มีช่วงหนึ่งของชีวิตที่เราเริ่มรู้ตัวว่า ไม่ได้อยากได้อะไรเพิ่มขึ้น แต่อยากรู้สึกว่า “ชีวิตมันไม่หนักขนาดนี้” อยากตื่นมาแล้วไม่รู้สึกต้องรีบพิสูจน์คุณค่าของตัวเอง อยากมีวันที่ไม่ต้องเก่ง ไม่ต้องขยันเกินไป และไม่ต้องมีอะไรน่าตื่นเต้นตลอดเวลา ความเหนื่อยของคนจำนวนมาก ไม่ได้เกิดจากสิ่งที่ทำอยู่ตรงหน้าเท่านั้น แต่มาจากความรู้สึกว่าชีวิตควรจะต้องมากกว่านี้ ควรจะดีกว่านี้ ควรจะก้าวหน้ากว่านี้ จนเราค่อยๆ ห่างจากคำถามที่เรียบง่ายที่สุดว่า “จริงๆ แล้ว เราอยากใช้ชีวิตแบบไหน”
การกลับมาสู่จังหวะชีวิตของตัวเอง คือการยอมรับว่าความธรรมดาไม่ได้เป็นศัตรูของชีวิตที่ดี ตรงกันข้าม ความธรรมดาอาจเป็นพื้นที่ที่ทำให้ใจได้พักอย่างแท้จริง มันอยู่ในเช้าที่ตื่นขึ้นมาแล้วไม่รู้สึกต่อต้านวันใหม่ อยู่ในมื้ออาหารง่ายๆ ที่กินอย่างตั้งใจ อยู่ในช่วงเวลาที่ได้อยู่กับตัวเองโดยไม่ต้องรู้สึกผิด
ชีวิตที่สบายใจ มักไม่ใช่ชีวิตที่เต็มไปด้วยเรื่องน่าประทับใจ แต่เป็นชีวิตที่ไม่ต้องฝืนจังหวะของตัวเอง ไม่ต้องใช้พลังงานไปกับการเปรียบเทียบ ไม่ต้องรีบปรับตัวให้เข้ากับทุกความคาดหวังรอบตัว เป็นชีวิตที่อนุญาตให้บางวันเราจะช้าลง บางวันเราจะเงียบลง และบางวันเราจะขออยู่กับพื้นที่เล็กๆ ของตัวเองอย่างเต็มใจ
หลายคนค้นพบว่า ความสุขที่อยู่ได้นาน มักไม่ได้มาในรูปแบบของความตื่นเต้น แต่มาในรูปแบบของความรู้สึกปลอดภัย ปลอดภัยที่จะเป็นตัวเอง ปลอดภัยที่จะไม่ต้องเก่งตลอดเวลา และปลอดภัยพอที่จะยอมรับว่า เราไม่จำเป็นต้องวิ่งไปพร้อมกับใคร
การเลือกใช้ชีวิตธรรมดาอย่างสบายใจ จึงไม่ใช่การยอมแพ้ต่อชีวิต แต่เป็นการเลือกอย่างมีสติว่า เราขอให้ความสงบภายในมีค่ามากกว่าภาพลักษณ์ภายนอก ขอให้จังหวะที่พอดีกับหัวใจสำคัญกว่าจังหวะที่สังคมคาดหวัง บางที ชีวิตที่ดีอาจไม่ใช่ชีวิตที่มีเรื่องให้เล่ามากที่สุด แต่เป็นชีวิตที่อยู่แล้วไม่รู้สึกอยากหนีจากมัน และในความธรรมดานั้นเอง ที่เราค่อยๆ รู้สึกว่า เรากำลังอยู่กับชีวิตของตัวเองจริงๆ
