เมื่อวันเส้นตายมาถึง 7 เมษายน 2569 ทรัมป์ประกาศหยุดยิง 14 วัน เข้าสู่การเจรจาที่อิสลามาบัด โดยยอมรับในการเจรจาอยู่บนพื้นฐานเงื่อนไข 10 ข้อของอิหร่าน และเปิดช่องแคบฮอร์มุซให้เรือผ่านได้
แล้วก่อนหน้านั้นล่ะ
Thanong Fanclub Page รวบรวมวาทะของทรัมป์ในรอบเดือนเศษที่ผ่านมาไว้อย่างน่าพิจารณา
1. ประกาศชัยชนะซ้ำซาก
ทรัมป์ บอกว่า “เราชนะอิหร่านแล้ว” “เราจะชนะ” “การปกครองอิหร่านเปลี่ยนแล้ว” “มันจะจบลงอย่างรวดเร็ว” รวม 8 ครั้ง (28 ก.พ., 2 มี.ค., 3 มี.ค., 7 มี.ค., 9 มี.ค., 12 มี.ค., 13 มี.ค., 28 มี.ค.)
ความเป็นจริง ยิ่งรบอเมริกายิ่งป่นปี้ ฐานทัพอเมริกาในตะวันออกกลาง พินาศไป 17 แห่ง ผนวกยุทโธปกรณ์ที่เสียหายเป็นมูลค่ารวมมากกว่า 7 ล้านล้านบาท อเมริกาติดหล่มสงครามเหมือนขี่หลังเสือวนไปวนมา ไปข้างหน้าก็ไม่ได้ จะถอยหลังก็เสียเชิง จะลงจากหลังเสือก็กลัวถูกเสือขย้ำ
ขณะที่อิหร่านยังยืนหยัดสู้ ไม่อ้อนวอน ไม่ร้องขอ ไม่รู้แพ้ และยังยืนอยู่ได้อย่างมั่นคง
ทรัมป์ บอกว่ากุมน่านฟ้าและน่านน้ำอิหร่านได้หมดแล้ว แต่เมื่อ 3 เมษายน 2569 เครื่องบินขับไล่ F-15E ถูกอิหร่านสอยร่วงทางตอนใต้ของอิหร่าน
2. ตะโกนหาความช่วยเหลือ
ทั้งๆ ที่อวดชัยชนะหลายครั้ง แต่ทรัมป์ก็ยังเรียกหาเพื่อนมาช่วยรบ
“ได้โปรดช่วยเรา” (14 มี.ค.)
“ถ้านาโตไม่ช่วย จะเกิดเรื่องร้ายแรง” (16 มี.ค.)
“ถ้าคุณไม่ช่วย ผมจะจำไว้” (15 มี.ค.)
“นาโตขี้ขลาด” (20 มี.ค.)
ข้อพิจารณาถ้าทรัมป์ ชนะเด็ดขาดจริง จะต้องวิงวอนร้องขอทำไม ใช่หรือไม่ว่า นี่คือ ภาวะเข้าตาจน ประเทศเคยเป็นมิตรอย่างเกาหลีใต้ ญี่ปุ่น ออสเตรเลีย ต่างเข้าเกียร์ว่าง ผู้นำบางประเทศ เช่น สเปน เบลเยี่ยม พากันด่าทรัมป์อย่างเสียหาย นาโตก็วางเฉย เหลือแต่เพียง เนทันยาฮู แห่งอิสราเอล ที่มาด้วยกันและอาจจะตายด้วยกัน
3. ข่มขู่รายวัน
ทรัมป์ บอกว่า “นี่เป็นครั้งสุดท้าย ผมให้เวลาอิหร่าน 48 ชั่วโมง” (22 มี.ค.)
“มีภัยคุกคามจากระเบิด ทำลายโครงสร้างพื้นฐานด้านน้ำมันและพลังงานทั้งหมดของอิหร่านและยึดเกาะคาร์ก” (30 มี.ค.)
“เราจะบอมบ์อิหร่านให้กลับไปสู่ยุคหิน” (1 เม.ย.)
“พวกคุณจะลงนรก” (5 เม.ย.)
ความจริง ทรัมป์ข่มขู่มาแล้วไม่ต่ำกว่า 8 ครั้ง แต่ไม่เคยทำได้จริง ทั้งๆ ที่มีแสนยานุภาพทางทหารและอาวุธเหนือกว่ามหาศาลก็ไม่อาจเอาชนะทางทหารได้ ในทางการเมือง ก็สูญเสียความชอบธรรมนับแต่ทิ้งระเบิดสังหารเด็กนักเรียน 168 คนที่มินาบ อย่างโหดเหี้ยม คนอเมริกันกว่า 9 ล้านคน ใน 50 รัฐ ลงสู่ท้องถนนถือป้าย ‘NO WAR’ ไล่ให้ทรัมป์ออกจากตำแหน่ง ลูกน้องในทำเนียบขาวพากันลาออกหรือไม่ก็ถูกไล่ออก ทรัมป์ถูกประณามว่าเป็นอาชญากรสงคราม มิตรประเทศเบือนหน้าหนี
ประธานาธิบดี สีจิ้นผิง แห่งจีน มีภาพพาดหัวหน้าปก The Economist ฉบับ 4 เมษายน 2569 ว่า “อย่าไปขวางทางคู่อริที่กำลังก้าวย่างเพลี่ยงพล้ำ” (Never interrupt your enemy when he’s making a mistake.)
ความจริง ก่อนที่ทรัมป์จะยอมรับการหยุดยิง 14 วัร ราว 10 ชั่วโมง ก่อนสองทุ่มของ 7 เมษายน 2569 ทรัมป์ตวาดก้องโลกว่า “อารยธรรมทั้งมวลจะดับสลายในคืนนี้ และจะฟื้นคืนไม่ได้อีกต่อไป” (A whole civilization will die tonight , never to be brought back again) หากอิหร่านแข็งขืนกับเขา
นี่เป็นการยกระดับคำข่มขู่ ที่ดูเหมือนอเมริกาเข้มแข็งสุดประมาณ
ในความเป็นจริง คือทรัมป์ย่างก้าวเข้าสู่พื้นที่หายนะในทุกทิศทาง คนอเมริกันต่อต้าน สมาชิกสภาคองเกรส กังวลเรื่องราคาน้ำมัน ไม่มีประเทศไหนหนุนเนื่อง นอกจากอิสราเอล ที่มีผลประโยชน์ส่วนตนร่วมด้วย
มันเป็นการก่อสงครามไม่เป็นธรรมที่ล่วงล้ำก้ำเกินพลเรือนที่บริสุทธิ์ เช่นเด็กนักเรียน 168 คน ถูกสังหารโหดที่เมืองมินาบ แบบเดียวกับที่ทหารอเมริกันกระหน่ำยิง เด็ก ผู้หญิง คนชรา ที่ไม่มีทางสู้ ที่หมู่บ้านมายลาย (My Lai Massacre) เมื่อ 16 มีนาคม 1968 ในสงครามเวียดนาม
ทั้งสองกรณีนี้เป็นภาพจำที่โลกไม่ลืมและเป็นสารตั้งต้นแห่งความเกลียดชังของสาธารณะ (Public Hatred) ซึ่งนำไปสู่ความพ่ายแพ้ของอเมริกาในเวลาต่อมา
ปากีสถานนั้นเองที่ช่วยพาดบันไดลงให้ทรัมป์
การเข้าสู่โต๊ะเจรจาอิสลามาบัดของซาตานที่กำลังแปลงร่างเป็นพระเอกแห่งสันติภาพ แท้จริงแล้วคือ การยอมจำนน เพราะหมดทางไป เป็นหมากบังคับว่าต้องเดินตานี้เท่านั้น อเมริกาและทรัมป์จึงจะรอดตาย
แต่ช้าก่อน ทรัมป์เป็นบุคคลเรืองอำนาจที่คาดการณ์อะไรไม่ได้ (Unpredictable) ตั้งแต่ 10 เมษายน 2569 นี้เป็นต้นไป ที่อิสลามาบัด ปากีสถาน ทรัมป์จะล้มโต๊ะเจรจาเมื่อไรก็เป็นสิ่งที่เกิดขึ้นได้
