ประโยคแรกที่ผุดขึ้นมาในหัวเมื่อได้ดูซีรีส์เกาหลีเรื่อง Teach You a Lesson คือ High Risk High Return หมายถึงความกล้าเสี่ยงเผื่อผลลัพธ์ที่จะย้อนกลับมาอย่างคุ้มค่า เพราะนี่คือการหยิบเอาเว็บตูนเรื่องอื้อฉาวระดับนานาชาติมาสร้างในเวอร์ชันคนแสดง แม้กระทั่งนักแสดงหลักที่วางตัวไว้ตั้งแต่ทีแรกยังปฏิเสธ จนมาลงตัวที่ คิมมูยอล มารับบท นาฮวาจิน เจ้าหน้าที่สำนักคุ้มครองสิทธิครูผู้มีทั้งความดิบ ดาร์ก ใช้ความรุนแรงแก้ปัญหาระบบการศึกษาที่ใครเห็นก็อดตั้งคำถามไม่ได้
Teach You a Lesson สร้างจากเว็บตูนเรื่อง Get Schooled ผลงานยอดนิยมบนแพลตฟอร์ม Naver Webtoon เนื้อหาว่าด้วยเรื่องราว “สำนักคุ้มครองสิทธิครู” ที่จะส่งเจ้าหน้าที่ นาฮวาจิน (คิมมูยอล) เข้าไปใช้มาตรการขั้นเด็ดขาดรวมถึงการใช้ความรุนแรงเพื่อกำราบเด็กเกเรหรือผู้ปกครองเจ้าปัญหา โดยเวอร์ชันเว็บตูนเคยเจอมรสุมดราม่าระดับนานาชาติ โดยเฉพาะในตอนที่เล่าเรื่องเกี่ยวกับครูลูกครึ่งผิวดำ-เกาหลี ซึ่งมีการใช้คำพูดและภาพวาดที่เข้าข่ายเหยียดเชื้อชาติ รวมถึงการประเด็นสิทธิสตรีในมุมที่สร้างความขัดแย้งรุนแรง ทำให้เว็บตูนเรื่องนี้เคยถูกถอดออกจากแพลตฟอร์มฝั่งอเมริกาและต้องหยุดเผยแพร่ไปช่วงหนึ่ง ดังนั้น การนำมาดัดแปลงเป็นซีรีส์ฟอร์มยักษ์ก็กลายเป็นความท้าทายแบบสุดๆ โจทย์ใหญ่ของผู้สร้างคือจะทำอย่างไรให้เนื้อหาคงความดุดันอันเป็นจุดขายเดิมไว้ได้ โดยไม่ทำให้รอยแผลเก่าเหวอะหวะยิ่งกว่าเดิม
และคำตอบก็คือการเลือกผู้กำกับอย่างฮงจงชาน ซึ่งเชี่ยวชาญในการทำเรื่องล่อแหลมให้ออกมากลมกล่อม อย่างที่เราได้ดูกันใน Juvenile Justice เพราะลายเซ็นของผู้กำกับคนนี้คือการหยิบเอาความเน่าเฟะของกฎหมายและบาดแผลของเด็กมาขยี้ให้เห็นภาพกว้าง และมักจะอยู่ตรงข้ามกับกระแสสังคมหลัก เหมือนล่อให้คนดูเข้าไปซึมซับเหตุและผลของเรื่อง เผลอแป๊บเดียวก็ดูจบครบทุกอีพี ส่วนในเรื่องนี้ฮงจงชานก็ทำศัลยกรรมครั้งใหญ่ตัดพล็อตจากเว็บตูนที่เคยเป็นประเด็นอ่อนไหวทิ้งไปจนหมด แล้วหันมาส่องสปอตไลต์ไปที่เรื่องเดียวเลย นั่นคือ ความล้มเหลวเชิงโครงสร้างของระบบการศึกษา ทำให้ซีรีส์มีวุฒิภาวะกว่าต้นฉบับ งานกำกับภาพและการดีไซน์ฉากแอ็กชันของคิมมูยอลในบทนาฮวาจิน ถูกยกระดับให้มีความดิบ ดุดัน แต่แฝงไว้ด้วยความอัดอั้นตันใจที่พร้อมระเบิดออกมา
สิ่งที่ทำให้ซีรีส์เรื่องนี้กลายเป็นทอล์กออฟเดอะทาวน์ ไม่ใช่แค่ฉากแอ็กชันสไตล์แอนตี้ฮีโร่ที่ดูสะใจ แต่คือความสะใจที่ได้เห็นวิธีการกำราบ ‘เด็กเปรต ครูและผู้ปกครองประหลาดๆ’ แบบตาต่อตาฟันต่อฟัน ในที่นี้ไม่ใช่ความรุนแรงแต่หมายถึงการขอดเกล็ดให้เจอประสบการณ์เลวร้ายแบบเหยื่อดูบ้างในแทบทุกอีพี เมื่อผนวกกับการเอาเรื่องจริงมาเล่าอย่างใน อีพี 5 ที่ว่าด้วยคดีสลดของครูประถมสาวที่จบชีวิตตัวเองในห้องเรียนเพราะทนแรงกดดันจากผู้ปกครอง VIP ไม่ไหว แถมคดีนี้ยังเคยจุดชนวนให้ครูนับหมื่นชีวิตออกมาเดินขบวนประท้วงครั้งใหญ่ที่สุดในประวัติศาสตร์ ก็ยิ่งเรียกกระแสทั้งในเกาหลีใต้และต่างประเทศ เพราะปฏิเสธไม่ได้ว่ามันก็เกิดขึ้นในชั้นเรียนทั่วโลกเหมือนกัน
อีกสิ่งที่เห็นได้ชัดคือความพยายามสร้างความสมดุลให้กับตัวละครในทุกองคาพยพด้านการศึกษาที่กลายเป็นทั้งเหยื่อและผู้ถูกกระทำ แบบไม่ได้วางฝ่ายหนึ่งฝ่ายใดเป็นตัวร้าย ทั้งหมดวนเวียนอยู่ในระบบบิดเบี้ยวที่ยังหาคำตอบไม่ลงตัวสำหรับการศึกษาที่ดีที่สุดอยู่ดี
อย่างไรก็ตามเมื่อเนื้อหานำความรุนแรงมาเป็นแกนหลัก ปฏิกิริยาของสังคมก็แยกออกเป็นสองฝั่งทั้งชื่นชมในแง่ของความสะใจ ที่เห็นชายชุดดำอย่างนาฮวาจินเข้าไปกระทืบเด็กเปรต และเชื่อว่านี่คือวิธีการแก้ปัญหาเมื่อระบบยุติธรรมล้มเหลว ถึงอย่างนั้นก็น่ากังวลว่าซีรีส์เรื่องนี้กำลังผลิตซ้ำลัทธิเชิดชูความรุนแรง และนำเสนอทางออกของปัญหาที่เพ้อฝันและอันตรายให้คำตอบที่ “ง่ายเกินไป” ต่อปัญหาการบูลลีและความรุนแรงในโรงเรียน ซึ่งในความเป็นจริงต้องการการแก้ไขที่ระบบโครงสร้าง จิตวิทยา และสถาบันครอบครัวมากกว่า หากมองกันดีๆ วิธีการของนาฮวาจินก็เป็นเดียวกับการเรียนการสอนในยุค 80-90 แล้วที่ผ่านมาระบบการศึกษาดีขึ้นไหม? คำตอบก็คงอยู่ในใจของคนที่เคยผ่านประสบการณ์มาแล้ว
โดยรวมแล้ว Teach You a Lesson ทำหน้าที่ได้อย่างสมบูรณ์แบบโดยเฉพาะการทำให้ ‘เสียงในหัว’ ของคนทั่วไปและคนที่อยู่ในระบบการศึกษาออกมามีชีวิตจนกลายเป็นความบันเทิงระดับพรีเมียม พร้อมๆ กับยอมรับความจริงอันเจ็บปวดว่า เหตุผลที่เราโหยหาและสะใจกับคนอย่างนาฮวาจินในซีรีส์มากขนาดนี้ ก็เพราะในโลกแห่งความเป็นจริง ระบบและกฎหมายที่มีอยู่ มันไม่เคยทำหน้าที่ปกป้องเหยื่อและคนธรรมดาได้เลยหรือเปล่า?
