เบลเยียม สายเลือดใหม่ ทำให้สหรัฐฯ ได้รู้ว่าเวทีน็อกเอาต์ยังโหดร้ายเสมอ

ฟุตบอลโลกของสหรัฐอเมริกาจบลงในเกมที่ความหวังถูกแทนที่ด้วยความจริง เพราะเบลเยียมเอาชนะเจ้าภาพร่วม 4-1 ในรอบ 16 ทีมสุดท้าย และผ่านเข้าสู่รอบก่อนรองชนะเลิศไปพบสเปน

แต่สิ่งที่น่าสนใจที่สุดของเกมนี้ไม่ใช่เพียงการตกรอบของทีมเจ้าภาพ หรือประเด็นก่อนเกมเรื่องโทษแบนของ โฟลาริน บาโลกุน ที่ถูกระงับแบบสร้างคำถาม

หากคือภาพของเบลเยียมที่กำลังเปลี่ยนผ่านจากยุคทองรุ่นเก่า ไปสู่ทีมพลังหนุ่มที่มีชีวิตชีวา กล้าเล่น และไม่จำเป็นต้องพึ่งชื่อของ เควิน เดอ บรอยน์ หรือ โรเมลู ลูกากู เป็นศูนย์กลางเหมือนเดิมอีกต่อไป

ตลอดหลายปีที่ผ่านมา เบลเยียมถูกนิยามด้วยคำว่าเป็นยุคทอง จากรุ่นของ เดอ บรอยน์, ลูกากู, เอเดน อาซาร์, แยน แฟร์ทองเกน และ โทบี อัลเดอร์ไวเรลด์ เป็นกลุ่มนักเตะที่ทำให้ประเทศเล็กๆ แห่งนี้กลายเป็นหนึ่งในทีมที่โลกต้องจับตา

แต่สิ่งที่ขาดหายไปคือถ้วยแชมป์ระดับเมเจอร์ ยิ่งเมื่อเวลาผ่านไป คำว่ายุคทองจึงเริ่มกลายเป็นภาระมากกว่าคำยกย่อง เพราะทุกครั้งที่เบลเยียมล้มเหลว คำถามเดิมจะย้อนกลับมาเสมอว่า พวกเขาปล่อยช่วงเวลาที่ดีที่สุดหลุดมือไปแล้วหรือยัง

เกมที่ซีแอตเทิลอาจให้คำตอบใหม่ เพราะเบลเยียมไม่ได้ชนะสหรัฐฯ ด้วยทีมชุดเดิม รุดี การ์เซีย เลือกดร็อป เดอ บรอยน์ ไว้บนม้านั่งสำรอง ทั้งที่ก่อนหน้านี้เขาออกสตาร์ตให้ทีมชาติต่อเนื่องยาวนาน

ขณะเดียวกัน ลูกากู ดาวยิงสูงสุดตลอดกาลของทีม ก็ไม่ได้เป็นตัวจริงอีกครั้ง โดยเบลเยียมฝากเกมรุกไว้กับ ชาร์ลส์ เดอ คาเตอลาเรอ, นิโกลาส์ รัสกิน และ อามาดู โอนานา กลุ่มผู้เล่นที่ไม่ได้มีบารมีเท่ารุ่นพี่ แต่มีพลัง ความสด และความหิวในแบบที่ทีมนี้ต้องการอย่างมาก

เดอ คาเตอลาเรอคือภาพชัดที่สุดของการเปลี่ยนผ่านนั้น เขาอายุ 25 ปี และถูกเลือกเป็นตัวจริงแทนลูกากูเป็นครั้งที่ 4 ในทัวร์นาเมนต์นี้

ก่อนเกมกับสหรัฐฯ เขายังยิงไม่ได้เลย แต่ในคืนสำคัญ เขากลับเป็นคนเปลี่ยนทุกอย่าง ประตูแรกในนาทีที่ 9 มาจากการเคลื่อนที่ฉลาดเข้าไปรับบอลของรัสกินหน้าประตู ก่อนยิงง่ายๆ เข้าไป

ส่วนประตูที่สองหลังสหรัฐฯ เพิ่งตีเสมอได้เพียง 2 นาที แสดงให้เห็นอีกมิติหนึ่งของเขา คือการวิ่งตัดตำแหน่งและเอาชนะกองหลังด้วยร่างกาย ก่อนโหม่งลูกครอสของ เลอันโดร ทรอสซาร์ด เข้าไปอย่างเด็ดขาด

สองประตูนั้นไม่ได้เป็นเพียงสถิติส่วนตัวของเดอ คาเตอลาเรอ แต่เป็นสัญญาณว่าเบลเยียมอาจเจอกองหน้ารูปแบบใหม่ที่ไม่จำเป็นต้องเล่นเหมือนลูกากู

เขาอาจไม่ได้มีพลังปะทะมหาศาลหรือชื่อเสียงเท่ารุ่นพี่ แต่เขาเคลื่อนที่ดีกว่า เชื่อมเกมได้เนียนกว่า และเข้ากับโครงสร้างฟุตบอลสมัยใหม่มากกว่า

ในเกมที่สหรัฐฯ พยายามเพรสสูงและใช้พลังวิ่งเข้าสู้ เบลเยียมกลับใช้การเคลื่อนที่ของเดอ คาเตอลาเรอทำลายจังหวะเพรสเหล่านั้นอย่างมีประสิทธิภาพ

รัสกินเองก็เป็นอีกคนที่ควรได้รับเครดิต เขาไม่ได้มีชื่อเสียงเท่าเดอ บรอยน์ แต่บทบาทในเกมนี้สำคัญมาก การจ่ายบอลของเขาในประตูแรกคือจังหวะที่เปิดแนวรับสหรัฐฯ ทั้งแผง และตลอดเกมเขาช่วยให้เบลเยียมเล่นผ่านแดนกลางได้อย่างมั่นคง

ขณะที่โอนานาเป็นเหมือนเครื่องยนต์ของทีม เขาใช้ร่างกายปะทะ เก็บบอล และพาบอลหนีการกดดันของสหรัฐฯ ได้หลายครั้ง จังหวะก่อนประตูแรกก็เริ่มจากการที่เขาใช้พลังฝ่าแรงกดดันแล้วเปิดพื้นที่ให้ทีมเล่นต่อ

ในขณะที่เบลเยียมดูเหมือนทีมที่มีแผนชัดเจน สหรัฐฯ กลับดูเหมือนทีมที่แบกความคาดหวังหนักเกินไป นี่คือฟุตบอลโลกในบ้าน ท่ามกลางกระแสความนิยมสูงที่สุดครั้งหนึ่งของทีมชาติชายสหรัฐฯ

พวกเขาเพิ่งชนะเกมน็อกเอาต์มาได้ และมีโอกาสผ่านเข้ารอบก่อนรองชนะเลิศครั้งแรกตั้งแต่ปี 2002 แต่เมื่อเกมใหญ่ที่สุดมาถึง ทีมของ เมาริซิโอ โปเช็ตติโน กลับเล่นพลาดง่ายเกินไป เสียบอลง่ายเกินไป และตื่นสนามมากเกินไปสำหรับทีมที่อยากก้าวขึ้นไปอยู่ในกลุ่มหัวแถวของโลก

ประตูแรกสะท้อนปัญหานั้น แซร์จินโญ่ เดสต์ และ เวสตัน แม็คเคนนี ปล่อยให้บอลตกในเขตโทษโดยไม่มีใครจัดการ ก่อนเบลเยียมลงโทษทันที

หลังจากนั้นสหรัฐฯ ยังเสียบอลจากจังหวะง่ายๆ หลายครั้ง คริสเตียน พูลิซิช ถูกหยุดแทบตลอดทางฝั่งซ้าย ไทเลอร์ อดัมส์ จ่ายบอลขาดความแม่นยำ และแนวรับที่เคยดูแข็งแรงกลับถูกดึงออกจากตำแหน่งซ้ำแล้วซ้ำเล่า

แม้ มาลิก ทิลล์แมน จะยิงฟรีคิกแฉลบ ฮันส์ วานาเคน เข้าไปให้สหรัฐฯ ตีเสมอ 1-1 แต่ความหวังนั้นอยู่ได้เพียงชั่วครู่ ก่อนเดอ คาเตอลาเรอโหม่งให้เบลเยียมกลับนำ 2-1 แทบจะทันที

จุดที่ปิดเกมอย่างแท้จริงเกิดขึ้นในครึ่งหลัง เมื่อ แมตต์ ฟรีส ผู้รักษาประตูสหรัฐฯ ออกมาตัดบอลนอกเขตโทษ แต่ลังเลและจ่ายบอลพลาดไปโดนเดอ คาเตอลาเรอ บอลกระดอนเข้าทาง วานาเคน ยิงโล่งๆ เป็น 3-1

นั่นคือจังหวะที่ทำให้บรรยากาศในสนามเปลี่ยนจากความหวังเป็นความเงียบ เพราะทุกคนรู้ว่า การตามหลังสองประตูในเกมน็อกเอาต์กับทีมระดับเบลเยียม แทบไม่มีพื้นที่ให้กลับมาอีกแล้ว

ลูกากูที่ลงมาเป็นตัวสำรองยังมีเวลายิงประตูปิดท้ายในช่วงทดเวลา และทำให้เขากลายเป็นตัวสำรองคนแรกที่ยิงได้ 3 ประตูในฟุตบอลโลกครั้งเดียว แต่ภาพรวมของคืนนี้ไม่ได้เป็นของเขาอีกต่อไป มันเป็นของรุ่นน้องที่ลงมือทำงานก่อนแล้ว

สำหรับสหรัฐฯ ความพ่ายแพ้นี้เจ็บปวด เพราะมันไม่ใช่เกมที่พวกเขาแพ้แบบสู้สุดใจแล้วถูกคุณภาพของคู่แข่งเฉือนในรายละเอียด

แต่เป็นเกมที่พวกเขาดูต่ำกว่ามาตรฐานของตัวเองชัดเจน บาโลกุนซึ่งกลายเป็นประเด็นใหญ่ก่อนเกมแทบไม่มีบทบาท เขาถูกตัดขาดจากเกมรุก มีเพียงจังหวะเรียกฟาวล์ก่อนประตูตีเสมอ และโอกาสช่วงท้ายที่ติดเซฟ ธิโบต์ กูร์กตัวส์ เท่านั้น

พูลิซิชซึ่งควรเป็นหน้าตาของทีมในฟุตบอลโลกครั้งนี้ จบทัวร์นาเมนต์อย่างน่าผิดหวังและต้องออกจากสนามพร้อมอาการบาดเจ็บ นี่คือทัวร์นาเมนต์ที่เริ่มต้นด้วยความหวังเรื่อง ‘Legacy’ แต่จบลงด้วยคำว่า ‘What could have been’

แต่สำหรับเบลเยียม เกมนี้อาจเป็นจุดเริ่มต้นของความเชื่อใหม่ พวกเขาไม่ได้เป็นทีมที่ยึดติดกับอดีตจนเดินต่อไม่ได้อีกแล้ว การกล้าพักเดอ บรอยน์ การกล้าให้เดอ คาเตอลาเรอ นำแนวรุก การให้โอนานา และรัสกินเป็นพลังในแดนกลาง รวมไปถึงการใช้อเล็กซิส ซาเลแมเกอร์ส เป็นแรงขับเคลื่อนริมเส้น แสดงให้เห็นว่าเบลเยียมกำลังสร้างอัตลักษณ์ใหม่จากเศษซากของยุคทองเดิม

ฟุตบอลโลกไม่ได้รอให้ใครค่อยๆ เปลี่ยนผ่านอย่างนุ่มนวล ทีมที่ลังเลมักถูกทิ้งไว้ข้างหลัง แต่เบลเยียมในเกมที่ซีแอตเทิลเลือกเปลี่ยนต่อหน้าทุกคน และผลลัพธ์คือชัยชนะ 4-1 เหนือเจ้าภาพร่วมในเกมที่สำคัญที่สุดของพวกเขา

ยุคของเดอ บรอยน์และลูกากู อาจยังไม่ปิดฉากสมบูรณ์ แต่ค่ำคืนนี้บอกชัดว่า เบลเยียมไม่จำเป็นต้องรอให้รุ่นเก่าแบกทุกอย่างอีกต่อไป

สายเลือดใหม่พร้อมแล้ว และสเปนในรอบก่อนรองชนะเลิศจะเป็นบททดสอบที่แท้จริงว่า พลังหนุ่มชุดนี้ดีพอแค่ไหนในการเปลี่ยนจาก ‘อนาคตของเบลเยียม’ ให้กลายเป็น ‘ปัจจุบันของฟุตบอลโลก’ แล้วหรือยัง

อ้างอิง

ภาพ: Jane Gershovich/ISI Photos / Getty Images