องเดินออกไป

ย้อนกลับไปเมื่อเดือนมกราคม คาร์ริกเข้ามารับหน้าที่ด้วยสถานะรักษาการ ก่อนจะสร้างผลงานที่ทำให้สโมสรตัดสินใจมอบสัญญาระยะยาวสองปีให้ในช่วงซัมเมอร์ที่ผ่านมา

การพาทีมจบอันดับ 3 และคว้าตั๋วไปเล่นยูฟ่าแชมเปียนส์ลีกได้ กลายเป็นเหตุผลสำคัญที่ทำให้เขาได้รับความไว้วางใจ แม้ประสบการณ์คุมทีมก่อนหน้านั้นจะมีเพียงมิดเดิลสโบรห์ในแชมเปียนชิปก็ตาม

อย่างไรก็ตาม สิ่งที่เคยเป็นจุดแข็งกลับกลายเป็นอดีตอย่างรวดเร็ว เมื่อแมนฯ ยูไนเต็ด ไม่สามารถรักษามาตรฐานเดิมได้ ผลงานในฤดูกาลนี้จึงทำให้บอร์ดบริหารเริ่มตั้งคำถามว่า ความสำเร็จในช่วงแรกเป็นพัฒนาการที่แท้จริง หรือเป็นเพียงช่วงเวลาที่ทุกอย่างลงตัวเกินกว่าความเป็นจริง

ปัญหาของคาร์ริกไม่ได้อยู่แค่การแพ้ แต่คือวิธีการที่ทีมแพ้และความผิดพลาดที่เกิดขึ้นซ้ำแล้วซ้ำเล่า

แมนฯ ยูไนเต็ดชนะเพียงนัดเดียวจาก 10 เกมลีกแรก เสียไป 19 ประตู และมีสถิติการออกสตาร์ตที่เลวร้ายที่สุดนับตั้งแต่ฤดูกาล 1986/87

เมื่อรวมผลงานทุกรายการ ทีมยังเสียประตูถึง 30 ลูก ซึ่งเป็นตัวเลขที่แย่ที่สุดในบรรดาทีมจาก 5 ลีกใหญ่ยุโรปตามข้อมูลที่สโมสรใช้ประเมินสถานการณ์

ความพ่ายแพ้ต่อโคโม 1-4 และบอร์นมัธ 0-3 เป็นภาพสะท้อนความเปราะบางของทีม ขณะที่เกมกับเชลซีก็แสดงให้เห็นถึงปัญหาการเปลี่ยนโอกาสเป็นประตู รวมถึงการควบคุมสถานการณ์เมื่อทีมตกเป็นรอง

การเสมอแอสตัน วิลลา 4-4 และการพลิกชนะโรมา 3-2 อาจแสดงให้เห็นว่าทีมยังมีหัวใจนักสู้ แต่การต้องไล่ตามคู่แข่งอยู่เสมอไม่ใช่สิ่งที่สโมสรระดับแมนเชสเตอร์ ยูไนเต็ดจะใช้เป็นข้ออ้างได้ตลอดไป

แท็กติก 4-2-4 ที่เคยเป็นอาวุธ กำลังกลายเป็นจุดอ่อน

หนึ่งในคำถามสำคัญต่อการทำทีมของคาร์ริกคือระบบเกมรับแบบ 4-2-4 หรือ 4-4-2 ที่เน้นการยืนตำแหน่งเป็นโซน ก่อนขยับเข้ากดดันคู่แข่งเมื่อถึงจังหวะที่เหมาะสม

แนวทางนี้เคยสร้างความได้เปรียบในช่วงที่เขาเข้ามาคุมทีมใหม่ ๆ เพราะคู่แข่งยังไม่คุ้นเคยกับรูปแบบการเล่น และเมื่อแย่งบอลกลับมาได้ ผู้เล่นแนวรุก 4 คนก็พร้อมเปลี่ยนจากเกมรับเป็นเกมรุกอย่างรวดเร็ว

แต่ปัญหาคือคู่แข่งก็มีกุนซือ และพวกเขาก็เริ่มศึกษาและอ่านทางได้มากขึ้น โดยเฉพาะเมื่อเจอกับทีมที่ใช้เซ็นเตอร์แบ็กกระจายออกไปด้านข้างหรือมีวิงแบ็กเติมเกมสูง ทำให้แนวรุกของยูไนเต็ดต้องขยับออกจากตำแหน่ง เปิดพื้นที่ให้คู่แข่งเจาะผ่านริมเส้น

เกมช่วงปรีซีซันกับเอซี มิลานและแอตเลติโก มาดริดแสดงให้เห็นปัญหานี้อย่างชัดเจน ระบบที่เคยสร้างความประหลาดใจจึงเริ่มถูกเปิดโปง และคาร์ริกยังหาคำตอบที่เหมาะสมไม่ได้

สัญญาณที่น่ากังวลไม่ได้มาจากผลการแข่งขันเท่านั้น แต่ยังมาจากคำพูดของบรูโน แฟร์นันด์ส กัปตันทีมที่ออกมาตั้งคำถามถึงแนวทางการเล่นหลังความพ่ายแพ้ต่อโคโม 1-4

แฟร์นันด์สอธิบายว่าการไม่เพรสซิงแบบตัวต่อตัวตั้งแต่ต้น ทำให้คู่แข่งมีเวลาและพื้นที่ครองบอลมากเกินไป จนสามารถสร้างความมั่นใจและบังคับให้ผู้เล่นแมนฯ ยูไนเต็ดต้องวิ่งไล่บอลเป็นเวลานาน

คาร์ริกตอบโต้ว่า ในครึ่งหลังทีมก็ทดลองเพรสซิงแบบตัวต่อตัวแล้ว แต่กลับเสียประตูจากแนวทางดังกล่าวเช่นกัน

ประเด็นเรื่องความแตกต่างในการมองฟุตบอลระหว่างโค้ชกับกัปตันทีม อาจเป็นปัญหาที่ลึกกว่าการเลือกระบบ เพราะฟุตบอลที่ดีต้องอาศัยความเข้าใจร่วมกันทั้งทีม หากผู้เล่นไม่เข้าใจหรือไม่เชื่อมั่นในแนวทางที่ได้รับมอบหมาย ต่อให้มีแท็กติกที่ดีเพียงใดก็ยากจะทำงานได้อย่างมีประสิทธิภาพ

ปัญหาที่คาร์ริกไม่ได้เป็นคนสร้างทั้งหมด

อย่างไรก็ตาม การโยนความผิดทั้งหมดให้คาร์ริกอาจไม่ยุติธรรมนัก เพราะปัญหาหลายอย่างของแมนฯ ยูไนเต็ดมีต้นตอมาจากการบริหารจัดการทีมที่ยืดเยื้อมานาน

การบาดเจ็บของผู้เล่นสำคัญส่งผลต่อการจัดทีมตั้งแต่ช่วงต้นฤดูกาล เบนจามิน เซสโก ยังไม่พร้อมเต็มที่ ขณะที่อาหมัด ดิยัลโล ต้องพักจากอาการบาดเจ็บ ทำให้คาร์ริกต้องปรับตำแหน่งผู้เล่นแนวรุก และไม่สามารถใช้ตัวเลือกที่วางแผนไว้ได้อย่างเต็มที่

นอกจากนี้ ปัญหาการหมุนเวียนผู้เล่น โดยเฉพาะตำแหน่งแบ็กซ้ายที่ต้องใช้นักเตะถึง 5 คนในช่วงหนึ่งของฤดูกาล ยังสะท้อนถึงความไม่ต่อเนื่องของทีม

ลิซานโดร มาร์ติเนซ เคยวิจารณ์การเสริมทัพของสโมสรและตั้งคำถามไปถึงฝ่ายเทคนิค ขณะที่การใช้เงินจำนวนมากในตลาดซื้อขายตลอดหลายปีที่ผ่านมา ก็ยังไม่สามารถสร้างทีมที่มีโครงสร้างสมดุลและตอบโจทย์ผู้จัดการทีมได้อย่างชัดเจน

วงจรปลดผู้จัดการทีมที่อาจกำลังทำร้ายสโมสร

หากแมนฯ ยูไนเต็ดตัดสินใจปลดคาร์ริก ชื่อของเมาริซิโอ โปเชตติโน, เอ็ดดี ฮาว และยูเลียน นาเกลส์มันน์ ถูกพูดถึงในฐานะตัวเลือกที่มีโอกาสเข้ามารับงาน โดยเฉพาะโปเชตติโนที่มีประสบการณ์ในพรีเมียร์ลีกและเคยได้รับความสนใจจากสโมสรหลายครั้ง

แต่การเปลี่ยนตัวผู้จัดการทีมไม่ใช่เรื่องใหม่สำหรับแมนฯ ยูไนเต็ด นับตั้งแต่เซอร์อเล็กซ์ เฟอร์กูสัน วางมือในปี 2013 สโมสรผ่านผู้จัดการทีมมาหลายคน ทั้งเดวิด มอยส์, หลุยส์ ฟาน กัล, โชเซ มูรินโญ, โอเล กุนนาร์ โซลชาร์, เอริก เทน ฮาก และรูเบน อโมริม

แต่ละคนมีแนวทางฟุตบอลและบุคลิกที่แตกต่างกัน ทว่าปัญหากลับยังวนเวียนอยู่ในรูปแบบเดิม ทั้งการสร้างทีมที่ไม่ต่อเนื่อง การใช้เงินเสริมทัพที่ไม่สอดคล้องกับแผน และการขาดเอกลักษณ์ฟุตบอลที่ชัดเจน

คำถามจึงอยู่ที่ว่า หากคนใหม่เข้ามา เขาจะได้รับอำนาจและเวลาในการสร้างทีมจริงหรือไม่ หรือจะต้องเผชิญกับแรงกดดันแบบเดียวกับคนก่อนหน้า

หนึ่งในเหตุผลที่บอร์ดบริหารยังไม่รีบตัดสินใจปลดคาร์ริก คือพวกเขาเองก็เริ่มตระหนักถึงวงจรการแต่งตั้งและปลดผู้จัดการทีมที่เกิดขึ้นซ้ำ ๆ และไม่ได้ทำให้สโมสรกลับมาประสบความสำเร็จ

อีกทั้งแฟนบอลยังไม่ได้เรียกร้องให้คาร์ริกออกจากตำแหน่งอย่างชัดเจน ด้วยความผูกพันที่มีต่ออดีตนักเตะผู้คว้าแชมป์สำคัญกับสโมสรถึง 11 รายการ รวมถึงความเชื่อว่าทีมยังไม่ได้หมดใจต่อผู้จัดการทีม

การกลับมาตีเสมอแอสตัน วิลลาและชัยชนะเหนือโรมา แสดงให้เห็นว่าผู้เล่นยังต่อสู้ แม้จะมีความผิดพลาดมากมายก็ตาม

แต่การให้เวลาไม่ควรหมายถึงการปล่อยให้ปัญหาดำเนินต่อไปโดยไม่มีแผน สโมสรต้องตอบให้ได้ว่ากำลังสร้างทีมแบบไหน และต้องการให้ผู้จัดการทีมทำหน้าที่ภายใต้กรอบการทำงานอย่างไร

คาร์ริกควรไปหรือควรอยู่?

หากตัดสินจากผลงานในสนามเพียงอย่างเดียว การปลดคาร์ริกมีเหตุผลรองรับอย่างชัดเจน เพราะแมนฯ ยูไนเต็ดไม่สามารถยอมรับการอยู่ในโซนตกชั้นและมีชัยชนะเพียงนัดเดียวจาก 10 เกมลีกได้

แต่หากมองให้ลึกกว่านั้น การปลดเขาอาจเป็นเพียงการตัดสินใจที่แก้ปัญหาเฉพาะหน้า โดยยังไม่แตะต้องปัญหาที่แท้จริงของสโมสร

คาร์ริกมีส่วนรับผิดชอบต่อการวางแท็กติก การจัดทีม และการทำให้ผู้เล่นเข้าใจแนวทางของตัวเอง เขาไม่ควรได้รับการยกเว้นจากคำวิจารณ์เพียงเพราะเคยเป็นนักเตะที่ยิ่งใหญ่ของสโมสร

ในทางกลับกัน บอร์ดบริหารก็ต้องรับผิดชอบต่อการสร้างทีม การสรรหาผู้เล่น และการกำหนดทิศทางฟุตบอลเช่นกัน

สุดท้ายแล้ว แมนเชสเตอร์ ยูไนเต็ดอาจต้องตัดสินใจว่าจะปลดคาร์ริกหรือไม่ แต่สิ่งที่สำคัญกว่าคือพวกเขาต้องเลิกเชื่อว่าการเปลี่ยนผู้จัดการทีมเพียงคนเดียวจะทำให้ทุกอย่างกลับมาดีขึ้นได้

เพราะหากระบบยังเป็นแบบเดิม ไม่ว่าใครจะเข้ามานั่งเก้าอี้ข้างสนาม คนต่อไปก็อาจกลายเป็นเพียงเหยื่อรายใหม่ของปัญหาที่แมนเชสเตอร์ ยูไนเต็ดไม่เคยแก้ได้เสียที

ภาพ: Carl Recine / Getty Images

อ้างอิง: