แกรี วูดแลนด์ ฉากหลังแชมป์ในรอบ 7 ปี ที่ผ่านการผ่าตัดสมอง-PTSD

บนโลกใบนี้… ทุกคนต่างมีหน้าที่ มีเป้าหมาย และมีเส้นทางเป็นของตัวเอง และแน่นอนว่า ในระหว่างทางนั้น ทุกคนล้วนมีสิ่งหนักหนาที่ต้องเผชิญและรับมือในแบบที่แตกต่างกันออกไป

แม้แต่ในโลกของกีฬากอล์ฟอาชีพที่มักถูกฉาบหน้าด้วยภาพความสำเร็จ เงินรางวัลมหาศาล และแสงไฟที่สาดส่องอย่างงดงาม แต่ลึกลงไปภายใต้หมวกแก๊ปและเสื้อโปโลที่เนี้ยบกริบ นักกีฬาทุกคนต่างก็มี ‘ปีศาจ’ ในใจที่ต้องยืนหยัดต่อสู้เงียบๆ เพียงลำพังเช่นกัน…

สำหรับ แกรี วูดแลนด์ ชายวัย 41 ปี อดีตแชมป์ ยูเอส โอเพน ปี 2019 ปีศาจของเขาไม่ได้มาในรูปแบบของคู่แข่งที่เก่งกาจ หรือฟอร์มการเล่นที่ตกต่ำ แต่มันมาในรูปแบบของ ‘เนื้องอกในสมอง’ และบาดแผลทางใจที่ลึกเกินกว่าไม้กอล์ฟอันไหนจะเยียวยาได้

หลังจบการแข่งขันรายการ เท็กซัส ชิลเดรนส์ ฮิวสตัน โอเพน เมื่อวันอาทิตย์ที่ผ่านมา ภาพของวูดแลนด์ที่เซฟพัตต์สุดท้าย ก่อนจะชูมือขึ้นฟ้า ถอนหายใจยาว และทรุดลงไปร้องไห้โฮในอ้อมกอดของ แกบบี้ ภรรยาคู่ทุกข์คู่ยาก คือภาพที่บีบหัวใจคนดูทั้งสนาม เมโมเรียล พาร์ค และแฟนกอล์ฟทั่วโลก

นี่ไม่ใช่แค่การคว้าแชมป์ พีจีเอ ทัวร์ รายการที่ 5 ในชีวิต เพราะอีกมุมมันคือฉากสำคัญในชีวิตของเจ้าตัว กับชัยชนะที่พิสูจน์ว่า เขาสามารถทวงคืน ‘ชีวิตปกติ’ กลับมาได้อีกครั้ง

ย้อนกลับไปในช่วงก่อนเดือนกันยายนปี 2023 วูดแลนด์ต้องเผชิญกับฝันร้ายที่เขาเองก็ไม่เข้าใจ เมื่อจู่ๆ เขาก็มักจะสะดุ้งตื่นขึ้นมากลางดึก มือจิกที่นอนแน่นเพราะรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังดิ่งลงสู่ความตาย เขามีอาการวิตกกังวลอย่างรุนแรงและเกิดภาวะตื่นตระหนกโดยไม่มีสาเหตุ

“ผมคิดว่าทุกสิ่งทุกอย่างกำลังจะฆ่าผม” วูดแลนด์เล่าถึงความทรงจำอันเลวร้ายในตอนนั้น

จนกระทั่งแพทย์ตรวจพบว่า เขามีเนื้องอก (ชนิดไม่ร้ายแรง) ไปกดทับสมองส่วนที่ควบคุม ‘ความกลัว’ อาการทั้งหมดที่เขาเผชิญคือภาวะชักเฉพาะจุด (Partial Seizures) ทางเดียวที่จะรักษาได้คือการผ่าตัดเปิดกะโหลกศีรษะ เพื่อนำก้อนเนื้อนั้นออกผ่านรูขนาดเท่าลูกเบสบอล

การผ่าตัดผ่านพ้นไปด้วยดี วูดแลนด์สร้างปาฏิหาริย์ด้วยการพักฟื้นเพียง 4 เดือนแล้วกลับมาจับไม้กอล์ฟลงแข่งได้อีกครั้ง

แม้ร่างกายของเขาอาจจะสมานแผลแล้ว แต่ ‘สมอง’ และ ‘จิตใจ’ ของเขายังคงทิ้งรอยแผลเป็นขนาดใหญ่เอาไว้

หลังจากกลับมาลงสนาม วูดแลนด์ต้องเจอกับภาวะตื่นตัวมากเกินไปในการแข่งขันรายการหนึ่ง มีอาสาสมัครเดินเข้ามาทักเขาแบบไม่ทันตั้งตัว วูดแลนด์ถึงกับสติหลุด ร้องไห้ออกมาตรงนั้น จนสายตาพร่ามัวไปตลอดทั้งรอบการแข่งขัน

นั่นคือตอนที่เขาได้รับรู้ความจริงอีกข้อ… เขาถูกวินิจฉัยว่าเป็นโรคเครียดหลังผ่านเหตุการณ์รุนแรง (PTSD)

ตลอด 1 ปีเต็ม วูดแลนด์เก็บเรื่องสภาพจิตใจนี้ไว้เป็นความลับ เขาพยายามปะติดปะต่อฟอร์มการเล่นของตัวเองในขณะที่ต้องเยียวยาจิตใจไปพร้อมๆ กัน

แฟนกอล์ฟและสื่อต่างชื่นชมในการคัมแบ็กทางร่างกายของเขา โดยไม่มีใครล่วงรู้เลยว่า ชายคนนี้กำลังแบกรับน้ำหนักของความกลัวที่ฝังในก้นบึ้งจิตใจไว้มากแค่ไหน

“ช่วงต้นปีนี้ สี่สัปดาห์แรกที่ผมลงเล่น ผมรู้สึกเหมือนตัวเองอยู่ในที่มืดมิด” จุดเปลี่ยนเกิดขึ้นเมื่อสัปดาห์ก่อนหน้านี้ เมื่อวูดแลนด์ตัดสินใจโทรหาช่อง Golf Channel เพื่อขอให้สัมภาษณ์เปิดใจเล่าเรื่องการเผชิญหน้ากับ PTSD ของเขาให้โลกได้รับรู้ เพราะเขารู้สึกว่าการต้องคอยปกปิด มันยิ่งสูบพลังงานชีวิตของเขาไปโดยเปล่าประโยชน์

“ผมรู้สึกเหมือนได้ยกภูเขาออกจากอกในวันนั้น มันยากมากนะ ผมร้องไห้ก่อนจะเริ่มสัมภาษณ์ด้วยซ้ำ แต่พอเดินออกมา ผมรู้สึกตัวเบาหวิวเลย”

และเพียงไม่กี่สัปดาห์หลังจากปลดปล่อยความลับนั้น ในการแข่งขันที่ฮิวสตัน วูดแลนด์โชว์ฟอร์มได้อย่างเยือกเย็นและนิ่งเกินคาดในวันสุดท้าย เขาทำสกอร์รวม 21 อันเดอร์พาร์ ทิ้งห่าง นิโคไล ฮอยการ์ด มือกอล์ฟดาวรุ่งจากเดนมาร์กถึง 5 สโตรก จนคว้าแชมป์แรกในรอบ 7 ปี (นับตั้งแต่ ยูเอส โอเพน 2019) ได้สำเร็จ

จากสปีดบอลที่เคยตกลงไป ความมั่นใจที่เคยหดหาย ทุกอย่างกลับมาเข้าที่เข้าทางในสัปดาห์ที่เขาตัดสินใจ ‘ยอมรับความอ่อนแอ’ ของตัวเอง

ในจังหวะที่เขาเดินเข้าสู่กรีนหลุม 18 แฟนกอล์ฟต่างลุกขึ้นยืนปรบมือดังกึกก้อง แม้แต่เพื่อนร่วมก๊วนอย่าง นิโคไล ฮอยการ์ด และ มิน วู ลี ก็ยังหยุดเพื่อปรบมือให้เกียรติชายผู้ไม่ยอมแพ้คนนี้

“พวกเราเล่นกีฬาประเภทบุคคล แต่ผมไม่ได้สู้อยู่คนเดียวในวันนี้” วูดแลนด์กล่าวหลังคว้าแชมป์

“ผมมีผู้คนมากมายที่คอยหนุนหลังอยู่เสมอ ทั้งทีมงานและครอบครัวของผม สำหรับใครก็ตามที่กำลังดิ้นรนหรือเผชิญหน้ากับความยากลำบากอยู่ ผมหวังว่าพวกเขาจะมองมาที่ผมในวันนี้แล้วอย่าเพิ่งยอมแพ้ จงสู้ต่อไปนะครับ”

ชัยชนะและถ้วยรางวัลในรายการนี้อาจเป็นเพียง ‘ผลพลอยได้’ ที่จับต้องได้ทางกายภาพเท่านั้น

เพราะสำหรับ แกรี วูดแลนด์ ชัยชนะที่แท้จริงของเขา มันได้เริ่มต้นขึ้นตั้งแต่วันที่เขาตัดสินใจหยุดฝืน แล้วหันมายอมรับความอ่อนแอของตัวเอง…

บทเรียนจากชายผู้นี้กำลังบอกกับเราทุกคนว่า เราไม่จำเป็นต้องสวมหน้ากากเป็นคนเข้มแข็งตลอดเวลา เพียงแค่อนุญาตให้ตัวเองได้เปราะบางบ้าง ร้องไห้บ้าง หรือเอ่ยปากขอความช่วยเหลือในวันที่ไม่ไหว

เพราะบางครั้ง… การยอมรับว่าตัวเอง ‘ไม่โอเค’ คือจุดเริ่มต้นของความกล้าหาญที่ยิ่งใหญ่ที่สุด และนั่นคือประตูบานแรกที่จะพาเราก้าวข้ามผ่านหลุมดำในใจ เพื่อกลับมาเบ่งบานได้อย่างสมบูรณ์แบบอีกครั้ง!

อ้างอิง: