บางคนไม่ได้โตมากับชีวิตที่เรียบง่าย บางคนโตมากับความสับสน ความรู้สึกผิด ความกลัว และบาดแผลที่ไม่มีชื่อเรียกชัดๆ สิ่งเหล่านี้ไม่ได้หายไปเมื่อโตขึ้น แต่มันฝังอยู่ในวิธีที่เรามองโลก วิธีที่เรารักคนอื่น และวิธีที่เราปฏิบัติกับตัวเองเงียบๆ ในทุกวัน
แนวคิดของ Wabi-Sabi ไม่ได้ชวนให้เรามองชีวิตเป็นเรื่องสวยงามเสมอไป แต่มันชวนให้เรามองชีวิตอย่างตรงไปตรงมา ว่าความไม่สมบูรณ์คือ “หลักฐานของการมีชีวิต” รอยร้าวไม่ใช่เรื่องน่าอาย แต่มันคือประวัติของการผ่านบางอย่างมาได้จริง ไม่ใช่ทุกคนที่มีบาดแผลจะอ่อนแอ ตรงกันข้าม คนที่ยังอ่อนโยนได้ทั้งที่ผ่านอะไรหนักๆ มาแล้ว คือคนที่แข็งแรงในระดับลึกมากเลยนะ
ความสุขแบบ Wabi-Sabi จึงไม่ใช่ความสุขที่เกิดจากการแก้ไขตัวเองจนสมบูรณ์ แต่เกิดจากวันที่เราหยุดพยายามจะ “ลบอดีต” และเริ่มยอมรับว่า อดีตคือส่วนหนึ่งของเรา และมันไม่จำเป็นต้องถูกแก้ไขทั้งหมด
หลายคนพยายามเอาชนะความกลัว ด้วยการบังคับตัวเองให้เก่งขึ้น แข็งขึ้น หรือประสบความสำเร็จมากขึ้น แต่ในความเป็นจริง สิ่งที่ช่วยให้ใจคลายที่สุด ไม่ใช่การชนะความกลัว แต่คือการเลิกหนีมัน วันที่เรายอมรับได้ว่า “ใช่ เรากลัวจริงๆ” ใจจะเริ่มเบาขึ้นโดยไม่ต้องฝืน และเมื่อไม่ต้องฝืน เราจะเริ่มกล้าในแบบที่ไม่ต้องพิสูจน์กับใคร
คนที่รักตัวเองเป็น ไม่ใช่คนที่คิดว่าตัวเองไม่มีบาดแผล แต่คือคนที่รู้ดีว่าตัวเองมีแผลตรงไหน และเลือกจะไม่ใช้แผลนั้นเป็นเหตุผลในการทำร้ายตัวเองซ้ำอีก คนแบบนี้มักไม่ต้องอวดความเข้มแข็ง เพราะความนิ่งของเขามาจากความเข้าใจ ไม่ใช่การกดทับ
Wabi-Sabi จึงไม่ใช่เรื่องของความสวยงามทางปรัชญา แต่มันคือทักษะชีวิตของคนที่น.ต.อะไรมาแล้ว และเลือกจะไม่ให้ประสบการณ์เหล่านั้น ทำให้หัวใจแข็งกระด้างขึ้น แต่นุ่มขึ้น ลึกขึ้น และจริงขึ้น
นี่แหละคือความสุขที่โตพอแล้ว ความสุขของคนที่ไม่ต้องย้อนกลับไปเป็นคนเดิม แต่เป็นคนที่เข้าใจตัวเองมากพอจะอยู่กับชีวิตในเวอร์ชันปัจจุบันได้อย่างสง่างาม
