ในวัยหนึ่งของชีวิต เราอาจเคยเชื่อว่าความรักคือสิ่งที่ต้องรีบมี ต้องรีบคว้า ต้องรีบพิสูจน์ให้ได้ว่าเรามีค่าในสายตาใครสักคน แต่เมื่อเติบโตขึ้นอย่างเงียบๆ หลายคนเริ่มค้นพบความจริงที่อ่อนโยนกว่าเดิม ว่าความรักไม่ใช่การแข่งขัน และการไม่มีใครอยู่ข้างๆ ไม่ได้แปลว่าเรา “ขาด” อะไรในชีวิตเลยสักนิด
Self-Enough คือภาวะที่เราเริ่มรู้สึกว่า แค่ได้อยู่กับตัวเองอย่างสบายใจ ก็เป็นความสัมพันธ์ที่มั่นคงที่สุดรูปแบบหนึ่งแล้ว ไม่ใช่เพราะเราไม่ต้องการความรัก แต่เพราะเราไม่ยอมลดมาตรฐานของหัวใจ เพียงเพื่อจะได้มีใครสักคนมาอยู่ข้างๆ อย่างเร่งรีบ
วิธีคิดแบบนี้สอดคล้องกับ secure self-worth หรือความรู้สึกมีคุณค่าในตัวเองอย่างมั่นคง คนที่ยึดมั่นในข้อนี้มักไม่รู้สึกว่าต้องมีใครมาเติมเต็ม เพราะพวกเขาไม่ได้รู้สึก “ขาด” ตั้งแต่แรก ความรักจึงไม่ใช่สิ่งที่ต้องไล่ตาม แต่เป็นสิ่งที่ “ถ้ามา ก็ยินดี ถ้ายังไม่มา ก็ยังใช้ชีวิตได้ดี”
ถ้าความรักจะมาหาเราในวันหนึ่ง มันคงมาในวันที่เราไม่ต้องไล่ตาม ไม่ต้องไขว่คว้า และไม่ต้องลดคุณค่าของตัวเองเพื่อให้ใครเลือก เพราะคนที่ใช่จริงๆ จะไม่ทำให้เรารู้สึกว่าต้องพยายามขนาดนั้นเลย
