สายไฟประเทศไทย เป็นหนึ่งในภาพจำที่ทั้งโลกจดจำ บางคนมองว่านี่คือความยุ่งเหยิงที่กลายเป็นเสน่ห์ บางคนมองว่าเป็นความไม่เป็นระเบียบที่น่าตกใจ แต่ไม่ว่าจะมองมุมไหน สิ่งหนึ่งที่ปฏิเสธไม่ได้คือ นักท่องเที่ยวจำนวนไม่น้อยมักหยิบกล้องขึ้นมาถ่ายภาพสายไฟที่พันกันยุ่งเหนือท้องถนน เพราะมันกลายเป็นซิกเนเจอร์ที่พบเห็นได้ง่ายในเมืองไทยไปแล้ว และเมื่อภาพของสายไฟถูกนำมาเปรียบกับความสัมพันธ์บางแบบ ภาพในใจก็ยิ่งชัดขึ้นอย่างน่าประหลาด
มีความสัมพันธ์บางแบบที่ไม่ได้เจ็บเพราะไม่มีความรัก แต่เจ็บเพราะความรักนั้นเต็มไปด้วยความไม่ชัดเจน เหมือนสายไฟที่พันกันยุ่ง ต่อให้พยายามดึงเส้นหนึ่งออกมา ก็ยังมีอีกหลายเส้นติดตามออกมาด้วยเสมอ หลายคนเริ่มต้นจากความรู้สึกดีๆ กับใครบางคน ก่อนจะค่อยๆ พบว่า อีกฝ่ายมีอดีตที่ยังไม่จบ มีความสัมพันธ์ที่ยังค้างคา มีคนอื่นอยู่ในพื้นที่เดียวกัน หรือมีเงื่อนไขบางอย่างที่ทำให้คำว่า ‘เรา’ ไม่เคยถูกพูดออกมาอย่างชัดเจนเลยสักครั้ง
ความสับสนแบบนี้ไม่ใช่เรื่องเล็ก เพราะมันค่อยๆ บั่นทอนความรู้สึกปลอดภัยอย่างเงียบๆ ความเจ็บของความสัมพันธ์ลักษณะนี้ ไม่ได้อยู่ที่คำพูดแรงๆ หรือเหตุการณ์ใหญ่โต แต่คือความรู้สึกว่าต้องเดาอยู่ตลอด ว่าเราสำคัญแค่ไหน ว่าเราคือคนที่ถูกเลือกจริงๆ หรือเป็นเพียงหนึ่งในหลายคนที่ถูกเก็บไว้ในพื้นที่ที่ไม่มีชื่อเรียกชัดเจน
หลายคนใช้เวลาอยู่นานกับคำถามที่ไม่เคยได้คำตอบ เราควรเข้าใจเขามากกว่านี้ไหม เราเรียกร้องมากไปหรือเปล่า เราควรรออีกหน่อยดีไหม ทั้งที่ลึกๆ แล้วหัวใจรู้ดีว่า ความรักที่ดีไม่ควรทำให้เราต้องรู้สึกไม่มั่นคงกับตัวเองซ้ำๆ คำถามว่า ‘ควรพักดีไหม’ จึงไม่ใช่คำถามของคนอ่อนแอ แต่มักเป็นคำถามของคนที่เริ่มรักตัวเองมากพอ การพักในที่นี้ไม่ได้หมายถึงการตัดใครออกจากชีวิตทันที แต่มันคือการถอยออกมาเพื่อมองความจริงอย่างตรงไปตรงมา ว่าความสัมพันธ์นี้กำลังทำให้ใจเรานิ่งขึ้น หรือกำลังพาเราไปอยู่ในพื้นที่ที่สับสน วุ่นวาย และเต็มไปด้วยความไม่แน่นอน
ความสัมพันธ์ที่มีหลายคนพัวพัน ไม่จำเป็นต้องมีใครเป็นคนร้ายเสมอไป แต่สิ่งที่สำคัญที่สุดคือ เราไม่จำเป็นต้องอยู่ต่อในพื้นที่ที่ทำให้เรารู้สึกเล็กลง ไม่มั่นคง และไม่ถูกเลือกอย่างชัดเจน การตั้งขอบเขตไม่ใช่ความใจร้าย และการขอความชัดเจนไม่ใช่การกดดัน หากความสัมพันธ์นั้นตั้งอยู่บนความเคารพจริงๆ
ทางออกของเรื่องแบบนี้ไม่มีสูตรเดียว บางคนเลือกคุยตรงๆ เพื่อฟังความจริง บางคนเลือกพักเพื่อกลับมาฟังหัวใจตัวเอง บางคนเลือกถอยออกมาเงียบๆ เพื่อรักษาศักดิ์ศรีของตัวเอง ทุกทางเลือกที่ไม่ทำให้เราต้องทรยศความรู้สึกของตัวเอง คือทางเลือกที่ควรถูกเคารพ เพราะท้ายที่สุดแล้ว ความรักที่ควรอยู่ต่อ ไม่ใช่ความรักที่เราต้องแย่ง ต้องรอ ต้องเดา หรือ ต้องยอมเจ็บเงียบๆ เพียงลำพัง แต่คือความรักที่ทำให้เรารู้สึกปลอดภัย ชัดเจน และมั่นคงพอที่จะเป็นตัวเองได้อย่างเต็มที่
