เป็นโรงเรียนตัวอย่างที่ก้าวข้ามการศึกษาแบบ ‘แพ้คัดออก ชนะได้ไปต่อ’ ไปสู่การจัดการเรียนการสอนแบบองค์รวม (Holistic Learning) และสามารถเป็นโรงเรียนพี่เลี้ยง ที่ทำหน้าที่เป็นแม่ข่ายขยายผล เรียกชื่อง่ายๆว่า ‘ร.ป.ค. 15 พา – ทำ’ นวัตกรรมการบริหารจัดการสถานศึกษาในรูปแบบเครือข่าย

โรงเรียนราชประชานุเคราะห์ 15 (เวียงเก่าแสนภูวิทยาประสาท) อำเภอเชียงแสน จังหวัดเชียงราย มีชื่อย่อว่า ร.ป.ค. 15 เป็นโรงเรียนขนาดใหญ่ตั้งแต่ระดับอนุบาล ประถมถึงมัธยม 6 ที่เปิดพื้นที่ให้กับเด็กยากไร้ เด็กชายขอบ เด็กพิเศษ ที่อยู่ห่างจากระบบการศึกษา ได้มีโอกาสทัดเทียมกับเด็กในพื้นที่อื่นๆ

ด้วยความมุ่งมั่นลงมือทำจริงของ ดร.กัมพล ไชยนันท์ ผอ.สถานศึกษา ร.ป.ค. 15 ร่วมกับครูอาจารย์ ผู้ปกครอง เด็กนักเรียนและเครือข่ายทำให้มีการเปลี่ยนปรับพื้นที่ 9 ไร่ ซึ่งเดิมเป็นโรงเรียนกู่เต้า ที่ถูกสั่งปิดไปตั้งแต่ปี 2537 เพราะนักเรียนมีจำนวนน้อยเกินไป จึงถูกสั่งยุบไปรวมกับ ร.ป.ค. 15 พื้นที่โรงเรียนกู่เต้านั้นถูกทิ้งร้างมากว่า 20 ปี จึงนำมาฟื้นฟูและถูกเนรมิตให้เป็นห้องเรียนกลางแจ้ง มีทั้งพื้นที่ทำนา ทำสวนครัว ปลูกผักปลอดสารพิษ เช่น ข่า ตะไคร้ ผักบุ้ง ผักสลัด ถั่ว แตงกวา มีระบบรดน้ำแปลงผักด้วยสมาร์ทโฟน แอปพลิเคชั่น มีพื้นที่ปศุสัตว์ เลี้ยงห่าน ควาย ไก่ แพะ หมู ไส้เดือน และเลี้ยงปลา มีพื้นที่หมักปุ๋ยชีวภาพ โดยถือเป็นศูนย์เรียนรู้ ที่ รร. ร.ป.ค. 15 รับผิดชอบดูแล

พื้นที่ทั้งหมดเป็นแหล่งเรียนรู้ โดยบูรณาการเข้ากับวิชาเรียนและใช้ประกอบธุรกิจ เป็นผลสำเร็จที่มีสถานศึกษาและผู้คนเข้ามาศึกษาเรียนรู้กันมากมาย วันละหลายคณะ ทำให้เกิดธุรกิจต่อเนื่องของนักเรียนอีกหลายแขนง

ร.ป.ค.15 ได้รับเชิญให้เข้าร่วมโครงการโรงเรียนร่วมพัฒนา (Partnership School Project) โดยมีมูลนิธิพุทธรักษา โรงเรียนมีชัยพัฒนาและมูลนิธิมีชัย วีระไวทยะ เป็นผู้สนับสนุน ซึ่งทำให้สามารถจัดการบริหารการศึกษาแบบมีส่วนร่วม มีบูรณาการ มีอิสระในการบริหารทั้งด้านวิชาการ บุคคล และการบริหารทั่วไป

เมื่อสร้างโรงเรียนให้เป็นแบบอย่างได้แล้ว จึงขยายผลกลายเป็นโรงเรียนยุทธศาสตร์การขยายผลแบบ ‘พา – ทำ’ ให้กับผู้อำนวยการสถานศึกษาอีก 10 โรงเรียน ที่สนใจในกลุ่มเครือข่ายโรงเรียนร่วมพัฒนา ซึ่งเป็นโรงเรียนที่กระจายอยู่ในพื้นที่ 7 อำเภอของเชียงราย คือ เวียงแก่น เชียงของ เทิง แม่จัน ดอยหลวง เวียงเชียงรุ้ง และเชียงแสน เป็นโรงเรียนเครือข่ายในวงรอบ ที่ 1

ผลงานเชิงประจักษ์ ทำให้โรงเรียนในพื้นที่ใกล้เคียงแสดงความประสงค์ขอเข้าร่วมเป็น เครือข่ายโรงเรียนร่วมพัฒนาของ ร.ป.ค. 15 อีก 42 โรงเรียน เกิดเป็นวงรอบที่ 2

ทำให้ในวันนี้ ร.ป.ค.15 มีโรงเรียนในเครือข่ายร่วมพัฒนา จำนวนรวม 53 โรงเรียน ซึ่งอยู่ใน จังหวัดเชียงรายทั้งหมด

ครูและนักเรียน ร.ป.ค. เป็นวิทยากร ทำอะไรบ้าง

‘พา – ทำ’ จัดตั้งและบริหารกองทุนเงินออม และเงินกู้ยืม เปิดทางให้นักเรียนและ

ผู้ปกครองฝากเงิน และกู้ยืมเงินไปลงทุนทำธุรกิจตามความถนัดและความสนใจ

‘พา – ทำ’ อบรมเชิงปฏิบัติการให้กับโรงเรียนในเครือข่าย ทำธุรกิจสินค้าออนไลน์

ผ่านศูนย์บ่มเพาะนักธุรกิจน้อยของโรงเรียนพี่เลี้ยง ทำให้เกิดความตื่นตัวในการร่วมสร้างผลิตภัณฑ์ใหม่ๆ เกิดการแข่งขันการทำธุรกิจของทุกระดับชั้น

‘พา – ทำ’ การเรียนรู้เชิงรุก เช่นการศึกษาจากโครงงาน (Project Based Learning)

เรียนรู้การเป็นผู้ประกอบการเรียนงานดิจิตอล เรียนแพลตฟอร์ม โปรแกรม E – School Master สนับสนุน E – Book ให้เรียนรู้ร่วมกัน

สนับสนุนอุปกรณ์ ที่ ร.ป.ค.15 ได้รับบริจาคมา แบ่งปันปูนซีเมนต์และอุปกรณ์อื่นๆ

เพื่อนำไปพัฒนาอาคาร สถานที่ พัฒนาโรงเรียนให้เป็นแหล่งเรียนรู้ตลอดชีวิต

นี่เป็นเพียงตัวอย่างส่วนหนึ่งของการเป็นพี่เลี้ยงเป็นแม่ข่ายขยายผลให้กับเครือข่ายโรงเรียนร่วมพัฒนา ที่ครอบคลุมพื้นที่ได้มากขึ้น มีจำนวนนักเรียน ครู ผู้ปกครอง และชุมชน เข้ามาเป็นพลังร่วมมากขึ้นในขอบข่ายที่กว้างขวางขึ้นจากวงรอบที่ 1 ไป 2 ไป 3 และสู่วงรอบต่อๆไปในอนาคต

ในวันนี้ ร.ป.ค. 15 เป็นโรงเรียนที่ไม่ใช้กระดาษ (Paperless) เป็นโรงเรียนที่สอนโดยใช้คอมพิวเตอร์ ใช้บัตรเครดิตแทนเงินสด

ล่าสุด รองเลขาธิการ สำนักงานการศึกษาพื้นฐาน (สพฐ.) มีคำสั่งให้ทุกโรงเรียนในจังหวัดเชียงราย เข้ามาอยู่ในกลุ่มโรงเรียนร่วมพัฒนา สะท้อนให้เห็นถึงการยอมรับและสนับสนุนการเปลี่ยนแปลงด้านการศึกษาจากฐานล่าง

ดร.กัมพล ไชยนันท์ อดีตผู้อำนวยการโรงเรียน พูดว่า “ตลอดระยะเวลาที่ดำเนินการในฐานะโรงเรียนพี่เลี้ยง พา-ทำ กับโรงเรียน ในกลุ่มเครือข่ายร่วมพัฒนา ร.ป.ค. 15 ผมมีความเชื่อมั่นในศักยภาพของผู้บริหารสถานศึกษา ครู บุคลากร นักเรียน และประชาชนในชุมชน ที่จะสามารถ สร้างสรรค์สิ่งที่ดีงาม สิ่งที่งดงาม ให้เกิดกับผู้เรียน ประชาชนทุกกลุ่มในชุมชนได้ เพื่อให้สามารถพึ่งพาตนเองได้ในอนาคต ชุมชนก็จะน่าอยู่และเป็นชุมชนที่มีความสุข หลุดพ้นจากวัฏจักร ‘โง่ – จน – เจ็บ’ และเชื่อมั่นว่ากระบวนการทางการศึกษาระบบโครงการโรงเรียนร่วมพัฒนา จะช่วยพัฒนาคนเพื่อไปพัฒนาชุมชนและประเทศชาติในอนาคตได้อย่างยั่งยืน”

ควรกล่าวได้ว่า ร.ป.ค. 15 จังหวัดเชียงราย คือ สถาบันการเรียนรู้ตลอดชีวิต ที่เป็นทั้งแม่ข่ายขยายผลและเป็นพี่เลี้ยงให้แก่โรงเรียนในเครือข่ายโรงเรียนร่วมพัฒนา ที่กำลังพิสูจน์ศักยภาพของโรงเรียนต่อชุมชนและสาธารณชน ด้วยการปฏิบัติจริง ที่น่าจับตาดูกันต่อไป

The post รร. แม่ข่ายขยายผล สถาบันการเรียนรู้ตลอดชีวิต appeared first on THE STANDARD.

โลกยังคงไม่สบายใจหนักยิ่งขึ้นไปอีก หลังผลการเลือกตั้งกลางเทอมสหรัฐฯ ที่เพิ่งจบไปสดๆ ร้อนๆ เมื่อวันที่ 3 พฤศจิกายน นับเป็นครั้งแรกในประวัติศาสตร์สหรัฐฯ ที่ผลการเลือกตั้งครั้งนี้ ประธานาธิบดีสหรัฐฯ แพ้ทั้ง 2 สภา ‘สภาสูง’ และ ‘สภาล่าง’

นี่คือสัญญาณความไม่แน่นอนในตลาดทุนอาจยังไม่จบลงง่ายๆ ครับ ​เพราะสิ่งที่นักลงทุนต้องจับตาต่อจากนี้ ไม่ใช่แค่ใครจะได้ครองเสียงข้างมากในสภา แต่เป็นทิศทางนโยบายเศรษฐกิจที่จะตามมาด้วย รวมไปถึงสงครามที่ ‘โดนัลด์ ทรัมป์’ (Donald Trump) ไปจุดพลุไว้ โดยเฉพาะในตะวันออกกลางและรัสเซีย-ยูเครน

​แล้วเรื่องนี้จะกระทบตลาดหุ้น ทองคำ หุ้นปัญญาประดิษฐ์ (AI) และตลาดตราสารหนี้ ที่หลายคนกำลังจับตาอย่างไร?

ความเสี่ยงโลกเปลี่ยน เมื่อ ‘ทรัมป์’ ถูก 2 สภายึดอำนาจ

บรรยาการศลงทุนหลังจากนี้ ทุกคนเตรียมรับมือกับ​ผลกระทบของการเลือกตั้งกลางเทอมสหรัฐฯ ต่อตลาดทุนกันได้เลย

เพราะผลการเลือกตั้งอาจทำให้ทิศทางนโยบายเศรษฐกิจเปลี่ยนไปครับ โดยเฉพาะหากประธานาธิบดีและเสียงข้างมากในสภามาจากคนละพรรค การผลักดันกฎหมายหรือมาตรการกระตุ้นเศรษฐกิจใหม่ๆ ก็อาจทำได้ยากขึ้น

​ซึ่งมีหลายเรื่องที่นักลงทุนต้องติดตาม ไม่ว่าจะเป็น

• ​นโยบายการค้าและภาษีนำเข้า ที่อาจส่งผลต่อต้นทุนธุรกิจและเงินเฟ้อทั่วโลก
• งบประมาณและหนี้สาธารณะสหรัฐฯ ที่อาจกระทบต่ออัตราผลตอบแทนพันธบัตร (Bond Yield) และความผันผวนของตลาด
• ความขัดแย้งระหว่างประเทศ โดยเฉพาะในตะวันออกกลาง ที่อาจทำให้ราคาน้ำมันปรับตัวสูงขึ้น
• กฎระเบียบด้าน AI ที่อาจส่งผลต่อการลงทุนในศูนย์ข้อมูล (Data Center) พลังงาน และเทคโนโลยีในอนาคต

แม้ผลการเลือกตั้งครั้งนี้จะเป็นเดดล็อกทางการเมือง แต่ประธานาธิบดีทรัมป์ยังมีอำนาจออกกฎหมายชั่วคราว (Executive Order) ได้ แต่จะเห็นภาพของการบาลานซ์อำนาจมากขึ้น โลกอาจจะเห็นทรัมป์ต้องประนีประนอมมากขึ้น มีการต่อรองมากขึ้น เพื่อสุดท้ายคือผลประโยชน์ของชาติ

สำหรับสถานการณ์ตลาดตราสารหนี้สหรัฐฯ ในเดือนพฤศจิกายน ตลาดต้องกลับมาประเมินสถานการณ์กันใหม่ ทั้งทิศทางดอกเบี้ยของธนาคารกลางสหรัฐฯ (Fed) เงินเฟ้อ และความเสี่ยงด้านการคลังสหรัฐฯ ในระยะข้างหน้า

Bond Yield สหรัฐ ล่าสุด (5 พฤศจิกายน 2569) ยังอยู่ระดับสูง แม้ว่าจะลดลงมาแล้วก็ตาม โดย Bond Yield อายุ 2 ปี ทรงตัวอยู่ที่ 4.46% และ 5 ปี อยู่ที่ระดับ 4.59% ส่วนระยะยาว 10 ปี และ 30 ปีอยู่ที่ 4.84% จากที่เคยขึ้นไปถึง 5.4% และ 5.25% ลดลงจาก 5.7% ในเดือนก่อนหน้า ตามลำดับ

ความเคลื่อนไหวนี้กำลังสะท้อน ประเด็นแรก ตลาดพันธบัตรสหรัฐฯ เริ่มฟื้นตัวจากแรงเทขายในเดือนก่อน แต่ผลตอบแทน (Yield) ยังสูง เมื่อเทียบกับหลายปีที่แล้ว

ประเด็นที่สอง ตลาดยังไม่มั่นใจว่า Fed จะลดดอกเบี้ย หลังจากการประชุม Fed ล่าสุด มีมติคงดอกกเบี้ย แต่ตลาดยังคาดการณ์ว่า Fed จะปรับขึ้นดอกเบี้ยอีกในการประชุมเดือนธันวาคมปลายปีนี้ เนื่องจากเศรษฐกิจและเงินเฟ้อยังมีความเสี่ยง

ประเด็นที่สาม เงินเริ่มกลับมาเข้าพันธบัตรในช่วงตลาดหุ้นผันผวน หลังจากผลการเลือกตั้งกลางเทอมสหรัฐฯ ปิดฉากลง ในช่วงวันที่ 4-5 พฤศจิกายน ตลาดหุ้นสหรัฐฯ ปรับตัวลงอย่างแรง ขณะที่นักลงทุนเข้าซื้อพันธบัตรรัฐบาลเพื่อหนีความเสี่ยง กลายเป็น Bond Yield ตัวยาว โดยเฉพาะอายุ 10 ปี Yield ลดลงมาในระดับต่ำสุดตั้งแต่เดือนกันยายนที่ผ่านมา

มุมมองการลงทุนที่ต้องจับตาต่อจากนี้ คือ แม้ Bond Yield สหรัฐฯ จะเริ่มลง แต่ตลาดกำลังเดิมพันอยู่ระหว่าง Fed จะลดดอกเบี้ย หรือเศรษฐกิจเริ่มส่งสัญญาณเตือน

สิ่งที่ควรติดตามมี 4 ปัจจัยในช่วงโค้งท้ายปีนี้ แน่นอนว่ายังเป็นตัวเลขดัชนีชี้วัดเศรษฐกิจสหรัฐ ไม่ว่าจะเป็นตัวเลขการจ้างงานนอกภาคเกษตรและอัตราการว่างงาน ตัวเลขเงินเฟ้อ CPI และ PCE สัญญาณจาก Fed ในการประชุมรอบสุดท้ายของปีนี้ และความต้องการซื้อพันธบัตรรัฐบาสสหรัฐฯ ที่จะออกมาขายเร็วๆ นี้

ดังนั้น ภาพรวม Yield ที่ลดลงในช่วงต้นเดือนพฤศจิกายน ถือเป็นสัญญาณบวกต่อราคาพันธบัตร แต่ยังไม่ใช่หลักฐานยืนยันว่า เข้าสู่ขาลงระยะยาวนะครับ เพราะตลาดยังเผชิญกับความเสี่ยงเงินเฟ้อและการปรับขึ้นดอกเบี้ยอีกในระยะข้างหน้านี้

สถิติหลังเลือกตั้ง ตลาดหุ้นมักขึ้น แต่ตลาดหุ้นวันนี้ไม่เหมือนเดิม

หลังผลการเลือกตั้งสหรัฐฯ ออกมา ภาพสะท้อนตลาดหุ้นสหรัฐฯ อยู่ในภาวะผันผวนสูง โดยเปิดต้นเดือนพฤศจิกายนที่ผ่านมา หุ้นสหรัฐฯ เผชิญแรงเทขายหนัก โดยเฉพาะหุ้นเทคโนโลยีและหุ้นที่เกี่ยวข้องกับ AI เนื่องจากนักลงทุนเริ่มกังวลว่า การลงทุน AI อาจสูงเกินไป และผลตอบแทนจากการลงทุนยังต้องใช้ระยะเวลาในการพิสูจน์

ขณะเดียวกัน มีแรงกดดันหลังพรรคเดโมแครตชนะและเข้าควบคุมสภาคองเกรส ทำให้เกิดความกังวลเกี่ยวกับมาตรการกำกับดูแล AI และการก่อสร้าง Data Center

แม้ว่าหลังจากผลการเลือกตั้งออกมาจะทำให้ตลาดสหรัฐฯ บวกได้ในวันเดียวกัน แต่หลังจากนั้น ตลาดสหรัฐฯ ก็ไหลลงทรุดหนักกว่าที่คาด โดยเฉพาะ AI และเซมิคอนดักเตอร์

ตลาดที่กระทบหนักสุด คือ ดัชนีแนสแด็ก (Nasdaq) ปรับตัวลงหนักที่สุดในระหว่างวัน จากทั้งแรงขายหุ้นเทคโนโลยีและเซมิคอนดัคเตอร์ ส่วนดัชนีดาวโจนส์ (Dow Jones) ถูกกดดันจากแรงขายหุ้นขนาดใหญ่ในหลายอุตสาหกรรม ขณะที่เอสแอนด์พี 500 (S&P 500) เผชิญการร่วงรายวันที่รุนแรงที่สุดในรอบกว่า 4 ปี นับตั้งแต่เดือนเมษายน 2568

แม้มีการหยิบยกสถิติว่า ตลาดหุ้นสหรัฐฯ มักปรับตัวขึ้นหลังผลการเลือกตั้งกลางเทอม โดยในการเลือกตั้งกลางเทอมสหรัฐฯ 21 ครั้ง ที่ผ่านมา ดัชนี S&P 500 พุ่งบวกทุกครั้งหลังจบการเลือกตั้ง และบวกเฉลี่ย 16.6% ในเวลาต่อมา ด้วยอัตราการชนะ (Win Rate) 100%

แต่วันนี้อาจไม่เหมือนเดิม เพราะสัญญาณบ่งชี้ของดัชนีความกลัว (VIX Index) พุ่งขึ้น สะท้อนความวิตกและความผันผวนในตลาดที่เพิ่มสูงขึ้น

อย่างไรก็ตาม ผลตอบแทนของตลาดสหรัฐฯ ณ วันนี้ 5 พฤศจิกายนที่ผ่านมา นับจากต้นปีนี้ ยังพบว่าเป็นบวก โดย S&P 500 +7.4%, Dow Jones +7.2% และ Nasdaq +4.6%

เมื่อไม่สามารถควบคุมข่าวร้ายได้ ก็เปลี่ยนมาควบคุมวิธีลงทุนดีกว่า

แล้วเราควรจัดพอร์ตอย่างไร ในวันที่ตลาดยังไม่แน่นอน?

ก่อนอื่น เราต้องวางมายเซ็ตให้ถูกครับ สิ่งสำคัญไม่ใช่การทายให้ถูกว่า ‘ข่าวร้ายครั้งไหนจะทำให้หุ้นตก’ แต่คือการเตรียมพอร์ตให้พร้อมรับมือ ไม่ว่าตลาดจะไปในทิศทางไหน เพราะเราไม่สามารถควบคุมข่าวร้ายที่เกิดขึ้นทั่วโลกได้ แต่เราสามารถควบคุมวิธีลงทุนของตัวเองได้

แทนที่จะพยายามคาดเดาว่าตลาดจะขึ้นหรือลงในช่วงไหน ก็หันมาเน้นการจัดพอร์ตลงทุนที่กระจายความเสี่ยงอย่างเหมาะสมดีกว่า

ผมขอยกตัวอย่างการบริหารพอร์ต Global ETF ของ Jitta Wealth ที่เน้นกระจายความเสี่ยงหรือทำ Asset Allocation ที่ลงทุนผสมทั้งหุ้นและหุ้นกู้ โดยได้ทำแบบจำลอง (Backtest) จากช่วงเวลาลงทุนทั้งหมด 98 ปี พบว่า ผลตอบแทนเป็นบวกกว่า 72 ปี และโอกาสติดลบน้อยกว่าดัชนี S&P 500 ค่อนข้างมาก

นอกจากนี้ หากถือลงทุนระยะยาว การกระจายลงทุนในลักษณะดังกล่าว ยังช่วยบาลานซ์พอร์ตได้ดี ทำให้ทุกคนไปถึงเป้าหมายการลงทุนได้ค่อนข้างแน่นอน เพราะการถือหุ้น 100% อาจทำให้จิตใจเราแกว่งมากเกินไป

ขณะที่วิธีการลงทุนที่ดีที่สุด คือ การ DCA หรือการลงทุนแบบถัวเฉลี่ยต้นทุนตลอดช่วงเวลาลงทุน แม้จะเผชิญกับวิกฤติ ไม่ว่าจะเป็น The Great Depression หรือสงครามโลกครั้งที่ 2 การ DCA ก็ยังพา Global ETF กลับมาทำกำไร ได้ เมื่อสถานการณ์กลับสู่ภาวะปกติ

นอกจากการ DCA ในหุ้นแล้ว วิธีการนี้ยังสามารถใช้ได้กับสินทรัพย์อื่นๆ ด้วยครับ เช่น ทองคำ ซึ่งช่วงนี้ก็หลายคนถามเข้าว่า ราคาทองคำผันผวน ยังน่าลงทุนอยู่หรือไม่? ยิ่งโลกอยู่ในช่วงที่ตลาดมีความไม่แน่นอนแบบนี้ ควรมีทองคำติดพอร์ตไว้หรือเปล่า?

คำแนะนำ คือ ในระยะสั้นราคาทองคำยังมีโอกาสผันผวนครับ โดยเฉพาะเมื่ออัตราผลตอบแทนพันธบัตรสหรัฐฯ ปรับตัวสูงขึ้น อาจทำให้นักลงทุนบางส่วนย้ายเงินไปที่พันธบัตร

​แต่ถ้ามองในระยะยาว ทองคำก็ยังมีบทบาทในการช่วยป้องกันความเสี่ยงให้พอร์ตอยู่ครับ ​ไม่ว่าจะเป็นความเสี่ยงเรื่องหนี้สาธารณะสหรัฐฯ ความขัดแย้งระหว่างประเทศ หรือเทรนด์การสะสมทองคำของธนาคารกลางทั่วโลก​

ดังนั้น หากราคาทองคำปรับตัวลง ก็อาจเป็นจังหวะให้เราพิจารณาทยอยสะสมได้ แต่ไม่จำเป็นต้องถือทองคำในสัดส่วนที่มากเกินไป​ เพราะทองคำเหมาะกับการช่วยกระจายความเสี่ยง ขณะที่หุ้นยังเป็นสินทรัพย์สำคัญในการสร้างโอกาสเติบโตของเงินลงทุนในระยะยาวครับ​

สำหรับการจัดพอร์ตกระจายความเสี่ยงที่นักลงทุนส่วนใหญ่ใช้กัน คือ วิธีการจัดพอร์ตแบบ Core & Satellite ซึ่งมีหลักการง่ายๆ ดังนี้ครับ

พอร์ตหลัก (Core Portfolio) แนะนำสัดส่วน 70% ขึ้นไป เป็นส่วนที่เน้นสร้างความมั่นคงให้กับแผนลงทุนระยะยาว ผ่านการกระจายลงทุนในหุ้นและตราสารหนี้ทั่วโลก​โดยสามารถปรับสัดส่วนให้เหมาะกับระดับความเสี่ยงที่รับได้ ซึ่งสำหรับคนที่ไม่ต้องการรับความเสี่ยงมากนัก ก็อาจจัดพอร์ตหลักไว้ถึง 90-100% ไปก่อนก็ได้ครับ

พอร์ตเสริม (​Satellite Portfolio) แนะนำสัดส่วนไม่เกิน 30% สำหรับคนที่รับความเสี่ยงได้ ก็สามารถมองหาผลตอบแทนส่วนเพิ่มจาก Satellite Portfolio โดยเน้นลงทุนในธีมที่น่าสนใจในช่วงนี้ เช่น

• หุ้น AI ที่มีโอกาสเติบโตระยะยาว โดยอาศัยจังหวะปรับฐานในการทยอยสะสม
• หุ้นจีนและเวียดนาม ที่อาจมีมูลค่าน่าสนใจเมื่อเทียบกับพื้นฐานและโอกาสเติบโต แต่ก็มีความเสี่ยงเฉพาะตลาดที่ต้องพิจารณาให้รอบคอบด้วย
• หุ้นปันผลและตราสารหนี้ที่อยู่ระดับ Investment Grade หรือระดับที่น่าลงทุน เกรด BBB- ขึ้นไป อาจช่วยสร้างผลตอบแทนและกระจายความเสี่ยงให้พอร์ตได้ดี

​แน่นอนว่าสัดส่วนการลงทุนที่เหมาะสมของแต่ละคนอาจไม่เหมือนกัน ขึ้นอยู่กับเป้าหมาย ระยะเวลาลงทุน และความเสี่ยงที่รับได้ของคุณด้วยครับ

เพราะในโลกการลงทุน ไม่ว่าระหว่างทางจะเจอข่าวร้ายรุมเร้าแค่ไหน เช่น ปัจจุบัน ผลการเลือกตั้งสหรัฐฯ ราคาทองคำ ตลาดแกว่ง หรือทิศทางหุ้น AI ล้วนเป็นสิ่งที่ไม่มีใครสามารถควบคุมได้ทั้งหมด

แต่สิ่งที่เราควบคุมได้ นั่นคือ การวางแผนลงทุน กระจายความเสี่ยง และรักษาวินัยในการลงทุนอย่างสม่ำเสมอ และมีพอร์ตที่พร้อมรับมือกับทุกสถานการณ์ครับ

การเริ่มต้นอย่างมีหลักการลงทุน จัดพอร์ตที่ถูกต้อง ลงทุนทรัพย์สินที่ถูกต้อง และ DCA สม่ำเสมอ ไม่จำเป็นต้องคาดเดาอนาคต แล้วลงทุนต่อเนื่อง (Stay Invested) ตามแนวทางคุณปู่ ‘วอร์เรน บัฟเฟตต์’ (Warren Buffett) เมื่อเวลาผ่านไป 10-20 ปี เงินในพอร์ตลงทุนของคุณก็จะเติบโตขึ้นตามเป้าหมายที่ตั้งไว้ครับ

The post ข่าวร้ายรุมเร้า หุ้นร่วงคือวิกฤติหรือโอกาส? เปิดกลยุทธ์ Stay Invested ควบคู่ DCA เพื่อการลงทุนระยะยาว appeared first on THE STANDARD.

ผลเลือกตั้งมิดเทอมสหรัฐฯ เมื่อ 3 พ.ย. ที่ผ่านมากลายเป็นเหตุการณ์สำคัญของโลกการเงิน เมื่อพรรค Democrat ชนะทั้งสองสภาแบบถล่มทลายจนถูกขนานนามว่า Blue-nami ถล่มหุ้น Tech ให้ปรับฐานด้วยความกังวลการควบคุม Data Center

เมื่อการลงทุนและ AI แทบจะเป็นทุกอย่างของสหรัฐฯ นักลงทุนไทยจึงต้องรู้ให้ทันว่านี่คือจุดเปลี่ยนของเศรษฐกิจและตลาดการเงินอย่างไรบ้าง

เริ่มด้วยผลทางเศรษฐกิจ ความเสี่ยงสำคัญคือการเติบโตที่ลดลง แต่อาจไม่ถดถอยถ้าเงินเฟ้อลดลงด้วย

แม้นักลงทุนจะกังวลเรื่องการลงทุน AI มาก แต่สำหรับชาวอเมริกัน ต้นเหตุที่นำมาสู่การเปลี่ยนแปลงครั้งนี้คือค่าครองชีพสูง

ทั้งที่เศรษฐกิจไตรมาส 3 โตถึง 3.4% แต่มีคนอเมริกันเพียง 21% ที่พอใจกับทิศทางประเทศ เพราะราคาพลังงานแพง ค่ารักษาพยาบาลพุ่ง โดยเบี้ยประกันสุขภาพในตลาด ACA ปีนี้ขึ้น 26% และหลังเงินอุดหนุนหมดอายุ ภาระจริงที่ครอบครัวต้องจ่ายเพิ่มขึ้นเกือบเท่าตัว ขณะที่ความมั่งคั่งจาก AI กระจุกอยู่ในมือคนส่วนน้อย

พรรค Democrat อาจเลือกใช้อำนาจตรวจสอบกดดัน Trump ให้จบสงคราม ขณะที่ในระดับรัฐจะชะลอหรือตั้งเงื่อนไขการสร้าง Data Center โดยเฉพาะในพื้นที่ที่ทำให้ค่าไฟและค่าครองชีพสูงขึ้น

ในกรณีฐาน ถ้าราคาน้ำมันดิบ WTI ลดลงจากปัจจุบันมาสู่ระดับ 80–85 ดอลลาร์ต่อบาร์เรล และการลงทุน AI ไม่ถูกกดดันเพิ่ม เศรษฐกิจสหรัฐฯ จะเติบโตราว 2.2% เงินเฟ้อทั่วไปลดลงจาก 3.5% สู่ 2.6% ดอกเบี้ยนโยบายคาดว่าจะขึ้นไปสูงสุดแค่ 4.25–4.50% และจะเริ่มลดได้ปลายปี 2027

แต่ในกรณีสงครามคลี่คลายเร็วและการลงทุน AI เกิดขึ้นอย่างมีประสิทธิภาพ เงินเฟ้ออาจลดลงได้ถึง 2.0% ขณะที่เศรษฐกิจเติบโตดีขึ้นเป็น 2.5% และเฟดสามารถเปิดทางลดดอกเบี้ยได้ตั้งแต่กลางปี 2027

แค่ต้องจับตาว่า เมื่อทั้งสองพรรคต่างต้องเอาใจผู้มีสิทธิเลือกตั้งก่อนปี 2028 ทั้งเรื่องค่ารักษาพยาบาลและงบกลาโหม งบขาดดุลอาจสูงกว่าที่ตลาดคิด ความเสี่ยงจะเอียงไปทางเศรษฐกิจโตช้าแต่เงินเฟ้อยังสูง

เมื่อเศรษฐกิจขยายตัว การชะลอการลงทุนของกลุ่ม AI จะก่อให้เกิดการสับเปลี่ยนกลุ่ม

ในสหรัฐฯ การสับเปลี่ยนเริ่มขึ้นแล้วตั้งแต่ก่อนเลือกตั้ง

ดัชนี S&P 500 แบบถ่วงน้ำหนักเท่ากันบวก 13.5% จากต้นปี ชนะดัชนีหลักที่บวกแค่ 8.6% และช่วง 5 วันทำการสัปดาห์ก่อน กลุ่มบริโภคและสื่อสารฟื้นตัว สวนกับกลุ่มเทคฯ และพลังงานที่นำตลาดมาตลอดปี

ส่วนนอกสหรัฐฯ การปรับฐานล่าสุดส่งผลให้เงินดอลลาร์อ่อนค่า ยีลด์ลดลง และกลุ่มประเทศที่ปรับฐานไปก่อนหน้าเช่น อินเดีย จีน และยุโรป ฟื้นตัว

ตลาดเหล่านี้อยู่ฝั่ง Anti-AI ขณะเดียวกันก็เป็นประเทศนำเข้าน้ำมัน ที่สำคัญคือ Valuation ถูกลงมากแล้ว จึงเป็นเป้าหมายให้เงินลงทุนย้ายเข้า

สุดท้ายคือประมาณการดัชนี S&P 500 ผมมองเป้า 7,700 ยังเป็นไปได้ และระดับ 6,500–7,000 จุดเป็นแนวรับในกรณีแย่

ย้อนดูข้อมูล 10 ปีที่ผ่านมา ก่อนโลกจะรู้จัก ChatGPT ปลายปี 2022 กำไรบริษัทใน S&P 500 โตเฉลี่ยปีละราว 11% ดัชนีก็โตปีละราว 11% เท่ากัน โดยเฉลี่ย P/E จากกำไร 12 เดือนข้างหน้าจะอยู่ที่ 19 เท่า

หลังยุค ChatGPT สองปีแรกกำไรโตแค่ปีละราว 3% แต่ดัชนีพุ่งปีละราว 20% โดย P/E ขึ้นไปสูงสุดที่ 24 เท่า หลังจากนั้นกำไรเร่งขึ้นเป็นปีละราว 19% ในปี 2025–2026 ดัชนีปรับตัวขึ้นราว 12% ทำให้ P/E ลดลงเหลือ 19 เท่าอีกครั้ง

ตอนนี้ตลาดคาดกำไร 12 เดือนข้างหน้าไว้ราว 383 ดอลลาร์ และ 12 เดือนถัดไปราว 461 ดอลลาร์ แต่ผมขอเผื่อการปรับลดไว้ โดยใช้ 400 ดอลลาร์เป็นกรณีฐานของปลายปี 2027

ถ้ากำไรโตได้ตามกรณีฐาน และ P/E กลับไปใกล้ค่าเฉลี่ย 10 ปีราว 20 เท่า ผมเชื่อว่ามีโอกาสที่ S&P 500 จะกลับขึ้นไปที่ระดับ 7,700 จุดปลายปีนี้ และขึ้นต่อไปที่ 8,000 จุดปลายปี 2027

แต่ถ้าเป็นกรณีแย่ หลายรัฐหยุดสร้าง Data Center พร้อมกัน P/E อาจลงไปเหลือ 17–18 เท่า เท่ากับก้นตลาดหมีต้นปี 2023 ดัชนีจะถอยไปแถว 6,500–7,000 จุด และอาจต้องรอเฟดหยุดขึ้นดอกเบี้ย ยีลด์ 10 ปีลงมาต่ำกว่า 4.5% และน้ำมันต่ำกว่า 80 ดอลลาร์ต่อบาร์เรล ถึงจะฟื้นตัว

ด้วยมุมมองนี้ ผมไม่ได้คิดว่าต้องทิ้งหุ้น AI ไปทั้งหมด แค่เราอาจจะไม่สามารถเหมารวมการลงทุน AI ได้เหมือนก่อน

ในกลุ่มเทคฯ ผู้นำที่มีกระแสเงินสดและงบดุลแข็งแรง โดยเฉพาะแพลตฟอร์มคลาวด์รายใหญ่ที่จะได้ประโยชน์เมื่อการลงทุนชะลอลง กระแสเงินสดจะกลับมาเป็นบวก มากกว่ากลุ่ม Chip Makers ที่รายได้ขึ้นกับงบลงทุนของกลุ่ม Hyperscalers

นอก AI กลุ่มสุขภาพเด่นขึ้นชัดเจนเพราะทั้งสองพรรคต้องทุ่มงบให้ ส่วนนอกสหรัฐฯ อินเดีย จีน และยุโรป เป็นทางเลือกที่ดีในการกระจายสินทรัพย์เสี่ยง

โดยสรุป ผมมองว่า Blue-nami ไม่ได้แย่ถึงกับจะกลายเป็นวิกฤติ และการปรับฐานในช่วงที่เศรษฐกิจยังไม่มีปัญหา อาจดีกว่าปล่อยให้ฟองสบู่ AI เติบโตด้วยการลงทุนที่ไม่คุ้มค่า จนต้องแตกเมื่อเกิดความผิดพลาดในที่สุดครับ

ประเมินระดับดัชนี S&P 500 สิ้นปี 2026

ที่มา: Bloomberg and FSS

ภาพ: Andrew Angelov / Shutterstock

The post เศรษฐกิจและตลาดการเงินสหรัฐฯ หลังผลเลือกตั้ง Blue-nami appeared first on THE STANDARD.

ในการเลือกตั้งกลางเทอมเมื่อวันที่ 3 พฤศจิกายนที่ผ่านมานั้น พรรครีพับลิกันของประธานาธิบดี โดนัลด์ ทรัมป์ ปราชัยอย่างราบคาบทั้งในส่วนของสภาผู้แทนราษฎรและวุฒิสภา พวกเขาสูญเสียที่นั่งในรัฐสีแดงเข้มที่ไม่เคยโหวตให้เดโมแครตมาหลายสิบปี เช่น เท็กซัส, เซาท์แคโรไลนา และแคนซัส แน่นอนว่าความพ่ายแพ้ในการเลือกตั้งครั้งนี้ย่อมส่งผลต่อความสามารถในการบริหารแผ่นดินของทรัมป์ในช่วงสองปีที่เหลือ เพราะเดโมแครตย่อมที่จะไม่ยอมให้เขาผ่านกฎหมายหรืออนุมัติงบประมาณได้ง่ายๆ เหมือนอย่างในช่วงสองปีแรก

ยิ่งไปกว่านั้น คลื่นสึนามิสีน้ำเงินลูกนี้ยังน่าจะส่งผลต่อฉากทัศน์ทางการเมืองของการหาทายาททางการเมืองของทรัมป์ในการสู้ศึกเลือกตั้งชิงตำแหน่งประธานาธิบดีในปี 2028 ด้วย

ยุคหลังทรัมป์?

เหตุผลหลักเลยที่รีพับลิกันแพ้การเลือกตั้งแม้แต่ในเขตสีแดงจัดก็เป็นเพราะคะแนนนิยมที่ตกต่ำอย่างมากของทรัมป์ โดยที่คะแนนนิยมของเขาต่ำลงมาเรื่อยๆ นับตั้งแต่ได้รับการเลือกตั้งอีกครั้งในปี 2024 โดยลงมาติดลบอยู่ที่ราวๆ 23% ก่อนการเลือกตั้งมิดเทอมหนึ่งสัปดาห์ ซึ่งสาเหตุก็เกิดจากความล้มเหลวในการแก้ปัญหาค่าครองชีพที่พุ่งสูงและเงินเฟ้อ

ชาวอเมริกันเกินครึ่งมองว่ารัฐบาลของทรัมป์ล้มเหลวไม่ต่างอะไรจากรัฐบาลของโจ ไบเดน ที่สำคัญชาวอเมริกันยังโทษทรัมป์โดยตรงว่าเป็นตัวการสร้างปัญหาเงินเฟ้อผ่านนโยบายสงครามการค้าและการตัดสินใจทำสงครามกับอิหร่าน (จนทำให้ราคาน้ำมันเบนซินพุ่งไปเกิน 4 ดอลลาร์สหรัฐต่อแกลลอน) รวมทั้งคะแนนนิยมที่เขาสูญเสียไปกับกลุ่มชาวฮิสแปนิกจากการที่เขาปล่อยให้เจ้าหน้าที่ตรวจคนเข้าเมืองหรือ ICE ใช้อำนาจตามอำเภอใจ

สมาชิกพรรครีพับลิกันหลายคนกังวลเป็นอย่างมากว่าคะแนนนิยมของทรัมป์จะตกต่ำลงอย่างต่อเนื่องไปจนกระทั่งสิ้นสุดวาระ 4 ปีของเขา ซึ่งนักวิเคราะห์ทางการเมืองหลายคนมองว่ามีความเป็นไปได้สูงที่คะแนนนิยมของเขาจะติดลบไปเรื่อยๆ เพราะดูแล้วว่าทรัมป์คงไม่เปลี่ยนนโยบายชาตินิยมที่เป็นลายเซ็นของเขาอย่างสงครามการค้าและการเนรเทศผู้พำนักอย่างผิดกฎหมายอย่างเข้มข้น ซึ่งการที่เขาเปลี่ยนตัวเลขาธิการทำเนียบขาว (White House Chief of Staffs) จาก ซูซาน ไวลด์ มาเป็นนักการเมืองขวาจัดอย่าง สเตเฟน มิลเลอร์ ภายหลังการเลือกตั้งก็เป็นสัญญาณที่ชัดเจนว่าอีกครึ่งเทอมที่เหลือ เขาจะเลือกเดินทางไหน

และถ้ามันเป็นเช่นนั้นจริงๆ เขาจะเป็นปัจจัยสำคัญที่ทำให้คะแนนนิยมของผู้แทนพรรคคนถัดไปตกต่ำลงไปจนอาจจะพ่ายแพ้ผู้แทนจากพรรคเดโมแครตในปี 2028 เหมือนกับที่ จอร์จ บุช เคยทำให้ จอห์น แมคเคน มีคะแนนที่ตกต่ำลงจนพ่ายแพ้แก่ บารัก โอบามา อย่างยับเยินในปี 2008

สมาชิกพรรครีพับลิกันหลายคนเริ่มมองว่า พวกเขาอาจจะต้องมองหานักการเมืองที่ไม่ได้มีภาพลักษณ์ยึดโยงกับทรัมป์มาเป็นผู้แทนพรรคคนต่อไป

โอกาสครั้งที่สองของดิแซนทิส?

ก่อนหน้านี้นักวิเคราะห์ทางการเมืองมองว่า การเลือกตั้งขั้นต้นของพรรครีพับลิกันในปี 2028 จะเป็นการแข่งกันระหว่างม้าสองตัวซึ่งก็คือ เจ.ดี. แวนซ์ รองประธานาธิบดีคนปัจจุบัน และมาร์โก รูบิโอ รัฐมนตรีว่าการกระทรวงการต่างประเทศคนปัจจุบันว่าใครจะเป็นได้รับการสนับสนุนจากทรัมป์ในฐานะทายาท MAGA ตัวจริง

อย่างไรก็ดี ความพ่ายแพ้อย่างยับเยินของพรรครีพับลิกันในรอบนี้ทำให้สปอตไลต์สาดส่องไปที่ผู้ว่าการรัฐฟลอริดาคนปัจจุบันอย่าง รอน ดิแซนทิส อีกหนึ่งคน และนี่ก็ไม่ใช่ครั้งแรกที่ดิแซนทิสอาจจะท้าชนกับทรัมป์

เขาเคยลงแข่งกับทรัมป์ในการเลือกตั้งขั้นต้นในปี 2024 ซึ่งสถานการณ์ตอนนั้นก็คล้ายกับคราวนี้ กล่าวคือ สมาชิกพรรคบางคนกำลังมองหาทางเลือกใหม่หลังจากความพ่ายแพ้ในการเลือกตั้งกลางเทอมในเดือนพฤศจิกายนปี 2022 ที่คะแนนนิยมของทรัมป์ตกต่ำจนทำให้พรรคพ่ายแพ้การเลือกตั้งในหลายๆ รัฐที่สำคัญจนส่งผลให้เดโมแครตได้ครองเสียงข้างมากในสภาสูงต่อไป แต่ในทางตรงข้าม ในเวลานั้นดิแซนทิสสามารถเอาชนะคู่แข่งของเขาจากเดโมแครตในการเลือกตั้งผู้ว่าการรัฐในสมัยที่สองได้อย่างถล่มทลายถึงเกือบ 20% จนทำให้เขาถูกมองว่าเป็นนักการเมืองที่มีคะแนนนิยมส่วนตัวสูงกว่าทรัมป์

อย่างไรก็ดี ความนิยมของทรัมป์ในตอนนั้นยังสูงมากในกลุ่มฐานเสียงของพรรครีพับลิกันโดยเฉพาะในหมู่ผู้ใช้แรงงานผิวขาว และท้ายที่สุดทรัมป์ก็เอาชนะดิแซนทิสและนักการเมืองคนอื่นๆ อย่างขาดลอยจนได้เป็นผู้แทนพรรคอีกครั้ง และได้กลับมาเป็นประธานาธิบดีอีกสมัยในที่สุด

แวนซ์และรูบิโอ

ปัญหาของแวนซ์และรูบิโอคือเขาต้องพยายามเอาตัวเองไปผูกคิดกับทรัมป์เพื่อให้ได้มาซึ่งสถานะทายาททางการเมืองเพื่อที่จะชนะการเลือกตั้งขั้นต้น แต่ในเวลาเดียวกันพวกเขาก็ต้องพยายามรักษาระยะห่างไว้ระดับหนึ่ง เผื่อไว้ในกรณีที่ความนิยมของทรัมป์ตกต่ำไปจนถึงปี 2028 เพื่อที่พวกเขาจะยังมีโอกาสชนะแคนดิเดตของเดโมแครตในการเลือกตั้งทั่วไป

แน่นอนว่า นี่เป็นงานที่ยากที่จะรักษาบาลานซ์ โดยเฉพาะอย่างยิ่งในกรณีของแวนซ์ ที่เป็นรองประธานาธิบดีที่เคยลงเลือกตั้งในบัตรเลือกตั้งใบเดียวกับทรัมป์มาแล้ว ดังนั้นจึงไม่เป็นที่น่าแปลกใจที่เขาจะทวีตข้อความวิจารณ์ทรัมป์ค่อนข้างแรง (โดยไม่เอ่ยชื่อตรงๆ) ว่าการตัดสินใจทำสงครามกับอิหร่านเพื่อเอาใจเนทันยาฮูเป็นความผิดพลาดและเป็นเหตุผลสำคัญที่ทำให้พรรคแพ้การเลือกตั้ง

ในเคสของรูบิโอ เขาใช้วิธีที่ต่างออกไป รูบิโอพยายามทำตัวโลว์โปรไฟล์ในกรณีของสงครามอิหร่าน (ทั้งๆ ที่เขาเป็นรัฐมนตรีว่าการกระทรวงการต่างประเทศ) โดยให้พื้นที่สื่อกับทรัมป์และแวนซ์เสียเป็นส่วนใหญ่ ราวกับว่าเขาพยายามจะตีตัวออกห่างจากสงครามว่าไม่ใช่การตัดสินใจของเขา และถึงกับมีข่าวลือว่าเขาจะลาออกจากตำแหน่งรัฐมนตรีเพื่อรักษาระยะห่างในอีก 2 ปีที่เหลือ (แต่ต่อมารูบิโอก็ได้ออกมาปฏิเสธข่าวลือนี้)

นักวิเคราะห์ส่วนใหญ่ยังเชื่อว่าแวนซ์และรูบิโอยังคือตัวเต็ง เพราะฐานเสียงของทรัมป์ยังภักดีกับทรัมป์อยู่มาก อย่างไรก็ตาม ถ้าหากคะแนนของเขาตกต่ำลงไปเรื่อยๆ ถึงจุดหนึ่ง ฐานเสียงก็อาจจะเปลี่ยนใจไปเลือกดิแซนทิส (หรือนักการเมืองคนอื่นนอกคณะรัฐมนตรีของทรัมป์อย่าง นิกกี ฮาลีย์ หรือ เกลน ยังคิน) เพราะกลัวว่าแวนซ์และรูบิโอจะพ่ายแพ้ต่อเดโมแครต

และนี่ก็เป็นสิ่งที่เราต้องเฝ้าดูในอีกสองปีที่เหลือของทรัมป์

ภาพ: Tierney L. Cross / Umit Bektas / Kylie Cooper via REUTERS

The post ใครจะเป็นผู้แทนพรรครีพับลิกันในการเลือกตั้งปี 2028 หลังคลื่นสีน้ำเงินถล่มสองสภา appeared first on THE STANDARD.

จากกระแสข่าวการตรวจสอบเส้นทางเงินบริจาคของมูลนิธิองค์กรทำดี ซึ่งมีชื่อของ ‘บุ๋ม ปนัดดา’ เข้ามาเกี่ยวข้อง และมีรายงานเกี่ยวกับธุรกรรมซื้อประกันชีวิตจำนวน 10 ล้านบาท ทำให้ผมนึกถึงคำถามที่น่าสนใจในมุมของนักคณิตศาสตร์ประกันภัยขึ้นมาครับ

ถ้าสมมติว่าเงินที่นำมาซื้อประกันชีวิตมีที่มาจากการกระทำผิดกฎหมายจริง กรมธรรม์ที่ออกไปแล้วจะเป็นอย่างไร? บริษัทประกันสามารถยกเลิกสัญญาได้หรือไม่?

ก่อนอื่นต้องขอแยกให้ชัดเจนว่า เรื่องที่ปรากฏในข่าวยังอยู่ระหว่างกระบวนการยุติธรรม และไม่ได้หมายความว่าบุคคลที่ถูกกล่าวถึงกระทำความผิดตามข้อกล่าวหาแล้ว

บทความนี้จึงไม่ได้ต้องการวิเคราะห์ว่าใครผิดหรือถูก แต่อยากชวนมาทำความเข้าใจกลไกของธุรกิจประกันชีวิต ซึ่งมีรายละเอียดที่น่าสนใจมากกว่าที่หลายคนคิด

บริษัทประกันไม่ได้ตรวจแค่สุขภาพ แต่ต้องดูเรื่องการเงินด้วย

เวลาพูดถึงการซื้อประกันชีวิต หลายคนอาจนึกถึงการตรวจสุขภาพ การตอบคำถามเรื่องโรคประจำตัว หรือประวัติการรักษาพยาบาล

แต่สำหรับกรมธรรม์ที่มีทุนประกันสูงหรือมีเบี้ยประกันจำนวนมาก บริษัทประกันอาจต้องตรวจสอบข้อมูลทางการเงินเพิ่มเติมด้วย

กระบวนการหนึ่งเรียกว่า Financial Underwriting หรือการพิจารณารับประกันภัยทางการเงิน

ตัวอย่างเช่น หากคนที่มีรายได้เดือนละ 30,000 บาท ต้องการซื้อประกันชีวิตที่มีทุนประกันหลายร้อยล้านบาท บริษัทประกันก็ควรต้องพิจารณาว่า มีเหตุผลทางการเงินรองรับการทำประกันดังกล่าวหรือไม่

นอกจากนี้ ยังมีกระบวนการ KYC (Know Your Customer) และ CDD (Customer Due Diligence) ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของมาตรการป้องกันการฟอกเงิน

โดยบริษัทอาจต้องพิจารณาว่า ใครเป็นผู้จ่ายเบี้ยประกัน แหล่งที่มาของเงินคืออะไร ใครเป็นผู้รับผลประโยชน์ และธุรกรรมมีความสอดคล้องกับข้อมูลของลูกค้าหรือไม่

อย่างไรก็ตาม การพิจารณารับประกันภัยทางการเงินกับการตรวจสอบเพื่อป้องกันการฟอกเงิน เป็นคนละกระบวนการ แม้จะมีข้อมูลบางส่วนที่เกี่ยวข้องกันก็ตาม

ที่สำคัญ การที่บริษัทประกันรับเบี้ยประกันไว้แล้ว ไม่ได้หมายความว่าบริษัทสามารถรับรองได้ว่าเงินทุกบาทมีที่มาถูกต้องตามกฎหมายอย่างแน่นอน

ถ้าเงินที่นำมาซื้อประกันมีปัญหา สัญญาจะถูกยกเลิกทันทีหรือไม่? คำตอบคือ ไม่จำเป็นครับ

โดยหลักแล้ว ประกันชีวิตเป็นสัญญาระยะยาวที่บริษัทตกลงรับความเสี่ยงของผู้เอาประกันไว้ตั้งแต่ต้น

หากผู้เอาประกันมีสุขภาพแย่ลงในภายหลัง บริษัทประกันก็ไม่สามารถยกเลิกสัญญาตามอำเภอใจเพียงเพราะความเสี่ยงเพิ่มขึ้น

แต่หากมีการปกปิดหรือแถลงข้อความอันเป็นเท็จเกี่ยวกับข้อเท็จจริงที่มีสาระสำคัญต่อการรับประกันภัย ก็อาจมีผลต่อความสมบูรณ์ของสัญญาตามหลักกฎหมายประกันภัย

ส่วนกรณีที่เงินที่นำมาจ่ายเบี้ยประกันมีความเกี่ยวข้องกับการกระทำผิดกฎหมาย ก็เป็นอีกประเด็นหนึ่งที่ต้องพิจารณาตามกฎหมายที่เกี่ยวข้อง

สิ่งสำคัญคือ ต้องแยกให้ออกระหว่างการที่สัญญาประกันภัยมีปัญหาทางกฎหมาย กับการที่เงินที่นำมาซื้อประกันถูกตรวจสอบหรืออายัด

สองเรื่องนี้ไม่ใช่เรื่องเดียวกัน และไม่ได้มีผลเหมือนกันเสมอไป

กรมธรรม์ประกันชีวิตไม่ใช่ที่ซ่อนเงินจากการตรวจสอบ

หลายคนอาจเคยได้ยินว่าประกันชีวิตมีสิทธิประโยชน์และความคุ้มครองทางกฎหมายบางประการ จึงอาจเข้าใจว่าเมื่อเปลี่ยนเงินสดเป็นกรมธรรม์แล้ว เงินก้อนนั้นจะติดตามกลับมาได้ยาก

แต่ความจริงแล้ว กรมธรรม์ประกันชีวิตไม่ได้ทำให้ทรัพย์สินหลุดพ้นจากการตรวจสอบตามกฎหมาย

แม้เงินจะถูกนำไปจ่ายเป็นเบี้ยประกันแล้ว แต่สิทธิทางการเงินที่เกิดขึ้นจากกรมธรรม์ เช่น สิทธิในการเวนคืนกรมธรรม์หรือสิทธิในการกู้เงินตามกรมธรรม์ ก็ยังอาจเป็นทรัพย์สินหรือสิทธิเรียกร้องที่ถูกตรวจสอบและอายัดได้ตามเงื่อนไขของกฎหมาย

หากหน่วยงานที่มีอำนาจออกคำสั่งอายัดสิทธิเหล่านั้นโดยชอบ บริษัทประกันก็มีหน้าที่ต้องปฏิบัติตามขอบเขตของคำสั่ง

แต่การอายัดไม่ได้หมายความว่ากรมธรรม์จะถูกยกเลิกทันที และไม่ได้หมายความว่าผู้เอาประกันหรือผู้รับผลประโยชน์จะสูญเสียสิทธิทุกอย่างโดยอัตโนมัติ เพราะยังต้องพิจารณาทั้งเงื่อนไขกรมธรรม์ สิทธิของบุคคลที่เกี่ยวข้อง และกระบวนการตามกฎหมายต่อไป

ประกันชีวิตเป็นเครื่องมือบริหารความเสี่ยง ไม่ใช่เครื่องมือที่ทำให้ที่มาของเงินเปลี่ยนไป

ในมุมของนักคณิตศาสตร์ประกันภัย ผมคิดว่ามีเรื่องหนึ่งที่อยากให้สังคมเข้าใจตรงกันครับ

ประกันชีวิตถูกออกแบบขึ้นมาเพื่อบริหารความเสี่ยงทางการเงินที่อาจเกิดขึ้นในอนาคต เช่น ความเสี่ยงจากการเสียชีวิตก่อนวัยอันควร หรือความเสี่ยงที่ครอบครัวอาจขาดรายได้จากผู้หารายได้หลัก

บริษัทประกันใช้หลักคณิตศาสตร์และสถิติเพื่อประเมินความเสี่ยง คำนวณเบี้ยประกัน และเตรียมเงินสำรองสำหรับภาระผูกพันที่อาจเกิดขึ้นในอนาคต

แต่สิ่งที่ประกันชีวิตไม่ได้ถูกออกแบบมาเพื่อทำก็คือ การเปลี่ยนเงินที่มีปัญหาทางกฎหมายให้กลายเป็นเงินที่ถูกต้องตามกฎหมาย

ลองนึกภาพง่ายๆ ว่า หากมีเงินก้อนหนึ่งที่ได้มาจากการกระทำผิดกฎหมาย แล้วนำเงินนั้นไปซื้ออสังหาริมทรัพย์ ซื้อกองทุนรวม หรือซื้อประกันชีวิต

แม้รูปแบบของทรัพย์สินจะเปลี่ยนไป แต่ที่มาของเงินก็ไม่ได้เปลี่ยนตามไปด้วย

เพราะฉะนั้น การนำเงินไปซื้อประกันชีวิตจึงไม่ได้ทำให้เงินก้อนนั้นหลุดพ้นจากการตรวจสอบ และไม่ได้ทำให้สิทธิของผู้เสียหายหรืออำนาจตามกฎหมายของหน่วยงานที่เกี่ยวข้องหมดไปโดยอัตโนมัติ

“ประกันชีวิตสามารถเปลี่ยนความเสี่ยงทางการเงินให้เป็นความคุ้มครองได้ แต่ไม่สามารถเปลี่ยนที่มาของเงินให้กลายเป็นสิ่งที่ถูกต้องตามกฎหมายได้”

อย่างไรก็ตาม เรื่องนี้ไม่ได้หมายความว่าบริษัทประกันที่รับเงินไว้จะต้องมีส่วนรู้เห็นกับการกระทำผิดเสมอไป เพราะบริษัทอาจรับเงินโดยสุจริตและดำเนินการตามขั้นตอนที่กฎหมายกำหนดแล้วก็ได้

จึงต้องแยกความรับผิดชอบของผู้เกี่ยวข้องแต่ละฝ่ายออกจากกันอย่างชัดเจน

บทเรียนจากเหตุการณ์นี้: ธุรกิจประกันชีวิตต้องบริหารความเสี่ยงมากกว่าแค่เรื่องความตาย

ผมคิดว่ากระแสข่าวครั้งนี้ทำให้เราเห็นอีกมุมหนึ่งของธุรกิจประกันชีวิตที่น่าสนใจ

ที่ผ่านมา เวลาพูดถึงความเสี่ยงของบริษัทประกันชีวิต เรามักนึกถึงความเสี่ยงจากการเสียชีวิต ความเจ็บป่วย อัตราดอกเบี้ย หรือผลตอบแทนจากการลงทุน

แต่ในโลกการเงินปัจจุบัน ความเสี่ยงไม่ได้มีเพียงเรื่องเหล่านี้อีกต่อไป

บริษัทประกันยังต้องบริหารความเสี่ยงด้านการปฏิบัติตามกฎหมาย ความเสี่ยงจากธุรกรรมทางการเงิน และความเสี่ยงด้านชื่อเสียงขององค์กรด้วย

โดยเฉพาะเมื่อมีธุรกรรมที่เกี่ยวข้องกับเงินจำนวนมาก บริษัทควรมีกระบวนการตรวจสอบที่เหมาะสมกับระดับความเสี่ยง ไม่ใช่พิจารณาเพียงว่าลูกค้ามีเงินเพียงพอที่จะจ่ายเบี้ยประกันหรือไม่

ขณะเดียวกัน การตรวจสอบก็ต้องมีความสมเหตุสมผล ไม่ใช่มองว่าลูกค้าที่จ่ายเบี้ยประกันสูงทุกคนเป็นบุคคลที่น่าสงสัย

เพราะคนที่มีฐานะทางการเงินดีและต้องการซื้อประกันชีวิตจำนวนมากก็สามารถเป็นลูกค้าที่สุจริตได้ตามปกติ

สิ่งสำคัญจึงอยู่ที่การมีระบบตรวจสอบที่เหมาะสม สามารถอธิบายเหตุผลในการรับประกันภัยได้ และมีข้อมูลเพียงพอให้ตรวจสอบย้อนหลังเมื่อจำเป็น

ในมุมของการบริหารความเสี่ยง เรื่องนี้ยังสะท้อนให้เห็นว่า การมีระบบควบคุมที่ดีไม่ได้หมายความว่าจะป้องกันความผิดปกติได้ทุกกรณี แต่ต้องสามารถตรวจพบ ประเมิน และจัดการกับความเสี่ยงที่เกิดขึ้นได้อย่างเหมาะสมด้วย

และสำหรับประชาชนทั่วไป ก็ควรเข้าใจว่าประกันชีวิตเป็นผลิตภัณฑ์ทางการเงินที่มีสิทธิและเงื่อนไขตามสัญญา แต่ไม่ได้เป็นเครื่องมือที่ทำให้ทรัพย์สินได้รับความคุ้มครองจากการตรวจสอบตามกฎหมายในทุกกรณี

ส่วนกรณีที่กำลังเป็นข่าวเกี่ยวกับบุ๋ม ปนัดดา ผมคิดว่าสิ่งสำคัญที่สุดคือการปล่อยให้กระบวนการยุติธรรมพิจารณาข้อเท็จจริงอย่างครบถ้วน โดยไม่ด่วนสรุปความผิดของบุคคลใด

แต่ไม่ว่าผลของคดีจะออกมาอย่างไร ประเด็นนี้ก็ทำให้เราได้เรียนรู้ว่า ธุรกิจประกันชีวิตไม่ได้มีเพียงหน้าที่รับความเสี่ยงจากชีวิตของผู้เอาประกันเท่านั้น แต่ยังต้องรักษาความน่าเชื่อถือของระบบการเงินที่ตนเองเป็นส่วนหนึ่งด้วย

เพราะสุดท้ายแล้ว ความมั่นคงของธุรกิจประกันภัยไม่ได้เกิดจากการคำนวณตัวเลขที่แม่นยำเพียงอย่างเดียว แต่ยังต้องอาศัยระบบบริหารความเสี่ยงและธรรมาภิบาลที่ดีควบคู่กันไปด้วยครับ

The post ซื้อประกันชีวิตด้วยเงินที่ถูกตรวจสอบ กรมธรรม์จะมีปัญหาหรือไม่? บทเรียนจากข่าวบุ๋ม ปนัดดา appeared first on THE STANDARD.

The Art of Better Decisions – บทความที่ 1 จาก 3

บทความนี้เป็นตอนแรกของชุด The Art of Better Decisions ซึ่งผมอยากชวนสำรวจว่า ทำไมคนเก่งจึงตัดสินใจต่างกัน เราจะใช้ความแตกต่างนั้นช่วยกันตัดสินใจให้ดีขึ้นได้อย่างไร และ AI จะมีบทบาทในการยกระดับคุณภาพการตัดสินใจของเราได้แค่ไหน

เริ่มจากเรื่องใกล้ตัวที่สุดก่อนครับ วิธีคิดของเราเอง

คนเก่งสองคนอ่าน Board Pack เล่มเดียวกัน

คนหนึ่งเห็นโอกาส อีกคนเห็นเหว

ใครอ่านผิด?

เมื่อวันที่ 2 พฤศจิกายนที่ผ่านมา ผมมีโอกาสเป็น Moderator ในงาน Chairman Forum 2026 ของ Thai IOD ก่อนเริ่มเสวนา คุณอภิวุฒิ พิมลแสงสุริยา แห่ง Slingshot Group บรรยายเรื่อง The Psychology of Boldness โดยหยิบตารางสี่ช่องขึ้นมาบนจอ

ใครเห็นก็คงนึกถึงเพื่อนกรรมการขึ้นมาทันที น้อยคนจะนึกถึงตัวเอง

1. สี่พี่บนรถคันเดียวกัน

คุณอภิวุฒิใช้แบบจำลองพฤติกรรมสองแกน อธิบายความแตกต่างของคนจากสิ่งที่ให้ความสำคัญ และวิธีที่ใช้ในการตัดสินใจ พร้อมตั้งชื่อให้จำง่าย

ใช้ข้อมูล ใช้สัญชาตญาณ

งานและเหตุผล พี่ละเอียด พี่อำนาจ

คนและความรู้สึก พี่สุขุม พี่บันเทิง

พี่อำนาจขอ Executive Summary แล้วถามต่อว่า มี Summary ของ Summary ไหม

พี่ละเอียดขอ PowerPoint 80 หน้า พร้อมภาคผนวก และอ่านภาคผนวกจริง

ลองจับสี่พี่ขึ้นรถคันเดียวกันดูครับ

พี่อำนาจเหยียบคันเร่ง พี่ละเอียดเปิดแผนที่เทียบกันสามแอป พี่สุขุมหันไปถามเบาๆ ว่าคนข้างหลังเมารถหรือเปล่า ส่วนพี่บันเทิงเปิดเพลงชวนทุกคนร้อง และเป็นคนเดียวที่มีความสุขตลอดทาง

ไม่มีใครผิด แต่ทุกคนรู้สึกว่าอีกสามคนกำลังทำให้ไปถึงช้า

คุณอภิวุฒิเตือนว่า อย่าเอาตารางนี้ไปติดป้ายใคร เพราะคนเราเปลี่ยนพฤติกรรมได้ตามสถานการณ์ และความชอบในการตัดสินใจไม่ใช่สิ่งเดียวกับความสามารถ – Preference, not Ability.

จริงครับ เวลาอยู่บ้าน ผมไม่ใช่พี่อำนาจแน่ๆ ตำแหน่งนั้นมีคนครองอยู่แล้ว

แต่ลองคิดต่ออีกนิด

คนที่บอกให้เหยียบคันเร่ง กำลังมองเห็นโอกาส หรือแค่ไม่ชอบรอ?

คนที่บอกให้ชะลอ กำลังมองเห็นอันตราย หรือเพียงไม่ชอบความไม่แน่นอน?

พฤติกรรมเหมือนกันอาจเกิดจากเหตุผลต่างกัน และคนสองคนที่มองเรื่องเดียวกันต่างกัน อาจมีเหตุผลที่ดีทั้งคู่

บางทีปัญหาไม่ได้อยู่ที่เราคิดต่างกัน แต่อยู่ที่เรารีบตัดสินว่าคนที่คิดต่างจากเรากำลังคิดผิด

2. ขอข้อมูลเพิ่ม เพื่อให้ตัดสินใจดีขึ้น หรือเพื่อให้ดูว่าเรารอบคอบ?

ก่อนนอน บางคนเดินไปเช็กกลอนประตู

รอบแรกเพื่อความปลอดภัย รอบที่สองเพื่อความแน่ใจ

รอบที่สาม ประตูไม่ได้ล็อกแน่นขึ้นเลย แต่เรานอนหลับสบายขึ้น

Board Pack ก็เป็นอย่างนั้นได้เหมือนกัน

100 หน้ายังไม่แน่ใจ ขออีก 50 หน้า ถึงรอบหน้าทุกคนรู้มากขึ้น แต่ก็ยังไม่แน่ใจเหมือนเดิม วาระนั้นอาจไม่ผ่าน แต่การขอข้อมูลเพิ่มผ่านฉลุยทุกครั้ง

คุณอภิวุฒิเล่างานศึกษาของ Paul Slovic ที่ชวนเซียนม้า 8 คนมาทำนายผลการแข่งขันจริงในอดีต โดยให้เลือกข้อมูลจากตัวแปรจำนวนมาก เริ่มจาก 5 ตัวแปร แล้วเพิ่มเป็น 10, 20 และ 40 ตัวแปร

ข้อมูลเพิ่มแปดเท่า ความแม่นยำเฉลี่ยในการทำนายผู้ชนะกลับแทบไม่เปลี่ยน อยู่ราว 17%

แต่ความมั่นใจเพิ่มจากประมาณ 19% เป็น 31%

ส่วนม้าไม่ได้รับทราบข้อมูลเหล่านี้ และวิ่งตามปกติ

แน่นอนว่าคนแปดคนไม่ใช่ข้อพิสูจน์สำหรับทุกสถานการณ์ รายคนก็มีทั้งทายแม่นขึ้น แม่นลง และเท่าเดิม ห้องบอร์ดก็ไม่ใช่สนามม้า อย่างน้อยก็ไม่ใช่ทุกวัน

แต่งานวิจัยนี้ชวนให้เราแยกสองสิ่งที่มักถูกเข้าใจว่าเป็นเรื่องเดียวกัน

ความแม่นยำในการตัดสินใจ กับความมั่นใจว่าเราตัดสินใจถูก

บางครั้งข้อมูลใหม่ช่วยให้เห็นสิ่งที่ไม่เคยรู้ บางครั้งมันเพียงช่วยยืนยันสิ่งที่เราเชื่ออยู่แล้ว

ผมคิดว่ามีอีกเหตุผลหนึ่งที่กรรมการอาจขอข้อมูลเพิ่ม ซึ่งไม่เกี่ยวกับความแม่นยำในการตัดสินใจโดยตรง

นั่นคือความต้องการมั่นใจว่าได้ปฏิบัติหน้าที่ด้วยความระมัดระวัง หรือ Exercise Duty of Care แล้ว

ถ้าโครงการล้มเหลวในอนาคต อย่างน้อยก็สามารถบอกได้ว่าได้ขอข้อมูลเพิ่มเติม ศึกษาความเสี่ยง และทำการบ้านอย่างรอบคอบแล้ว

ฟังดูมีเหตุผลครับ เพราะกรรมการมีหน้าที่และความรับผิดชอบตามกฎหมายจริง

แต่ผมอยากชวนให้เอ๊ะอีกนิด

เรากำลังขอข้อมูลเพิ่มเพื่อให้ตัดสินใจดีขึ้น หรือเพื่อให้มีหลักฐานว่าเราได้พิจารณาอย่างรอบคอบแล้ว?

สองเรื่องนี้อาจไม่ใช่เรื่องเดียวกัน

พ.ร.บ.หลักทรัพย์และตลาดหลักทรัพย์ มาตรา 89/8 ไม่ได้บอกให้กรรมการต้องมีข้อมูลมากที่สุด หากกรรมการพิสูจน์ได้ว่า ณ เวลาที่พิจารณา ได้ตัดสินใจด้วยความเชื่อโดยสุจริตและสมเหตุสมผลว่าเป็นไปเพื่อประโยชน์สูงสุดของบริษัท บนพื้นฐานข้อมูลที่เชื่อโดยสุจริตว่าเพียงพอ และตนไม่มีส่วนได้เสียไม่ว่าทางตรงหรือทางอ้อมในเรื่องนั้น กฎหมายให้ถือว่าได้ปฏิบัติหน้าที่ด้วยความรับผิดชอบและความระมัดระวังแล้ว

คำสำคัญคือ ‘เพียงพอ’ ไม่ใช่ ‘มากที่สุด’

ก่อนขอข้อมูลเพิ่มอีก 50 หน้า ลองถามตัวเองว่า ข้อมูลที่กำลังขอจะเปลี่ยนการตัดสินใจของเราหรือไม่? จะช่วยตรวจสอบความเสี่ยงสำคัญที่ยังไม่ชัดเจนหรือเปล่า? และระหว่างที่รอ บริษัทกำลังเสียโอกาสอะไรไปบ้าง?

บางครั้งการขอข้อมูลเพิ่มคือความรอบคอบที่จำเป็น แต่บางครั้งเราอาจกำลังเปลี่ยนจาก Duty of Care เป็น Duty to Cover โดยไม่รู้ตัว

เพราะเมื่อโครงการล้มเหลว เราสามารถหยิบ Board Pack ทั้ง 150 หน้ามายืนยันได้ว่าเราได้รับข้อมูลมากมาย

แต่เอกสารเหล่านั้นตอบได้หรือไม่ว่า เราได้ใช้วิจารณญาณอย่างรอบคอบแล้วจริงๆ ?

ความรอบคอบไม่ได้วัดจากจำนวนหน้าของ Board Pack แต่อยู่ที่ว่าเราใช้ข้อมูลเหล่านั้นคิดและตัดสินใจอย่างไร

และประตูบางบานก็จำเป็นต้องเช็กจริง โดยเฉพาะบานที่เปิดแล้วปิดไม่ได้

3. ไม่ตัดสินใจ ก็เป็นการตัดสินใจ

ถ้ามีคนชวนโยนเหรียญ ออกหัวได้ 3,000 บาท ออกก้อยเสีย 2,000 บาท คุณจะเล่นไหม?

ถ้าคิดตามค่าเฉลี่ย เราได้เปรียบ 500 บาทต่อครั้ง แต่ไม่ได้หมายความว่าทุกคนควรเล่น เพราะเงิน 2,000 บาทที่อาจเสียไป มีความหมายกับแต่ละคนไม่เท่ากัน

งานวิจัยเรื่อง Loss Aversion อธิบายว่า ในหลายสถานการณ์คนเราให้น้ำหนักกับความสูญเสียมากกว่าผลได้ที่มีมูลค่าเท่ากัน

ลองนึกภาพในห้องประชุมบอร์ด

CEO เห็นตลาดใหม่ที่กำลังเติบโต กรรมการบางท่านเห็นความเสี่ยงที่จะขาดทุน

ทั้งสองฝ่ายมีข้อมูลเหมือนกัน แต่ให้น้ำหนักกับผลได้และผลเสียต่างกัน

การระมัดระวังไม่ใช่เรื่องผิด เพราะบางความเสี่ยงเมื่อเกิดขึ้นแล้ว บริษัทอาจไม่เหลือโอกาสแก้ตัว

แต่ลองมองอีกด้านหนึ่ง

ถ้าลงทุนแล้วขาดทุน จะมีคนถามว่าทำไมบอร์ดถึงอนุมัติ

แต่ถ้าไม่ลงทุน แล้วคู่แข่งประสบความสำเร็จจากโอกาสเดียวกัน กลับไม่ค่อยมีใครถามว่าทำไมบอร์ดถึงไม่อนุมัติ

ต้นทุนจากการไม่ทำมักไม่มีบรรทัดชื่อ Opportunity Cost ในงบการเงิน ไม่ต้องตั้งสำรองสำหรับกำไรที่ไม่เคยเกิดขึ้น และบางครั้งก็ไม่มีใครต้องอธิบายว่าบริษัทพลาดโอกาสอะไรไปบ้าง

ไม่ได้แปลว่าทุกโอกาสควรคว้าไว้

แต่ถ้าเราประเมินเฉพาะความเสี่ยงของการลงมือทำ โดยไม่ประเมินความเสี่ยงของการไม่ทำ เราอาจกำลังมองเห็นเพียงครึ่งเดียวของการตัดสินใจ

การไม่เสี่ยงไม่ได้แปลว่าปลอดภัยเสมอไป บางครั้งมันเป็นเพียงการเลือกความเสี่ยงที่มองเห็นยากกว่า

บางบริษัทไม่ได้ล้มเหลวเพราะตัดสินใจผิดครั้งใหญ่ แต่ค่อยๆ สูญเสียความสามารถในการแข่งขัน โดยไม่มีใครรู้แน่ว่ามันเริ่มตั้งแต่เมื่อไร

4. ความคิดแวบแรก อาจไม่ใช่คำตอบสุดท้าย

ก่อนคนกล้าจะยิ้มกว้างเกินไป ลองตอบคำถามนี้ครับ

ไม้เบสบอลกับลูกบอลราคารวมกัน 1.10 ดอลลาร์ ไม้แพงกว่าลูกบอล 1 ดอลลาร์ ลูกบอลราคาเท่าไร?

ถ้าตอบ 10 เซนต์ ลองคิดอีกทีครับ คำตอบคือ 5 เซนต์ เพราะไม้ราคา 1.05 ดอลลาร์ ไม่ต้องกังวล บทความนี้ไม่มีการจดชื่อ

คำตอบแรกมาเร็ว ดูถูกต้อง และน่าเชื่อจนเราไม่คิดจะตรวจสอบ

Shane Frederick จาก MIT ใช้คำถามลักษณะนี้ศึกษา Cognitive Reflection หรือความสามารถในการหยุดตรวจสอบคำตอบที่ผุดขึ้นมาโดยอัตโนมัติ

ผมคิดว่าสิ่งสำคัญไม่ใช่การคิดช้าหรือคิดเร็ว แต่อยู่ที่ว่า เรามีกระบวนการ ‘เอ๊ะ’ กับคำตอบแรกของตัวเองหรือเปล่า

เอ๊ะ…ที่เราคิดว่าถูก มันถูกจริงไหม?

เอ๊ะ…มีอะไรที่เรายังมองไม่เห็น?

เอ๊ะ…ถ้าสิ่งที่เราเชื่อไม่จริง ผลจะเป็นอย่างไร?

ความคิดแรกไม่จำเป็นต้องผิด บางครั้งสัญชาตญาณที่เกิดจากประสบการณ์ก็แม่นยำมาก แต่ปัญหาเกิดขึ้นเมื่อเรามั่นใจจนไม่ยอมตรวจสอบมันอีก

โดยเฉพาะในห้องประชุมบอร์ด ซึ่งคนที่มีประสบการณ์มากอาจมีคำตอบอยู่ในใจตั้งแต่ฝ่ายจัดการยังนำเสนอไม่จบ

บางทีสิ่งที่เราต้องฝึกอาจไม่ใช่การคิดให้เร็วขึ้นหรือคิดให้นานขึ้น แต่เป็นการกล้า ‘เอ๊ะ’ กับสิ่งที่ตัวเองมั่นใจที่สุด

คุณอภิวุฒิยังเล่าการทดลอง Balloon Analogue Risk Task หรือ BART ให้คนปั๊มลูกโป่งบนจอคอมพิวเตอร์ ปั๊มหนึ่งครั้งได้เงินเพิ่ม หยุดเมื่อไรก็เก็บเงินสะสมไปได้ แต่ถ้าลูกโป่งแตก เงินรอบนั้นหายหมด และไม่มีใครรู้ว่ามันจะแตกเมื่อไร

บางคนปั๊มไม่กี่ครั้งก็หยุด

บางคนบอกตัวเองว่า อีกทีเดียว

ลูกโป่งไม่มี Risk Committee

แต่บริษัทมีบอร์ด

ในการลงทุนจริง เราอาจมีเหตุผลดีมากในการตัดสินใจครั้งแรก แต่ก่อนลงทุนเพิ่มครั้งที่สองหรือสาม เราเคยหยุดถามตัวเองไหมว่า สมมติฐานที่ทำให้เราตัดสินใจครั้งแรกยังเป็นจริงอยู่หรือเปล่า?

บางครั้งการหยุดต้องใช้ความกล้ามากกว่าการเดินหน้าเสียอีก เพราะเราต้องยอมรับว่าสิ่งที่เคยเชื่อมั่นอาจไม่จริงอีกต่อไป

แต่ผมก็ไม่อยากให้เรื่องนี้กลายเป็นข้อสรุปว่าคนระมัดระวังดีกว่าคนกล้า หรือคนกล้าดีกว่าคนระมัดระวัง

บางครั้งเราต้องการคนที่กล้าเหยียบคันเร่ง บางครั้งเราต้องการคนที่กล้าแตะเบรก

คำถามคือ เรารู้ตัวไหมว่าโดยธรรมชาติเราเป็นคนแบบไหน และยอมให้คนอื่นช่วยมองในมุมที่เราไม่ถนัดหรือเปล่า?

เพราะถ้าเราไม่เคย ‘เอ๊ะ’ กับความคิดของตัวเอง เราจะเปิดใจฟังคนที่ ‘เอ๊ะ’ กับความคิดของเราได้อย่างไร

5. เราต้องการ Second Opinion หรือแค่คนเห็นด้วย?

เวลาต้องตัดสินใจเรื่องสำคัญ โดยเฉพาะเรื่องสุขภาพ เรามักไปขอ Second Opinion จากหมออีกคนหนึ่ง

ถ้ายังไม่แน่ใจ ก็อาจไปขอ Third Opinion

การขอความเห็นเพิ่มเติมเป็นเรื่องดี โดยเฉพาะเมื่อการตัดสินใจมีผลกระทบสูง หรือผู้เชี่ยวชาญแต่ละคนมีความรู้และประสบการณ์ต่างกัน

แต่ลองคิดดูครับ

สมมติหมอคนแรกบอกว่าควรผ่าตัด หมอคนที่สองเห็นด้วย แต่เรายังไม่อยากผ่า จึงไปหาหมอคนที่สาม คนที่สี่ จนเจอหมอที่บอกว่าไม่ต้องผ่า

เราจะหยุดหาความเห็นตรงนั้นหรือเปล่า?

ถ้าใช่ เรากำลังแสวงหาความเห็นเพิ่มเติมเพื่อให้ตัดสินใจดีขึ้น หรือกำลังแสวงหาคนที่บอกสิ่งที่เราอยากได้ยิน?

แน่นอนว่าในการรักษาพยาบาล ความเห็นต่างของแพทย์อาจมีเหตุผลสำคัญ และต้องพิจารณาจากหลักฐานและความเชี่ยวชาญ ไม่ใช่นับเสียงข้างมาก

ในชีวิตการทำงานก็คล้ายกัน

เรามักชอบคุยกับคนที่นิสัยเหมือนเรา รู้ใจกัน พูดไม่กี่คำก็เข้าใจ มีกรอบความคิดคล้ายกัน

เป็นเรื่องธรรมชาติครับ ใครๆ ก็อยากอยู่กับคนที่ทำให้สบายใจ

แต่ในการตัดสินใจเรื่องใหญ่ ความสบายใจนั้นอาจกลายเป็นจุดอ่อน

ลองนึกถึงพี่อำนาจสามคนที่เห็นตรงกันว่าต้องเหยียบคันเร่ง

เราอาจได้ความเห็นสามเสียง แต่ยังไม่มีใครดูแผนที่เลย

การมีคนเห็นด้วยหลายคน ไม่ได้แปลว่าเราได้พิจารณาหลายมุมมอง

Second Opinion ที่มีคุณค่าไม่ได้อยู่ที่เป็นความเห็นที่สองหรือสาม แต่อยู่ที่มันช่วยให้เราเห็นข้อมูล เหตุผล หรือสมมติฐานที่เราอาจมองข้ามไป

และความเห็นที่ต่างออกไปก็ไม่ได้มีคุณค่าเพียงเพราะมันแตกต่าง

เราต้องพิจารณาด้วยว่ามีเหตุผลและหลักฐานรองรับเพียงใด

แต่ถ้าเราฟังเฉพาะคนที่คิดเหมือนเรา เราอาจไม่มีโอกาสได้ทดสอบความเชื่อของตัวเองเลย บางครั้งคนที่เราไม่ค่อยอยากฟัง อาจเป็นคนที่เราจำเป็นต้องฟังมากที่สุด ไม่ใช่เพราะเขาคิดถูกกว่าเราเสมอไป แต่เพราะเขาอาจมองเห็นสิ่งที่เราไม่เห็น

และนี่ทำให้ผมกลับมาคิดถึงคนเก่งสองคนที่อ่าน Board Pack เล่มเดียวกัน

คนหนึ่งเห็นโอกาส อีกคนเห็นเหว ตอนแรกเราถามว่า ใครอ่านผิด?

แต่บางทีคำถามที่สำคัญกว่าอาจเป็นว่า

ทั้งสองคนได้ฟังกันจริงๆ แล้วหรือยัง?

คืนนี้ก่อนนอน ลองนึกถึงเรื่องสำคัญที่ค้างอยู่บนโต๊ะคุณ

บางเรื่องคุณอาจกำลังเดินไปเช็กกลอนประตูเป็นรอบที่สาม

บางเรื่องคุณอาจกำลังบอกตัวเองว่า อีกทีเดียว

และบางเรื่อง คุณอาจกำลังมองหา Third Opinion ทั้งที่มีใครบางคนบอกสิ่งที่คุณไม่อยากได้ยินมาตั้งแต่ First Opinion แล้ว

คุณกำลังมองหาคำตอบ หรือกำลังมองหาคนที่ตอบถูกใจครับ?

หมายเหตุ:

• บทความนี้ได้รับแรงบันดาลใจจากการบรรยาย The Psychology of Boldness ของคุณอภิวุฒิ พิมลแสงสุริยา ในงาน Chairman Forum 2026 ของ Thai IOD เมื่อวันที่ 2 พฤศจิกายน 2569

ภาพ: Master1305 / Shutterstock

The post ยิ่งรู้มาก ยิ่งมั่นใจ แต่ไม่ได้แปลว่าตัดสินใจถูก appeared first on THE STANDARD.

ความต้องการทองคำทั่วโลก (Total gold demand) ในไตรมาส 3 ของปี 2026 อยู่ที่ระดับ 1,369 ตัน ส่งผลให้ภาพรวมสามไตรมาสที่ผ่านมา ความต้องการทองคำรวมอยู่ที่ระดับ 3,881 ตัน ซึ่งแทบจะไม่แตกต่างจากสถิติสูงสุดเป็นประวัติการณ์ในช่วงสามไตรมาสแรกของปี 2025 ที่ระดับ 3,884 ตัน ในขณะที่ มูลค่ารวมพุ่งทำสถิติสูงสุดใหม่เป็นประวัติการณ์ที่ 5.66 แสนล้านดอลลาร์สหรัฐ

หลังจากสภาทองคำโลก (World Gold Council) เปิดเผยข้อมูลในไตรมาสที่ 3 พบข้อมูลที่น่าสนใจหลายประการ ทั้งกองทุน ETF ทองคำ ที่พลิกกลับมามีกระแสเงินทุนไหลเข้าสุทธิ (Inflow) 211 ตัน สร้างมูลค่าเงินไหลเข้าในรายไตรมาสสูงสุดเป็นประวัติการณ์ที่ 3.1 หมื่นล้านดอลลาร์สหรัฐ ส่งผลให้สินทรัพย์ภายใต้การจัดการ (AUM) รวมเพิ่มขึ้น 9% เมื่อเทียบกับไตรมาสก่อนหน้า (q/q) ในขณะที่ ทองคำแท่ง-เหรียญทองคำ (Bar & Coin) และเครื่องประดับ (Jewellery) นั้นมีการบริโภคที่อ่อนแอลงไปบ้าง

โดยเฉพาะธนาคารกลางทั่วโลกที่ยังคงเข้าซื้ออย่างแข็งแกร่งในไตรมาส 3 โดยซื้อเพิ่มขึ้นอีก 321 ตัน สูงกว่าทั้งยอดในไตรมาส 2 ที่ระดับ 296 ตัน และสูงกว่าค่าเฉลี่ยในช่วง 5 ปี ที่ระดับ 227 ตัน ส่งผลให้สามไตรมาสที่ผ่านมา ธนาคารกลางทั่วโลกเข้าซื้อทองคำไปแล้วมากถึง 675 ตัน เพิ่มขึ้น 6% จากช่วงเวลาเดียวกันของปีก่อน

การเข้าซื้อที่เร่งตัวขึ้นเกิดขึ้นในช่วงที่ราคาทองคำอ่อนตัวลง และตอกย้ำถึงความเป็นสินทรัพย์เชิงกลยุทธ์เพื่อกระจายความเสี่ยงของทุนสำรองระหว่างประเทศ (strategic reserve diversification)

ธนาคารกลางจีน (PBoC) ยังคงเป็นผู้ซื้อทองคำรายใหญ่ที่สุดที่มีการรายงานอย่างเป็นทางการ โดยเพิ่มปริมาณสำรองทองคำถึง 63 ตัน ซึ่งมากกว่ายอดครึ่งปีแรก นับเป็นอัตราการซื้อที่เร่งตัวขึ้นอย่างชัดเจนและซื้อต่อเนื่องเป็นไตรมาสที่ 8 ติดต่อกันแล้ว ตามมาด้วยธนาคารกลางโปแลนด์ (NBP) เพิ่มปริมาณสำรองทองคำอีก 40 ตัน ซึ่งแม้จะน้อยลงจากไตรมาส 2 ที่ทำสถิติซื้อสุทธิไปสูงถึง 51 ตัน แต่เพียงเฉพาะโปแลนด์ประเทศเดียวก็คิดเป็นสัดส่วนมากถึง 88% ของยอดการซื้อสุทธิของทั้งยุโรป โดยมีเพียงธนาคารกลางรัสเซีย (CBR) ที่สวนทางกระแสทั่วโลก ลดการถือครอง 19 ตัน เพื่อชดเชยการขาดดุลงบประมาณและภาระค่าใช้จ่ายที่เพิ่มขึ้นจากสถานการณ์สงคราม

ที่น่าสนใจมากที่สุดคือ มียอดการเข้าซื้อของธนาคารกลางแบบ ‘ไม่มีการรายงาน (Unreported activity)’ สูงถึง 202 ตัน หรือคิดเป็นสัดส่วนมากถึง 63% ของยอดไตรมาส 3 ทั้งหมด โดยยอดดังกล่าวอยู่นอกเหนือตัวเลขที่ ‘มีการรายงาน (Reported net buying)’ ผ่านกองทุนการเงินระหว่างประเทศ (IMF) เนื่องจากธนาคารกลางบางแห่งมีนโยบายไม่เปิดเผยข้อมูล หรือมีความล่าช้าในการรายงาน ดังนั้นเพื่อความถูกต้องของข้อมูลดีมานด์ที่แท้จริง จึงมีการคำนวณเพิ่มเติมจากการตรวจสอบตัวเลขการส่งออกและนำเข้าทองคำ รวมไปถึงการเคลื่อนย้ายสต็อกทองคำแท่งจากคลัง (Vault) ขนาดใหญ่

การเข้าซื้อแบบ Unreported ของธนาคารกลาง เริ่มเห็นเด่นชัดมากขึ้นเมื่อไม่นานมานี้ แต่แนวโน้มดังกล่าวค่อยๆ ดำเนินมาตั้งแต่ปี 2022 ซึ่งเป็นในช่วงเกิดความกังวลด้านภูมิรัฐศาสตร์และมาตรการคว่ำบาตร (Geopolitical & Sanction Risks) นับตั้งแต่เกิดเหตุการณ์อายัดทุนสำรองฯ ของรัสเซีย ส่งผลให้ธนาคารกลางในกลุ่ม Emerging Markets และกลุ่ม BRICS ตระหนักดีว่า การถือครองสินทรัพย์ในรูปเงินดอลลาร์หรือพันธบัตรรัฐบาลสหรัฐฯ มีความเสี่ยงทางการเมืองสูง ทองคำจึงกลายเป็นสินทรัพย์เชิงกลยุทธ์ที่ปลอดความเสี่ยงจากคู่สัญญา (Counterparty Risk) ขณะที่การเข้าซื้อบางส่วนอาจต้องทำอย่างมิดชิดที่สุดเพื่อไม่ให้ตกเป็นเป้าทางการเมืองด้วยเช่นกัน

ภาพ: i viewfinder / Shutterstock

The post ธนาคารกลางทั่วโลกกำลังซุ่มตุนทองคำแบบ ‘ไม่เปิดเผยข้อมูล’ appeared first on THE STANDARD.

บางครั้งสิ่งที่ทำให้เราตัดสินใจยาก ไม่ใช่เพราะไม่มีทางเลือก แต่เพราะไม่รู้ว่าเมื่อไรจึงจะเป็นเวลาที่เหมาะสม เงินเก็บที่ตั้งใจจะลงทุนยังอยู่ในบัญชี เพราะหวังว่าจะมีจังหวะที่ดีกว่านี้ บ้านที่อยากซื้อก็ยังไม่ได้ซื้อ เพราะกลัวว่าราคาอาจลดลงอีก ส่วนธุรกิจที่คิดจะเริ่มก็ยังเป็นเพียงแผน เพราะดูเหมือนจะมีเรื่องให้ต้องเตรียมพร้อมอยู่เสมอ

เรามักกังวลกับความเสี่ยงจากการตัดสินใจ จนบางครั้งลืมไปว่าการไม่ตัดสินใจก็มีต้นทุนเช่นกัน ซื้อวันนี้อาจเสียดายหากพรุ่งนี้ราคาลดลง แต่ถ้ารอแล้วราคากลับสูงขึ้น ก็อาจเสียดายที่ไม่ได้ซื้อเสียตั้งแต่แรก แล้วเราจะรู้ได้อย่างไรว่าควรลงมือหรือรอต่อไป?

ลองดูเรื่องการลงทุนเป็นตัวอย่าง เมื่อตลาดปรับตัวสูงขึ้น หลายคนเลือกที่จะรอเพราะรู้สึกว่าแพงเกินไป เมื่อตลาดปรับตัวลดลงก็ยังไม่กล้าลงทุนเพราะกลัวว่าราคาจะลงไปอีก สุดท้ายไม่ว่าตลาดจะขึ้นหรือลงก็หาเหตุผลที่จะรอต่อไปได้เสมอ

แน่นอนว่าการรอไม่ใช่เรื่องผิด โดยเฉพาะเมื่อยังไม่มีเงินสำรองเพียงพอหรือยังไม่เข้าใจความเสี่ยง แต่หากเตรียมพร้อมทุกอย่างแล้ว และยังไม่กล้าลงทุนเพียงเพราะอยากมั่นใจว่าจะไม่ขาดทุน เราอาจกำลังรอคำตอบที่ไม่มีใครให้ได้

ขณะที่บางเรื่อง การรอกลับเป็นทางเลือกที่ฉลาดกว่า เช่น การทดลองตลาดก่อนตัดสินใจนำเงินก้อนใหญ่ไปเปิดธุรกิจ เพราะช่วยให้เราเห็นโอกาสและความเสี่ยงชัดขึ้น โดยไม่ต้องเดิมพันด้วยเงินเก็บทั้งหมด

ความแตกต่างจึงไม่ได้อยู่ที่ว่าเราตัดสินใจเร็วหรือช้า แต่อยู่ที่ว่าเรากำลังรอเพื่อให้พร้อมขึ้น หรือเพียงรอเพราะยังไม่กล้าตัดสินใจ

แล้วเราจะรู้ได้อย่างไรว่าเมื่อไรควรรอ และเมื่อไรควรลงมือ

ลองใช้แนวทางที่เรียกว่า “CLEAR” เป็นกติกาห้าข้อสำหรับการตัดสินใจเรื่องเงิน CLEAR ไม่ใช่สูตรสำเร็จที่ทำให้เลือกถูกทุกครั้ง แต่ช่วยให้เรามีเหตุผลและเงื่อนไขในการเลือกของตัวเอง

CLEAR: กติกา 5 ข้อสำหรับการตัดสินใจเรื่องเงิน

C — Clarify: รู้ว่าเรากำลังเลือกเพื่ออะไร

ก่อนหาข้อมูลเพิ่มเติม ลองถามตัวเองว่าเราต้องการอะไรจากการตัดสินใจครั้งนี้

คนที่ลงทุนเพื่อเกษียณในอีกยี่สิบปี ย่อมมีเงื่อนไขต่างจากคนที่ต้องใช้เงินในอีกสองปี เช่นเดียวกับคนที่อยากเริ่มธุรกิจเพื่อหารายได้เสริม ซึ่งอาจไม่จำเป็นต้องลาออกจากงานหรือเปิดกิจการเต็มรูปแบบตั้งแต่แรก

เมื่อเป้าหมายชัดเจน เราจะเริ่มแยกได้ว่าอะไรจำเป็นต่อการตัดสินใจ และอะไรเป็นเพียงความคาดหวังที่ไม่เกี่ยวข้องกับสิ่งที่ต้องการจริงๆ

L — Limits: รู้ขอบเขตที่ตัวเองรับได้

การมีเงินเพียงพอที่จะเริ่มต้น ไม่ได้หมายความว่าพร้อมรับผลหากทุกอย่างไม่เป็นไปตามคาด

คนที่มีเงินเก็บหนึ่งล้านบาทอาจเปิดธุรกิจขนาดเล็กได้ แต่หากเงินก้อนนั้นเป็นเงินสำรองทั้งหมดของครอบครัว การนำไปลงทุนย่อมต่างจากคนที่มีเงินสำรองและรายได้อื่นรองรับ

จึงควรกำหนดไว้ก่อนว่าเรายอมรับความเสียหายได้เท่าไร มีภาระผูกพันได้มากน้อยเพียงใด และหากผลลัพธ์ไม่เป็นไปตามคาด จะกระทบต่อชีวิตด้านอื่นหรือไม่

การรู้ขอบเขตช่วยให้เราไม่ต้องใช้ความหวังว่าอนาคตจะเป็นไปด้วยดี มาเป็นเหตุผลหลักในการตัดสินใจ

E — Evidence: รู้ว่าควรรอข้อมูลอะไร และเมื่อไรจึงเพียงพอ

หากต้องเลือกขั้นตอนที่สำคัญที่สุดของ CLEAR สำหรับคำถามว่าเมื่อไรควรตัดสินใจและเมื่อไรควรรอ ผมคิดว่าเป็นขั้นนี้

เพราะหลายครั้งเราไม่ได้ขาดข้อมูล แต่ไม่รู้ว่าข้อมูลใดสำคัญพอที่จะรอ ทุกวันนี้เรามีข่าวเศรษฐกิจ บทวิเคราะห์ และความคิดเห็นให้ติดตามตลอดเวลา แต่ข้อมูลที่มากขึ้นไม่ได้หมายความว่าจะตัดสินใจได้ง่ายขึ้น หากรอให้ทุกฝ่ายเห็นตรงกันหรือรอจนไม่มีข่าวที่ทำให้กังวล เราอาจไม่มีวันรู้สึกว่าพร้อม

สิ่งสำคัญจึงเป็นการแยก ข้อมูลที่ช่วยให้ตัดสินใจได้ดีขึ้น ออกจาก ข้อมูลที่เพียงทำให้รู้สึกมั่นใจขึ้น

สมมติว่าเรากำลังคิดจะเปิดร้านกาแฟ แต่ยังไม่รู้ว่ามีลูกค้าจริงหรือไม่ ต้นทุนต่อแก้วเท่าไร และต้องขายมากน้อยเพียงใดจึงจะครอบคลุมค่าใช้จ่าย การรอเพื่อทดลองขายย่อมมีเหตุผล เพราะผลที่ได้อาจทำให้เราเลือกเปิดร้าน ปรับรูปแบบ หรือไม่ลงทุนเลยก็ได้

แต่หากทดลองตลาดแล้ว มีข้อมูลต้นทุนเพียงพอและเตรียมเงินสำรองรองรับความเสี่ยงไว้แล้ว แต่ยังรอเพราะต้องการมั่นใจว่าธุรกิจจะประสบความสำเร็จแน่นอน เราอาจกำลังรอคำตอบที่ไม่มีใครให้ได้

วิธีแยกการรอสองแบบนี้ คือถามตัวเองว่า “ถ้าข้อมูลที่กำลังรอออกมาเป็นอย่างหนึ่ง เราจะตัดสินใจอย่างไร และถ้าออกมาอีกอย่างหนึ่ง เราจะเลือกต่างไปหรือไม่”

เช่น หากผลทดลองขายแสดงว่ามีลูกค้าซื้อซ้ำและรายได้ครอบคลุมต้นทุนตามเกณฑ์ที่กำหนด เราอาจลงทุนเพิ่ม แต่หากผลตรงกันข้าม เราอาจปรับสินค้า ทดลองใหม่ หรือหยุดแผนเปิดร้าน

เมื่อข้อมูลสามารถเปลี่ยนการตัดสินใจได้ การรอจึงมีคุณค่า แต่หากไม่ว่าผลจะออกมาอย่างไร เราก็ยังเลือกเหมือนเดิม อาจต้องถามว่าข้อมูลนั้นจำเป็นจริงหรือไม่

อย่างไรก็ตาม แม้ข้อมูลจะสำคัญ ก็ไม่ได้หมายความว่าควรรอเสมอไป เพราะระหว่างที่รอ เราอาจเสียทั้งเวลา ค่าใช้จ่าย และโอกาสบางอย่าง จึงมีอีกคำถามที่ควรถามควบคู่กัน

“หากรอต่อไป เราจะรู้อะไรเพิ่มขึ้น และสิ่งที่รู้นั้นคุ้มค่ากับสิ่งที่อาจเสียไปหรือไม่”

การรอที่มีเหตุผลจึงควรมีจุดสิ้นสุดด้วย เช่น รอผลทดลองขายตามช่วงเวลาที่กำหนด รอความชัดเจนของรายได้ หรือรอจนมีเงินสำรองเพียงพอ เมื่อถึงเงื่อนไขนั้น เราควรกลับมาพิจารณาทางเลือกจากข้อมูลที่มี ไม่ใช่เลื่อนการตัดสินใจออกไปเพียงเพราะยังไม่มั่นใจ

เป้าหมายของการหาข้อมูลไม่ใช่การรู้ให้มากที่สุด แต่คือการรู้ให้เพียงพอสำหรับการเลือกว่าจะทำอะไรต่อไป

A — Act: รู้ว่าเราจะลงมืออย่างไร

เมื่อรู้เป้าหมาย ขอบเขต และข้อมูลที่จำเป็นแล้ว เราอาจพบว่าทางเลือกไม่ได้มีเพียงทำทันทีหรือรอต่อไป

คนที่อยากเปิดร้านกาแฟอาจเริ่มทดลองขายในช่องทางที่มีต้นทุนต่ำ ก่อนตัดสินใจเช่าพื้นที่ระยะยาว ส่วนคนที่ตั้งใจลงทุนระยะยาวอาจทยอยลงทุนตามแผนที่เหมาะกับเป้าหมายและความเสี่ยง แทนที่จะพยายามหาวันที่ดีที่สุดสำหรับลงทุนเงินทั้งหมด

แต่หากข้อมูลสำคัญยังไม่พร้อม หรือความเสียหายอาจสูงเกินกว่าที่รับได้ การรอก็อาจเหมาะสมกว่า บางครั้งคำตอบจึงไม่ใช่การเลือกระหว่างทำกับไม่ทำ แต่เป็นการหาวิธีเริ่มต้นที่ยังเปิดโอกาสให้เราเรียนรู้และปรับเปลี่ยนได้

R — Review: รู้ว่าเมื่อไรควรกลับมาทบทวน

แม้ตัดสินใจอย่างรอบคอบแล้ว ผลลัพธ์ก็อาจไม่เป็นไปตามคาด แต่ผลลัพธ์ที่ไม่ดีไม่ได้หมายความว่าเราตัดสินใจผิดเสมอไป เช่นเดียวกับผลลัพธ์ที่ดีก็ไม่ได้ยืนยันว่าเราตัดสินใจได้ดีทุกครั้ง

คนที่ทดลองเปิดธุรกิจอาจกำหนดช่วงเวลาประเมินยอดขาย ต้นทุน และจำนวนลูกค้าที่กลับมาซื้อซ้ำ หากผลต่ำกว่าคาดเพียงช่วงสั้นๆ อาจยังไม่จำเป็นต้องยุติธุรกิจ แต่หากข้อมูลต่อเนื่องแสดงว่าสมมติฐานสำคัญไม่เป็นจริง ก็อาจถึงเวลาปรับแผน การทบทวนที่ดีจึงไม่ใช่การเปลี่ยนใจทุกครั้งที่ผิดหวัง แต่เป็นการตรวจสอบว่าเหตุผลที่ทำให้เราเลือกทางนี้ยังใช้ได้อยู่หรือไม่

จากความลังเล สู่ขั้นตอนถัดไป

ลองนึกถึงเรื่องทางการเงินหนึ่งเรื่องที่คุณคิดมานานแต่ยังไม่ได้ตัดสินใจ แล้วใช้ CLEAR พิจารณาว่าตอนนี้ยังขาดอะไรที่จะทำให้เลือกได้ หากขาดข้อมูลสำคัญ ลองกำหนดว่าจะหาคำตอบจากที่ไหนและเมื่อไร หากข้อมูลเพียงพอแล้วแต่ยังกังวลกับความเสี่ยง ลองพิจารณาว่าสามารถเริ่มต้นเล็กลงหรือจำกัดความเสียหายได้หรือไม่

แต่หากเงื่อนไขสำคัญยังไม่พร้อม การรอต่อไปก็ไม่ใช่เรื่องผิด เพียงแต่ควรรู้ว่ากำลังรออะไร และเมื่อไรจะกลับมาพิจารณาใหม่ สิ่งที่อยากชวนให้ทำไม่ใช่การตัดสินใจให้เสร็จวันนี้ แต่คือ การกำหนดขั้นตอนถัดไปให้ชัดเจน

เราอาจไม่มีทางรู้ว่าอนาคตจะเป็นอย่างไร และ CLEAR ก็ไม่ได้รับประกันว่าจะเลือกถูกทุกครั้ง แต่ช่วยให้เราไม่ต้องปล่อยให้ความกลัวหรือความเสียดายเป็นผู้ตัดสินใจแทน

ท้ายที่สุดแล้ว เราอาจไม่สามารถกำหนดได้ว่าอนาคตจะเป็นอย่างไร แต่เราสามารถกำหนดไว้ล่วงหน้าได้ว่า ภายใต้เงื่อนไขแบบใด เราจะตัดสินใจอย่างไร เพราะความชัดเจนที่เราต้องการ อาจไม่ใช่การรู้ว่าอนาคตจะเกิดอะไรขึ้น แต่เป็นการรู้ว่าวันนี้เรามีเหตุผลเพียงพอที่จะเลือกทางไหน และเพราะอะไร

ภาพ: Roman Samborskyi / Shutterstock

The post สร้างกติกาการเงินอย่างไร ให้ไม่รีบจนพลาดและไม่รอจนเสียโอกาส appeared first on THE STANDARD.

ในการเลือกตั้งกลางเทอมในวันที่ 3 พฤศจิกายนที่ผ่านมานั้น พรรครีพับลิกันของประธานาธิบดี โดนัลด์ ทรัมป์ ประสบความปราชัยอย่างราบคาบทั้งในส่วนของสภาผู้แทนราษฎรและวุฒิสภา โดยผลการเลือกตั้งอย่างไม่เป็นทางการนั้นพวกเขาสูญเสียที่นั่งในสภาสูงไปถึง 9 ที่นั่งและในสภาล่างถึง 42 ที่นั่ง ทำให้พวกเขากลายเป็นพรรคเสียงข้างน้อยในทั้งสองสภา

บทความนี้จะพาไปสำรวจว่าทำไมพรรคเดโมแครตถึงชนะการเลือกตั้งในรอบนี้อย่างถล่มทลาย และการเสียเสียงข้างมากในทั้งสองสภาจะส่งผลอย่างไรต่อการบริหารประเทศของทรัมป์

Blue Tsunami

เป็นที่คาดการณ์กันตั้งแต่ก่อนเลือกตั้งแล้วว่าพรรครีพับลิกันจะเสียที่นั่งในทั้งสองสภา เพราะชาวอเมริกันชอบที่จะให้มีการคานอำนาจ กล่าวคือพวกเขาชอบที่จะให้พรรคตรงข้ามกับประธานาธิบดีครองเสียงมากในรัฐสภา เพื่อที่จะถ่วงดุลฝ่ายบริหารไม่ให้ใช้อำนาจตามอำเภอใจ

นักวิเคราะห์ส่วนใหญ่มองว่ารีพับลิกันน่าจะกลายเป็นพรรคเสียงข้างน้อยในสภาผู้แทนราษฎรเพราะพวกเขาครองเสียงข้างมากในสภาล่างชนิดปริ่มน้ำ (มากกว่าพรรคเดโมแครตแค่ 5 ที่นั่งจาก 435 ที่นั่ง) แต่พวกเขาน่าจะยังมีโอกาสรักษาเสียงข้างมากในสภาสูงได้หรือไม่ก็แพ้แค่เฉียดฉิว (เพราะพวกเขามีที่นั่งมากกว่าพรรคเดโมแครตถึง 6 ที่นั่งจาก 100 ที่นั่ง)

แต่ผลการเลือกตั้งที่ออกมานั้นอยู่ในระดับที่เรียกได้ว่าเป็นหายนะของรีพับลิกันเพราะพวกเขาเสียที่นั่งในสภาล่างถึง 42 ที่นั่งและในสภาสูงถึง 9 ที่นั่ง ทำให้พวกเขากลายเป็นพรรคเสียงข้างน้อยอย่างเด็ดขาดในทั้งสองสภา

นักวิเคราะห์ทางการเมืองหลายคนกล่าวว่านี่เป็นปรากฏการณ์ระดับคลื่นสึนามิสีน้ำเงินที่กวาดนักการเมืองของรีพับลิกันตกจากเก้าอี้แม้แต่ในเขตอนุรักษนิยมจัดหลายๆ เขต

คะแนนนิยมที่ตกต่ำของทรัมป์

เหตุผลหลักที่รีพับลิกันแพ้การเลือกตั้งอย่างย่อยยับนั้นก็เป็นเพราะคะแนนนิยมที่ตกต่ำอย่างมากของทรัมป์ กล่าวกันว่าการเลือกตั้งกลางเทอมของสหรัฐอเมริกานั้นเปรียบเสมือนการลงมติไม่ไว้วางใจของประธานาธิบดีโดยประชาชน กล่าวคือประธานาธิบดีที่มีผลงานบริหารบ้านเมืองที่ไม่ดี ไม่เป็นที่นิยม มักจะถูกประชาชนสั่งสอนด้วยการสูญเสียที่นั่งในสภา

สำหรับในการเลือกตั้งรอบนี้ ทรัมป์มีคะแนนนิยมที่ต่ำมาก ต่ำยิ่งว่าก่อนการเลือกตั้งกลางเทอมในสมัยแรกของเขาเสียอีก โดยที่ปัจจุบันเขามีคะแนนติดลบอยู่ที่ราวๆ 23% (ปี 2018 เขามีคะแนนติดลบแค่ราวๆ 11%) ซึ่งสาเหตุที่คะแนนของเขาในรอบนี้ตกต่ำกว่าสมัยแรกเป็นเพราะว่าชาวอเมริกันมองว่าเขาล้มเหลวกับการบริหารงานด้านเศรษฐกิจไม่ต่างอะไรจากรัฐบาลของไบเดน ตรงกันข้ามกับสมัยแรกที่เขามีคะแนนนิยมด้านการบริหารเศรษฐกิจที่ดี แต่มีปัญหาด้านคาแรกเตอร์ (เช่น การเหยียดผิว, บูลลี่ และปัญหาการนอกใจภรรยา) มาฉุดรั้งคะแนนนิยมโดยรวม

ชาวอเมริกันส่วนใหญ่มองว่าปัญหาค่าครองชีพและเงินเฟ้อในยุคทรัมป์ 2.0 นั้นแย่กว่ายุคไบเดน ซึ่งเห็นได้ชัดจากราคาน้ำมันเบนซินที่พุ่งขึ้นไปเกิน 4 ดอลลาร์สหรัฐต่อแกลลอน ชาวอเมริกันส่วนใหญ่โทษทรัมป์โดยตรงว่าเป็นตัวการสร้างปัญหาเงินเฟ้อและวิกฤตพลังงาน จากนโยบายสงครามการค้าและการตัดสินใจทำสงครามกับอิหร่าน จนทำให้อุปทานของน้ำมันดิบลดลงทั้งโลกจากการปิดช่องแคบฮอร์มุซ

นอกจากนี้ ทรัมป์ยังสูญเสียคะแนนไปกับการที่เขาปล่อยให้เจ้าหน้าที่ตรวจคนเข้าเมืองหรือ ICE ใช้อำนาจตามอำเภอใจ จนเกิดเหตุวิสามัญฆาตกรรมชาวอเมริกันที่บริสุทธิ์ไปหลายคน (กรณีที่อื้อฉาวที่สุดคือกรณีของ รีนี กูด และอเล็กซ์ เพรตตี ที่มินนีโซตา) ซึ่งนี่เป็นหนึ่งในหลายๆ เหตุผลที่ทำให้เขาสูญเสียคะแนนจากกลุ่มชาวฮิสแปนิกที่เคยเทคะแนนให้เขาในปี 2024

ความภักดีต้องมาก่อน

นอกจากนี้ ทรัมป์ยังเป็นคนที่มีแนวคิดที่ว่าคนรอบข้างจะต้องภักดีและยอมสยบให้เขาอย่างไม่มีเงื่อนไข ซึ่งสร้างปัญหาในพรรครีพับลิกันในสองประเด็น

ประเด็นแรก คือทรัมป์บังคับให้ผู้สมัครทุกคนพูดชื่นชมและโหวตตามนโยบายของเขา ทรัมป์สั่งห้ามไม่ให้มีการโต้แย้งในพรรค (ใครโต้แย้งเขาก็มักจะถูกลงโทษด้วยการที่ทรัมป์ไปสนับสนุนนักการเมืองคนอื่นแทน จนนักการเมืองคนนั้นแพ้การเลือกตั้งขั้นต้น) ซึ่งนั่นทำให้ภาพของพรรคและนักการเมืองในพรรคผูกติดไปกับทรัมป์คนเดียว ดังนั้นเมื่อคะแนนนิยมของเขาตกต่ำ คะแนนนิยมของทุกคนก็ตกต่ำตามลงไป ไม่มีช่องว่างให้นักการเมืองคนอื่นในพรรคมีภาพลักษณ์ที่เป็นของตัวเอง

ประเด็นที่สองคือทรัมป์เลือกที่จะสนับสนุนคนที่ภักดีกับเขามากกว่าคนที่มีภาพลักษณ์ที่ดี ทำให้ในหลายๆ เขตเลือกตั้ง พรรคส่งผู้สมัครที่มีปัญหาเรื่องอื้อฉาวหรือมีคุณสมบัติที่ไม่เหมาะสมลงเป็นผู้แทนพรรค (แต่มีความภักดีอย่างมากกับทรัมป์) ทำให้ให้หลายๆ สนามเลือกตั้ง พรรคส่งผู้สมัครที่ชาวอเมริกันเห็นแล้วต้องส่ายหน้า อย่างเช่นการส่ง เคน แพกตัน ที่มีปัญหาเคยถูกสอบสวนจากกรณีการรับสินบนและใช้ข้อมูลวงในในการซื้อขายหุ้น ลงสมัครเป็นสว. ที่เท็กซัสและแพ้ต่อผู้สมัครจากพรรคเดโมแครตอย่าง เจมส์ ทาลาริโก เป็นครั้งแรกในรอบ 30 ปี ซึ่งนับเป็นเรื่องสะเทือนขวัญต่อสมาชิกของพรรครีพับลิกันอย่างมาก เพราะเท็กซัสถือเป็นรัฐที่เป็นฐานเสียงหลักขนาดใหญ่ของพรรครีพับลิกันยุคใหม่ ที่ส่งนักการเมืองของพรรคไปเป็นประธานาธิบดีแล้วถึงสองคน (บุชผู้พ่อและผู้ลูก)

หรือการส่ง ดาร์ลีน แกรม (น้องสาวของ ลินเซย์ แกรม อดีตสว. ผู้ล่วงลับ) ลงสมัครเป็นสว. ที่เซาท์แคโรไลนา ทั้งๆ ที่เธอไม่มีความรู้ด้านการเมือง, ความมั่นคงหรือการต่างประเทศเลย (ซึ่งเธอก็ยอมรับในเวทีดีเบต) ทำให้เธอแพ้ พญ. แอนนี แอนดรูว์ ผู้สมัครจากพรรคเดโมแครต ทั้งๆ ที่เซาท์แคโรไลนาก็เป็นรัฐสีแดงจัด

ครึ่งเทอมหลังที่ยากลำบากของทรัมป์

แน่นอนว่า เส้นทางในการบริหารแผ่นดินของทรัมป์ในช่วงสองปีที่เหลือย่อมยากลำบากกว่าสองปีแรก เพราะเดโมแครตในทั้งสองสภาย่อมที่จะไม่ยอมให้เขาผ่านกฎหมายอะไรได้ง่ายๆ เหมือนอย่างที่เขาเคยทำ โดยเฉพาะในส่วนของสภาล่างที่คุมอำนาจในการอนุมัติงบประมาณแผ่นดิน ซึ่งก็เป็นไปได้สูงว่ากระทรวงกลาโหมที่ถูกลดงบประมาณที่จะนำไปทำสงครามกับอิหร่าน และกระทรวงความมั่นคงมาตุภูมิอาจจะต้องลดขนาดของ ICE ลงจากงบประมาณที่ลดลง

ในส่วนของสภาสูงที่อำนาจในการอนุมัติการแต่งตั้งตุลาการและผู้ดำรงตำแหน่งทางการเมืองระดับสูงนั้น สว.เดโมแครตก็คงจะไม่ปล่อยให้ทรัมป์แต่งตั้งใครตามอำเภอใจ (รวมทั้งตำแหน่งตุลาการศาลสูงสุดที่อาจจะว่างลง) ที่สำคัญกรรมาธิการของทั้งสองสภา คงจะสั่งสอบสวนเรื่องอื้อฉาวหรือการทุจริตในรัฐบาลของทรัมป์ไม่เว้นวัน และอาจจะนำไปสู่ impeachment ของรัฐมนตรีของเขาหรือแม้แต่ตัวเขาเองอีกรอบ

ภาพ: REUTERS / Jonathan Ernst

The post เลือกตั้งกลางเทอม 2026: คลื่นยักษ์สีน้ำเงินถล่มสองสภาและอีกครึ่งเทอมที่ยากลำบากของทรัมป์ appeared first on THE STANDARD.

*บทความนี้มีการเปิดเผยเนื้อหาละคร*

นับตั้งแต่ทีเซอร์โปรโมตละครรีเมกฟอร์มยักษ์อย่าง ‘แรงเงา 2026’ ของช่อง ONE 31 ปล่อยออกมา คอละครต่างจับตามองด้วยความหวังเพราะงานภาพที่ย้อมโทนสีดาร์กหม่น การตัดต่อทริลเลอร์ที่เน้นเงื่อนงำ และการขยับจุดโฟกัสจากการวิวาทตบตีแบบเมียหลวงปะทะเมียน้อยมาสู่เค้าโครงของคดีฆาตกรรมและการสืบสวนสอบสวนชวนสงสัย ดูเหมือนเป็นคำสัญญาจากทีมผู้ผลิตว่า แรงเงา ในทศวรรษนี้จะหลุดพ้นจากหล่มความซ้ำซากเดิมๆ เพื่อยกระดับสู่ดราม่าแนวจิตวิทยาและอาชญากรรมที่เฉียบคมสมยุคสมัย

แต่เมื่อละครออกอากาศจริง กลับเป็นปรากฏการณ์มวยล้มต้มคนดู คำว่า “สืบสวนสอบสวน” ที่ใช้ล่อซื้อถูกถอดทิ้งแล้วแทนที่ด้วยโครงสร้างละครสไตล์ Makjang (막장) หรือละครประสาทแดกสายสะใจสุดขั้วตามรอยซีรีส์เกาหลีอย่าง The Penthouse เป็นการกระโจนเข้าสู่ความบันเทิงที่โยนตรรกะแห่งโลกความจริงทิ้งไป และเหมือนจะเข้าใจแก่นแท้ของเรื่องผิดไปมากทีเดียว

จุดสะดุดแรกที่ทำลายความน่าเชื่อถือของเนื้อเรื่องคือการจัดการกับปมการเสียชีวิตของ ‘มุตตา’ (ใบเฟิร์น-พิมพ์ชนก ลือวิเศษไพบูลย์) ในเวอร์ชันนี้ การที่มุนินทร์พบศพฝาแฝดของตัวเองแล้วเลือกนำร่างไปเก็บไว้ใน “โลงแก้ว” โดยไม่แจ้งตำรวจ เป็นสัญญาณเตือนที่บอกคนดูว่าคงไม่มีอะไรเป็นไปไม่ได้อีกแล้วสำหรับแรงเงาเวอร์ชันนี้

จริงอยู่ว่าซีรีส์ประเภท The Penthouse ของเกาหลีสร้างความสำเร็จมหาศาลจากการละทิ้งความสมจริง แต่สิ่งที่ต้องตระหนักคือ ซีรีส์เหล่านั้นสร้างจักรวาลเฉพาะขึ้นมารองรับความวิปริตตั้งแต่ฉากแรก ตัวละครรวยล้นฟ้า มีอำนาจมืดซื้อกฎหมาย ซื้อตำรวจ ซื้อโรงพยาบาล คนดูจึงยอมระงับการใช้เหตุผลเพื่อเสพความคลั่งได้อย่างเต็มเหนี่ยว

ในทางกลับกัน แรงเงามีบริบทของสังคมข้าราชการไทยและครอบครัวชนชั้นกลาง เมื่อผู้สร้างจับเอาข้าราชการกระทรวงและคนทำงานทั่วไปมาซ่อนศพไว้คุยในห้องมืดเพื่อบิลด์อารมณ์แค้น มันจึงไม่ได้สร้างความรู้สึกลุ้นระทึก แต่กลับกระอักกระอ่วนเพราะโลกสมมุติของละครไม่ได้มีน้ำหนักมากพอที่จะรองรับความเพี้ยนระดับนั้นได้เลย

อีกหนึ่งบาดแผลใหญ่คือความพยายามยัดเยียดความทันสมัยผ่านบทสนทนาแบบไร้ชั้นเชิง อย่างมุนินทร์ในคราบโปรแกรมเมอร์ มีการใส่บทพูดเปรียบเทียบชีวิต การล้างแค้น และความอยุติธรรมเข้ากับศัพท์เทคนิคคอมพิวเตอร์ การเขียนโปรแกรม การดีบัก หรือการแฮกระบบแบบถี่ยิบจนผิดธรรมชาติ ในโลกแห่งความเป็นจริง ไม่มีมนุษย์คนไหนนำคำศัพท์วิชาชีพมาขู่ศัตรูพร่ำเพรื่อขนาดนั้น หรือบทวิเคราะห์เศรษฐกิจของนพนภาก็มาแบบงงๆ จู่ๆ ก็พ่นศัพท์สัจธรรมเศรษฐกิจ การเงิน นโยบายรัฐ และดอกเบี้ยขึ้นมาเฉยๆ ทำให้คำพูดเหล่านี้ไม่ได้ขับเคลื่อนเรื่องราว แต่เหมือนเป็นสเตตัสโซเชียลมีเดียที่อ่านออกเสียงได้มากกว่า ขาดทั้งความแนบเนียนและทำลายนัยลึกซึ้งที่ควรจะให้คนดูได้ตีความและซึมซับด้วยตัวเอง

ในเวอร์ชันคลาสสิก เสน่ห์ที่น่าจดจำของตัวละครกลุ่มข้าราชการกระทรวงไม่ใช่การเป็นตัวตลกคาเฟ่ แต่คือภาพสะท้อนจิตวิทยาสังคมออฟฟิศไทยทั้งการนินทาว่าร้าย ความหน้าไหว้หลังหลอก พร้อมเหยียบย่ำผู้ที่ตกต่ำ มันทำงานผ่านศิลปะการเสียดสีที่ทำให้คนดูทั้งขำแต่ก็อินไปพร้อมกัน แต่ในเวอร์ชัน 2026 ตัวละครกลุ่มนี้กลายเป็นตลกซิตคอมโอเวอร์แอ็กติง เล่นใหญ่ระดับการ์ตูน และจังหวะการตัดต่อให้เข้ามาก็ดูไม่ลงตัว

แต่ข้อผิดพลาดแรงเงา 2026 ที่ใหญ่ที่สุดคงหนีไม่พ้นการตีโจทย์แก่นเรื่องผิดทิศทางที่ผู้สร้างหลงคิดไปว่าดีเอ็นเอของแรงเงา คือฉากตบหน้ากระทรวง และการสาดคำด่าแสบๆ คันๆ จึงมุ่งมั่นดึงเอาฉากจำในอดีตมาเร่งให้แรงขึ้นอีกสิบเท่า โดยละเลยการสร้างแรงจูงใจของตัวละคร ซึ่งความจริงแล้ว แรงเงาทำงานผ่านกลไกจิตวิทยาของการทวงคืนศักดิ์ศรีของมวยรองที่ไร้ทางสู้ต่างหาก

ก่อนอื่นคนดูต้องเจ็บปวดไปกับ ‘มุตตา’ เสียก่อน มุตตาคือตัวแทนของเด็กสาวต่างจังหวัดผู้อ่อนต่อโลก ถูกชายที่มีอำนาจล่อลวง ถูกเมียหลวงที่มีเงินและอิทธิพลตบตีประจาน และถูกสังคมร่วมงานรุมเหยียบย่ำจนเธอไม่เหลือที่ยืน ความตายของมุตตาจึงเป็นความสูญเสียที่บีบคั้นหัวใจคนดูจนถึงขีดสุด ส่วนการมาถึงของ ‘มุนินทร์’ คือความหวังและตัวแทนแห่งความยุติธรรมเป็นตัวแทนของผู้ชมที่อัดอั้น เธอไม่ได้บ้าคลั่ง แต่เธอสู้ด้วยสมองและชั้นเชิงที่เหนือกว่า เพื่อเปิดโปงชนชั้นอภิสิทธิ์ชนจอมปลอม

ทว่าในเวอร์ชันนี้ ละครเร่งรัดตัดตอนความเจ็บปวดของมุตตาให้ผ่านไปอย่างลวกๆ คนดูยังไม่ทันได้ผูกพันหรือเห็นใจเหยื่อ ละครก็รีบโยนเข้าสู่ฉากแก้แค้นแบบตะบี้ตะบัน มุนินทร์ไม่ได้ถูกนำเสนอในฐานะผู้หญิงฉลาดน่านับถือ แต่ดูเหมือนคนจิตหลุดและใช้พฤติกรรมคลุ้มคลั่งเข้าปะทะมากกว่า เมื่อคนดูไม่มีความผูกพันทางอารมณ์ จึงไม่สามารถเอาใจช่วยมุนินทร์ได้ การแก้แค้นก็กลายเป็นเพียงการหาเรื่องตีกันของคนสองกลุ่มที่ควบคุมสติไม่ได้ คนดูจึงไม่ได้รู้สึกสะใจแต่กลายเป็นเพียงผู้ยืนดูความรุนแรงสำเร็จรูปผ่านหน้าจอเท่านั้นเอง

หากมองในเชิงการตลาด แรงเงา 2026 อาจสอบผ่านในฐานะคอนเทนต์ที่กวาดตัวเลขเรตติง ยอดวิวโซเชียลหลักล้าน และการกลายเป็นมีมไวรัลได้อย่างหวือหวา แต่นั่นเป็นชัยชนะของอัลกอริทึมระยะสั้น ไม่ใช่ชัยชนะของศิลปะการเล่าเรื่อง เปรียบเสมือนอาหารกึ่งสำเร็จรูปที่ใส่ผงชูรสโรยพริกป่นจนเผ็ดแสบลิ้นแต่ปราศจากสารอาหาร คุณค่าทางอารมณ์ และความประณีตที่จะอยู่ในความทรงจำ

และนี่คือความน่าเสียดายของผลงาน (ที่น่าจะเป็น) มาสเตอร์พีซ สุดท้ายกลายเป็นเพียงละครตบตีไร้ตรรกะ ที่คนดูเสพเพื่อความขบขัน เลื่อนผ่านไปบนหน้าฟีด และพร้อมจะลืมเลือนไปเมื่อมีกระแสใหม่เข้ามาแทนที่ในวันพรุ่งนี้

ภาพ: One 31

The post แรงเงา 2026 มิติตัวละครที่หายไปสู่บันเทิงย่อยง่ายเอาใจอัลกอริทึม appeared first on THE STANDARD.

เมื่อพูดถึงการลงทุนในหุ้นกู้ หลายคนอาจนึกถึงช่วงที่บริษัทประกาศเสนอขายหุ้นกู้ออกใหม่ ซึ่งผู้ลงทุนต้องติดตามข่าว รอวันเปิดจอง และตัดสินใจภายในระยะเวลาที่กำหนด แต่จังหวะการเปิดจองอาจไม่ตรงกับช่วงที่ผู้ลงทุนมีเงินพร้อม หรือมีความต้องการลงทุนพอดี

ในความเป็นจริง การลงทุนในหุ้นกู้ไม่ได้จำกัดอยู่เฉพาะช่วงเปิดจองเท่านั้น เพราะยังมี ‘หุ้นกู้ตลาดรอง’ ซึ่งเปิดโอกาสให้ผู้ลงทุนเลือกซื้อหุ้นกู้ที่ออกจำหน่ายไปแล้ว จากรายการและจำนวนที่มีเสนอขายในขณะนั้น โดยไม่จำเป็นต้องรอรอบการเสนอขายหุ้นกู้ออกใหม่

ทางเลือกนี้เหมาะสำหรับผู้ที่มีเงินพร้อมลงทุนและ อยากนำเงินก้อนดังกล่าวไปบริหารต่ออย่างเหมาะสมตามเป้าหมายการลงทุนของตนเอง เช่น มีเงินฝากประจำ กองทุนรวมแบบมีกำหนดระยะเวลา (กองทุนรวมเทอมฟันด์) หรือหุ้นกู้รุ่นเดิมที่ครบกำหนด รวมถึงผู้ที่ต้องการปรับการลงทุนไปยังหุ้นกู้รุ่นอื่นที่สอดคล้องกับเป้าหมายหรือความต้องการลงทุนมากกว่า

เลือก ‘อายุคงเหลือ’ ให้สอดคล้องกับวันที่ต้องใช้เงิน

ในมุมของการวางแผนการเงิน การเลือกสินทรัพย์ไม่ควรพิจารณาเฉพาะผลตอบแทน แต่ควรเริ่มจากคำถามสำคัญว่า ‘เงินก้อนนี้มีเป้าหมายจะนำไปใช้เมื่อไร’

หุ้นกู้ตลาดรองมีจุดเด่นตรงที่ผู้ลงทุนสามารถเลือกจากอายุคงเหลือของหุ้นกู้แต่ละรุ่นได้ เช่น หุ้นกู้ที่ออกครั้งแรกมีอายุ 5 ปี แต่ผ่านไปแล้ว 3 ปี หุ้นกู้นั้นจะเหลือระยะเวลาประมาณ 2 ปีก่อนครบกำหนด ผู้ลงทุนในตลาดรองจึงลงทุนตามช่วงเวลาที่เหลืออยู่ได้ ไม่จำเป็นต้องเริ่มนับระยะเวลาตั้งแต่วันออกหุ้นกู้ครั้งแรก

การเลือกอายุคงเหลือให้ใกล้เคียงกับวันที่คาดว่าจะใช้เงิน เป็นแนวคิดที่ช่วยให้ระยะเวลาการลงทุนสอดคล้องกับเป้าหมายทางการเงินมากขึ้น และอาจช่วยลดความจำเป็นในการขายหุ้นกู้ก่อนครบกำหนด อย่างไรก็ตาม ไม่ควรพิจารณาอายุคงเหลือเพียงอย่างเดียว แต่ต้องประเมินคุณภาพของผู้ออก ผลตอบแทน ราคา สภาพคล่อง และความเสี่ยงประกอบกันด้วย

ตัวอย่างเช่น เดิมมีเป้าหมายใช้เงินในอีก 5 ปี จึงลงทุนในหุ้นกู้ที่มีอายุใกล้เคียงกับเป้าหมายดังกล่าว แต่เมื่อแผนการเงินเปลี่ยนไป ผู้ลงทุนก็อาจพิจารณาปรับการลงทุนไปยังหุ้นกู้ที่มีอายุคงเหลือเหมาะสมกับเป้าหมายใหม่มากขึ้น ทั้งนี้ควรพิจารณาราคาซื้อขาย ผลตอบแทน และความเสี่ยงประกอบด้วย

อย่าดูเฉพาะดอกเบี้ย ควรดูผลตอบแทนจากราคาที่ซื้อด้วย

ประเด็นสำคัญของหุ้นกู้ตลาดรองคือ อัตราดอกเบี้ยหน้าตั๋ว หรือ Coupon อาจไม่เท่ากับผลตอบแทนที่ผู้ลงทุนจะได้รับจากราคาที่ซื้อ

Coupon คืออัตราดอกเบี้ยที่ผู้ออกหุ้นกู้กำหนดไว้ตั้งแต่ต้น แต่หุ้นกู้ในตลาดรองอาจซื้อขายในราคาที่สูงหรือต่ำกว่ามูลค่าที่ตราไว้ ผู้ลงทุนที่ซื้อหุ้นกู้รุ่นเดียวกันแต่ซื้อในราคาต่างกัน จึงอาจได้รับผลตอบแทนโดยรวมแตกต่างกัน

ผู้ลงทุนควรพิจารณาอัตราผลตอบแทนเมื่อถือจนครบกำหนด หรือ Yield to Maturity ควบคู่กับ Coupon โดย YTM คำนวณจากดอกเบี้ยที่จะได้รับในอนาคตตลอดอายุตราสารและเงินต้นที่จะได้รับคืนตามราคาหน้าตั๋ว นำมาคิดลดเป็นมูลค่าปัจจุบัน ภายใต้สมมติฐานว่า ดอกเบี้ยที่ได้รับจะสามารถนำมาลงทุนต่อได้ที่อัตราผลตอบแทนเดียวกันนี้ และถือจนครบกำหนดอายุ โดยผู้ออกชำระดอกเบี้ยและเงินต้นตามกำหนด

ดังนั้น YTM จึงเป็นข้อมูลประกอบการเปรียบเทียบ ไม่ใช่การรับประกันผลตอบแทน หากผู้ออกผิดนัดชำระหนี้ มีการไถ่ถอนก่อนกำหนด หรือผู้ลงทุนขายหุ้นกู้ก่อนครบกำหนด ผลตอบแทนจริงอาจแตกต่างจาก YTM ที่แสดงไว้

ขายก่อนครบกำหนดได้ แต่ราคาขายอาจเปลี่ยนแปลงตามภาวะตลาด

หนึ่งในข้อดีของหุ้นกู้ตลาดรอง คือช่วยเพิ่มความยืดหยุ่นให้ผู้ลงทุนสามารถซื้อขายหุ้นกู้ได้ก่อนวันครบกำหนดไถ่ถอน อย่างไรก็ตาม ราคาขายในตลาดรองอาจแตกต่างจากราคาที่ซื้อมา ขึ้นอยู่กับปัจจัยต่าง ๆ ในช่วงเวลานั้น

ราคาหุ้นกู้สามารถเปลี่ยนแปลงตามทิศทางอัตราดอกเบี้ย ภาวะเศรษฐกิจ ความเสี่ยงของผู้ออก และสภาพคล่องในขณะนั้น หากอัตราดอกเบี้ยในตลาดปรับสูงขึ้น ราคาหุ้นกู้เดิมอาจลดลง เนื่องจากหุ้นกู้ออกใหม่อาจเสนออัตราดอกเบี้ยที่สูงกว่า ขณะที่ข่าวหรือสถานการณ์ที่กระทบความสามารถในการชำระหนี้ของผู้ออกก็อาจกดดันราคาหุ้นกู้ได้เช่นกัน

ผู้ลงทุนจึงควรวางแผนโดยประเมินว่าตนเองสามารถถือหุ้นกู้จนครบกำหนดได้หรือไม่ และไม่ควรนำเงินที่อาจต้องใช้ฉุกเฉินในระยะใกล้มาลงทุนโดยไม่มีเงินสำรองที่เพียงพอ

กระจายความเสี่ยง ไม่กระจุกตัวในผู้ออกรายเดียว

ขณะเดียวกัน แม้หุ้นกู้จะกำหนดอัตราดอกเบี้ยและวันครบกำหนดไว้อย่างชัดเจน แต่การได้รับดอกเบี้ยและเงินต้นยังขึ้นอยู่กับความสามารถในการชำระหนี้ของผู้ออก

ก่อนตัดสินใจ ผู้ลงทุนจึงควรศึกษาฐานะการเงิน อันดับเครดิต ประเภทหุ้นกู้ หลักประกัน ลำดับสิทธิ และเงื่อนไขสำคัญของแต่ละรุ่น พร้อมพิจารณากระจายการลงทุนในหลายผู้ออกหรือหลายรุ่นอย่างเหมาะสม เพื่อลดความเสี่ยงจากการกระจุกตัว

อันดับเครดิตเป็นเพียงข้อมูลประกอบการประเมินความเสี่ยง ณ ช่วงเวลาหนึ่ง และอาจมีการเปลี่ยนแปลงได้ จึงไม่ควรใช้เป็นปัจจัยเดียวในการตัดสินใจลงทุน

ซื้อขายหุ้นกู้ตลาดรองผ่าน SCB EASY

สำหรับลูกค้า SCB ที่สนใจหุ้นกู้ตลาดรองสามารถดูรายการที่ธนาคารเสนอขายผ่านแอป SCB EASY โดยข้อมูลราคา จำนวนที่เสนอขาย และอายุคงเหลือของหุ้นกู้แต่ละรุ่นอาจแตกต่างกันในแต่ละช่วงเวลา

ทั้งนี้ ในการทำรายการ ผู้ลงทุนต้องมีบัญชี EASY-D สำหรับรับฝากหุ้นกู้แบบไร้ใบ ผู้ที่ยังไม่มีบัญชีสามารถลงทะเบียนเปิดบัญชีผ่านแอป SCB EASY ตามคุณสมบัติและเงื่อนไขที่ธนาคารกำหนด

เมื่อมีบัญชีเรียบร้อยแล้ว สามารถเข้าเมนู ‘การลงทุน’ เลือก ‘หุ้นกู้’ และ ‘จองซื้อ/ซื้อขาย’ จากนั้นเลือก ‘ตลาดรอง’ เพื่อดูรายการหุ้นกู้ที่มีเสนอขาย

ก่อนยืนยันรายการ ผู้ลงทุนควรศึกษาข้อมูลใน Factsheet หรือหนังสือชี้ชวน ตรวจสอบคุณสมบัติผู้ลงทุน ราคา จำนวนซื้อ ดอกเบี้ยค้างรับ และยอดเงินที่ต้องชำระทั้งหมดให้ครบถ้วน ทั้งนี้ หุ้นกู้บางรุ่นอาจเสนอขายเฉพาะผู้ลงทุนที่มีคุณสมบัติตามเกณฑ์ที่กำหนด

(วิธีซื้อขายหุ้นกู้ตลาดรองผ่าน SCB EASY https://www.scb.co.th/th/personal-banking/digital-banking/scb-easy/how-to/buy-secondary-market)

บทสรุป

หุ้นกู้ตลาดรองเป็นอีกทางเลือกหนึ่งที่ช่วยเพิ่มความยืดหยุ่นในการบริหารเงินลงทุน ทั้งในด้านช่วงเวลาการลงทุน การเลือกอายุคงเหลือให้สอดคล้องกับเป้าหมายทางการเงิน และการเปรียบเทียบทางเลือกจากผู้ออกหลายรายในเวลาเดียวกัน

อย่างไรก็ตาม ผู้ลงทุนยังควรพิจารณาผลตอบแทน ความเสี่ยง สภาพคล่อง และเงื่อนไขของหุ้นกู้แต่ละรุ่นอย่างรอบคอบก่อนตัดสินใจลงทุน โดยเฉพาะความสามารถในการถือหุ้นกู้จนครบกำหนด และการกระจายความเสี่ยงไม่ให้กระจุกตัวในผู้ออกหรือหุ้นกู้รุ่นใดรุ่นหนึ่งมากเกินไป

คำเตือน

• การให้บริการเป็นไปตามเงื่อนไขของธนาคาร
• การลงทุนมีความเสี่ยง ผู้ลงทุนควรศึกษาลักษณะผลิตภัณฑ์ เงื่อนไข ผลตอบแทน และความเสี่ยงก่อนตัดสินใจลงทุน
• หุ้นกู้ไม่ใช่เงินฝากและไม่ได้รับความคุ้มครองจากสถาบันคุ้มครองเงินฝาก
• กำไร/ขาด ทุน จากการขาย (Capital gain/ loss) อาจจะเกิดขึ้นในกรณีที่ผู้ลงทุนขายหุ้นกู้ ก่อนครบกำหนด ซึ่งมีส่วนต่างระหว่างราคาซื้อกับราคาขาย (มีโอกาสเกิดได้ทั้งกำไรและขาดทุน)
• สำหรับ การ ลงทุนหุ้นกู้ในตลาดรอง แม้ว่าผู้ลงทุนจะได้รับดอกเบี้ยจาก บริษัทผู้ออกตามอัตรา ที่ระบุไว้ ( Coupon ) ก็ตาม แต่เงินที่ลูกค้าจ่ายเพื่อลงทุนหุ้นกู้อาจไม่เท่ากับมูลค่าที่ตราไว้บน หุ้นกู้ ซึ่งมีผลทำให้ผู้ลงทุนหุ้นกู้ในตลาดรอง อาจได้รับผลตอบแทนที่แท้จริงไม่เท่ากับ ดอกเบี้ยที่ระบุหรือ Coupon โดยอัตราผลตอบแทนที่จะได้รับจากการลงทุนในตลาดรองจะ เท่ากับ Yield To Maturity หรือ YTM เป็นอัตราผลตอบแทนที่ผู้ซื้อจะได้รับจากการลงทุน ในตลาดรอง ซึ่งคิดจากราคาที่ซื้อไปจนครบ อายุของหุ้นกู้
• ศึกษาข้อมูลเพิ่มเติมได้ที่เว็บไซต์ธนาคารไทยพาณิชย์ หรือ สอบถามรายละเอียดเพิ่มเติมได้ที่ SCB Call Center โทร. 02-777-7777

The post หุ้นกู้ตลาดรอง: ไม่ต้องรอเปิดจองรอบใหม่ เลือกอายุลงทุนให้ตรงกับแผนการเงินได้ appeared first on THE STANDARD.

ช่วงเดือนที่ผ่านมา หุ้นเทคโนโลยีเข้าสู่โหมดปรับฐานแรงอีกครั้งทั้งในสหรัฐฯ และห่วงโซ่ชิปในเอเชีย แต่น่าแปลกที่ตลาดโดยรวมกลับดูไม่กังวลเท่ากับที่ราคาปรับลง

คำถามที่ผมได้รับกลับกลายเป็นว่า “เราเข้าลงทุนในหุ้นที่ปรับฐานรอบนี้เลยได้ไหม เพราะพัฒนาการของ AI และการลงทุนยังคงแข็งแกร่ง”

ก่อนจะตอบคำถามนี้ได้ผมมองว่านักลงทุนต้องรู้จักตลาดหมีที่กำลังเกิดขึ้น และอาจเกิดต่อไปหลังจากนี้ เพราะผลตอบแทนคาดหวัง และระยะเวลาในการกลับตัวอาจแตกต่างกันมาก

เริ่มจากทำความรู้จักตลาดหมีสามแบบ และสำหรับธีม AI รอบนี้ ผมเชื่อว่าโอกาสเกิดตลาดหมีจากวัฏจักรเศรษฐกิจต่ำที่สุด

ตลาดหมีแบบแรกคือ Cyclical Bear หรือตลาดหมีจากวัฏจักรเศรษฐกิจ เกิดเมื่อเศรษฐกิจมีปัญหา กำไรหด การจ้างงานลด แล้วลากตลาดการเงินลงไปด้วย

รอบนี้ผมมองว่าไม่น่าจะเกิดขึ้น เพราะการลงทุนเดินหน้าต่อเนื่องแน่นอน บริษัทยักษ์ใหญ่จะทุ่มงบลงทุน AI กำไรบริษัทจะเติบโต และเศรษฐกิจสหรัฐฯ ไม่เสี่ยงเข้าสู่ภาวะถดถอยง่าย ๆ

รูปแบบต่อมาคือ Event-Driven Bear (ตลาดหมีจากเหตุการณ์) เกิดจากเหตุการณ์นอกตลาดที่ทำให้ราคาเปลี่ยนแปลงอย่างรวดเร็ว มักลงแรง แต่กลับตัวเร็ว

ความเสี่ยงของตลาดหมีรอบนี้ ส่วนหนึ่งมีต้นเหตุมาจากบอนด์ยีลด์ และเงินเฟ้อที่สูงผิดปกติ ผลตอบแทนพันธบัตรสหรัฐฯ อายุ 10 ปีเคยพุ่งขึ้นแตะ 5.3% สูงสุดในรอบสองทศวรรษ ราคาน้ำมันดิบ WTI ทรงตัวสูงเหนือ 100 ดอลลาร์ต่อบาร์เรล จากความตึงเครียดในช่องแคบ Hormuz เงินเฟ้อสหรัฐฯ ขยับเป็น 3.7% และ Fed ภายใต้ Kevin Warsh ขึ้นดอกเบี้ยเป็น 3.75-4.00%

ในอดีต ตลาดหมีที่เกิดจากเหตุการณ์พิเศษมักกลับตัวได้รวดเร็ว เช่นในปี 1987 บอนด์ยีลด์ 10 ปีปรับตัวขึ้นไปเกือบ 10% กดดันให้ตลาดหุ้นสหรัฐฯ ร่วงราว 20% ในวันเดียว แต่ภายในราวสองปี ตลาดก็กลับมาที่เดิม

ตัวอย่างที่สอง คือไตรมาสสุดท้ายของปี 2018 ตลาดลงเกือบ 20% เพราะ Fed ขึ้นดอกเบี้ย แต่พอ Fed เปลี่ยนท่าที ตลาดก็กลับไปที่จุดสูงสุดได้ภายในราวสี่เดือน หรือเมื่อเดือนเมษายน 2025 หลังการประกาศภาษีนำเข้า ตลาดปรับฐานใกล้ระดับตลาดหมี ก่อนจะกลับมาทำสถิติใหม่ได้ภายในสามเดือนถัดมา

ตลาดหมีลักษณะนี้มีจุดร่วมคือเกิดจาก External Shock (ช็อกจากปัจจัยภายนอก) ขณะที่แนวโน้มการทำกำไรยังไม่เปลี่ยน การกลับตัวจึงเกิดได้อย่างรวดเร็ว

สิ่งที่ผมกังวลมากกว่าคือ AI อาจกลายเป็น Structural Bear (ตลาดหมีเชิงโครงสร้าง) จากการลงทุนที่เกินตัว และต้องใช้เวลาเติบโตเพื่อใช้หนี้อีกนาน

ประเด็นที่น่าสนใจคือ บริษัทคลาวด์ยักษ์ใหญ่ที่เคยชนะ เพราะเป็นธุรกิจที่ไม่ต้องลงทุนในสินทรัพย์ถาวรแต่เติบโตเร็ว วันนี้กลับกลายเป็นธุรกิจที่ใช้สินทรัพย์หนัก ลงทุนด้วยกระแสเงินสดจากการดำเนินงานเกือบทั้งหมด ต้องลดการซื้อหุ้นคืน และเริ่มกู้เงินเพิ่ม ผลตอบแทนต่อส่วนของผู้ถือหุ้นจึงมีโอกาสลดลงก่อนที่ผลิตภาพจาก AI จะมาถึง

ภาพนี้คล้ายช่วงปี 1999-2000 ที่บริษัทโทรคมนาคมกู้เงินมหาศาลเพื่อวางสายไฟเบอร์ทั่วโลก ผู้ขายอุปกรณ์ปล่อยกู้ให้ลูกค้ามาซื้อของตัวเอง สุดท้ายสายไฟเบอร์ส่วนใหญ่ไม่ได้ถูกใช้งานอีกหลายปี หลังฟองสบู่ดอทคอมแตกช่วงปี 2000-2002 ดัชนี S&P 500 ลงราว 49% ส่วน Nasdaq ลงราว 78% และใช้เวลาราว 15 ปีกว่าจะกลับไปที่จุดสูงสุดเดิม

ความยากคือตลาดหมีเชิงโครงสร้างในช่วงแรกมักหน้าตาเหมือน Event-Driven Bear ราคาเด้งกลับแรงหลายรอบ จนคนที่ซื้อตอนลงรู้สึกว่าตัดสินใจถูก ก่อนจะลงต่อ

ผมมองว่าตอนนี้ตลาดเป็นหมีแบบเหตุการณ์ แต่สุดท้ายถ้า AI ไม่สามารถสร้างรายได้ได้เพียงพอกับต้นทุน ตลาดหมีแบบโครงสร้าง อาจเป็นเรื่องที่หลีกเลี่ยงได้ยาก

สัญญาณที่ต้องจับตาคือ ประมาณการกำไรถูกปรับลงตามราคาหรือไม่ บริษัทกลุ่ม Hyperscaler (ผู้ให้บริการคลาวด์ขนาดยักษ์) ให้ทิศทางงบลงทุนรายปีอย่างไร และส่วนต่างผลตอบแทนของหุ้นกู้กลุ่มศูนย์ข้อมูลกับพันธบัตรเริ่มกว้างขึ้นผิดปกติ

มาถึงจุดนี้ นักลงทุนหลายท่านอาจยังไม่คลายความกังวล และไม่กล้าลงทุน แต่จากสถิติในอดีตชี้ว่า การขายเร็วเกินไปก็เสียหายไม่ต่างกับการขายช้าเกินไป

เพราะหุ้นมักปรับตัวขึ้นแรงช่วงท้ายของตลาดกระทิง ถ้าตลาดหมีรอบนี้เป็นแค่เหตุการณ์ การหลบออกจากตลาดก่อนก็จะเป็นการเสียโอกาสมหาศาล

ขณะเดียวกัน ถ้าตลาดกลายเป็นหมีแบบโครงสร้าง ความต่างของการหนีเร็วหรือช้าไปไม่กี่เดือนก็เล็กมากเมื่อเทียบกับความเสียหายจากการถือสินทรัพย์ผิดประเภทเป็นเวลาหลายปี

สิ่งที่สำคัญจึงคือการเลือกสินทรัพย์และสไตล์การลงทุนให้เหมาะสม เพื่อไม่ให้พอร์ตเสียหายหนักหลังเกิดตลาดหมี

บอนด์ เสี่ยงในระยะสั้น แต่เป็นโอกาสเมื่อนโยบายการเงินกลับทิศ

ยีลด์ที่ปรับตัวขึ้นเป็นความเสี่ยงระยะสั้นของบอนด์ แต่ผลตอบแทนพันธบัตร 10 ปีที่ระดับ 5% ในวันนี้ สูงกว่าผลตอบแทนจากกำไรของหุ้นสหรัฐฯ (Earnings Yield) ที่ซื้อขายด้วย P/E 21-22 เท่าของกำไรใน 12 เดือนข้างหน้า แปลว่าบอนด์ได้กลับมาเป็นทางเลือกที่แข่งกับหุ้นได้จริงแล้ว

เงินดอลลาร์กับหุ้นเทคมีความสัมพันธ์กันสูง เปิดโอกาสการลงทุน AI ทั้งในและนอกสหรัฐฯ

ผมมองว่าโครงสร้างพิเศษของตลาดหมีรอบนี้คือความสัมพันธ์ระหว่างดอลลาร์กับพัฒนาการของหุ้นเทคสหรัฐฯ เพราะเงินทุนทั่วโลกที่ไหลเข้าสหรัฐฯ หลายปีที่ผ่านมา ส่วนใหญ่ไหลเข้าเพื่อซื้อหุ้นTech ดอลลาร์จึงกลายเป็นสินทรัพย์ที่ผูกกับ AI โดยไม่รู้ตัว

ในทางทฤษฎี ดอลลาร์จะแข็งค่าเมื่อตลาดตื่นตระหนก แต่ในทางปฏิบัติ ถ้าหุ้นสหรัฐฯ ลงโดยมี Tech นำ ดอลลาร์จะอ่อนค่าแทน ตลาดนอกสหรัฐฯ จึงมีแนวโน้มดีกว่าจากเงินทุนที่ไหลเข้า แต่ในทางกลับกัน การอ่อนค่าของดอลลาร์นั้น จะกลับมาส่งผลบวกต่อกำไรของหุ้นเทคสหรัฐฯ ในอนาคตจากรายได้สกุลเงินต่างประเทศไปพร้อมกันด้วย

สไตล์ของตลาดหุ้นคือโจทย์ที่ยากที่สุด ถ้าตลาดหมีเกิดขึ้น Value จะชนะ แต่คำถามคือเมื่อไหร่

ในประวัติศาสตร์ ผู้ชนะเมื่อหุ้นเทคเข้าสู่ตลาดหมีคือหุ้นผันผวนต่ำ หุ้นปันผล และหุ้นคุณค่า ช่วงปี 2000-2002 ที่ดัชนี S&P 500 ปรับตัวลงหนัก หุ้น Value ชนะดัชนีอย่างชัดเจน และในปี 2000 ยังให้ผลตอบแทนเป็นบวกได้

ในยุค AI ผมก็มองเช่นนั้น ผู้แพ้อาจเป็นธุรกิจที่ใช้สินทรัพย์น้อย เช่น ซอฟต์แวร์และบริการ เพราะถูก AI แย่งงาน ส่วนผู้ชนะอาจเป็นธุรกิจที่มีสินทรัพย์จริงที่ไม่ล้าสมัยง่าย ทั้งโครงสร้างพื้นฐาน พลังงาน และสาธารณูปโภค แต่คำถามที่ยากกว่าคือเมื่อไหร่ เพราะถ้าเร็วเกินไป หุ้นเหล่านี้ก็อาจอยู่ในช่วงลงทุนสูง มูลค่าแพง และยังขาดทุน

สุดท้ายและสำคัญที่สุด คือสัดส่วนการลงทุน ในยุค AI ที่ยีลด์สูง พอร์ต 60/40 มีโอกาสกลับมาเกิดใหม่อีกครั้ง

บทเรียนปี 2022 บอกว่า ถ้าต้นเหตุคือเงินเฟ้อ บอนด์ยาวจะลงพร้อมหุ้น แต่ถ้าต้นเหตุคือการลงทุนชะลอตัว บอนด์จะกลับมาเป็นสินทรัพย์ปลอดภัย ทองคำเป็นสินทรัพย์ป้องกันความเสี่ยงดอลลาร์อ่อน และมีหุ้น Growth และ Value อยู่ในสัดส่วนที่ผสมผสาน

ถ้าพอร์ตเราพร้อม จะหมี AI แบบไหนก็ไม่ต้องกลัวครับ

ภาพ: Who is Danny / Shutterstock

The post ตลาดหมี AI มาแน่ จัดพอร์ตให้เป็น ไม่ตกใจแต่ก็ไม่ประมาท appeared first on THE STANDARD.

โลกธุรกิจมีเรื่องย้อนแย้งอย่างหนึ่ง ยิ่งเราประสบความสำเร็จกับอะไร เราก็ยิ่งอยากทำสิ่งนั้นให้มากขึ้น ขายให้มากขึ้น เปิดตลาดให้มากขึ้น ลงโฆษณาให้มากขึ้น แต่ปัญหาคือ สิ่งที่พาเรามาถึงวันนี้ อาจไม่ใช่สิ่งที่จะพาเราไปต่อพรุ่งนี้

จากเวที The Secret Sauce Summit 2026: The Age of Builders มีสอง Case ที่ทำให้ผมคิดเรื่องนี้มาก คือ Mistine และ Dr.PONG สองแบรนด์ไทยที่โตคนละแบบ แต่มีสิ่งหนึ่งเหมือนกัน – ไม่ยอมให้ความสำเร็จเดิม กลายเป็นข้อจำกัดของอนาคต

Mistine – ขาย Sunscreen แต่ไม่ได้ขายแค่กันแดด เมื่อ Mistine เข้าไปจีน เขาไม่ได้เห็นเพียงตลาดเครื่องสำอางขนาดใหญ่ แต่เห็นความฝันของผู้บริโภคจีนที่มีต่อเมืองไทย เช่น ทะเลสีฟ้า เกาะสวยๆ และวันหยุดที่อยากเดินทางมาเห็นด้วยตัวเอง ทำให้ผลิตภัณฑ์ Sunscreen จึงไม่ได้แข่งกันแค่ SPF เนื้อครีม หรือราคา แต่ Mistine เอา ‘Thailand’ เข้าไปอยู่ในจินตนาการของลูกค้าด้วย เขาไม่ได้ทำให้ลูกค้าแค่อยากซื้อ Sunscreen แต่ทำให้ทาแล้วเคลิ้มไปถึงทะเลไทย

ผมชอบ Case นี้ เพราะบางครั้งเรารู้จัก Product ของเราดีเหลือเกิน จนลืมถามว่าคนซื้อ ‘เห็นอะไร’ อยู่ใน Product เดียวกัน

Dr.PONG – ขาย Skincare ได้แล้ว แต่กลับเปลี่ยนสิ่งที่ตัวเองใช้แข่ง หมอพงศ์เริ่มธุรกิจจากเงินแต๊ะเอีย 30,000 บาท ตอนเรียนแพทย์ปี 5 วันนี้ธุรกิจเติบโตจนมียอดขายกว่า 2,400 ล้านบาท แต่แทนที่จะถามเพียงว่า ‘จะขาย Skincare ให้มากขึ้นอย่างไร?’ เขากลับขยับจาก Skincare Brand ไปสู่ Skin Tech Company ตั้ง Research Lab และ Pilot Plant รวมถึงเข้าซื้อ Nabsolute เพื่อนำ Deep Technology หรืองานวิจัยเทคโนโลยีขั้นลึกมาต่อยอดเชิงพาณิชย์

ผมชอบ Case นี้ เพราะเมื่อธุรกิจโต เขาไม่ได้เพียงเร่งเครื่องเดิมให้แรงขึ้น แต่กำลัง เปลี่ยนเครื่องยนต์ จากการแข่งขันด้วย Product และ Brand ไปสู่ Technology และ R&D จาก Lab หลังบ้าน ให้กลายเป็นเครื่องยนต์ของธุรกิจ

Mistine กับ Dr.PONG จึงทำให้ผมเห็นการ Rebuild สองแบบที่ต่างกันอย่างน่าสนใจ Mistine Rebuild ความหมายของ Product ในใจลูกค้า ส่วน Dr.PONG Rebuild Capability ที่อยู่ข้างในบริษัท คนหนึ่งสร้างความต่างจากสิ่งที่ลูกค้ารู้สึก อีกคนสร้างความต่างจากสิ่งที่คู่แข่งลอกได้ยาก

นี่อาจเป็นโจทย์ที่ยากขึ้นของ Builder เพราะ Builder ไม่ได้มีหน้าที่สร้างแต่ของใหม่ บางครั้งงานที่ยากกว่าคือ Rebuild สิ่งที่เราเคยสร้างสำเร็จมาแล้ว เราไม่จำเป็นต้องทิ้งสิ่งที่ทำให้เรามาถึงวันนี้ แต่ต้องไม่หลงรักมันจนคิดว่ามันจะเป็นคำตอบของวันพรุ่งนี้ด้วย

สามคำถามที่ผมอยากชวน Board และ Management คุยกัน

1. เรารู้จักสินค้าของเราดี – แต่เรารู้หรือยังว่าลูกค้า ‘เห็นอะไร’ เวลาเขามองสินค้าของเรา?
2. ‘ทีเด็ด’ ที่ทำให้เราชนะวันนี้คืออะไร – และในห้องบอร์ด เราเคยคุยกันหรือยังว่า ทีเด็ดของวันพรุ่งนี้ต้อง Build หรือ Rebuild อะไร?
3. ถ้าวันนี้ต้อง Rebuild บริษัทขึ้นมาใหม่ เพื่อมาแข่งกับบริษัทของเราเอง – เรายังจะสร้างมันแบบเดิมหรือไม่?

เพราะ Growth ในโลกใหม่ อาจไม่ใช่แค่การถามว่า “เราจะขายของเดิมให้มากขึ้นอย่างไร?” แต่อาจต้องกล้าถามคำถามที่ยากกว่า – ‘พรุ่งนี้…เราจะเอาอะไรไปแข่ง?’

ขอบคุณผู้ร่วมเวทีที่ชวนให้คิดต่อจาก Case ธุรกิจ ไปถึงวิธีสร้าง และ Rebuild ธุรกิจสำหรับโลกข้างหน้า

ภาพ: wasanajai / Shutterstock

The post บท 3: พรุ่งนี้…เราจะ Rebuild อะไรไปแข่ง? appeared first on THE STANDARD.

ในการเลือกตั้งกลางเทอมที่จะมีขึ้นในวันที่ 3 พฤศจิกายนนี้ ชาวอเมริกันจะได้ออกไปใช้สิทธิเลือกตั้งอีกครั้ง ทั้งในส่วนของสภาผู้แทนราษฎรและวุฒิสภา ซึ่งก็ถือได้ว่ามีความสำคัญไม่ยิ่งหย่อนไปกว่าตำแหน่งประธานาธิบดีในการกำหนดทิศทางและนโยบายของประเทศ เพราะการผ่านร่างกฎหมายใดๆ ในประเทศสหรัฐอเมริกานั้น จำเป็นจะต้องได้รับการรับรองจากสามสถาบันอันได้แก่วุฒิสภา, สภาผู้แทนราษฎร และทำเนียบขาว ดังนั้นการควบคุมเสียงข้างมากให้ได้ทั้งสองสภาจึงเป็นเป้าหมายที่สำคัญของประธานาธิบดีโดนัลด์ ทรัมป์ เพื่อที่เขาจะได้ผลักดันนโยบายตามที่เขาได้หาเสียงไว้ในช่วงสองปีที่เหลือ

บทความนี้จะพาไปสำรวจว่าเดโมแครตหรือรีพับลิกัน ใครจะมีโอกาสมากกว่ากันในการครองเสียงข้างมากทั้งในสภาผู้แทนราษฎรและวุฒิสภา

ทรัมป์เสื่อมความนิยม

กล่าวกันว่า การเลือกตั้งกลางเทอมของสหรัฐอเมริกานั้น เปรียบเสมือนการลงมติไว้วางใจหรือไม่ไว้วางใจของประธานาธิบดีโดยประชาชน กล่าวคือประธานาธิบดีที่มีผลงานบริหารบ้านเมืองที่ไม่ดี ไม่เป็นที่นิยม มักจะโดนประชาชนสั่งสอนด้วยการสูญเสียที่นั่งในสภา ยกตัวอย่างเช่นอดีตประธานาธิบดี บารัก โอบามา ที่เสียที่นั่งในสภาล่างไปถึง 63 ที่ ในการเลือกตั้งกลางเทอมปี 2010 หลังจากที่เขาผลักกันกฎหมายปฎิรูปประกันสุขภาพ (Obamacare) ที่ไม่เป็นที่นิยมเอาเสียเลย (ณ ขณะนั้น)

หรือกรณีอดีตประธานาธิบดี จอร์จ บุช ที่เสียคะแนนความนิยมจากสงครามที่ยืดเยื้อในอิรักและอัฟกานิสถาน ทำให้พรรครีพับลิกันเสียที่นั่งถึง 31 ที่นั่งในการเลือกตั้งกลางเทอมปี 2006

หรือแม้แต่ทรัมป์เองก็สูญเสียที่นั่งในสภาล่างไปถึง 41 ที่นั่ง ในการเลือกตั้งกลางเทอมสมัยแรก (ปี 2018) ที่เขามีคะแนนตกต่ำจากปัญหาภาพลักษณ์ส่วนตัว เช่นการพูดจาโอ้อวดเกินจริง, การพูดจาในเชิงเหยียดผิว และปัญหาการนอกใจภรรยา

สำหรับในการเลือกตั้งรอบนี้ ประธานาธิบดีคนปัจจุบันอย่างทรัมป์ก็มีคะแนนนิยมต่ำกว่าก่อนการเลือกตั้งกลางเทอมในสมัยแรกของเขาเสียอีก โดยปัจจุบันเขามีคะแนนติดลบอยู่ที่ราวๆ 23% ในขณะที่ก่อนการเลือกตั้งในรอบปี 2018 เขามีคะแนนติดลบแค่ราวๆ 11%

สาเหตุที่คะแนนของทรัมป์ในรอบนี้ตกต่ำกว่าเดิมเป็นเพราะว่าชาวอเมริกันไม่ได้มองแค่ว่าเขามีปัญหาด้านคาแรกเตอร์อย่างเดียวเหมือนในสมัยแรก แต่ยังมองว่าทรัมป์ไม่สามารถแก้ปัญหาข้าวยากหมากแพงและเงินเฟ้อได้อย่างที่หาเสียงไว้ ทรัมป์ชนะการเลือกตั้งในปี 2024 ด้วยสัญญาประชาคมว่าเขาจะแก้ปัญหาเงินเฟ้อที่รัฐบาลของไบเดนได้สร้างปัญหาไว้ เขาสัญญาว่าเขาจะทำให้เศรษฐกิจกลับไปรุ่งเรืองเหมือนสมัยทรัมป์ 1.0 แต่เขาก็ไม่สามารถทำได้อย่างที่หาเสียงไว้ ทรัมป์กลับทำให้ปัญหาเงินเฟ้อแย่ลงกว่าเดิมจากการทำสงครามการค้าและสงครามกับอิหร่านที่ทำให้อุปทานของน้ำมันดิบลดลงจากการปิดช่องแคบฮอร์มุซ จนทำให้ราคาน้ำมันดิบพุ่งขึ้นสูงเกิน 100 ดอลลาร์สหรัฐต่อบาร์เรล

คะแนนนิยมที่ต่ำเตี้ยของทรัมป์ทำให้คะแนนนิยมของพรรครีพับลิกันนั้นตกต่ำลงไปด้วย โดยที่ผลโพลในช่วงหนึ่งเดือนที่ผ่านมาระบุว่าคะแนนนิยมของเดโมแครตนั้นสูงกว่ารีพับลิกันถึงเกือบๆ 10% (generic ballot) ซึ่งเป็นความแตกต่างที่มากกว่าสมัยปี 2018 เสียด้วยซ้ำ

เดโมแครตแทบจะนอนมาในสภาล่าง

ปัจจุบันพรรครีพับลิกันครองเสียงข้างมากในสภาอย่างฉิวเฉียด โดยมีสมาชิก 219 ที่นั่ง ขณะที่พรรคเดโมแครตมี 214 ที่นั่ง ส่วนอีก 2 ที่นั่งยังว่างอยู่ เป็นที่นั่งเดิมของทั้งสองพรรคฝ่ายละ 1 ที่นั่ง

ตัวเลขดังกล่าวสะท้อนให้เห็นว่า พรรคเดโมแครตที่ดีแต่แรกที่จะพลิกกลับมาครองเสียงข้างมากในสภาล่างได้อีกครั้ง เพราะพวกเขาต้องการเพียงชัยชนะสุทธิเพิ่มเติม 4 ที่นั่งจากการเลือกตั้งครั้งนี้ ก็จะเพียงพอที่จะยึดเสียงข้างมากกลับคืนมาได้ ซึ่งตามตามสถิติแล้วพรรคของประธานาธิบดีมักจะเสียที่นั่งในการเลือกตั้งกลางเทอม (โดยเฉลี่ยอยู่ที่ 26 ที่นั่ง) ด้วยเหตุที่ชาวอเมริกันชื่นชอบการคานอำนาจและมักจะเลือกพรรคตรงข้ามไปคานอำนาจกับทำเนียบขาว

ยิ่งในการเลือกตั้งครั้งนี้ ที่ตัวประธานาธิบดีทรัมป์ก็มีคะแนนที่ต่ำเตี้ยเรี่ยดิน ก็ไม่เป็นน่าแปลกใจเลยว่าพรรครีพับลิกันมีแนวโน้มสูงมากที่จะเสียที่นั่งสุทธิไม่ต่ำกว่า 4 ที่

ทรัมป์และพรรครีพับลิกันทราบถึงปัญหานี้ และพยายามที่จะสู้กลับด้วยการแบ่งเขตเลือกตั้งใหม่ให้ตัวเองได้เปรียบมากกว่าเดิม (gerrymandering) ในหลายๆ รัฐ เช่น เทกซัส, ลุยเซียนา, นอร์ทแคโรไลนา และแอละแบมา แต่เดโมแครตก็พยายามสู้กลับด้วยการแบ่งเขตเลือกตั้งใหม่ในรัฐที่ใหญ่ที่สุดในประเทศอย่างแคลิฟอร์เนีย ทำให้ในที่สุดแล้วรีพับลิกันก็ไม่ได้แต้มต่อมากขึ้นเท่าไรจาก gerrymandering

รีพับลิกันมีแนวโน้มจะเสียที่นั่งในเขตสามกลุ่มหลัก อันได้แก่

1) เขตชานเมืองที่คนมีการศึกษาชอบพรรครีพับลิกันน้อยลงเรื่อยๆ ได้แก่ เนแบรสกา เขต 2, แอริโซนา เขต 1, โคโลราโด เขต 8, เวอร์จิเนีย เขต 2, เพนซิลเวเนียเขต 1 และ 8)

2) เขตที่มีประชากรเชื้อสายฮิสแปนิกเป็นจำนวนมาก ซึ่งเคยสวิงไปเลือกทรัมป์ในปี 2024 แต่จะกลับมาเลือกเดโมแครตในรอบนี้ เนื่องจากทรัมป์แก้ปัญหาเงินเฟ้อไม่ได้ ประกอบกับปมที่เขาปล่อยให้เจ้าหน้าที่ตรวจคนเข้าเมืองหรือ ICE ใช้อำนาจข่มขู่ชาวฮิสแปนิกตามอำเภอใจ เขตเหล่านี้ได้แก่ เทกซัส เขต 15, แอริโซนา เขต 8 และเพนซิลเวเนีย เขต 7

และ 3) เขตกสิกรรมที่ภูมิภาคมิดเวสต์ที่ได้ผลกระทบอย่างหนักจากสงครามการค้าที่ทำให้พืชผลส่งออกไปขายต่างประเทศไม่ได้จากการโดนตั้งกำแพงภาษี และต้นทุนที่เพิ่มขึ้นอย่างมากอันเป็นผลมาจากราคาน้ำมันดีเซลที่ปรับตัวสูงขึ้นอย่างมากจากสงครามอิหร่าน เขตเหล่านี้ได้แก่ ไอโอวา เขต 1, 2 และ 3, วิสคอนซิน เขต 5, มอนแทนา เขต 1 และนอร์ทแคโรไลนา เขต 11

รีพับลิกันยังพอมีลุ้นที่สภาสูง

สมาชิกวุฒิสภามีวาระดำรงตำแหน่ง 6 ปี ทำให้ในการเลือกตั้งรอบนี้มีการเลือกตั้งกันแค่ 35 ที่นั่ง (ไม่ใช่ทั้ง 100 ที่นั่ง) และถึงแม้ว่าคะแนนความนิยมของทรัมป์จะตกต่ำลง แต่โอกาสที่รีพับลิกันจะยังรักษาเสียงข้างมากในสภาสูงนั้นยังเป็นไปได้อยู่ เพราะในขณะนี้ รีพับลิกันครองเสียงข้างมากอยู่ที่ 53 ต่อ 47 ที่นั่ง ซึ่งก็แปลว่าเดโมแครตจะต้องแย่งที่นั่งมาให้ได้ถึง 4 ที่นั่ง (หากได้แค่ 3 ที่นั่ง เสียงจะเท่ากันที่ 50 ต่อ 50 ซึ่งก็แปลว่ารีพับลิกันยังครองเสียงข้างมากอยู่ดี เพราะรองประธานาธิบดีเจดี แวนซ์ จะเป็นผู้ลงคะแนนตัดสินเป็นคนสุดท้าย) ซึ่งก็เป็นงานที่ไม่ใช่ว่าจะง่ายสำหรับเดโมแครต เพราะใน 35 รัฐที่มีการเลือกตั้งนั้นเป็นเขตรัฐสีแดงเสียเป็นส่วนใหญ่

เดโมแครตมีโอกาสที่ดีมากๆ ที่จะพลิกกลับมาชนะในรัฐนอร์ธแคโรไลนาที่เจ้าของที่นั่งเดิมจากรีพับลิกันอย่าง ทอม ทิลลิส ตัดสินใจรีไทร์ และฝั่งเดโมแครตได้อดีตผู้ว่าการรัฐที่มีคะแนนนิยมสูงอย่าง รอย คูเปอร์ มาเป็นผู้แทนพรรค โดยคะแนนเฉลี่ยจากผลโพลระบุว่าคูเปอร์มีคะแนนนิยมเหนือกว่า ไมเคิล วัทลีย์ จากพรรครีพับลิกันอยู่ราวๆ 10%

นอกจากนี้เดโมแครตยังมีโอกาสที่จะพลิกกลับมาชนะในอีก 4 รัฐ ได้แก่ เทกซัส, โอไฮโอ, อะแลสกา และเมน โดยที่สามรัฐแรก แม้จะเป็นรัฐสีแดง แต่ด้วยคะแนนนิยมที่ตกต่ำของทรัมป์และความนิยมส่วนตัวของผู้สมัครจากเดโมแครตทำให้พวกเขามีคะแนนนำในรัฐเหล่านี้อยู่ที่ราวๆ 2-3%

ส่วนเมนนั้นเป็นรัฐสีน้ำเงิน แต่ทว่า สว.ซูซาน คอลลินส์ของรีพับลิกันที่ครองที่นั่งอยู่ ก็มีชื่อเสียงในฐานะเป็นนักการเมืองสายกลางที่ได้รับความนิยมจากชาวเมนมาอย่างยาวนาน ทำให้โอกาสที่เธอจะยังรักษาที่นั่งไว้ก็ยังเป็นไปได้อยู่ ผลโพลล่าสุดระบุว่า ทรอย แจ็กสัน ของเดโมแครตมีคะแนนนำคอลลินส์อยู่ราวๆ 3-4%

นอกจากนี้ยังมีอีก 3 รัฐในเขตมิดเวสต์อันได้แก่ ไอโอวา, เนแบรสกา และแคนซัส ที่ผลโพลระบุว่าคะแนนของผู้สมัครจากสองพรรคแทบจะเท่ากันเลย ที่จริงแล้วทั้งสามรัฐเป็นรัฐสีแดงจัด แต่ทั้งสามรัฐนี้เป็นรัฐที่พึ่งพากสิกรรมและปศุสัตว์อย่างมากและได้รับผลกระทบอย่างหนักจากสงครามการค้าและราคาน้ำมันดีเซลที่ปรับตัวสูงขึ้นอย่างมากจากสงครามในอิหร่าน ทำให้คะแนนนิยมของทรัมป์และพรรครีพับลิกันตกต่ำเป็นพิเศษ

ถ้าเดโมแครตชนะในรัฐทั้งหมดที่ว่ามานี้จะทำให้พวกเขามีที่นั่งในสภาสูงถึง 55 ที่นั่ง ซึ่งจะเป็นจำนวนที่นั่งสูงสุดของพวกเขาในรอบศตวรรษ เรียกได้ว่าเป็นคลื่นยักษ์สึนามิที่พัดถล่มรีพับลิกันจนพ่ายแพ้แบบยับเยิน

เว็บไซต์ Silver Bulletin ของนักสถิติชื่อดังอย่าง เนต ซิลเวอร์ ที่ได้รับการยอมรับว่ามีโมเดลพยากรณ์การเลือกตั้งที่แม่นยำ (เขาใช้ทั้งโพลและปัจจัยพื้นฐานในการทำนาย) ให้โอกาสที่เดโมแครตจะชนะที่สภาล่างที่ 95% และที่สภาสูงที่ 78%

วันอังคารที่จะถึงนี้เราก็จะได้รู้แล้วว่าผลโพลและการพยากรณ์ทางสถิติจะแม่นยำหรือไม่ และทรัมป์จะมีอำนาจมากน้อยแค่ไหนในการกำหนดนโยบายในช่วงสองปีที่เหลือของเขา

ภาพ: REUTERS / Eric Lee

The post เลือกตั้งกลางเทอม 2026: คลื่นสึนามิสีน้ำเงินกำลังจะกวาดทั้งสภาล่างและสภาสูง appeared first on THE STANDARD.

ประเทศไทยกำลังบอกโลกว่า เราพร้อมเป็น Trusted Connector หรือตัวเชื่อมโยงที่ได้รับความไว้วางใจ ท่ามกลางเศรษฐกิจโลกที่แบ่งขั้ว แต่การแถลงขยายผลเครือข่าย “เบน สมิธ–ยิม เลียก” ได้วางคำถามสำคัญไว้ตรงหน้า หากตลาดทุนของเราถูกใช้เป็นช่องทางอำพรางเงินที่เจ้าหน้าที่กล่าวหาว่ามาจากอาชญากรรมข้ามชาติ เราจะทำให้ผู้ลงทุนมั่นใจในระบบได้อย่างไร

เมื่อวันที่ 27 ตุลาคม 2569 ตำรวจปราบปรามการกระทำความผิดเกี่ยวกับอาชญากรรมทางเศรษฐกิจ ร่วมกับ ก.ล.ต. และ ปปง. แถลงดำเนินคดีกับเครือข่ายที่ถูกกล่าวหาว่าเคลื่อนย้ายเงินผ่านธนาคารและกองทุนต่างประเทศหลายชั้น ก่อนย้อนกลับมาลงทุนในหุ้นไทย มีผู้ต้องหา 7 ราย โดย ปปง.ระบุว่ายึดและอายัดทรัพย์สินของเครือข่ายรวมกว่า 26,000 ล้านบาท ในจำนวนนี้เป็นหุ้นในตลาดหลักทรัพย์ฯ กว่า 16,000 ล้านบาท อย่างไรก็ตาม เบน สมิธและยิม เลียกยังอยู่ต่างประเทศ โดยยิม เลียกปฏิเสธข้อกล่าวหา ทั้งหมดยังต้องพิสูจน์ในกระบวนการยุติธรรม

ความน่ากังวลอยู่ที่โครงสร้างซึ่งเจ้าหน้าที่กำลังตรวจสอบ เครือข่ายนี้ถูกกล่าวหาว่าแบ่งงานตั้งแต่การสั่งการ ควบคุมช่องทางเงิน บริหารกองทุน ไปจนถึงถือผลประโยชน์และจัดการเอกสาร เงินที่ผ่านหลายประเทศและหลายนิติบุคคลสามารถกลับมาในฐานะ “เงินลงทุนจากต่างประเทศ” โดยชื่อบนทะเบียนอาจไม่ได้บอกว่าใครเป็นเจ้าของเงินจริง

หุ้นที่ปรากฏในการตรวจสอบเส้นทางเงินและการอายัดทรัพย์ ได้แก่ บริษัท บางจาก คอร์ปอเรชั่น จำกัด (มหาชน) หรือ BCP กลุ่มธุรกิจพลังงาน บริษัท วีจีไอ จำกัด (มหาชน) หรือ VGI ผู้ประกอบธุรกิจสื่อโฆษณา และบริษัทหลักทรัพย์จัดการกองทุน เอ็มเอฟซี จำกัด (มหาชน) หรือ MFC ผู้ประกอบธุรกิจจัดการกองทุน ต้องแยกให้ชัดว่า การมีหุ้นถูกอายัดไม่ได้ทำให้บริษัทเหล่านี้เป็นผู้ร่วมกระทำผิดโดยอัตโนมัติ

ในกรณี VGI ก.ล.ต.ระบุว่า ผู้ลงทุนต่างประเทศ 3 รายซื้อหุ้นเพิ่มทุนแบบเฉพาะเจาะจง หรือ Private Placement รวมมูลค่าประมาณ 8,850 ล้านบาท โดยมีแหล่งเงินทุนร่วมกันและผู้รับประโยชน์ที่แท้จริงเชื่อมโยงกัน เมื่อรวมแล้วถือหุ้นเกิน 25% แต่ไม่ได้รายงานในฐานะกลุ่มที่กระทำการร่วมกัน และไม่ได้ทำคำเสนอซื้อหุ้นทั้งหมดตามกฎหมาย กรณีนี้สะท้อนว่า การรู้เพียงชื่อกองทุนยังไม่เพียงพอต่อการคุ้มครองผู้ลงทุน

ความเป็นธรรมต่อบริษัทต้องเดินคู่กับความโปร่งใสต่อสาธารณะ หน่วยงานกำกับควรตรวจสอบผู้เกี่ยวข้องตามหลักฐาน ขณะที่บริษัทควรอธิบายว่า ได้รับข้อมูลและตรวจสอบคู่ธุรกรรมอย่างไร รวมถึงผู้ถือหุ้นกลุ่มที่ถูกตรวจสอบเคยมีบทบาทต่อการบริหารเพียงใด การประสานข้อมูลข้ามประเทศของทางการเป็นความคืบหน้าที่ควรยอมรับ แต่สิ่งที่ต้องตามมาคือการนำผู้ต้องหาเข้าสู่กระบวนการยุติธรรม ติดตามทรัพย์เพื่อเยียวยาผู้เสียหาย และปิดช่องโหว่ที่เปิดให้ธุรกรรมเหล่านี้ผ่านเข้ามา

ทั้งหมดเกิดขึ้นในช่วงที่รัฐบาลใช้เวที IMF-World Bank เสนอภาพไทยในฐานะ Trusted Connector พร้อมผลักดัน Bangkok Blueprint เพื่อรับมือภัยการเงินดิจิทัล ความมุ่งหมายดังกล่าวย่อมถูกประเมินจากความสามารถในการจัดการคดีตรงหน้าด้วย

อัสสเดช คงสิริ กรรมการและผู้จัดการตลาดหลักทรัพย์แห่งประเทศไทย ให้สัมภาษณ์กับ THE STANDARD ว่า ความสนใจของนักลงทุนสถาบันระดับโลกต่อไทยเพิ่มขึ้น โดยเสถียรภาพทางการเมืองและความต่อเนื่องของนโยบายช่วยเรียกความมั่นใจ ขณะที่ผู้บริหาร J.P. Morgan ชี้กับ THE STANDARD เช่นกันว่า การลงทุนโครงการใหญ่ใช้เวลาหลายปี นักลงทุนจึงต้องการความแน่นอนของนโยบายระยะยาว ความสนใจที่กลับมาจะยั่งยืนได้ก็ต่อเมื่อผู้ลงทุนเชื่อทั้งในโอกาสเติบโตและกติกาที่คุ้มครองพวกเขา

ตลาดหุ้นไทยยังต้องแข่งขันเพื่อเงินออมของคนไทยเอง ผู้บริหาร KKP Dime ให้ข้อมูลกับ THE STANDARD WEALTH ว่า นักลงทุนไทยกระจายการลงทุนไปต่างประเทศมากขึ้น แต่ยังมีหุ้นไทยอยู่ในพอร์ต จึงไม่ควรสรุปว่าคนไทยหมดศรัทธา อย่างไรก็ตาม ข้อมูลนี้เตือนว่า ตลาดทุนไทยต้องสร้างเหตุผลที่ดีพอให้คนเลือกลงทุน ในวันที่ทางเลือกทั่วโลกเข้าถึงได้ง่ายขึ้น

บทเรียนจากอินโดนีเซียแสดงให้เห็นว่าความไม่โปร่งใสมีต้นทุนจริง วันที่ 15 ตุลาคม MSCI เปิดรับฟังความคิดเห็นต่อข้อเสนอปรับสถานะตลาดอินโดนีเซียจาก Emerging Market เป็น Standalone Market โดยกังวลเรื่องโครงสร้างผู้ถือหุ้นที่ไม่โปร่งใส พฤติกรรมซื้อขายที่สงสัยว่าประสานกัน และประสิทธิผลของการบังคับใช้กฎหมาย วันถัดมา ดัชนีหุ้นอินโดนีเซียร่วงระหว่างวันสูงถึง 11.4% ตามรายงาน Reuters แม้ยังไม่มีการปรับสถานะจริง ความเสี่ยงดังกล่าวก็สร้างแรงสั่นสะเทือนรุนแรงแล้ว

ในประเทศไทย คำถามเรื่องความน่าเชื่อถือยังครอบคลุมการตรวจสอบผู้เชื่อมโยงกับการเมือง กรณี DSI ตรวจสอบแพลตฟอร์มพนันออนไลน์ Shuffle.com มีประเด็นเกี่ยวกับอดีตการถือหุ้นของสามีสุชาดา ซาง แทนทรัพย์ สส.พรรคภูมิใจไทย ซึ่งเธอชี้แจงว่าขายหุ้นไปแล้วตั้งแต่เดือนมกราคม 2569 เรื่องนี้ยังอยู่ระหว่างตรวจสอบ และไม่ควรเหมารวมว่าเป็นเครือข่ายเดียวกับคดีเบน สมิธ–ยิม เลียก แต่ทั้งสองกรณีต้องได้รับการตรวจสอบด้วยหลักฐานและมาตรฐานเดียวกัน ไม่ว่าผู้เกี่ยวข้องจะใกล้ชิดอำนาจเพียงใด

การเปิดโปงความผิดปกติอาจทำให้ตลาดสะเทือนระยะสั้น สิ่งที่จะทำลายความเชื่อมั่นยาวนานกว่าคือการปล่อยให้คดีเงียบหาย ผู้เสียหายไม่ได้รับการเยียวยา และช่องโหว่เดิมยังเปิดอยู่ คดีนี้จึงอาจเป็นจุดเริ่มต้นของการฟื้นความไว้วางใจ หากรัฐรายงานความคืบหน้าอย่างสม่ำเสมอ ตรวจสอบผู้เกี่ยวข้องอย่างเท่าเทียม และแสดงผลลัพธ์ที่จับต้องได้

ก่อนชวนโลกให้เชื่อมั่นในประเทศไทย เราต้องทำให้คนไทยมีเหตุผลที่จะเชื่อมั่นในบ้านของตัวเอง เชื่อว่าเงินออมได้รับการคุ้มครอง ธุรกิจแข่งขันอย่างเป็นธรรม และกฎหมายใช้กับทุกคน นี่คือรากฐานที่จะทำให้คำว่า Trusted Connector มีความหมาย และเป็นงานที่ยากกว่าการประกาศวิสัยทัศน์มากนัก

The post หุ้นไทยเป็นที่ฟอกเงิน ต้องฟื้นความเชื่อมั่นเร่งด่วน appeared first on THE STANDARD.

เมื่อธุรกิจโลกใหม่กลายเป็นการแข่งขันกลางทะเลทราย

ฟัง Morning Wealth บนเวที Secret Sauce Summit 2026: The Age of Builders แล้ว ผมนึกถึงการแข่งขันรถกลางทะเลทรายอันเวิ้งว้าง

ไม่มีใครรู้แน่ว่าเส้นชัยอยู่ที่ไหน… แต่ทุกคันกำลังเหยียบคันเร่ง

เหยียบก็เปลือง ผ่อนก็แพ้

ภาพนี้คล้ายการแข่งขันของธุรกิจโลกใหม่อย่างน่าประหลาด

โดยเฉพาะ AI ช่วงแรกแข่งกันว่า Model ใครเก่งกว่า – Model War

เมื่อ Model เก่งขึ้นเรื่อยๆ ก็พบว่า ความฉลาดอย่างเดียวไม่พอ ต้องมี Chip, Data Center, Energy และ Computing Power มหาศาลมารองรับ – Infrastructure War

แต่สร้างของเก่งและเร็วแล้ว นักลงทุนก็เริ่มถามว่า…แล้วรายได้อยู่ไหน?

จึงเข้าสู่ Revenue War

และเมื่อการสร้าง Infrastructure กับ Model ต้องใช้เงินมหาศาล ขณะที่รายได้กำลังมา แต่กำไรอาจยังอยู่อีกไกล สนามรบจึงเคลื่อนไปสู่อีกเรื่อง Capital War

บนเวทีมีการยก OpenAI ผู้สร้าง ChatGPT กับ Anthropic ผู้สร้าง Claude เป็นตัวอย่าง เราอาจเห็น ChatGPT กับ Claude แข่งกันบนหน้าจอว่าใครฉลาดกว่า Coding ดีกว่า หรือมีความสามารถใหม่อะไรออกมาก่อนกัน

แต่หลังหน้าจอ ทั้งสองบริษัทกำลังแข่งอีกเกมหนึ่ง เกมของ Capital และ Confidence มีการพูดถึงความเป็นไปได้ของการเข้าสู่ตลาดหุ้นของทั้งสองบริษัท

ถ้าเปรียบเป็นการแข่งขันกลางทะเลทราย ผมจึงมองว่า ‘IPO ไม่ใช่เส้นชัย แต่เป็นปั๊มน้ำมันขนาดใหญ่แห่งหนึ่ง’

รถต้องแวะเติม เพื่อวิ่งต่อ ความยากคือ คนขับต้องแข่งทั้ง ความเร็วและความอึด

ยิ่งเหยียบ รถยิ่งเร็ว ตลาดยิ่งขยาย Revenue ยิ่งโต แต่น้ำมันก็ยิ่งถูก Burn

คนที่ลุ้นตัวโก่งอาจไม่ใช่แค่คนขับ แต่คือนักลงทุนที่ยืนดูเงินที่ตัวเองใส่เข้าไปถูกเผาไปเรื่อยๆ เขาอยากให้รถวิ่งเร็ว เพราะถ้าผ่อน คู่แข่งอาจแซง แต่อีกใจก็อยากเห็นกำไร

ปัญหาคือ หากบังคับให้บริษัทรีบทำกำไร ด้วยการลด Investment ลด Compute ลดคน หรือลดการขยายตลาด ก็อาจเหมือนสั่งให้นักแข่ง ถอนคันเร่ง ในขณะที่คู่แข่งกำลังเหยียบ

ทุกอย่างดูย้อนแย้งกัน

Revenue โต ไม่ได้แปลว่า Cash ดี

Cash Burn ไม่ได้แปลว่าธุรกิจไม่ดี

และยังไม่มีกำไร ก็ไม่ได้แปลว่าควรรีบทำกำไรเสมอไป

คำถามสำคัญจึงไม่ใช่ Burn เท่าไร? แต่คือ Burn เพื่ออะไร?

ถ้าเงินที่เผาวันนี้กำลังสร้าง Technology, Data, Customer Base, Brand, Network Effect หรือ Capability ที่ทำให้วันพรุ่งนี้คู่แข่งตามได้ยากขึ้น นั่นอาจเป็นราคาที่ต้องจ่ายเพื่อซื้ออนาคต

แต่ถ้าทันทีที่หยุดอัดเงิน Growth ก็หยุด…เราอาจไม่ได้กำลัง สร้าง Growth แต่อาจเพียงกำลัง เช่า Growth ด้วยเงินของนักลงทุน

สองอย่างนี้หน้าตาคล้ายกันมาก

จนกระทั่งเงินเริ่มหมด

นี่ทำให้ผมคิดต่อว่า ใน Age of Builders เราพูดถึง Software Engineer กันมาก

แต่บางที Financial Engineer อาจสำคัญไม่แพ้กัน

ผมไม่ได้หมายถึง Financial Engineering ในความหมายของการสร้างตราสารการเงิน แต่หมายถึงคนที่สามารถออกแบบ Capital, Liquidity และจังหวะการใช้เงิน ให้สัมพันธ์กับความเร็วของธุรกิจ

Software Engineer ทำให้รถ วิ่งเร็วขึ้น Financial Engineer ต้องรู้ว่า เมื่อไรควรเหยียบ เมื่อไรควรผ่อน น้ำมันเหลือเท่าไร ปั๊มหน้าอยู่ไกลแค่ไหน

และที่ยากที่สุดคือ ทำอย่างไรให้เจ้าของปั๊มยังเชื่อว่า รถคันนี้ควรได้รับน้ำมันเพิ่ม

CFO ยุคใหม่จึงไม่ได้บริหารเพียง Cash Flow แต่ต้องบริหาร Flow of Confidence ไปพร้อมกัน เพราะเงินไม่ได้ไหลเข้าบริษัทเพียงเพราะบริษัทต้องการเงิน มันไหลเข้ามาเพราะนักลงทุนและเจ้าหนี้ ยังเชื่อในอนาคตที่บริษัทกำลังสร้าง

Capital War จึงไม่ใช่การแข่งขันว่าใครหาเงินได้มากที่สุด แต่คือ ‘ใครเปลี่ยนเงินหนึ่งบาทที่ Burn วันนี้ ให้กลายเป็นระยะทางสู่ออนาคตได้ไกลที่สุด’

ก่อนออกจาก Session นี้ ผมมีสามคำถามที่อยากเอากลับไปคุยในห้องบอร์ด

1. ถ้าวันนี้บริษัทเรายังขาดทุน เรารู้จริงหรือไม่ว่าเรากำลัง “ลงทุนเพื่อซื้ออนาคต” หรือเพียง “ใช้เงินซื้อเวลา”?
2. ทุกบาทที่เรา Burn วันนี้ กำลังซื้ออะไรที่ทำให้พรุ่งนี้คู่แข่งตามเราได้ยากขึ้น?
3. ถ้าปั๊มน้ำมันข้างหน้าปิด – นักลงทุนไม่เติมทุนก้อนใหม่ – รถของเรายังวิ่งต่อได้อีกไกลแค่ไหน โดยไม่ต้องผ่อนจนเสียการแข่งขัน?

Business Model ดีเลิศก็อาจไม่รอด รถดีที่สุดก็อาจไปไม่ถึงเส้นชัย

เพราะในการแข่งขันกลางทะเลทรายที่ไม่มีใครรู้ด้วยซ้ำว่าเส้นชัยอยู่ตรงไหน

ผู้ชนะอาจไม่ใช่คนที่ วิ่งเร็วที่สุด แต่อาจเป็นคนที่รู้ว่า

เมื่อไรควรเหยียบ เมื่อไรควรผ่อน และทำอย่างไรให้มีน้ำมันพออยู่ในการแข่งขัน จนถึงวันที่มองเห็นเส้นชัย

ภาพ: Jack_the_sparow / Shutterstock

The post บท 2: เหยียบก็เปลือง ผ่อนก็แพ้ appeared first on THE STANDARD.

การลงทุนโดยตรงจากต่างประเทศ หรือ FDI กำลังกลับมาเป็นแรงขับเคลื่อนสำคัญของเศรษฐกิจไทย ในช่วงที่บริษัทข้ามชาติต้องกระจายฐานการผลิตและลดความเสี่ยงจากความขัดแย้งทางภูมิรัฐศาสตร์ การแบ่งขั้วทางเศรษฐกิจ และความเปราะบางของห่วงโซ่อุปทานโลก ไทยจึงมีโอกาสรับการลงทุนรอบใหม่ ทั้งในดาต้าเซ็นเตอร์ ปัญญาประดิษฐ์ อิเล็กทรอนิกส์ เซมิคอนดักเตอร์ ยานยนต์ไฟฟ้า และบริการดิจิทัล

ตัวเลขคำขอรับการส่งเสริมการลงทุนสะท้อนแรงส่งดังกล่าวอย่างชัดเจน ในช่วงครึ่งแรกของปี 2569 มีคำขอรับการส่งเสริมรวม 1,299 โครงการ มูลค่า 1.474 ล้านล้านบาท เพิ่มขึ้นร้อยละ 37 จากช่วงเดียวกันของปีก่อน ในจำนวนนี้เป็นคำขอจากต่างประเทศ 877 โครงการ มูลค่า 1.368 ล้านล้านบาท เพิ่มขึ้นร้อยละ 80 ขณะที่อุตสาหกรรมดิจิทัลมีมูลค่าคำขอสูงสุด 1.115 ล้านล้านบาทจาก 90 โครงการ อย่างไรก็ดีตัวเลขเหล่านี้เป็น ‘มูลค่าคำขอรับการส่งเสริม’ ยังไม่ใช่เงินลงทุนที่เกิดขึ้นจริงทั้งหมดในทันที

แรงดึงดูดของไทยไม่ได้มาจากสิทธิประโยชน์ทางภาษีเพียงอย่างเดียว ไทยมีฐานการผลิตยานยนต์และอิเล็กทรอนิกส์ที่พัฒนามานาน มีเครือข่ายผู้ผลิตชิ้นส่วนและซัพพลายเออร์จำนวนมาก รวมถึงมีระบบคมนาคม โลจิสติกส์ ไฟฟ้า และโครงสร้างพื้นฐานดิจิทัลที่รองรับการขยายกิจการได้ สิ่งเหล่านี้ช่วยลดเวลาและต้นทุนในการเริ่มต้นธุรกิจของนักลงทุนรายใหม่ ทำเลที่ตั้งใจกลางเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ยังเป็นข้อได้เปรียบ แต่ในโลกที่กติกาการค้าเข้มงวดขึ้น การมีทำเลดีเพียงอย่างเดียวไม่พอ นักลงทุนให้ความสำคัญมากขึ้นกับความมั่นคงของห่วงโซ่อุปทาน แหล่งที่มาของวัตถุดิบ ความโปร่งใส และความสามารถในการปฏิบัติตามกฎถิ่นกำเนิดสินค้า ไทยจึงต้องทำให้การลงทุนใหม่เชื่อมโยงกับผู้ประกอบการในประเทศและสร้างมูลค่าเพิ่มในไทยได้จริง

อีกเงื่อนไขที่มีน้ำหนักมากขึ้นคือไฟฟ้าสะอาด บริษัทเทคโนโลยีและผู้ผลิตระดับโลกจำนวนมากมีเป้าหมายลดการปล่อยก๊าซเรือนกระจกตลอดห่วงโซ่อุปทาน ไทยได้พัฒนาบริการไฟฟ้าสีเขียว หรือ Utility Green Tariff เพื่อเพิ่มทางเลือกให้ผู้ใช้ไฟฟ้าที่ต้องการรับรองการใช้พลังงานหมุนเวียน อย่างไรก็ตาม ความท้าทายยังอยู่ที่การจัดหาไฟฟ้าสะอาดที่เพียงพอ มีความต่อเนื่อง ตรวจสอบย้อนกลับได้ และมีต้นทุนแข่งขันได้

คำถามสำคัญจึงไม่ใช่เพียงว่าไทยจะดึงดูดเงินลงทุนได้มากเพียงใด แต่คือไทยมีศักยภาพรองรับโครงการเหล่านี้พร้อมกันหรือไม่ โดยเฉพาะดาต้าเซ็นเตอร์และอุตสาหกรรมเทคโนโลยีขั้นสูง ซึ่งต้องใช้ไฟฟ้า น้ำ ระบบสายส่ง พื้นที่ และบุคลากรเฉพาะทางในปริมาณสูง โจทย์แรกคือบุคลากร ไทยยังต้องเร่งเพิ่มกำลังคนด้านวิศวกรรม ดิจิทัล ปัญญาประดิษฐ์ ระบบอัตโนมัติ การออกแบบชิป และการบริหารโครงสร้างพื้นฐานข้อมูล การพัฒนาทักษะไม่ควรจำกัดอยู่ที่การผลิตบัณฑิตใหม่ แต่ต้องครอบคลุมการยกระดับทักษะแรงงานเดิม ความร่วมมือระหว่างบริษัทกับสถาบันการศึกษา และการดึงผู้เชี่ยวชาญจากต่างประเทศในสาขาที่ขาดแคลน

โจทย์ที่สองคือการเปลี่ยนจาก ‘ฐานการผลิต’ ไปสู่ ‘ฐานความรู้และนวัตกรรม’ หากโครงการลงทุนพึ่งพาการนำเข้าเครื่องจักร เทคโนโลยี และวัตถุดิบเป็นส่วนใหญ่ ผลบวกต่อรายได้ การจ้างงาน และผู้ประกอบการไทยอาจต่ำกว่ามูลค่าโครงการที่ประกาศไว้ นโยบายส่งเสริมการลงทุนจึงควรให้น้ำหนักกับการวิจัยและพัฒนา การถ่ายทอดเทคโนโลยี การใช้ชิ้นส่วนในประเทศ และการยกระดับซัพพลายเออร์ไทยควบคู่กัน

โจทย์ที่สามคือกฎระเบียบ นักลงทุนต้องการความชัดเจน ความรวดเร็ว และความต่อเนื่องของนโยบาย การลดขั้นตอนที่ซ้ำซ้อน การเชื่อมโยงใบอนุญาตระหว่างหน่วยงาน และการกำหนดกรอบเวลาที่ตรวจสอบได้ จะช่วยลดต้นทุนแฝงและทำให้ไทยแข่งขันกับประเทศเพื่อนบ้านได้ดีขึ้น

โจทย์สุดท้ายคือขีดความสามารถของโครงสร้างพื้นฐาน การอนุมัติโครงการจำนวนมากไม่ควรทำให้เกิดคอขวดด้านไฟฟ้า น้ำ หรือระบบสายส่ง โดยเฉพาะในพื้นที่ที่การลงทุนกระจุกตัว การวางแผนจึงต้องมองพร้อมกันทั้งกำลังผลิตไฟฟ้า ระบบส่งและจำหน่าย แหล่งน้ำ การจัดการความร้อน ตลอดจนผลกระทบต่อชุมชนและสิ่งแวดล้อม

ไทยยังมีโอกาสได้รับประโยชน์จากการย้ายและกระจายฐานการผลิตของโลก แต่การแข่งขันจากมาเลเซีย เวียดนาม และอินโดนีเซียจะทวีความเข้มข้นขึ้น ความสำเร็จจึงไม่ควรวัดจากมูลค่าคำขอรับการส่งเสริมการลงทุนเพียงอย่างเดียว หากต้องพิจารณาด้วยว่าโครงการเกิดขึ้นจริงมากน้อยเพียงใด สร้างงานทักษะสูงได้กี่ตำแหน่ง ใช้วัตถุดิบและแรงงานในประเทศมากแค่ไหน เชื่อมโยงผู้ประกอบการไทยเข้าสู่ห่วงโซ่อุปทานโลกได้เพียงใด และช่วยยกระดับผลิตภาพของเศรษฐกิจหรือไม่

หากไทยเร่งพัฒนาบุคลากร สร้างระบบนิเวศนวัตกรรม เพิ่มความพร้อมด้านพลังงานสะอาดและสาธารณูปโภค ตลอดจนปรับกฎระเบียบให้คล่องตัวและทันต่อการเปลี่ยนแปลง FDI ระลอกใหม่โดยเฉพาะจากอุตสาหกรรมเทคโนโลยีแห่งอนาคตจะไม่ใช่เพียงเม็ดเงินลงทุนที่ไหลเข้าประเทศ แต่จะเป็นแรงขับเคลื่อนสำคัญในการยกระดับฐานการผลิต สร้างงานที่มีคุณภาพ และเพิ่มศักยภาพการเติบโตของเศรษฐกิจไทยในระยะยาว

ภาพ: Lemonsoup14 /Shutterstock

The post ไทยพร้อมแค่ไหนกับคลื่นการลงทุนจากต่างชาติระลอกใหม่ appeared first on THE STANDARD.

วันนี้ ‘สุขภาพ’ ไม่ได้เป็นเพียงหมวดสินค้าหรือบริการนะครับ แต่กำลังกลายเป็นปัจจัยที่อยู่เบื้องหลังแทบทุกการตัดสินใจของผู้บริโภค ตั้งแต่อาหารที่หยิบลงตะกร้า วิตามินที่รับประทานทุกเช้า ไปจนถึงสมาร์ตวอทช์ แอปสุขภาพ และการใช้ AI ท่ามกลางตัวเลือกที่เพิ่มขึ้น

คำถามสำคัญสำหรับธุรกิจไทยจึงไม่ใช่เพียงว่า ผลิตภัณฑ์ดีต่อสุขภาพแค่ไหน แต่คือ องค์กรสามารถทำให้ผู้บริโภคเชื่อในคำกล่าวอ้าง เชื่อในข้อมูล และเชื่อมั่นในวิธีที่ผู้ให้บริการดูแลสุขภาพปฏิบัติต่อพวกเขาได้จริงหรือไม่

ภาพนี้สะท้อนอย่างชัดเจนใน รายงานผลสำรวจเสียงของผู้บริโภคไทย ประจำปี 2569: ยุคเติบโตของการดูแลสุขภาพในชีวิตประจำวัน ของ PwC ซึ่งสำรวจผู้บริโภคไทย 501 คน และเป็นส่วนหนึ่งของการศึกษาผู้บริโภค 21,808 คนใน 27 ประเทศและเขตการปกครอง ผลสำรวจระบุว่า 80% ของผู้บริโภคไทยเคยซื้ออาหารและเครื่องดื่มเพื่อสุขภาพในช่วง 12 เดือนที่ผ่านมา เทียบกับค่าเฉลี่ยทั่วโลกที่ 35% ขณะที่ 91% กังวลเรื่องการใช้ยาฆ่าแมลงในอาหาร 87% กังวลอาหารแปรรูปขั้นสูง และ 77% กังวลไมโครพลาสติก

ตัวเลขเหล่านี้สะท้อนมากกว่าการเติบโตของตลาดสุขภาพ เพราะยังชี้ให้เห็นถึงช่องว่างระหว่างความต้องการของผู้บริโภคกับระดับความเชื่อมั่นที่ธุรกิจต้องสร้าง ผู้บริโภควันนี้ไม่ได้มองหาเพียงคำโฆษณาที่น่าสนใจ แต่ต้องการหลักฐานที่ตรวจสอบได้ว่า สิ่งที่สื่อสารนั้นสอดคล้องกับสิ่งที่ทำจริง ความไว้วางใจจึงกำลังเปลี่ยนจากคุณค่าที่พึงมี ไปเป็นเงื่อนไขสำคัญของการตัดสินใจซื้อ

ผู้บริโภคไม่ได้ซื้อแค่สินค้า แต่ซื้อ ‘ความมั่นใจ’

เมื่อสุขภาพกลายเป็นเรื่องใกล้ตัวแบบนี้ คำกล่าวอ้างบนฉลากหรือภาพลักษณ์ที่ดูดีอาจไม่เพียงพออีกต่อไป เพราะผู้บริโภคต้องการข้อมูลที่ชัดเจนมากขึ้นว่า วัตถุดิบมาจากไหน มีส่วนประกอบอะไร ผ่านกระบวนการผลิตแบบใด และประโยชน์ต่อสุขภาพที่สื่อสารนั้นมีหลักฐานรองรับมากพอหรือไม่ ซึ่งนอกจากการอ่านฉลากและข้อมูลบนบรรจุภัณฑ์แล้ว ผู้บริโภค่ยังสามารถค้นหาและเปรียบเทียบข้อมูลด้านสุขภาพได้ง่ายขึ้น ทำให้ผู้ประกอบการต้องพร้อมตอบคำถามด้วยข้อมูลที่ชัดเจน สม่ำเสมอ และตรวจสอบได้

นั่นทำให้ความปลอดภัยของอาหารไม่ใช่จุดขายเฉพาะสินค้าพรีเมียม แต่กลายเป็นความคาดหวังพื้นฐาน ขณะที่ความโปร่งใสและการตรวจสอบย้อนกลับกำลังเป็นเส้นแบ่งระหว่างแบรนด์ที่เพียง ‘พูดได้’ กับแบรนด์ที่ ‘พิสูจน์ได้’

สำหรับธุรกิจ โจทย์จึงไม่ใช่การทำสินค้าให้ดูดีต่อสุขภาพ แต่คือการออกแบบความน่าเชื่อถือไว้ตลอดทั้งระบบ ตั้งแต่การจัดหาวัตถุดิบ มาตรฐานการผลิต การสื่อสารอย่างตรงไปตรงมา ไปจนถึงการเปิดให้ผู้บริโภคตรวจสอบข้อมูลได้ด้วยตัวเองครับ

กุญแจสำคัญของเทคโนโลยีเพื่อสุขภาพ คือ ความไว้วางใจ

แน่นอนว่าเทคโนโลยีถือเป็นอีกแรงขับเคลื่อนสำคัญของตลาดสุขภาพ โดยผลสำรวจเสียงของผู้บริโภคไทย ประจำปี 2569 ของเรา พบว่า 63% ของผู้บริโภคไทยเคยใช้ AI เพื่อค้นหาข้อมูลและคำตอบด้านสุขภาพ ขณะที่ 85% สะดวกใจที่จะให้ AI เข้ามาช่วยอย่างน้อยหนึ่งด้าน ตั้งแต่การวางแผนการออกกำลังกายและโภชนาการ ไปจนถึงการคาดการณ์ปัญหาสุขภาพที่อาจเกิดขึ้น

นี่คือสัญญาณว่า AI กำลังขยับจากเครื่องมือค้นหาข้อมูล ไปสู่บทบาท ‘ผู้ช่วยดูแลสุขภาพเฉพาะบุคคล’ และเปิดพื้นที่ให้ธุรกิจพัฒนาบริการที่เชื่อมข้อมูล การติดตามผล และคำแนะนำเข้าด้วยกัน

แต่การเปิดรับ AI ไม่ได้หมายความว่าผู้บริโภคจะไว้วางใจโดยไม่มีเงื่อนไขนะครับ ยิ่งคำแนะนำเกี่ยวพันกับสุขภาพ การรักษา หรือข้อมูลส่วนบุคคล ความโปร่งใส ความปลอดภัยของข้อมูล และการรับรองจากผู้เชี่ยวชาญยิ่งต้องถูกออกแบบไว้ตั้งแต่ต้น

ผลสำรวจเดียวกันยืนยันเงื่อนไขนี้อย่างชัดเจน โดยผู้บริโภคไทย 62% ระบุว่ากังวลเรื่องความเป็นส่วนตัวและความปลอดภัยของข้อมูลในระดับปานกลางถึงสูง และเมื่อพิจารณาซื้อผลิตภัณฑ์หรือบริการด้านสุขภาพ 73% ให้ความสำคัญกับความปลอดภัยและความเป็นส่วนตัวของข้อมูลส่วนบุคคล ซึ่งเป็นปัจจัยอันดับแรก ตามด้วยความคุ้มค่าที่ 72%

เทคโนโลยีอาจเป็นประตูด่านแรกของการดูแลสุขภาพ แต่เมื่อการตัดสินใจซับซ้อนขึ้น ความเชื่อมั่นจากมนุษย์ยังคงเป็นรากฐานสำคัญ ธุรกิจที่ผสานความเร็วของ AI เข้ากับความน่าเชื่อถือของบุคลากรทางการแพทย์และผู้เชี่ยวชาญ จึงมีโอกาสสร้างความไว้วางใจได้มากกว่า

จากเทรนด์สุขภาพ สู่โจทย์เชิงกลยุทธ์

จากผลสำรวจ ผมเห็นว่าองค์กรมี 4 เรื่องที่ควรเร่งดำเนินการ เพื่อเปลี่ยนความไว้วางใจจากแนวคิดเชิงนามธรรมให้เป็นสิ่งที่ผู้บริโภคสัมผัสและตรวจสอบได้จริง

1. สร้างความโปร่งใสตั้งแต่ต้นน้ำถึงปลายน้ำ องค์กรควรเปิดเผยที่มา ส่วนประกอบ กระบวนการผลิต และข้อจำกัดของสินค้าอย่างตรงไปตรงมา พร้อมทำให้ข้อมูลสำคัญค้นหาและตรวจสอบได้ง่าย เพื่อให้ความโปร่งใสเป็นส่วนหนึ่งของประสบการณ์ลูกค้า ไม่ใช่เพียงข้อความตามข้อกำหนด
2. คุ้มครองข้อมูลตั้งแต่ขั้นตอนการออกแบบ ความเป็นส่วนตัวและความปลอดภัยต้องเป็นโครงสร้างพื้นฐานของผลิตภัณฑ์หรือบริการสุขภาพ ตั้งแต่การขอความยินยอม การจัดเก็บ การใช้ ไปจนถึงการแบ่งปันข้อมูล โดยอธิบายให้ผู้บริโภคเข้าใจอย่างชัดเจนว่าองค์กรนำข้อมูลไปใช้เพื่ออะไร
3. ผสานเทคโนโลยีกับความน่าเชื่อถือของผู้เชี่ยวชาญ AI สามารถช่วยวิเคราะห์และให้คำแนะนำได้อย่างรวดเร็ว แต่ในเรื่องที่มีผลต่อสุขภาพอย่างมีนัยสำคัญ องค์กรควรมีผู้เชี่ยวชาญตรวจสอบ อธิบาย และรับผิดชอบ เพื่อให้ผู้บริโภคมั่นใจว่าการตัดสินใจไม่ได้ขึ้นอยู่กับอัลกอริทึมเพียงอย่างเดียว
4. พิสูจน์คุณค่าด้วยผลลัพธ์ที่จับต้องได้ ธุรกิจควรเชื่อมผลิตภัณฑ์และบริการเข้ากับผลลัพธ์ที่วัดได้ ไม่ว่าจะเป็นความสะดวก ค่าใช้จ่ายที่ลดลง หรือสุขภาพที่ดีขึ้นในระยะยาว พร้อมติดตามและปรับปรุงอย่างสม่ำเสมอ เพื่อเปลี่ยนคำมั่นสัญญาให้เป็นประสบการณ์ที่ผู้บริโภครับรู้ได้จริง

ท้ายที่สุด ผู้ชนะในตลาดสุขภาพยุคใหม่อาจไม่ใช่แบรนด์สินค้าที่มีผลิตภัณฑ์ล้ำที่สุดหรือใช้ AI ก่อนใคร แต่คือแบรนด์ที่ทำให้ผู้บริโภคเข้าใจ ตรวจสอบ และเชื่อมั่นได้ในทุกจุดของประสบการณ์ สำหรับธุรกิจไทย ความไว้วางใจจึงไม่ใช่ภาพลักษณ์ที่สร้างขึ้นภายหลัง แต่ต้องเป็นหลักคิดที่ฝังอยู่ในการออกแบบสินค้า บริการ เทคโนโลยี และการใช้ข้อมูลตั้งแต่วันแรก เพราะนวัตกรรมอาจทำให้องค์กรก้าวเร็วขึ้น แต่ความไว้วางใจเท่านั้นครับที่จะทำให้การเติบโตนั้นยั่งยืน

ภาพ: raker / Shutterstock

อ้างอิง:

• รายงานผลสำรวจเสียงของผู้บริโภคไทย ประจำปี 2569: ยุคเติบโตของการดูแลสุขภาพในชีวิตประจำวัน, PwC ประเทศไทย
• PwC: 80% of Thai consumers buy health-focused food and drinks while safety concerns reach 91%, PwC ประเทศไทย

The post ตลาดสุขภาพยุคใหม่: เมื่อนวัตกรรมจะเติบโตได้ ต้องมีความไว้วางใจเป็นรากฐาน appeared first on THE STANDARD.

“ช่วงนี้ข่าวด้านลบเกี่ยวกับไทยเยอะมาก” ไกด์ชาวจีนคนหนึ่งซึ่งรู้จักกันตอนไปทริปที่จีนส่งข้อความถึงผมเมื่อสัปดาห์ที่แล้ว และถามด้วยว่า “นักท่องเที่ยวจีนในไทยลดลงเยอะไหม”

ผมถามกลับไปว่า เป็นข่าวเกี่ยวกับอะไรบ้าง? ไกด์หญิงคนนี้ซึ่งไม่ประสงค์ออกนามตอบว่า “เป็นข่าวเกี่ยวกับว่า…มาเที่ยวไทยแล้ว ถึงสนามบินก็โดนลักพา ไปดูคอนเสิร์ต ก็โดนลักพา”

เธอเล่าว่า หลายข่าวก็เห็นจากแพลตฟอร์มโซเชียลมีเดียของจีน และมีการรายงานโดยบัญชีสำนักข่าวของทางการด้วย

เธอยังส่งคลิปสั้นที่เผยแพร่ใน WeChat Channels ซึ่งเป็นอีกหนึ่งแพลตฟอร์มวิดีโอขนาดสั้นยอดนิยมในจีนมาให้ดู เจ้าของบัญชีใช้ชื่อว่า ‘เฉินก่านเอินไฉจิง’ (陈感恩财经) จากเมืองหังโจว มณฑลเจ้อเจียง เป็นแอคเคานต์ที่ผ่านการตรวจสอบแล้ว (verified) ซึ่งคลิปนี้เจ้าของบัญชีได้เตือนภัยเกี่ยวกับการเดินทางมาไทย โดยต้นคลิปได้พูดถึงข่าวที่ชายชาวจีน 2 คนมาเที่ยวไทยในช่วงหยุดวันชาติ และหายสาบสูญไปเมื่อต้นเดือนตุลาคมที่ผ่านมา ก่อนที่ตำรวจไทยจะเผยว่า พวกเขาถูกหลอกไปทำงานที่เมียนมา

เจ้าของบัญชีนี้ยังพูดเตือนว่า “สิ่งที่น่ากลัวที่สุดในประเทศไทยตอนนี้ ไม่ใช่การที่มีคนไม่ดีอยู่เพียงไม่กี่คน แต่คือคนไม่ดีเหล่านั้นอาจสวมเครื่องแบบ ขับรถตำรวจ ติดตราตำรวจ แถมยังเข้าใจความคิดของคุณเป็นอย่างดี”

“ไกด์อาจกลายเป็นพ่อค้ามนุษย์ ตำรวจอาจกลายเป็นโจร โรงพยาบาลเปิดประตูช่วยชีวิตคน แต่เมื่อปิดประตูลง อาจเป็นอีกธุรกิจหนึ่งเลยก็ได้”

อย่างไรก็ตาม เจ้าของคลิปไม่ได้ระบุข้อมูลว่า ผู้ก่อเหตุส่วนใหญ่เป็นคนสัญชาติอะไร ถูกหลอกได้อย่างไร และเป็นคนกลุ่มใดที่ตกเป็นเหยื่อถูกหลอก

แต่ในคลิปนี้เขายังเล่าย้อนถึงคดีดังหลายคดีที่เคยเกิดขึ้นในไทยในอดีต เช่น คดีของหวังซิง นักแสดงชายชาวจีนที่ถูกลักพาไปเมียนมาเมื่อปี 2025 ก่อนที่ทางการจะช่วยเหลือออกมาได้ หรือคดีเมื่อเร็วๆ นี้ที่มีตำรวจไทย 4 นายเกี่ยวข้องกับการลักพาตัวชาวจีน 5 คนไปเรียกค่าไถ่ที่จังหวัดสระแก้วเมื่อเดือนพฤษภาคมที่ผ่านมา นอกจากนี้ยังมีคดีที่ พล.ท. มนัส คงแป้น อดีตผู้ทรงคุณวุฒิพิเศษกองทัพบก ตกเป็นจำเลยสำคัญในข้อหาค้ามนุษย์ชาวโรฮีนจาที่เริ่มเป็นข่าวใหญ่ตั้งแต่ปี 2015

คลิปนี้มีคนกดไลค์เป็นหมื่น และแชร์ต่อ 8,600 ครั้ง นอกจากนี้ยังมีคนมาแสดงความเห็นรวม 715 ข้อความ

ผมลองกดเข้าไปอ่านข้อความ ก็พบว่าคนที่มาแสดงความเห็นส่วนใหญ่เขียนไปในทิศทางเดียวกันว่า “เมืองไทยอันตราย อย่ามานะ” “ไม่ควรไปเที่ยวประเทศในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้” “เที่ยวจีนกันเองดีกว่า ปลอดภัย” และท็อปคอมเมนต์ที่ขึ้นแนะนำเขียนว่า “ที่ประเทศไทย คนที่ใส่ชุดตำรวจ ไม่ใช่ว่าจะสามารถปกป้องคุณได้” พร้อมติดแฮชแท็กว่า #ความปลอดภัยในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ #ความเสี่ยงโดนลักพาข้ามพรมแดน #สแกมเมอร์

มีข้อสังเกตว่า ข้อความเหล่านี้ไม่ได้เตือนภัยเกี่ยวกับผู้ก่อเหตุที่อาจเป็นคนสัญชาติเดียวกันที่หลอกลวงคนชาติเดียวกันเลย มีเพียงการเตือนให้ระวังเจ้าหน้าที่ไทยที่อาจเกี่ยวข้อง ทั้งที่ข้อเท็จจริงคือหลายคดีมีความเชื่อมโยงกับเครือข่ายแก๊งสแกมเมอร์ชาวจีนโดยตรง

ต่อมาเมื่อวันศุกร์ที่แล้ว (16 ตุลาคม) สถานทูตจีนในไทยได้ออกประกาศเตือนพลเมืองที่เดินทางมาไทยให้ระมัดระวังการถูกลักพาตัว โดยมีข้อความว่าอย่าหลงเชื่อข้อเสนองานที่ให้ผลตอบแทนสูง หรือการถูกชักชวนให้ลงทุน หรือเตือนเกี่ยวกับการมารับงานถ่ายทำและแสดงโชว์ รวมถึงให้ระวังการขึ้นยานพาหนะคนแปลกหน้าที่ให้บริการรับส่งฟรีด้วย

มีข้อสังเกตว่า ในข้อความประกาศเตือนของสถานทูตก็ไม่ได้ระบุให้ระวังผู้ก่อเหตุที่อาจเป็นคนสัญชาติเดียวกันแต่อย่างใด

ผมสอบถามไปทางสถานทูต ซึ่งเจ้าหน้าที่ก็ตอบว่า ช่วงนี้มีกรณีลักพาตัวหรือหลอกลวงออนไลน์เกิดขึ้นหลายกรณี โดยเขายังส่งลิงก์ข่าวที่เผยแพร่ในแอป Xiaohongshu (RedNote) มาให้อ่าน เป็นข่าวเกี่ยวกับนักดนตรีชื่อ หานเส้าเจี๋ย จากเซี่ยงไฮ้ที่ขาดการติดต่อในกรุงเทพฯ แต่ล่าสุดกลับถึงเซี่ยงไฮ้อย่างปลอดภัย โดยพี่สาวได้โพสต์ข้อความว่า การขาดการติดต่อกับน้องชายเป็นเวลา 6 วัน ถือเป็นฝันร้าย แต่ตอนนี้น้องกลับถึงบ้านอย่างปลอดภัยแล้วเมื่อเช้าวันที่ 11 ตุลาคมที่ผ่านมา พร้อมกล่าวขอบคุณสถานทูตจีน ตำรวจจีนและตำรวจไทยที่ให้ความช่วยเหลือ

คลิปเตือนภัยเล่าเรื่องคล้ายกัน ชี้ไทยเป็นสถานที่อันตราย บางคลิปโยงข้อมูลในอดีตที่ไม่เกี่ยวกัน และไม่เอ่ยถึงสแกมเมอร์จีน 

อีกคลิปเตือนภัยที่เผยแพร่ภายหลังสถานทูตจีนออกประกาศเตือนพบว่า มีเนื้อหาคล้ายกับหลายคลิปที่มีการเผยแพร่ในโซเชียลมีเดียจีน คือมี Narrative เดียวกันในการชักชวนคนจีนไม่ให้มาประเทศไทย คลิปนี้มีชื่อบัญชีว่า ‘เสี่ยวเผิงหมาเกอ’ (小彭痲哥) จากมณฑลเสฉวน เผยแพร่ใน WeChat Channels และมีการแชร์ต่อกว่า 800 ครั้ง ต้นคลิปพูดว่า “หากคุณไม่เชื่อเรื่องเคราะห์ร้าย ยังคงดันทุรังจะไปประเทศไทยให้ได้ เช่นนั้นก็คงไม่มีวิธีช่วยคุณได้”

ผู้พูดยกคำประกาศเตือนของสถานทูตจีนมากล่าวในคลิป จากนั้นก็ยกตัวอย่างคดีการสังหารหมู่ในแม่น้ำโขงเมื่อ่ปี 2011 เพื่อชี้ให้เห็นว่าประเทศไทยไม่ปลอดภัย โดยเหตุการณ์นั้นเกิดขึ้นบริเวณสามเหลี่ยมทองคำใกล้กับชายแดนไทย-เมียนมา มีชาวจีนที่เป็นลูกเรือสินค้าเสียชีวิต 13 ราย โดยผู้บงการคือหน่อคำ พ่อค้ายาชาวพม่าและพวก ซึ่งมีทหารไทยจากกองกำลังผาเมืองพัวพันในคดีนี้ด้วย อย่างไรก็ตามข้อเท็จจริงของคดีนี้จากการสืบสวนพบว่าอาจเกี่ยวข้องกับปมการจ่ายค่าคุ้มกันและการบังคับขนส่งยาเสพติด

ผู้เขียนตั้งข้อสังเกตว่า เนื้อหาการเตือนภัยเกี่ยวกับการหลอกลวงออนไลน์นี้มีการเชื่อมโยงกับคดีในอดีตที่แม้พัวพันกับทหารไทย แต่บริบทและเบื้องหลังของเหตุการณ์นี้ไม่มีความเกี่ยวข้องกับคดีลักพาตัวในปัจจุบันเลย นอกจากนี้ในคลิปก็ยังไม่มีการเตือนให้ระวังแก๊งสแกมเมอร์หรือนักต้มตุ๋นชาวจีนที่เป็นต้นทางของการหลอกลักพาตัวคนจีนในช่วงหลัง ด้วยเหตุนี้จึงอาจสะท้อนได้ว่า การที่ทางการจีนออกประกาศเตือนภัยโดยให้ข้อมูลที่ไม่ครบถ้วนหรือรอบด้าน อาจนำไปสู่การผลิตซ้ำข้อมูลในโลกออนไลน์ที่อาจสร้างความเข้าใจผิดและสร้างความตื่นตระหนกจนเกินจริงได้หรือไม่

ทางการไทยว่าอย่างไร

จากการสอบถาม พล.ต.ต.ศิริวัฒน์ ดีพอ โฆษกสำนักงานตำรวจแห่งชาติ เกี่ยวกับการออกประกาศเตือนล่าสุดของสถานทูตจีนและจำนวนคดีการลักพาตัวที่เกิดขึ้นในช่วงนี้นั้น ทางโฆษกตอบว่า คดีไม่ได้เยอะขึ้นกว่าที่ผ่านมา แต่ก็มีการสั่งการและกำชับเจ้าหน้าที่ให้เพิ่มมาตรการเฝ้าระวังและติดตามเครือข่ายสแกมเมอร์อย่างใกล้ชิด โดยมีการประสานกับหน่วยงานต่างๆ รวมถึงสำนักงานตรวจคนเข้าเมืองด้วย ส่วนรายละเอียดของคดีต่างๆ จะมีการแถลงข่าวในภายหลัง พร้อมยืนยันว่าทางตำรวจจะประสานความร่วมมือกับทางสถานทูตอย่างต่อไป

ขณะที่ สุรศักดิ์ พันธ์เจริญวรกุล รัฐมนตรีว่าการกระทรวงการท่องเที่ยวและกีฬาให้สัมภาษณ์สื่อมวลชนยืนยันว่ารัฐบาลไทยให้ความสำคัญกับความปลอดภัยของนักท่องเที่ยวไม่ว่าชาติไหนอย่างเท่าเทียมกัน และยืนยันว่า ทั้งสำนักงานตำรวจแห่งชาติ ตำรวจท่องเที่ยว ตำรวจตรวจคนเข้าเมือง และฝ่ายความมั่นคง จะยกระดับความเข้มงวดในการดูแลความปลอดภัย และขะไม่ยอมให้ไทยถูกใช้เป็นทางผ่านของอาชญากรรมข้ามชาติ

อย่างไรก็ตาม สุรศักดิ์ตั้งคำถามกลับว่า ทำไมกรณีการลักพาจึงไม่เกิดขึ้นกับนักท่องเที่ยวประเทศอื่นที่เข้ามาเลย นั่นอาจแสดงให้เห็นว่ามีการชักจูงกันมาจากประเทศต้นทางหรือไม่ ส่วนการเดินทางผ่านชายแดนไทยต้องผ่านหลายด่าน จึงไม่สามารถออกจากไทยไปได้อย่างง่ายดาย หากเหยื่อต้องการความช่วยเหลือก็สามารถทำได้ ยกเว้นไม่รู้ว่าตนเองถูกหลอก ซึ่งหากเป็นคนที่ตั้งใจมาท่องเที่ยวในประเทศไทยจริงโดยที่ไม่มีเป้าหมายไปประเทศที่สาม ก็คงไม่เกิดเหตุการณ์เช่นนี้ขึ้น

แหล่งข่าวอีกคนซึ่งขอไม่เปิดเผยชื่อให้ข้อมูลว่า เหยื่อที่ถูกหลอกส่วนใหญ่คือหลงเชื่อข้อเสนองานที่มีรายได้สูง รวมไปถึงธุรกิจสีเทาที่มีฐานอยู่ในประเทศที่ 3 ซึ่งคนเหล่านี้เป็นกลุ่มเสี่ยงที่หน่วยงานจีนคอยจับตาและโทรหาอยู่ตลอดเพื่อเตือนไม่ให้เดินทางมาไทยหรือประเทศในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ แต่คำเตือนเหล่านี้ก็มักไม่เป็นผลในหลายกรณี

ขณะที่ สีหศักดิ์ พวงเกตุแก้ว รองนายกรัฐมนตรีและรัฐมนตรีว่าการกระทรวงการต่างประเทศ ให้ความเห็นเกี่ยวกับเรื่องนี้ในระหว่างการเยือนกรุงโรม ประเทศอิตาลี ว่า ไทยไม่ได้นิ่งนอนใจต่อเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น และจะเร่งแก้ไขในสิ่งที่ทำให้นักท่องเที่ยวรู้สึกว่าไม่ปลอดภัย

อย่างไรก็ตาม สีหศักดิ์มองว่าเรื่องนี้ควรต้องมีความร่วมมือระหว่างกัน เพราะเป็นที่ทราบกันอยู่แล้วว่ากระบวนการที่เกิดขึ้นไม่ได้เกิดจากคนไทยเพียงอย่างเดียว และต้องตรวจสอบให้ดีว่า คนที่ถูกหลอกมาเป็นคนกลุ่มใดด้วย

รองนายกฯ ยังพูดถึงประกาศเตือนของสถานทูตจีนว่า การออกคำเตือนใดๆ ควรต้องรักษาความเป็นสัดส่วนให้เหมาะสมกับสถานการณ์ ไม่ใช่สร้างความตื่นตระหนก เพราะจะไม่เป็นผลดีกับทั้งสองฝ่าย

ผมถามความเห็นเพิ่มเติมจากคนจีนที่อยู่ในประเทศจีนเกี่ยวกับข่าวสารที่ได้รับ ซึ่ง หลิวหว่านอิ๋ง นักข่าวจากสถานีโทรทัศน์กว่างซี ให้มุมมองส่วนตัวในฐานะสื่อว่า เหตุลักพาตัวที่เกิดขึ้นในช่วงที่ผ่านมา เป็นคดีอาชญากรรมร้ายแรงที่เกิดขึ้นเฉพาะและมีจำนวนไม่มาก ไม่สามารถนำมาใช้สะท้อนภาพรวมของสถานการณ์ความปลอดภัยในประเทศไทยได้ และไม่อาจสรุปได้ว่าการเดินทางมาท่องเที่ยวประเทศไทยนั้นไม่ปลอดภัยด้วย

เธอกล่าวว่าผู้เสียหายจำนวนไม่น้อยที่ตกเป็นเหยื่อ แท้จริงแล้วไม่ใช่นักท่องเที่ยวทั่วไป แต่เป็นผู้ที่ถูกหลอกลวงผ่านโฆษณารับสมัครงานออนไลน์ที่เสนอค่าตอบแทนสูงเกินจริง จนติดกับดักของเครือข่ายธุรกิจผิดกฎหมายข้ามชาติ ซึ่งถือเป็นบริบทสำคัญที่สุดในการทำความเข้าใจคดีลักษณะนี้

ผลกระทบต่อภาพลักษณ์ไทย

ทว่าก็ปฏิเสธไม่ได้ว่า ไม่ว่าผู้ก่อเหตุจะเป็นคนสัญชาติใด หรือมาจากไหน แต่สิ่งที่เกิดขึ้นย่อมกระทบต่อภาพลักษณ์ของประเทศไทยอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ ซึ่งส่งผลโดยตรงต่อภาคการท่องเที่ยว โดยเนื้อหาที่ปรากฏในสื่อสังคมออนไลน์จีนส่วนใหญ่มีข้อมูลประกอบไม่รอบด้าน ซึ่งอาจยิ่งทำให้เกิดความเข้าใจผิด และสร้างความตื่นตระหนกได้ เพราะมีการส่งต่อๆ กันในโซเชียลมีเดียจนเกิดกระแสวิตกกังวลจนเกินจริง

ไกด์หญิงบอกว่า คนจีนจำนวนมากกลัวการมาไทย จนยอดจองทัวร์ลดฮวบ และเธอเองก็ไม่สามารถจัดกรุ๊ปทัวร์มาเที่ยวไทยได้ ซึ่งถือเป็นเรื่องที่น่าเสียดาย

เรื่องนี้ยังขาดการสร้างความเข้าใจในหมู่ประชาชนจีนในวงกว้าง โดยกระทรวงการต่างประเทศยอมรับว่า ที่ผ่านมาก็มีการชี้แจงเพื่อฟื้นฟูภาพลักษณ์อย่างต่อเนื่อง ซึ่งหลังจากนี้ก็ยังต้องทำต่อไป

แต่หลายฝ่ายมองว่า การชี้แจงไม่ใช่หน้าที่ของกระทรวงการต่างประเทศเพียงหน่วยงานเดียว แต่การสร้างความเข้าใจอย่างรอบด้านและถูกต้องควรมาจากทางการจีนเองด้วย เพื่อแก้ปัญหาที่ต้นทาง

อย่างไรก็ดี ในอีกด้านหนึ่งก็ปฏิเสธไม่ได้ว่า ไทยเองก็เป็นทางผ่านของอาชญากรรมข้ามชาติมานานแล้ว ซึ่งปัจจุบันยังไม่สามารถแก้ไขปัญหาได้ จนยังเกิดคดีลักษณะนี้ขึ้นอย่างต่อเนื่อง

คลิปของ ‘เสี่ยวเผิงหมาเกอ’ ระบุว่า ประเทศไทยเป็นศูนย์กลางการค้าอวัยวะที่ใหญ่ที่สุดในเอเชียมาโดยตลอด รวมถึงเป็นศูนย์กลางการลักพาตัวและค้ามนุษย์ด้วย

ส่วนในคลิปของ ‘เฉินก่านเอินไฉจิง’ ที่กล่าวไว้ช่วงต้น มีตอนหนึ่งกล่าวไว้ว่า ไทยเคยเป็นสวรรค์ของนักท่องเที่ยว แต่ที่ไทยกลายเป็นแบบนี้ได้เพราะมีช่องโหว่มาตลอด ไม่ว่าจะเป็นปัญหาคอร์รัปชันและการบังคับใช้กฎหมาย ซึ่งช่องโหว่เหล่านี้เอื้อให้ธุรกิจสีเทาหยั่งรากลึกได้ รวมถึงทำให้ไทยซึ่งมีพื้นที่เชื่อมต่อในสามเหลี่ยมทองคำในทางภูมิศาสตร์กลายเป็นทางผ่านของอาชญากรรมข้ามชาติ

ก็ต้องยอมรับว่า หากไทยแก้ปัญหาเรื่องนี้ไม่ได้ ก็ยากที่ปัญหาเหล่านี้จะหมดไป

หลิวหว่านอิ๋งจากเขตปกครองตนเองกว่างซีจ้วง ให้ความเห็นเกี่ยวกับแนวทางแก้ไขปัญหาร่วมกันระหว่างไทยกับจีนว่า ตำรวจและสถานทูตของจีนและไทยจำเป็นต้องประสานความร่วมมือกันอย่างใกล้ชิด เพื่อร่วมกันปราบปรามเครือข่ายนายหน้าและขบวนการอาชญากรรมเหล่านี้

ขณะเดียวกัน สื่อมวลชนก็ควรมีบทบาทในการให้ความรู้อย่างต่อเนื่อง เพื่อช่วยให้ประชาชนสามารถแยกแยะได้ระหว่างการเดินทางไปท่องเที่ยวตามปกติกับกลโกงหลอกลวงผ่านการรับสมัครงาน

หลิวกล่าวว่า เนื่องจากเธอมีความร่วมมือกับสื่อมวลชนไทยค่อนข้างมากอยู่แล้ว ตัวเธอเองจึงยังรู้สึกมั่นใจกับการเดินทางไปประเทศไทย และ “ประเทศไทยก็ไม่ได้ดูน่ากลัวอย่างที่มีการพูดกันบนอินเทอร์เน็ต”

อ้างอิง:

• https://th.china-embassy.gov.cn/sgxw/202610/t20261016_12042063.html
• https://news.ifeng.com/c/8tFye5w7nji

The post กระแสข่าวลักพาตัว ทำไมคนจีนกลัวมาไทย ฟังเสียงสะท้อนประชาชน และปัญหาการสื่อสารที่จีนเองก็บอกไม่หมด appeared first on THE STANDARD.

สมมติว่าวันหนึ่งคุณเชิญแขกมาทานข้าวที่บ้าน คุณพาเขาไปนั่งที่โต๊ะอาหาร พูดคุยกันอย่างเป็นกันเอง ระหว่างมื้ออาหารเขาขอตัวไปเข้าห้องน้ำ พอกลับมา เขากลับเล่าว่าระหว่างเขาแวะผ่านห้องทำงานของคุณ เขาเห็นหนังสือเล่มหนึ่งน่าสนใจ เลยหยิบมาเปิดอ่านไปแล้วหนึ่งบท

คุณไม่ได้บอกว่า ‘ห้ามอ่าน’ แต่ก็ไม่ได้บอกว่า ‘อ่านได้’

สถานการณ์แบบนี้คล้ายกับสิ่งที่โลกดิจิทัลกำลังเผชิญอยู่ในวันนี้ กับ ‘แขก’ รูปแบบใหม่

เมื่อเดือนพฤษภาคมที่ผ่านมา Google กำลังทดสอบความปลอดภัยของโมเดล AI ของตัวเองอย่าง Gemini โดยใช้วิธีที่เรียกว่า Capture the Flag ซึ่งเป็นการจำลองสถานการณ์ให้ AI พยายามเจาะระบบของบริษัทที่สร้างขึ้นมาเพื่อการทดสอบ ภายในโลกจำลองที่ถูกแยกออกจากโลกจริงอย่างสมบูรณ์ ภารกิจของ Gemini มีเพียงอย่างเดียว คือแฮ็กเป้าหมายที่อยู่ในสนามทดสอบนั้น มันไม่ควรมีโอกาสแตะต้องระบบใดๆ ในโลกจริงได้เลย

แต่กลับเกิดข้อผิดพลาดเล็กน้อยขึ้น

สภาพแวดล้อมสำหรับการทดสอบถูกเชื่อมต่อกับอินเทอร์เน็ตโดยไม่ได้ตั้งใจ และบังเอิญว่าชื่อบริษัทที่สร้างขึ้นเพื่อการทดสอบ ดันไปตรงกับชื่อบริษัทจริงถึงสามแห่ง

Gemini จึงค้นหาเป้าหมายตามที่ได้รับมอบหมาย และพบบริษัทจริงเหล่านั้น แต่แทนที่จะหยุด มันกลับทำในสิ่งที่ถูกสั่งให้ทำมาตลอด นั่นคือ ‘พยายามเจาะระบบ’ บริษัทหนึ่งถูกเข้าถึงได้จากการเดารหัสผ่านสำเร็จ ส่วนอีกสองแห่งถูกเข้าถึงผ่านข้อมูลล็อกอินที่หลุดอยู่ในโค้ดสาธารณะ

Google เปิดเผยเหตุการณ์นี้เมื่อวันที่ 18 กันยายน หรือราว 7 สัปดาห์หลังจากเกิดเหตุขึ้น

ท้ายที่สุด Gemini ก็เริ่มตระหนักว่าเป้าหมายที่กำลังโจมตีนั้นเป็นบริษัทที่มีอยู่จริง ไม่ใช่บริษัทสมมติที่ใช้ในการทดสอบ จึงหยุดการทำงานทั้งหมด แต่ปัญหาคือ มันรู้ตัวหลังจากที่เข้าไปในระบบแล้ว

สิ่งที่ทำให้เหตุการณ์นี้แตกต่างจากความผิดพลาดของซอฟต์แวร์ในอดีตทั้งหมด คือมันไม่ได้เกิดจากบั๊ก

ไม่มีใครใช้งานผิดวิธี ไม่ได้มีช่องโหว่ด้านความปลอดภัยในแบบที่เราคุ้นเคย

Gemini เพียงแค่ทำงานตามที่มันถูกออกแบบมาให้ทำ

ปัญหาอยู่ตรงที่ผู้ออกแบบไม่ได้คาดคิดว่าเมื่อขอบเขตที่กำหนดไว้มีช่องว่างขึ้นมาเพียงเล็กน้อย คำว่า ‘ทำตามหน้าที่’ จะนำไปสู่อะไรได้บ้าง

ตลอด 30 ปีที่ผ่านมา เราสร้างซอฟต์แวร์บนกติกาที่ค่อนข้างชัดเจน

โปรแกรมสามารถเข้าถึงโฟลเดอร์นี้ได้ แต่เข้าอีกโฟลเดอร์หนึ่งไม่ได้ ส่งข้อมูลไปที่นี่ได้ แต่ส่งไปที่นั่นไม่ได้ สิทธิ์การเข้าถึงทุกอย่างถูกกำหนดไว้ล่วงหน้าอย่างชัดเจน ซอฟต์แวร์จึงมีความปลอดภัย เพราะพฤติกรรมของมันคาดการณ์ได้ แต่ AI แบบ Agentic กำลังทำให้หลักคิดนี้ใช้ไม่ได้อีกต่อไป มันไม่ได้ทำงานด้วยกฎตายตัว มันทำงานเพื่อบรรลุ ‘เป้าหมาย’ และจะตัดสินใจเองในแต่ละสถานการณ์ว่าควรทำอะไรเพื่อไปให้ถึงเป้าหมายนั้น

เหตุการณ์ของ Gemini ไม่ใช่กรณีเดียว

ช่วงต้นเดือนที่ผ่านมา OpenAI เปิดเผยว่า AI Agent ของตนเคยเข้าถึงเว็บไซต์ของหน่วยงานรัฐบาลสหรัฐฯ โดยไม่ได้รับอนุญาต รวมถึงระบบของกระทรวงศึกษาธิการ กระทรวงพาณิชย์ และสำนักงาน ก.ล.ต. ของสหรัฐฯ

ก่อนหน้านี้ในปีเดียวกัน ศาลสหรัฐฯ ยังมีคำสั่งระงับการทำงานของ Shopping Agent จาก Perplexity บนแพลตฟอร์ม Amazon หลังพบว่าระบบดังกล่าวเข้าใช้งานบัญชีลูกค้าและพยายามแสดงตัวเสมือนเป็นเว็บเบราว์เซอร์ทั่วไป

อุตสาหกรรมเทคโนโลยีกำลังเริ่มยอมรับอย่างเงียบๆ ว่า โมเดลความปลอดภัยที่เราใช้ปกป้องซอฟต์แวร์มาตลอดหลายทศวรรษ อาจไม่เหมาะกับระบบประเภทใหม่ที่กำลังถูกนำมาใช้งานแล้วในวันนี้

สำหรับ SCBX นี่คือประเด็นที่เราให้ความสำคัญและกำลังติดตามอย่างใกล้ชิด ในฐานะหนึ่งในกลุ่มธุรกิจการเงินขนาดใหญ่ของประเทศไทย เรากำลังลงทุนและนำ AI Agent เข้ามาใช้ในกระบวนการทำงานมากขึ้นเรื่อยๆ แต่ AI Agent ที่สามารถลงมือทำงานแทนเราได้ ไม่เหมือนโปรแกรมที่เพียงแค่ทำตามคำสั่ง ทุกครั้งที่มีการนำ Agent ไปใช้งาน คำถามสำคัญจึงไม่ใช่เพียงว่า ‘มันทำงานได้หรือไม่’ แต่คือ ‘จะเกิดอะไรขึ้น ถ้ามันตัดสินใจทำบางอย่างที่เราไม่ได้ตั้งใจให้ทำ’

องค์กรที่จะประสบความสำเร็จในยุคของ Agentic AI อาจไม่ใช่องค์กรที่มี AI ที่เก่งที่สุด แต่เป็นองค์กรที่สามารถออกแบบระบบการกำกับดูแล กลไกควบคุม และความรับผิดชอบใหม่ๆ ให้เหมาะกับการทำงานร่วมกับสิ่งมีชีวิตดิจิทัลที่มีความเป็นอิสระมากขึ้นเรื่อยๆ

กลับมาที่แขกคนเดิมบนโต๊ะอาหาร

คุณไม่เคยบอกเขาว่าห้ามอ่านหนังสือในห้องทำงาน ไม่ได้บอกว่าห้ามเปิดลิ้นชักโต๊ะ และไม่เคยคิดด้วยซ้ำว่าต้องบอกว่า ‘ห้ามหยิบอะไรกลับบ้าน’ เพราะคุณเชื่อว่าไม่จำเป็นต้องพูด

ตลอดสามทศวรรษที่ผ่านมา เราออกแบบซอฟต์แวร์ในลักษณะเดียวกัน

เราจัดบ้านเป็นสัดส่วน ล็อกห้องที่สำคัญ และเชื่อว่าคนที่มาเยือนจะอยู่เฉพาะในพื้นที่ที่ได้รับอนุญาต

แต่แขกแบบใหม่ที่กำลังเข้ามา ไม่ได้คิดหรือทำงานตามกติกาเดิมเหล่านั้น ไม่ใช่เพราะเขามีเจตนาร้าย แต่เพราะเขาไม่ได้ถูกสร้างมาให้คิดแบบนั้น เขาเห็นหนังสือที่น่าสนใจ เขาเห็นโอกาสที่จะช่วยเหลือ และเขาตัดสินใจลงมือเอง

คำถามสำคัญในวันนี้จึงไม่ใช่ว่า ‘เราจะเชื่อใจแขกคนนี้ได้หรือไม่’ แต่คือ ‘เราต้องออกแบบบ้านของเราอย่างไร เพื่อให้สามารถอยู่ร่วมกับแขกแบบนี้ได้อย่างปลอดภัย’

The post ขอโทษนะ พวกเราเผลอไปแฮ็กระบบของคุณมา appeared first on THE STANDARD.