แม้มีโทษจำคุก 20 ปีและเฆี่ยน สิงคโปร์ยังเปิดทางพิจารณาฉีดยากดฮอร์โมนเพศ

สิงคโปร์ยังเปิดทางพิจารณามาตรการฉีดยากดฮอร์โมนเพศ หรือที่เรียกกันว่า Chemical Castration เพื่อรับมือกับอาชญากรรมทางเพศ หากมีหลักฐานหนักแน่นพอว่ามาตรการดังกล่าวช่วยลดอาชญากรรมได้จริง

ประเด็นสำคัญ

บทลงโทษที่มีอยู่แล้วและกฎหมายใหม่ที่เพิ่งบังคับใช้
หลายประเทศใช้แล้ว รวมถึงไทย
หลักฐานยังไม่สรุปว่าลดการกระทำผิดซ้ำได้จริง

เค ชานมูกัม รัฐมนตรีอาวุโสและรัฐมนตรีมหาดไทยของสิงคโปร์ ระบุในคำตอบเป็นลายลักษณ์อักษรต่อรัฐสภาเมื่อวันที่ 8 กันยายนว่า รัฐบาลยังเปิดกว้างต่อการพิจารณามาตรการต่างๆ รวมถึงการรักษาด้วยยาต้านฮอร์โมนเพศชาย หากพิสูจน์ได้ว่ามาตรการเหล่านั้นได้ผลในการลดอัตราอาชญากรรม

ทว่าเขาย้ำว่าจนถึงตอนนี้หลักฐานยังไม่มีข้อสรุปในเรื่องดังกล่าว

คำตอบนี้มาจากคำถามของ เจอรัลด์ เจียม สมาชิกรัฐสภาจากพรรคแรงงาน ที่ถามว่ากระทรวงมหาดไทยได้ประเมินมาตรการดังกล่าวหรือการจัดทำทะเบียนผู้กระทำผิดทางเพศ เพื่อป้องปรามและลดการกระทำผิดซ้ำหรือไม่

โดยในช่วง 6 เดือนแรกของปี 2026 สิงคโปร์มีคดีอนาจาร 762 คดี และคดีข่มขืน 261 คดี ซึ่งเฉลี่ยแล้วเท่ากับมีคดีข่มขืนอย่างน้อยวันละ 1 คดี และคดีอนาจารวันละ 4 คดี ขณะที่เมื่อปีก่อนคดีอนาจารเพิ่มขึ้น 7.3% มาอยู่ที่ 1,531 คดี ตามข้อมูลของตำรวจสิงคโปร์

บทลงโทษที่มีอยู่แล้วและกฎหมายใหม่ที่เพิ่งบังคับใช้

ชานมูกัมระบุว่ารัฐบาลมองอาชญากรรมทางเพศเป็นเรื่องร้ายแรงและกำหนดบทลงโทษที่หนัก โดยเฉพาะเมื่อผู้เสียหายเป็นผู้เยาว์

สำหรับความผิดฐานข่มขืนหรือการล่วงละเมิดทางเพศที่มีการสอดใส่ต่อผู้เยาว์อายุต่ำกว่า 14 ปีโดยไม่ยินยอม มีโทษจำคุกขั้นต่ำ 8 ปีถึง 20 ปี พร้อมโทษเฆี่ยนอย่างน้อย 12 ครั้ง

ส่วนความผิดฐานอนาจารต่อผู้เยาว์อายุต่ำกว่า 14 ปี มีโทษจำคุกสูงสุด 5 ปี ปรับ และเฆี่ยน โดยหากผู้เยาว์ได้รับบาดเจ็บหรือถูกกักขังระหว่างเกิดเหตุ ผู้กระทำผิดจะได้รับโทษจำคุกขั้นต่ำ 3 ปีถึงสูงสุด 10 ปี พร้อมโทษเฆี่ยน

เขาระบุว่าบทลงโทษเหล่านี้หนักพอที่จะส่งสัญญาณป้องปรามการกระทำผิดได้

นอกจากนี้ยังมีการแก้ไขกฎหมายมาต่อเนื่องหลายปี ทั้งการเพิ่มฐานความผิดใหม่เมื่อปี 2019 เกี่ยวกับการมีเพศสัมพันธ์เชิงแสวงประโยชน์กับผู้เยาว์อายุ 16-18 ปี และการเพิ่มโทษจำคุกสูงสุดสำหรับความผิดฐานอนาจารเมื่อปี 2021

ล่าสุดคือกฎหมายที่เรียกว่า Sentence for Enhanced Public Protection (SEPP) ซึ่งเริ่มบังคับใช้เมื่อวันที่ 31 กรกฎาคม 2026

กฎหมายฉบับนี้กำหนดว่าผู้ที่กระทำความผิดร้ายแรงเกี่ยวกับความรุนแรงหรือทางเพศ และมีความเสี่ยงสูงที่จะกระทำผิดซ้ำ จะถูกควบคุมตัวเป็นเวลาขั้นต่ำ 5-20 ปีตามที่ศาลกำหนด และจะได้รับการปล่อยตัวก็ต่อเมื่อรัฐมนตรีมหาดไทยประเมินแล้วว่าบุคคลนั้นไม่เป็นภัยต่อสาธารณะอีกต่อไป

ในประเด็นทะเบียนผู้กระทำผิดทางเพศนั้น ชานมูกัมชี้แจงว่าตำรวจมีบันทึกข้อมูลผู้ต้องโทษในคดีร้ายแรงรวมถึงคดีทางเพศอยู่แล้ว เพียงแต่ไม่ได้เปิดเผยต่อสาธารณะ

ข้อมูลดังกล่าวถูกแบ่งปันให้หน่วยงานอย่างกระทรวงการพัฒนาสังคมและครอบครัวและกระทรวงศึกษาธิการ เพื่อใช้คัดกรองผู้สมัครงานในตำแหน่งที่ต้องอยู่กับเด็กและเยาวชนอย่างต่อเนื่อง ซึ่งเขามองว่าแนวทางนี้สร้างสมดุลระหว่างการปกป้องเด็กกับการคืนผู้พ้นโทษกลับสู่สังคม

ปัจจุบันการตรวจสอบครอบคลุมตำแหน่งอย่างเจ้าหน้าที่มัสยิดเต็มเวลา, ครูสอนศาสนาที่ได้รับการรับรอง, พนักงานโรงเรียนและโรงเรียนอนุบาล รวมถึงโค้ชที่ขึ้นทะเบียน ตามที่ โก เป่ยหมิง รัฐมนตรีอาวุโสแห่งรัฐประจำกระทรวงมหาดไทยระบุ

โดยรัฐบาลกำลังพิจารณาขยายการตรวจสอบให้ครอบคลุมตำแหน่งงานมากขึ้น รวมถึงความเป็นไปได้ที่จะเปิดให้ตรวจสอบโดยสมัครใจในภาคส่วนที่ยังไม่มีการกำกับดูแล ซึ่งเป็นความเคลื่อนไหวที่เกิดขึ้นหลังมีเด็กเล็ก 2 คนถูกล่วงละเมิดทางเพศโดยผู้ที่อ้างตัวเป็นผู้มีอิทธิพลทางศาสนา ซึ่งจัดชั้นเรียนศาสนาในมัสยิดโดยไม่ได้รับอนุญาต

หลายประเทศใช้แล้ว รวมถึงไทย

การฉีดยากดฮอร์โมนเพศคือการใช้ยาเพื่อลดการผลิตหรือลดผลของฮอร์โมนเพศอย่างเทสโทสเตอโรน ซึ่งช่วยลดแรงขับทางเพศลง โดยทั่วไปแล้วผลของยาสามารถย้อนกลับได้ แม้จะมีบางกรณีที่พบได้ยากซึ่งผลอาจถาวร

ในทางการแพทย์ วิธีนี้ยังถูกใช้รักษามะเร็งต่อมลูกหมากและมะเร็งเต้านมบางชนิด ด้วยการลดฮอร์โมนที่กระตุ้นการเติบโตของเนื้องอก ซึ่งสิงคโปร์เองก็ใช้กับผู้ป่วยมะเร็งต่อมลูกหมากบางรายเช่นกัน

สำหรับการนำมาใช้กับผู้กระทำผิดทางเพศ หลายประเทศมีกฎหมายรองรับ เพียงแต่แนวทางต่างกันไปทั้งเรื่องคุณสมบัติผู้เข้าข่าย, การบังคับหรือสมัครใจ และวิธีให้ยา

ในเอเชีย เกาหลีใต้, อินโดนีเซีย และคาซัคสถาน มีกฎหมายที่เปิดให้บังคับใช้มาตรการนี้กับผู้กระทำผิดทางเพศบางกลุ่มได้ โดยเกาหลีใต้เป็นประเทศแรกในเอเชียที่นำมาตรการบังคับมาใช้เมื่อปี 2011

ในช่วงแรกกฎหมายเกาหลีใต้ใช้กับผู้ที่ถูกประเมินว่าเสี่ยงกระทำผิดซ้ำหลังต้องโทษในคดีทางเพศต่อผู้เยาว์อายุต่ำกว่า 16 ปี ก่อนจะขยายขอบเขตครอบคลุมคดีต่อผู้ที่อายุต่ำกว่า 19 ปี

ส่วนอินโดนีเซียเปิดให้ใช้กับผู้กระทำความรุนแรงทางเพศต่อเด็กบางราย โดยใช้ได้ไม่เกิน 2 ปี ต้องผ่านการประเมินทางคลินิก และต้องมีการฟื้นฟูควบคู่ไปด้วย

ในยุโรป แนวทางก็ต่างกันไป โดยโปแลนด์มีกฎหมายที่บังคับใช้ได้ในบางกรณี ขณะที่เดนมาร์ก, เยอรมนี และสวีเดน เปิดให้ใช้แบบสมัครใจ

ส่วนในสหรัฐฯ มีอย่างน้อย 7 รัฐที่มีกฎหมายรองรับ เช่น รัฐแอละแบมาที่กำหนดให้ผู้ต้องโทษคดีทางเพศต่อเด็กบางรายต้องรับยาก่อนได้รับการปล่อยตัวก่อนกำหนด และต้องรับต่อจนกว่าศาลจะเห็นว่าไม่จำเป็นแล้ว

สำหรับไทยนั้น กฎหมายเปิดให้ผู้ต้องโทษคดีทางเพศที่มีความเสี่ยงกระทำผิดซ้ำสามารถเลือกได้ว่าจะเข้ารับการฉีดยาหรือไม่ ซึ่งสามารถนำไปประกอบการพิจารณาลดโทษหรือพักการลงโทษได้ โดยผู้ที่เข้ารับการรักษาอาจถูกติดตามหลังพ้นโทษได้นานถึง 10 ปี

หลักฐานยังไม่สรุปว่าลดการกระทำผิดซ้ำได้จริง

แม้การฉีดยาจะลดระดับเทสโทสเตอโรนและแรงขับทางเพศได้ แต่คำถามที่ยังไม่มีคำตอบชัดคือผลทางชีวภาพเหล่านั้นจะแปรเป็นการลดคดีทางเพศหรือลดความเสี่ยงกระทำผิดซ้ำได้จริงหรือไม่

ศูนย์ Hastings Center for Bioethics ในสหรัฐฯ ระบุว่ามีการพบความสัมพันธ์ระหว่างระดับเทสโทสเตอโรนกับความเสี่ยงในการก่ออาชญากรรมรุนแรงและการกระทำผิดซ้ำ

ขณะที่ ชาบานา มาห์มูด รัฐมนตรียุติธรรมของอังกฤษ เคยอ้างถึงงานวิจัยที่ชี้ว่าการฉีดยาลดฮอร์โมนอาจช่วยลดการกระทำผิดซ้ำได้ถึง 60%

อย่างไรก็ตาม ผลการศึกษาบางชิ้นที่ชี้ว่าได้ผลก็ไม่ได้แปลว่าหลักฐานโดยรวมมีข้อสรุปแล้ว โดย พอล ชอง อาจารย์อาวุโสจาก Singapore University of Social Sciences ซึ่งสอนด้านกฎหมายอาญาและพยานหลักฐาน ระบุว่ายังไม่มีหลักฐานที่สรุปได้ว่าการลดระดับเทสโทสเตอโรนช่วยลดการกระทำผิดทางเพศหรือโอกาสกระทำผิดซ้ำในกลุ่มผู้ต้องโทษ

เหตุผลสำคัญคือแม้การลดฮอร์โมนอาจลดแรงขับทางเพศได้ แต่การกระทำผิดทางเพศไม่ได้มีแรงขับดังกล่าวเป็นตัวขับเคลื่อนหลักเสมอไป

นอกจากนี้ยังมีผู้ตั้งคำถามด้านจริยธรรมต่อการบังคับใช้มาตรการนี้ เนื่องจากยาอาจมีผลข้างเคียง ทั้งภาวะซึมเศร้า, โรคหัวใจ, กระดูกที่อ่อนแอลง และมวลกล้ามเนื้อที่ลดลง อีกทั้งยังมีความเป็นไปได้ว่าแรงขับทางเพศจะกลับมาอีกครั้งหลังหยุดใช้ยา

ด้วยเหตุนี้จึงอาจต้องมีการบำบัดทางจิตวิทยาควบคู่ไปด้วยเพื่อจัดการกับแรงจูงใจอื่นในการกระทำผิด โดยมาห์มูดระบุหลังการเผยแพร่ผลทบทวนการลงโทษโดยคณะกรรมการอิสระว่า แนวทางนี้จำเป็นต้องดำเนินควบคู่กับการบำบัดทางจิตวิทยาที่มุ่งจัดการสาเหตุอื่นของการกระทำผิด เช่น การใช้อำนาจและการควบคุมผู้อื่น

เธอเสริมว่าผลการทบทวนดังกล่าวชี้ว่ามาตรการนี้อาจไม่เกี่ยวข้องกับผู้กระทำผิดทางเพศบางกลุ่ม เช่น ผู้ที่กระทำผิดจากแรงจูงใจด้านอำนาจและการควบคุมมากกว่าแรงขับทางเพศ

ภาพ: NYKStudio / Shutterstock

อ้างอิง: