ความเหนื่อยของคนยุคนี้ บางทีไม่ได้มาจากการใช้ชีวิตช้าเกินไป
แต่เปรียบเหมือนการพยายามวิ่งให้ทันเพซ (Pace) ที่ไม่ใช่ของตัวเอง
โซเชียลมีเดียทำให้เราเห็นความสำเร็จของคนอื่นตลอดเวลา ใครได้งานใหม่ ใครย้ายประเทศ ใครมีชีวิตที่ดู “ไปไกลกว่า” ภาพเหล่านี้ค่อยๆ สร้างแรงกดดันแบบเงียบๆ จนหลายคนเริ่มสงสัยว่า เรากำลังช้าลง หรือจริงๆ แล้วเราแค่ไม่ได้วิ่งบนลู่วิ่งเดียวกับเขา
ในทางจิตวิทยา ความรู้สึกแบบนี้เรียกว่า comparison fatigue ความเหนื่อยล้าจากการเปรียบเทียบตัวเองกับผู้อื่นอย่างต่อเนื่อง ซึ่งไม่ได้ทำให้เราเก่งขึ้น แต่กลับบั่นทอนคุณค่าของตัวเองโดยไม่รู้ตัว แนวคิดนี้สอดคล้องกับ Social Comparison Theory ของ Leon Festinger ที่อธิบายว่า มนุษย์มีแนวโน้มประเมินคุณค่าของตัวเองผ่านการเปรียบเทียบกับผู้อื่นโดยอัตโนมัติ โดยเฉพาะในพื้นที่ที่ไม่มีมาตรฐานชัดเจนอย่าง “ความสำเร็จในชีวิต”
ปัญหาคือ บนโซเชียล เราไม่ได้เปรียบเทียบชีวิตทั้งก้อน แต่เปรียบเทียบไฮไลต์ของคนอื่น กับเบื้องหลังทั้งหมดของตัวเอง เพซที่เห็นจึงไม่ใช่เพซจริง และเส้นทางที่ดูเหมือนเร็ว อาจไม่ใช่เส้นทางที่เราจะอยู่ได้อย่างยั่งยืน นั่นเป็นเหตุผลที่กำลังบอกว่าเราไม่ควรเปรียบเทียบ เพราะมันไม่ได้แค่ขโมยความสุขของเราไป แต่มันยังขโมยความมั่นคงทางใจของเราไปด้วย และทำให้เราหลงลืมว่าแต่ละคนมีต้นทุนชีวิต เวลา และภาระที่ไม่เหมือนกันเลย
“การตั้งคำถามกับเพซของตัวเองจึงสำคัญที่สุดเสมอ เพซที่ใช่ อาจไม่ใช่เพซที่เร็วที่สุด แต่คือเพซที่ทำให้เรายังหายใจได้ ยังพักได้ และยังรู้สึกเป็นเจ้าของชีวิตตัวเอง”
