การยืนระยะในเส้นทางนักกีฬาระดับโลกมาเกือบ 3 ทศวรรษ ไม่ได้อาศัยเพียงพรสวรรค์หรือหัวใจนักสู้เท่านั้น แต่คือการเรียนรู้ร่างกายและจิตใจของตัวเองอย่างลึกซึ้งในทุกช่วงวัย
สำหรับ แวว-สายสุนีย์ จ๊ะนะ นักกีฬาวีลแชร์ฟันดาบทีมชาติไทย ที่คว้าไปแล้ว 2 เหรียญทองในอาเซียนพาราเกมส์ ครั้งที่ 13 โดย “ตำราลับ” ของเธอ คือการดูแลตัวเองให้สมดุล ทั้งร่างกาย จิตใจ และความมุ่งมั่นที่ไม่เคยลดลง
🤺 ร่างกาย: ยืดหยุ่นแต่เคร่งครัด
ราชินีแห่งวงการวีลแชร์ฟันดาบโลก เปิดใจกับ THE STANDARD SPORT อย่างตรงไปตรงมาว่า เมื่ออายุมากขึ้น การดูแลร่างกายยิ่งยากด้วยเช่นกัน ตั้งแต่การจัดโปรแกรมฝึกซ้อม โภชนาการ ไปจนถึงการพักผ่อน ซึ่งทุกอย่างต้องสอดคล้องกันทั้งหมด
“เรื่องการฝึกซ้อม พี่จะยืดหยุ่นมากขึ้น ปรับเปลี่ยนตามสถานการณ์ ท่าไหนซ้อมแล้วบาดเจ็บ เราก็ต้องปรับ เปลี่ยนวิธี หรือหลีกเลี่ยงไปเลย เพื่อป้องกันไม่ให้เกิดอาการบาดเจ็บ มันคือการเรียนรู้จากประสบการณ์ ลองผิดลองถูก ทดลองสิ่งใหม่ๆ เพื่อให้ร่างกายยังไปต่อได้”
แม้จะมีปัญหารอบด้านเข้ามามากมายในแต่ละช่วงชีวิต แต่สิ่งที่เธอยึดถือคือการ “จัดการให้ได้” ไม่ว่าจะเป็นการแบ่งเวลา การพูดคุยทำความเข้าใจ หรือการทำทุกอย่างให้เป็นระบบ และทำซ้ำอย่างสม่ำเสมอ
“สิ่งสำคัญที่สุดคือระเบียบวินัย ซ้อมวันละ 6 ชั่วโมงก็จริง แต่ไม่ได้โฟกัสอย่างใดอย่างหนึ่งหนักเกินไป ต้องเข้าใจร่างกายตัวเอง บางอย่างอาจจะซ้อมน้อยลง แต่พยายามทำให้กระชับและมีคุณภาพ วิธีนี้พี่ใช้มาตลอด”
🤺 โภชนาการและการพักผ่อน: รายละเอียดเล็กๆ ที่มองข้ามไม่ได้
ในวัย 52 ปี แววต้องรับมือกับการเปลี่ยนแปลงของร่างกาย โดยเฉพาะภาวะวัยทอง ซึ่งส่งผลทั้งทางร่างกายและจิตใจ
“อาหารการกินต้องใส่ใจมากขึ้น เพิ่มวิตามินบำรุง ลดแป้ง กินผักให้มากขึ้น เพราะถ้าน้ำหนักขึ้นแล้วมันลงยาก พี่ไม่กินอาหารไขมันเลย ต้องดูแลจริงจัง”
แม้แต่เรื่องความมั่นใจในตัวเอง เธอก็ไม่มองข้าม ตั้งแต่การดูแลผิวพรรณ ไปจนถึงการเสริมความรู้สึกที่ดีต่อตัวเอง เพราะทั้งหมดส่งผลต่อสภาพจิตใจโดยตรง
ส่วนเรื่องการพักผ่อนเธอบอกว่าเมื่ออายุเพิ่มขึ้น การนอนหลับไม่ง่ายเหมือนเดิม แววต้องพึ่งอาหารเสริมช่วยบ้าง แต่ยังพยายามรักษาการนอนให้ได้ราว 8 ชั่วโมงต่อวันให้มากที่สุด
“มันยากขึ้นจริง แต่กลับยิ่งทำให้พี่รู้สึกท้าทายตัวเองมากขึ้นทุกวัน” สายสุนีย์ จ๊ะนะ กล่าว
🤺 การฮีลตัวเองในวันที่ท้อและเหนื่อย
เส้นทางแชมป์ไม่ได้โรยด้วยกลีบกุหลาบ แววไม่ปิดบังว่าเธอเคยท้อ เคยเหนื่อย และเคยร้องไห้กับตัวเองมาแล้วนับครั้งไม่ถ้วน
“ช่วงแรกบางทีก็ต้องฮีลตัวเอง ร้องไห้คนเดียว แล้วบอกตัวเองว่า เราทำเพื่อคนอื่นมาตลอด ทั้งครอบครัว แต่สิ่งที่ทำเพื่อตัวเอง คือการสร้างต้นทุนไว้ใช้ในวันที่แก่เฒ่า”
นอกจากการอยู่กับตัวเองแล้ว เพื่อนร่วมทีมคืออีกพลังสำคัญ โดยเฉพาะเพื่อนที่ใช้ชีวิตร่วมกันในช่วงแข่งขัน เป็นพื้นที่ปลอดภัยให้ได้ระบายทุกความรู้สึก
“เพื่อนสำคัญมาก เรานอนด้วยกัน ไปแข่งด้วยกัน อะไรที่อัดอั้นก็คุยกับเพื่อน ส่วนมากก็เป็นเพื่อนในห้องนี่แหละ”
🤺 แพสชั่นที่ไม่เคยจางหาย 30 ปีบนเส้นทางสายดาบ
เมื่อถูกถามว่าอะไรทำให้ยังอยู่ในสนาม แววตอบชัดเจนว่าเป็นเพราะ “ความรักในกีฬา” และความผูกพันที่สั่งสมมานานเกือบ 30 ปี
“พี่ยังรู้สึกว่ายังไปต่อได้ รักกีฬานี้ รักความเป็นนักกีฬา รักในสิ่งที่ทำแล้วมีคนรักเรา ถ้าวันหนึ่งต้องไปสนามแล้วไม่ได้เล่น ได้แค่มองคนอื่น พี่นึกภาพไม่ออกเลย คงโหยหามาก ยังไม่รู้เวลานั้นมันจะเป็นยังไง ยังไม่พร้อมที่จะไป ยังเล่นอยู่ได้ ร่างกายเราก็ได้อยู่”
อีกเหตุผลสำคัญคือการต่อสู้เพื่อครอบครัว แววคือเสาหลักที่ดูแลครอบครัวใหญ่ รวมถึงอนาคตของตัวเองในวันที่ไม่ได้อยู่ในสนามแล้ว
🤺 คติประจำใจ : ต้องทำได้
แม้กาลเวลาจะเปลี่ยนไป แต่ความเชื่อของแววไม่เคยเปลี่ยน ยังคงยึดมั่นว่า “ฉันเชื่อว่าเธอทำได้”
“ไม่ว่าจะทำอะไร พี่บอกตัวเองเสมอว่าฉันเชื่อว่าเธอทำได้ทุกครั้งที่ลงสนาม ทุกอย่างที่ผ่านมา เธอผ่านมาด้วยตัวเอง ทุกครั้งที่ไปแข่ง พี่จะพูดกับตัวเองแบบนี้ตั้งแต่วันแรก ซึ่งพี่ไม่เคยพลาดเหรียญเลย จะได้เหรียญอะไรก็ตามอย่างน้อยก็ทำได้ เป็นจุดเริ่มต้นการเล่นกีฬาตั้งแต่เริ่มต้น เป็นจุดหมายที่พี่ตั้งไว้ แล้วก็ทำได้จริงๆ ก็เลยเป็นคติประจำใจตัวเองตลอด”
คตินี้ทำให้เธอไม่เคยพลาดเหรียญรางวัลจากการแข่งขันใหญ่ และกลายเป็นหลักยึดในทุกแมตช์ของชีวิต
สายสุนีย์ จ๊ะนะ คว้าไปแล้ว 2 เหรียญทองในมหกรรมกีฬาอาเซียนพาราเกมส์ ครั้งที่ 13 และยังเหลืออีก 2 อีเวนต์ให้ลุ้นจากประเภททีมในวันนี้ ติดตามเชียร์และให้กำลังใจเธอเดินหน้าสู่ความสำเร็จอีกครั้ง เพราะสำหรับ ‘สายสุนีย์ จ๊ะนะ’ แล้ว ขีดจำกัดไม่ได้อยู่ที่ร่างกาย แต่อยู่ที่ว่าเราอนุญาตให้ตัวเอง ‘เชื่อ’ ว่าทำได้หรือไม่เท่านั้นเอง
