อเล็กซานดรา เอียลา ในวันที่เทนนิสอาเซียนเริ่มถูกมองใหม่บนเวทีวิมเบิลดัน

บางครั้งชัยชนะหนึ่งแมตช์ไม่ได้เปลี่ยนแค่เส้นทางของนักกีฬาเพียงคนเดียว แต่เปลี่ยนวิธีที่โลกมองภูมิภาคทั้งภูมิภาค

ในค่ำคืนที่ อเล็กซานดรา เอียลา เอาชนะ อีกา ซิออนเท็ก แชมป์เก่าวิมเบิลดันและอดีตมือหนึ่งของโลก 2 เซตรวด 7-6 ไทเบรก 11-9 และ 6-2 บนเซ็นเตอร์คอร์ต

สิ่งที่เกิดขึ้นไม่ได้เป็นเพียงหนึ่งในผลการแข่งขันพลิกล็อกของแกรนด์สแลม หากเป็นช่วงเวลาที่ทำให้วงการเทนนิสเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ได้ยืนอยู่กลางเวทีใหญ่ที่สุดแห่งหนึ่งของโลกอย่างเต็มภาคภูมิ

สำหรับเอียลา นี่คือชัยชนะที่มีความหมายมากกว่าการผ่านเข้าสู่รอบ 16 คนสุดท้ายของวิมเบิลดัน เพราะเธอไม่ได้ล้มเพียงนักเทนนิสชื่อดัง แต่ล้มหนึ่งในมาตรฐานสูงสุดของเทนนิสหญิงยุคปัจจุบัน

ซิออนเท็กอาจกำลังเผชิญปีที่ยากลำบาก และฟอร์มของเธออาจไม่เฉียบขาดเหมือนช่วงพีก แต่การเอาชนะแชมป์แกรนด์สแลม 6 สมัยบนคอร์ตที่ใหญ่ที่สุดของวิมเบิลดันยังคงเป็นสิ่งที่ต้องใช้ทั้งฝีมือ ความกล้า และสภาพจิตใจที่แข็งแรงอย่างมากโดยเฉพาะเมื่อเซตแรกยืดเยื้อถึงไทเบรก 11-9 และซิออนเท็กมีโอกาสปิดเซตมากกว่าหนึ่งครั้ง

สิ่งที่ทำให้ชัยชนะครั้งนี้น่าสนใจคือ เอียลาไม่ได้ชนะด้วยพลังที่เหนือกว่า เธอไม่ได้มีเสิร์ฟที่หนักที่สุด หรืออาวุธที่ทำให้แต้มจบลงในทันที

แต่เธอชนะด้วยมุม ด้วยสปิน ด้วยการเปลี่ยนทิศทางลูกจากมุมที่ซิออนเท็กคาดไม่ถึง และที่สำคัญที่สุดคือความกล้าในแต้มสำคัญ

เธอเล่นเหมือนคนที่รู้ว่าตัวเองอาจไม่มีโอกาสแบบนี้บ่อยนัก แต่แทนที่จะกลัว เธอกลับเลือกโจมตี และทำให้ซิออนเท็กต้องตีเพิ่มอีกหนึ่งลูกเสมอ จนความผิดพลาดค่อยๆ สะสมและกลายเป็นรอยร้าวของแชมป์เก่า

หลังจบเกม เอียลาพูดประโยคที่ทำให้หลายคนจดจำได้ทันทีว่า “สำหรับคนที่เติบโตในฟิลิปปินส์ เด็กผู้หญิงที่ใส่ถุงเท้าระบาย รองเท้ามีไฟ และแก้มยุ้ย คนคนนั้นคงรู้สึกว่านี่คือทุกอย่าง”

ประโยคนี้ไม่ได้สวยงามเพราะความโรแมนติกเท่านั้น แต่เพราะมันจริง เอียลาไม่ได้เติบโตในประเทศที่มีระบบเทนนิสระดับโลก ไม่ได้มีรุ่นพี่ชาวฟิลิปปินส์ปูเส้นทางในทัวร์ให้เดินตามง่ายๆ

เธอต้องจากบ้านตั้งแต่อายุยังน้อย เพื่อไปฝึกที่ราฟาเอล นาดาล อะคาเดมี และค่อยๆ สร้างเส้นทางของตัวเองจากจูเนียร์แกรนด์สแลม สู่ ITF, WTA 125, ไมอามี โอเพน และวันนี้คือวิมเบิลดัน

เธอเคยบอกว่าไม่อยากให้เด็กๆ มองเธอแล้วพูดว่า “ฉันอยากเป็นอเล็กซ์ เอียลาคนต่อไป” แต่อยากให้พวกเขาพูดว่า “ฉันอยากเป็นตัวฉันคนแรก”

นี่คือประโยคที่สะท้อนความสำคัญของชัยชนะครั้งนี้ได้ดีที่สุด เพราะเอียลาไม่ได้กำลังสร้างพิมพ์เขียวให้ทุกคนเลียนแบบ

แต่เธอกำลังเปิดประตูให้เด็กจากฟิลิปปินส์ ไทย เวียดนาม อินโดนีเซีย มาเลเซีย หรือประเทศใดก็ตามในอาเซียน เชื่อว่าพวกเขาสามารถมีเส้นทางของตัวเองในกีฬาที่เคยถูกมองว่าไกลเกินเอื้อม

เมื่อพูดถึงเทนนิสหญิงอาเซียน ชื่อที่ยังคงยิ่งใหญ่ที่สุดในความทรงจำคือ แทมมี่-แทมมารีน ธนสุกาญจน์ นักเทนนิสไทยที่เคยขึ้นไปถึงมือ 19 ของโลก และเคยสร้างมาตรฐานไว้สูงมากบนคอร์ตหญ้า โดยเฉพาะที่วิมเบิลดัน

หลังจากยุคนั้น อาเซียนมีนักเทนนิสหลายคนพยายามเดินตาม แต่เส้นทางอาชีพเทนนิสระดับโลกไม่เคยง่าย ทั้งค่าใช้จ่าย การเดินทาง ทีมโค้ช ตารางแข่งขัน และช่องว่างของโครงสร้างพัฒนาเยาวชนเมื่อเทียบกับยุโรปหรือสหรัฐอเมริกา

แต่ปีนี้ วิมเบิลดันกำลังส่งสัญญาณบางอย่างที่น่าสนใจมาก เอียลาไม่ได้เป็นตัวแทนความหวังจากฟิลิปปินส์เพียงคนเดียว เพราะฝั่งไทยเองก็มีเรื่องราวสำคัญเกิดขึ้นเช่นกัน

ไหม-มนัญชญา สว่างแก้ว ผ่านเข้ารอบ 3 หรือรอบ 32 คนสุดท้าย หลังเอาชนะ อลิเซีย พาร์กส์ มือ 81 ของโลกจากสหรัฐฯ 7-5, 6-0

เธอกลายเป็นนักเทนนิสหญิงไทยคนที่ 2 ที่เข้าถึงรอบ 3 ของวิมเบิลดันต่อจากแทมมารีน และเป็นนักหวดหญิงไทยคนที่ 3 ที่ผ่านเข้ารอบ 3 แกรนด์สแลมต่อจากแทมมารีนและลักษิกา คำขำ

ขณะเดียวกัน รวงข้าว-ลัลนา ธาราฤดี ก็จารึกประวัติศาสตร์ส่วนตัวด้วยชัยชนะในเมนดรอว์แกรนด์สแลมครั้งแรกของอาชีพ หลังล้ม ลิลลี่ แท็กเกอร์ ดาวรุ่งออสเตรีย 2-1 เซต ในรอบแรกของวิมเบิลดัน

การเป็นนักเทนนิสหญิงไทยคนที่ 4 ที่ชนะในรอบเมนดรอว์แกรนด์สแลมต่อจากแทมมารีน ลักษิกา และมนัญชญา อาจไม่ได้ถูกพูดถึงดังเท่าชัยชนะของเอียลาเหนือซิออนเท็ก

แต่ในเชิงโครงสร้างของเทนนิสไทย นี่คือก้าวที่สำคัญไม่แพ้กัน เพราะมันแปลว่าประเทศไทยเริ่มมีนักกีฬามากกว่าหนึ่งคนที่สามารถยืนบนเวทีเมเจอร์ได้จริง

ทั้งหมดนี้ทำให้ชัยชนะของเอียลามีน้ำหนักมากขึ้น เพราะมันไม่ได้เกิดขึ้นในสุญญากาศ หากเป็นส่วนหนึ่งของภาพใหญ่ที่อาเซียนเริ่มมีตัวแทนมากขึ้นในเทนนิสหญิงระดับสูง

แน่นอน เรายังไม่อาจพูดได้ว่านี่คือยุคทองของเทนนิสอาเซียน เพราะความสำเร็จระยะยาวต้องวัดกันด้วยอันดับโลก ความสม่ำเสมอ รายการใหญ่ และการยืนระยะหลายฤดูกาล

แต่สิ่งที่เกิดขึ้นที่วิมเบิลดันปีนี้ทำให้อย่างน้อยเราก็มีสิทธิ์ตั้งคำถามว่า บางทีภูมิภาคนี้อาจไม่ได้อยู่ห่างจากโลกเทนนิสชั้นนำเท่าที่เคย

เอียลายังมีเส้นทางอีกไกล รอบต่อไปเธอต้องพบ จัสมิน เปาลินี รองแชมป์วิมเบิลดันปี 2024 ซึ่งจะเป็นบททดสอบอีกระดับหนึ่ง

แต่ไม่ว่าเส้นทางของเธอในทัวร์นาเมนต์นี้จะจบลงตรงไหน ชัยชนะเหนือซิออนเท็กได้เปลี่ยนสถานะของเธอไปแล้ว จากนักเทนนิสที่ได้รับความสนใจมหาศาลในฟิลิปปินส์ กลายเป็นชื่อที่โลกเทนนิสต้องมองอย่างจริงจัง

และสำหรับอาเซียน นี่อาจเป็นช่วงเวลาที่สำคัญกว่านั้น เพราะเด็กคนหนึ่งจากมะนิลา เด็กคนหนึ่งจากไทย หรือเด็กคนหนึ่งจากเมืองเล็กๆ ในภูมิภาคนี้ อาจได้เห็นเอียลานอนลงบนพื้นเซ็นเตอร์คอร์ตหลังชนะ แล้วรู้สึกว่าเส้นทางนี้ไม่ได้มีไว้สำหรับคนจากประเทศใหญ่เท่านั้น

วิมเบิลดันเป็นเวทีแห่งประเพณี ความสง่างาม และประวัติศาสตร์ยาวนาน แต่บางครั้งความงดงามที่สุดของมันคือการได้เห็นคนหน้าใหม่เดินเข้ามาเขียนประวัติศาสตร์ของตัวเอง

อเล็กซานดรา เอียลา ทำสิ่งนั้นแล้วและบางที สิ่งที่เธอทิ้งไว้หลังชัยชนะครั้งนี้ อาจไม่ใช่แค่แรงบันดาลใจให้ฟิลิปปินส์เท่านั้น แต่เป็นแรงกระเพื่อมถึงทั้งอาเซียนว่า

ความฝันในเทนนิสระดับโลกอาจยังยากเหมือนเดิม…แต่ไม่ไม่ใช่ว่าจะเป็นไปไม่ได้อีกต่อไป

อ้างอิง

ภาพ: Toby Melville / REUTERS