หลายคนอาจมีตุ๊กตาตัวโปรดที่ผูกพันมาตั้งแต่วัยเด็ก สำหรับบางคนตุ๊กตาอาจเป็นเพียงของเล่นไว้สนุกครั้งคราว แต่สำหรับบางคน มันคือพื้นที่ปลอดภัยทางใจ เช่นเดียวกับ ‘กวินท์ ดูวาล (GAVIN:D)’ ที่ตุ๊กตาตัวโปรดในวันนั้นไม่ได้มีหน้าที่แค่สร้างความสนุก หากเป็นเพื่อนเงียบๆ ที่คอยอยู่ข้างกันในช่วงเวลาที่โลกยังดูใหญ่เกินตัว แม้จะไม่พูดอะไร แต่กลับช่วยประคองความรู้สึก ทำให้เขาเรียนรู้ที่จะอยู่กับตัวเอง รับมือกับความเหงา และค่อยๆ เติบโตขึ้นอย่างแข็งแกร่งในแบบของตัวเอง
เมื่อมองย้อนกลับไป ตุ๊กตาตัวนั้นจึงไม่ใช่เพียงความทรงจำในวัยเด็ก หากเป็นส่วนหนึ่งของกระบวนการเติบโตที่หล่อหลอมจิตใจ และสะท้อนให้เห็นว่า Living Quality อาจเริ่มต้นได้จากสิ่งเรียบง่ายอย่างการมีพื้นที่ให้หัวใจได้พัก ได้รู้สึกปลอดภัย และได้เติบโตไปตามจังหวะของตัวเอง
บทความนี้ จะพาไปพูดคุยกับกวินท์ ดูวาล ถึงบทบาทของตุ๊กตาตัวโปรดในวันนั้น ว่าช่วยให้เขาหล่อหลอมวิธีคิดและกลายเป็นแรงบันดาลใจได้อย่างไร ก่อนจะต่อยอดมาเป็นเครื่องมือหนึ่งในการออกแบบ Living Quality ในวันที่เขาเติบโตขึ้นเป็นผู้ใหญ่ที่มีความแข็งแรงทางใจอย่างทุกวันนี้
ทำไมถึงเลือกสะสมตุ๊กตา
GAVIN:D: จะเรียกว่าเป็นของสะสมก็ไม่เชิงนะครับ แต่จะเป็นสิ่งที่ผมผูกพันในวัยเด็กเสียมากกว่า ในยุคก่อนตอนสมัยผมเป็นเด็กตุ๊กตา Beanie Babies ฮิตกันมาก ๆ มันจะเป็นตุ๊กตาหมีตัวเล็กหลากสีสัน แล้วก็มีรูปสัตว์ต่าง ๆ มากมายด้วย จะมาพร้อมป้ายรูปหัวใจสีแดงแต่งโลโก้อักษร ty สีขาวอันเป็นเอกลักษณ์ มีร้านของตัวเอง เปรียบเหมือน POP MART ในสมัยนี้เลยก็ว่าได้ เด็กก็ชอบเล่น ผู้ใหญ่ก็ชอบสะสม มันได้หมดทุกวัย
จุดเริ่มต้นที่ทำให้ผมรู้จักตุ๊กตาตัวนี้ก็เริ่มมาจากตอนเด็กที่ได้ไปเยี่ยมญาติในอังกฤษ ตอนนั้นภรรยาเก่าของคุณพ่อเป็นคนซื้อมาให้ผมครับ ตัวแรกรู้สึกจะเป็นหมาน้อยบีเกิ้ล (Beagle) จาก 1 ตัวก็กลายเป็น 2 ตัว แล้วก็ 3 ตัว บางทีก็เป็นเซ็ตมาเลย จนมันเยอะมากขึ้นเรื่อย ๆ ตอนเด็ก ๆ ผมจำได้ว่ามันอยู่บนเตียงนอนเยอะมาก ตอนนั้นก็เหมือนเป็นของเล่นของเรา ไม่ได้สะสมหรือผูกพันอะไรมาก แต่ตอนหลังก็มีซื้อด้วยตัวเองบ้าง แล้วต่อมาแม่ผมก็สะสมด้วย ทุกวันนี้ก็เลยมีเก็บไว้เยอะมากครับ
ตัวไหนที่ผูกพันและมีความหมายกับเรามากที่สุด
GAVIN:D: ตุ๊กตาลิงครับ จำได้ว่าผมถูกส่งไปอยู่โรงเรียนประจำที่อังกฤษตั้งแต่เด็ก ต้องไปใช้ชีวิตคนเดียวที่นั่น ตอนนั้นน่าจะสัก 7-8 ขวบได้แล้วผมต้องบินจากเมืองไทยไปเองคนเดียว มันรู้สึกโดดเดี่ยวมากก็เลยตัดสินใจซื้อตุ๊กตาลิงมาเป็นเพื่อน คิดแค่ว่าอยากพาตุ๊กตาลิงตัวนี้ไปด้วยกันเพราะเราอยากมีเพื่อนเดินทางไปด้วยกับเรา
เขาจะเป็นตุ๊กตาที่มีแขนยาว ๆ ยื่นออกมา เราก็เอามาห้อยกับแขนของเรา อุ้มกันไปมา พันแข้งพันขา หิ้วไปโน่นมานี่ตลอด แล้วการเป็นเด็กที่ต้องใช้ชีวิตคนเดียวในต่างแดนมันเหงามากนะ ก็มีเจ้าลิงตัวนี้แหละที่คอยเป็นเพื่อนเราตลอดเวลา กอดนอนทุกคืน จะไปไหนก็เอาไปด้วยเสมอ
ตอนนั้นผมติดมาก โตมากับมันเลย แต่เราก็ไม่เคยเข้าใจคำว่าผูกพันกับตุ๊กตาจนกระทั่งถึงตอนที่เราได้มามีลูกของตัวเอง เค้าก็ติดพวกนี้เหมือนกัน ก็เลยทำให้เราได้ย้อนกลับไปนึกถึงวัยเด็กอีกครั้ง เข้าใจเด็กเลยว่าบางทีเขาก็ต้องการอะไรยึดเหนี่ยวเหมือนกัน ต้องการความสงบในจิตใจ แล้วมันก็เป็นความสุขส่วนตัวในแบบของเขาด้วย เหมือนมีเพื่อนอยู่ด้วยเสมอ ทุกวันนี้ตุ๊กตาลิงที่เคยเป็นตัวโปรดของผมตอนนี้ลูกสาวคนเล็กก็ชอบมันมาก เห็นทีไรแล้วขำทุกที เหมือนเป็นการได้ส่งต่อเพื่อนให้ลูก ซึ่งเป็นลิงตัวเดียวกันกับที่เรามีเขาเป็นเพื่อนในตอนนั้น
นิยาม ‘ของสะสม’ ในความหมายและมุมมองของตัวเรา
GAVIN:D: ของสะสมในมุมมองของผมมันเป็นเรื่องเกี่ยวกับจิตใจ จริง ๆ แล้วผมไม่เคยคิดเลยว่ามันเป็นการสะสม รู้แค่ว่ายิ่งเราได้ซื้อของที่ชอบเราก็จะยิ่งมีความสุขมากขึ้น แค่นั้นเอง ไม่ได้คิดถึงเรื่องสะสม หรือซื้อเก็บให้ได้เยอะ ๆ อะไรทั้งนั้น
ตอนเด็กผมเคยคิดอยากสะสมการ์ดโปเกม่อน แต่ก็มีแต่คนซื้อของปลอมมาให้ ไม่เคยได้ของจริงเลย อันนี้พูดถึงมุมของสิ่งที่อยากสะสมแต่ก็ไม่ได้สะสม แต่บางสิ่งที่เราเก็บมาตลอดบางทีเราก็ไม่ได้คิดว่าสะสมมัน แต่กลับกลายเป็นว่ามันมีคุณค่าทางจิตใจ แล้วอะไรล่ะคือนิยามของของสะสมที่แท้จริง ผมว่ามันอยู่กับมุมมองและการตีความของแต่ละคนเลย
ส่วนตัวแล้วผมไม่ได้ลึกซึ้งกับของสะสมเท่าไรแต่จะลึกซึ้งกับสถานที่และเหตุการณ์ในตอนนั้นที่มีของสิ่งนี้อยู่ด้วยกันเสียมากกว่า มันไม่ใช่เรื่องของวัตถุ ไม่ใช่เรื่องของจำนวน แต่มันเป็นเรื่องของของแต่ละชิ้น ของที่ทำให้เรานึกถึงช่วงเวลานั้นได้ ของที่เห็นแล้วทำให้ภาพในอดีตย้อนกลับมาได้ เหมือนตอนที่เราเห็นเจ้าลิงน้อยตัวนี้ภาพการใช้ชีวิตในอังกฤษตอนนั้นก็ลอยเข้ามาในหัวเราทันที มันเรียกว่าของสะสมหรือเปล่าไม่รู้ รู้แต่ว่ามันเป็นของที่ผูกพันกับเรา
