สกอร์ 3-1 อาจไม่ใช่สิ่งที่น่าจดจำที่สุดของเกมอุ่นเครื่องระหว่าง บีจี ปทุม ยูไนเต็ด กับ แอสตัน วิลลา
เพราะสิ่งที่น่าสนใจกว่าคือ ตลอด 90 นาทีของเกมนี้ แฟนบอลไทยอย่างเราได้เห็นมาตรฐานของทีมพรีเมียร์ลีกแบบเต็มตา
แม้จะเป็นเกมปรีซีซัน แต่ อูไน เอเมรี ส่งผู้เล่นที่เรียกได้ว่าเป็นขุมกำลังชุดใหญ่ลงสนามร่วม 70 เปอร์เซ็นต์ ไม่ว่าจะเป็น จอห์น แม็คกินน์, บูบาการ์ คามารา, เปา ตอร์เรส, วิคตอร์ ลินเดอเลิฟ, เอียน มัตเซน, เอมิเลียโน บูเอ็นเดีย หรือ อเลฮานโดร การ์นาโช ก่อนจะทยอยเปลี่ยนตัวตามโปรแกรมเตรียมทีม
สิ่งแรกที่เห็นชัดคือ ‘จังหวะฟุตบอล’
วิลลาไม่ได้เล่นเร็วตลอดเวลา แต่พวกเขาเลือกจังหวะเล่นได้แม่นยำ รู้ว่าเมื่อไรควรเร่ง เมื่อไรควรผ่อน ทุกคนเคลื่อนที่เพื่อสร้างมุมรับบอลอยู่ตลอด ทำให้คนครองบอลมีทางเลือกเสมอ
เวลาบีจีพยายามเข้าเพรส ผู้เล่นวิลลาก็ยังสามารถแกะเพรสด้วยการสัมผัสบอลเพียงหนึ่งหรือสองจังหวะ ก่อนบอลจะหลุดออกจากพื้นที่อันตรายได้แทบทุกครั้ง
อีกสิ่งที่สัมผัสได้คือ ‘คุณภาพเฉพาะตัว’
เอมิเลียโน บูเอ็นเดีย คือคนที่สะดุดตาที่สุด เขาอาจไม่ใช่ซูเปอร์สตาร์ระดับโลก แต่ความมหัศจรรย์คือทุกครั้งที่บอลอยู่กับเท้า ความคล่องตัว การหมุนหนีคู่แข่ง การแตะบอลจังหวะแรก และการตัดสินใจ ล้วนทำให้เกมดูง่ายขึ้น
นักเตะวิลลาหลายคนก็เป็นแบบเดียวกัน พวกเขาแทบไม่มีใครเสียบอลง่ายๆ
สองประตูในครึ่งแรกสะท้อนเรื่องนี้ได้ดีที่สุด
ประตูแรก วิลลาต่อบอลขึ้นมาถึงพื้นที่สุดท้ายอย่างลื่นไหล ผู้เล่นแต่ละคนเคลื่อนที่รับส่งกันต่อเนื่อง ก่อนจบสกอร์ด้วยจังหวะที่แนวรับบีจีแทบไม่มีโอกาสเข้าแทรก
ส่วนประตูที่สองมาจากลูกเตะมุม วิคตอร์ ลินเดอเลิฟ อ่านจังหวะและสอดเข้าหาพื้นที่ว่างได้อย่างแม่นยำ ก่อนขึ้นโหม่งแบบที่แนวรับบีจีตามประกบไม่ทัน
นี่คือสิ่งที่ทำให้พรีเมียร์ลีกเป็นพรีเมียร์ลีก
ตลอดทั้งเกม วิลลาแทบไม่ปล่อยให้มาตรฐานของตัวเองตกลงเลย ไม่ว่าจะเป็นตัวจริงหรือสำรอง จังหวะต่อบอล การเคลื่อนที่ และการตัดสินใจยังอยู่ในระดับเดียวกัน
อย่างไรก็ตาม ต้องให้ความเป็นธรรมกับ บีจี ปทุม ยูไนเต็ด เช่นกัน เพราะเกมนี้ทีมไม่ได้อยู่ในสภาพที่สมบูรณ์ที่สุด ผู้เล่นแกนหลักหลายรายไม่มีชื่อ ทั้ง ชนาธิป สรงกระสินธ์, สารัช อยู่เย็น, พาตริก กุสตาฟส์สัน รวมถึงนักเตะทีมชาติและผู้เล่นต่างชาติแกนหลักบางส่วน ทำให้ทีมไม่สามารถส่งขุมกำลังที่ดีที่สุดลงสนามรับมือแอสตัน วิลลาได้ครบถ้วน
แต่ถึงอย่างนั้น สิ่งที่เราเห็นตลอด 90 นาที ก็ยังสะท้อนให้เห็นมาตรฐานของทีมระดับพรีเมียร์ลีกได้อย่างชัดเจน เพราะความแตกต่างอยู่ที่จังหวะการเล่น วิธีคิด และคุณภาพในรายละเอียดของเกม
ในมุมของบีจี ปทุม แม้จะเป็นรองเรื่องคุณภาพ แต่ก็มีบางจังหวะที่น่าเสียดาย…
หลายครั้งเกมมีการเข้าปะทะหนักเกินความจำเป็น บางจังหวะคล้ายกับพยายามหยุดเกมด้วยแรงปะทะมากกว่าการแย่งบอล
จนสุดท้ายเราได้เห็น อเลฮานโดร การ์นาโช ได้รับบาดเจ็บตั้งแต่ครึ่งแรก และช่วงท้ายเกม จอห์น แม็คกินน์ ก็ต้องออกจากสนามอีกคน หลังวิลลาใช้โควตาเปลี่ยนตัวครบแล้ว ทำให้ต้องเลือกเล่นต่อด้วยผู้เล่นเพียง 10 คนในช่วงเกือบ 15 นาทีสุดท้าย
ภาพแบบนี้คงไม่ใช่สิ่งที่ใครอยากเห็นในเกมอุ่นเครื่อง
ท้ายที่สุด ผลการแข่งขันอาจไม่ใช่สิ่งสำคัญที่สุดของแมตช์นี้
เกมแบบนี้อาจบอกอะไรได้ไม่มากในแง่ผลการแข่งขัน แต่สิ่งที่ได้กลับมาคือประสบการณ์ การได้ลงสนามเจอกับทีมระดับพรีเมียร์ลีก ทำให้นักเตะได้เห็นกับตาว่าฟุตบอลระดับสูงเล่นกันด้วยมาตรฐานแบบไหน
หากเกมแบบนี้เกิดขึ้นบ่อยขึ้น ไม่ว่าจะเป็นบีจีหรือสโมสรไทยทีมใดได้ดวลกับทีมระดับท็อปของยุโรป หรือแม้แต่ตัวแทนเอเชียอย่างทีมจากเจลีกก็ตาม สิ่งที่ได้กลับมาอาจมีค่ามากกว่าผลการแข่งขันในวันนั้น
อย่างน้อยที่สุด แฟนบอลไทยก็ได้เห็นของจริงว่า ฟุตบอลพรีเมียร์ลีกเล่นกันแบบนี้ และหวังว่าในปีต่อๆ ไป เราจะได้เห็นสโมสรชั้นนำของยุโรปเดินทางมาเช็กอินอุ่นเครื่องที่ประเทศไทยอีกครั้ง
ที่ไม่ใช่แค่การมาสร้างสีสันเอาใจแฟนๆ เพราะอีกมุมนี่คือโอกาสสำคัญในการยกระดับประสบการณ์ของทั้งตัวนักเตะ และวงการฟุตบอลไทยไปพร้อมๆ กัน
