ก่อนจะมาเป็นดีเจปาล์มเวอร์ชั่นที่หล่อแล้ว ผอมแล้ว เท่แล้ว เป็นขวัญใจเด็กแนวแล้ว รู้ไหมว่าสมัยมัธยม เขาเป็นวัยรุ่นลูสเซอร์ตัวอ้วน หน้าสิว และเซื่องซึมเพราะเบื่อความซ้ำซากจำเจของชีวิต

จนได้เดินทางไปเป็นเด็กแลกเปลี่ยนที่ปารากวัย

แค่ปีเดียวให้หลัง น้ำหนักลดไป 18 กิโลกรัม ความเซ็งหายเกลี้ยงไปพร้อมสิวบนใบหน้า ร่าเริงสดใสกลายเป็นคนละคน เขาไปเจออะไรมา เฟี้ยต-ธัชนนท์ รับหน้าที่ซักฟอกแทนคุณผู้ฟัง

02:15

¡ Hola ! Me llamo Palm. Soy Tailandes que vieje a Paraguay en 1994. Me gusta los Paraguayos porque son simpatico, le gusta beber cereveza. Me gusta la fiesta y la siesta tambien. Represento Villarrica de Espiritù Santo, Paraguay!

“สวัสดีครับ ผมชื่อปาล์ม เป็นคนไทยที่เดินทางไปปารากวัยในปี 1994

ผมชอบคนปารากวัยเพราะเป็นชนชาติเฮฮาน่ารัก พวกเค้าชอบดื่มเบียร์ และผมก็ชอบปาร์ตี้ อีกอย่าง การนอนกลางวันนี่ก็โอเคทีเดียว

ผมคือตัวแทนเมือง Villarrica de Espiritù Santo , Paraguay!”

02:51

“AFS คือ… American Field Service ส่งนักเรียนไทย หรือจากต่างประเทศ ไป cross culture ไปเรียนประเทศอื่น”

• ก็ไม่รู้หรอกว่าไปแล้วได้อะไร แต่มันเริ่มจากความเบื่อชีวิต
• เห็นว่ามีนักเรียน AFS ประเทศอื่นมาโรงเรียนเรา ดูเซเล็บมาก แถมวันๆ ก็ไม่ต้องทำอะไร ก็เลยไปสมัคร AFS เพราะอยากไปเซเล็บอยู่ต่างประเทศบ้าง
• “อยากทิ้งทุกอย่างในตอนนั้นไป”
• เลือกไป 3 ที่ บราซิล เอกวาดอร์ สวิตเซอร์แลนด์
• แต่ปรากฏว่าได้ไปปารากวัย อยู่ทางตอนกลางของอเมริกาใต้ เป็นรุ่นแรกที่ได้ไป

05:03

“อเมริกาใต้ใครๆ ก็กลัวนะ มันเต็มไปด้วยยาเสพติด พวกแก๊งสเตอร์”

“ไม่ชอบเหรอ (หัวเราะ)”

• “รู้ว่าจะได้ไปก่อนไป 2 อาทิตย์”
• ได้แบบฝึกหัดภาษาสเปนมา
• ก็ได้ศัพท์ง่ายๆ มาฝึกพูด เช่น ฉันหิว หิวน้ำ เข้าห้องน้ำ แค่นี้แหละอยู่ได้ละ

05:50

“แล้วบรรยากาศการไปอยู่กับครอบครัวปารากวัยนี่เป็นยังไงบ้าง”

• โฮสต์รวยมาก แต่ว่าโคตรงก
• บ้านโฮสต์มีลูกชาย 5 คน บวกเราเป็นคนที่ 6 ก็ประหยัดมาก ตอนพาไปซื้อชุดยูนิฟอร์มโรงเรียนก็บอกให้เราซื้อเอง ทุกอย่างที่เกี่ยวกับการเรียนก็ต้องซื้อเอง
• ทุกอย่างที่เกี่ยวกับการเรียนจ่ายเองหมด
• ตอนกลางคืนแอบมาเปิดตู้เย็นเอาของมาเก็บไว้ในกระเป๋า ตอนกลางดึกก็เปิดมากิน

• เป็นบ้านที่นิ่งๆ แข็งๆ หน่อย พ่อจะดูหยิ่งๆ แม่ดูห้าวๆ
• ข้อดีของบ้านโฮสต์คือเป็นคนจริงใจ และพูดตรงๆ
• เคยหนีไปเที่ยวเมืองหลวงโดยไม่ได้บอก พอเค้ารู้ก็ด่าๆๆ แล้วก็น้ำตาไหล บอกว่าถ้าเธอเป็นอะไรไปแล้วชั้นจะบอกพ่อแม่เธอยังไง ก็เลยรู้ว่าเค้าเป็นห่วง
• แต่ส่วนใหญ่เด็กไทยมักจะเปลี่ยนแฟมิลี เพราะทนไม่ได้ แต่เราทน

09:37

“เพราะที่ผ่านมาเราอาจไม่ได้ลองอดทนอะไรเลยมั้ง”

• แล้วเค้าก็ซักเสื้อผ้าให้
• เพราะบ้านโฮสต์บางบ้านใช้เด็ก AFS ซักเสื้อผ้าให้ก็มี ต้องตักน้ำไกลๆ ก็มี
• เด็ก AFS ก็มีนัดเจอกันแลกเปลี่ยนข้อมูลเหมือนกัน
• คนไทยที่ไปปารากวัยมีกัน 6 คน

10:43

“เห็นบอกมีพี่น้องในบ้านโฮสต์ 6 คน”

• พี่คนโตทำงานแล้ว คนที่สองเรียนมหาลัย คู่แฝดสองคนที่ปาล์มอาศัยอยู่ห้องเดียวกัน แล้วก็น้องคนเล็กอีก 1 คน อยู่โรงเรียนเดียวกัน

• บรรยากาศโรงเรียนเหมือนสลัม
• ได้เป็นเซเล็บอย่างที่คาดหวัง แต่ก็มีโดนแกล้งเหมือนกัน
• บรรยากาศห้องเรียนคือ นึกถึงห้องเรียนไทย แต่มีแกล้งกัน โยนกระเป๋าใส่กัน พอครูหันหน้าเข้ากระดานมันก็จะโยนทุกสิ่งอย่างใส่ครู หยิบบุหรี่มาสูบ เพื่อนผู้หญิงก็ลุคกระรอกนิดนึง แล้วนี่คือ ม.5
• จนครูต้องหันมาบอกว่าขอเงียบหน่อย ขอสอนหน่อยเหอะ
• “กูคงต้องการแบบนี้แหละ”

• มีคนที่เนิร์ดด้วยแต่ก็คุยกับคนที่อยู่หลังห้องด้วย มันก็มีติวที่บ้าน ก็เฮกันไป
• เราจบ ม.5 ก็ไปซ้ำ ม.5 ที่นู่นด้วย จริงๆ ไม่ต้องทำอะไรก็ได้ แต่ปาล์มก็เข้าเรียนและสอบวิชาที่เราทำได้ด้วย
• ม.5 ที่นั่นเรียนง่ายมาก เหมือน ม.1 เมืองไทย
• ครูที่นั่นชอบเดินขบวนเรียกร้องสิทธิ์
• สมัยที่ไปเรียนก็รู้สึกว่าเพื่อนโง่มาก แต่ทุกวันนี้เป็นหมอกันหมด
• ที่โรงเรียนจะแบ่งการเรียนเป็นกะ กะเช้าก็มีเข้าแถวเคารพธงชาติ เรียนตอนแปดโมงถึงเที่ยง กะบ่ายก็บ่ายสองถึงห้าโมงหกโมง แล้วก็มีกะค่ำ มีวันนึงที่ต้องเรียนสองกะ
• คัลเจอร์ของสังคมสเปนคือต้องมีนอนกลางวัน (siesta)
• นอนกันทั้งประเทศ ทั้งบ่ายเลย
• แต่เรากับเพื่อน AFS ที่มาจากอเมริกาไม่นอนกลางวัน ชอบไปเดินเล่น เพราะสงบดี
• ที่นั่นเป็นเมืองเกษตรกรรม ผังเมืองเป็นจัตุรัส

18:52

“คัลเจอร์ของคนที่นั่นมีลักษณะยังไง”

• สามสี่ทุ่มคือชั่วโมงปาร์ตี้ของคนที่นี่ เพื่อนคู่แฝดมาบ้านเห็นเราใส่ชุดนอนก็เลยไม่มาอีก เพราะคิดว่าจะนอนแล้ว
• คุณพ่อก็ชวนกินไวน์ ก็ไม่ว่าอะไร เด็ก ม.1 ก็กินกัน เด็กที่นี่เลยโตกว่าเมืองไทย
• เพื่อนที่โรงเรียนมีทั้งกลุ่มชายหญิง และก็สนิทกับเพื่อนเที่ยวที่เจอตามที่เที่ยว
• ตอนนั้นไปจัดฉายปาร์ตี้ ขายบัตร มาทำปาร์ตี้ ด้วยตัวเอง ขายทั้งเมือง ไม่ใช่เฉพาะโรงเรียน เอาเงินเข้าห้องตัวเอง
• คนที่นี่ชอบขี่รถเล่น เปิดประทุน เปิดเสื้อ เปิดเพลงดังๆ เป็นเพลงละตินหรือเทคโนยุค 90 บางทีก็ยืนเต้นหน้าบ้านหรือกลางถนนก็ได้
• กิจกรรมที่ชอบคือ Serenata ที่พวกแก๊งผู้ชายจะถือกีตาร์ไปยืนร้องเพลง เกี้ยวสาวที่เค้ากำลังจะอายุ 15 ในวันรุ่งขึ้น เพื่อให้เค้าชวนไปงานปาร์ตี้ฉลองอายุ 15 ของเธอ

24:40

“มีชวนกันไปประเทศอื่นมั้ย?”

• เค้าห้ามออกนอกประเทศ แต่เราไปบราซิล ไปกับเพื่อนที่แทบไม่รู้จักเลย ก็มีเพื่อนคนไทยไปด้วยสองคน
• ไปอาทิตย์นึง
• มันคัลเจอร์ของนักเรียนที่จบ ม.6 ที่จะเดินทางไปต่างประเทศกัน ใครรวยหน่อยก็นั่งเครื่องไปชิลี ไปอาร์เจนกัน
• เราไม่ได้รวยอะไร ก็นั่งรถไปบราซิล ใช้เวลา 2 วัน ปาร์ตี้กัน
• บราซิลเจริญกว่าปารากวัยมาก ดูเจริญกว่ากรุงเทพฯ ด้วย
• รู้สึกว่าปารากวัยปลอดภัยกว่าเมืองไทยล้านเปอร์เซ็นต์

27:28

“การไปปารากวัยมันเปลี่ยนแปลงอะไรเราบ้าง”

• เปลี่ยนหมดเลย ตอนนั้นอายุ 16 ไปขึ้น 17 ที่นู่น ก็กลายเป็นคนใหม่มาจนถึงปัจจุบัน
• เราไม่จำเป็นต้องอยู่ในกรอบอะไรบางอย่าง แต่มันทำให้เรารู้จักตัวเองในอีกแง่มุมนึง
• ตอนนั้นเป็นวัยรุ่น มันเลยมีความอยากทลายกรอบ

29:17

“เราได้ความอดทนจากปารากวัยมา รู้สึกว่าเรามีความสามารถในการปรับตัว เรารู้สึกว่าเราอยู่ที่ไหนก็ได้ ทำให้เรานึกขอบคุณไปถึงตอนนั้นที่เราไม่ย้ายแฟมิลี”

• เราเปลี่ยนคนไม่ได้ แต่เราเปลี่ยนความคิดตัวเองได้
• ซึ่งความคิดแบบนี้มันจำเป็นสำหรับการใช้ชีวิตอยู่บนโลกใบนี้

• Best day ของปารากวัย คือวันที่ไปน้ำตกอีกัวซู
• ตอนจะเริ่มเขียนหนังสือ Lost and Found พอนึกถึงน้ำตกเราก็เขียนได้เลย

• เหมือนเราเดินเข้าน้ำตกแล้วออกมากลายเป็นอีกคนนึงไปเลย

29:49

เราไม่ย้ายแฟมิลี่ เพราะเรารู้สึกว่าทุกคนไม่สามารถเป็นคนดีร้อยเปอร์เซ็นต์ได้ ถ้าคนที่เราอยู่ด้วยเป็นแบบนี้จะเป็นยังไง มันต้องดูที่เรามั้ง… เราเปลี่ยนคนอื่นไม่ได้ แต่เราเปลี่ยนตัวเองได้

Credits

The Host ธัชนนท์ จารุพัชนี

The Guest ฐิตวินน์ คำเจริญ

Show Creator ภูมิชาย บุญสินสุข

Episode Producers ภูมิชาย บุญสินสุข

นทธัญ แสงไชย

อธิษฐาน กาญจนพงศ์

ปวริศา ตั้งตุลานนท์

Episode Editor นทธัญ แสงไชย

Sound Designer & Engineer ศุภณัฐ เดชะอำไพ

Coordinator & Admin อภิสิทธิ์​ หรรษาภิรมย์โชค

Art Director กริณ ลีราภิรมย์

Graphic Designer เทียนจรัส วงศ์พิเศษกุล

Photographer อธิษฐาน กาญจนพงศ์

Music Westonemusic.com

The post ไปเรียน AFS ที่วิลยาริกา, ปารากวัย appeared first on THE STANDARD.

นก-พริมาภา หรือ นก KPN เป็นนักร้องสาวที่เวลาร้องเพลงแต่ละทีนี่คือทุกคนต้องก้มกราบ ล่าสุดไปได้ที่สองของเวทีระดับโลกที่เซนต์ปีเตอร์สเบิร์ก คนรัสเซียก็ก้มกราบ คือเสียงทรงพลังระดับตัวแม่อย่างนี้หาไม่ได้ง่ายๆ

แต่แล้วทำไมยังต้องยอมเสียเงิน เสียเวลาทำมาหากิน เดินทางข้ามน้ำข้ามทะเลไปเรียนร้องเพลงเพิ่มเติมถึงแอลเออีก

เราพบว่าเรื่องราวของพี่นกสนุกมาก และทำให้เห็นเลยว่า คนที่แน่วแน่กับแพสชั่นของตน จะพยายามทำทุกอย่างให้มันออกมาดีที่สุดแบบนี้นี่แหละ

01:54

“ดิฉัน พริมาภา กรโรจนชวิน นักร้องยอดเยี่ยมแห่งประเทศไทยประจำปี 2552 ถ้วยพระราชทานพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว KPN Awards Thailand Singing Contest 2009”

02:22

“คุณเก่งแล้วคุณไปเรียนทำไม?”

• คือจริงๆ แล้วรู้สึกว่ายังไม่เก่ง โดยเฉพาะสไตล์ที่ชอบคือโซลอาร์แอนด์บี
• เลยตัดสินใจไปเรียนเพิ่มเติมที่เมืองต้นกำเนิดดนตรีแนวโซลอาร์แอนด์บี นั่นคือแอลเอ
• โปรแกรมที่ไปเรียนต่อคือเรียกว่า Certificate of Performing เป็นโปรแกรม 1 ปี
• ก็ได้ทุนไป เพราะหมดสัญญากับเคพีเอ็น ก็เข้าไปบอกเจ้านายว่าอยากไปเรียนต่อ ปรากฏว่าเค้าออกค่าเรียนให้เลย
• แม้จะชนะเลิศด้านร้องเพลงมา แต่ก็ไม่ได้เหลิงอะไร ค่อนข้างอ่อนน้อมตามสไตล์คนเอเชีย เพราะรู้ว่าภาษาอังกฤษของตัวเองง่อยมาก
• ก่อนจะเข้าโปรแกรมก็ต้องเรียนภาษาก่อน 2 เดือน ซึ่งไม่ได้อะไรเลย เพราะโง่ภาษาจริงๆ
• ซึ่งความอ่อนภาษานี่เองที่ทำให้เรียนร้องเพลงแทบไม่รู้เรื่องเลย เทอมแรกที่ไปเรียนคือไม่มีเพื่อน เพราะคุยกันไม่รู้เรื่อง หนักเข้าคือสั่งกาแฟได้ชาเขียวแทน
• เพื่อนคนไทยที่ไปเรียนด้วยกันก็เรียนคนละสาขา ทำให้ต้องเริ่มพูดภาษาอังกฤษ เริ่มมั่นใจขึ้น
• ซึ่งโรงเรียนนี้มีนักเรียนจากทั่วโลกมาเรียน ทำให้ไม่เกร็ง เพราะหลายคนภาษาแย่กว่าเราก็มี
• ฝรั่งแอฟริกัน-อเมริกันที่ติดตากันว่าร้องเพลงเก่ง ก็กลับไม่เก่งซะงั้นก็มี
• เพื่อนๆ เรียกว่า ‘พีเค’ เพราะออกเสียงง่ายกว่าชื่อนก

08:19

“พีเคเคยทำครูร้องไห้ ไม่ใช่ซาบซึ้ง แต่เห็นว่าเป็นชะนีเอเชียที่พูดอังกฤษไม่ได้เลย แต่ร้องเพลงดีมาก”

• ตอนเรียนจบก็ได้รางวัล Outstanding ที่เทอมนึงจะมีคนได้ตำแหน่งนี้แค่คนเดียว
• ความสัมพันธ์กับเพื่อนร่วมคลาส ก็มีโดนข่มเหมือนกัน เพราะเรามักจะจ๋องๆ ในห้อง แต่บนเวทีเราฟาดเอาตายนะ
• ซึ่งก็ไม่ได้คิดจะแข่งอะไร เพราะว่าตั้งใจจะมาเพื่อเรียน
• ช่วงหลังเพื่อนที่เคยเหยียด เคยหยาม ก็มาขอให้ช่วยสอนเหมือนกัน
• คติประจำใจที่ได้มาคือเวลาขึ้นเวทีต้องเต็มที่ทุกครั้ง เพราะคนที่มาฟังเราอาจเป็นโปรดิวเซอร์ หรือคนที่มีหน้ามีตาในวงการเพลงก็ได้
• คำว่า ออดิชั่น เป็นคำติดปากของที่นั่น เพราะการจะแคสต์งานต้องออดิชั่นทุกครั้งไป

11:26

“มันต้องแข่งกับตัวเอง เพราะทุกคนเก่งหมด ทุกคนมีสิทธิ์ได้งานเท่าเทียมกันหมด ไม่มีลูกรัก ได้งานแล้วไม่ใช่ว่าจะได้ไปตลอด”

• เวลาได้ออดิชั่นต้องตอบ yes ไว้ก่อน เพราะตอบ no ครั้งนึง อาจทำให้ชวดงานทั้งหมดได้เลย
• ก่อนไปคิดว่าอาจได้เที่ยวบ้าง แต่ปรากฏว่าไม่มีเวลาเลย ทำการบ้านก็หมดเวลาแล้ว
• การฟังเพลงเพื่อทำการบ้านเป็นการฟังเพลงที่เครียดมาก ไม่มีความสุนทรีย์อีกต่อไป
• วิชา Vocal Performance เรียนวันจันทร์ สอบวันพุธ แปลว่ามีเวลาท่องเนื้อเพลงแค่วันอังคารวันเดียว แทบไม่ได้เงยหน้าออกจากห้องเลย
• “พาไปเที่ยวหน่อยสิ”

14:15

“ในแอลเอบอกเลยว่าไม่มีที่เที่ยวอะไรเลย”

• โรงเรียนอยู่ตรงสถานที่ประกาศรางวัลออสการ์ มีนักท่องเที่ยวเยอะมาก
• ที่นั่นไม่มีไนท์มาร์เก็ต ไม่มีที่แฮงเอาต์เลย จะไปห้างก็ต้องขับรถ 20 นาที
• คนที่นั่นใช้อูเบอร์เป็นปกติ เพราะที่จอดรถน้อยมาก
• รถเมล์ก็มีแต่ไม่สะดวกเท่าที่เมืองไทย
• ที่นั่นมีคนไทยเยอะ แต่ก็ไม่ควรไว้ใจคนไทยขนาดนั้น
• มันมีความจุกจิก ขี้อิจฉา ขี้เม้าท์
• “เล่ามาเลยค่ะ!”

17:19

“มีคนพูดให้ฟังว่าคนไทยในแอลเอเนี่ย เห็นคนได้ดีไม่ได้”

• มีการกลั่นแกล้งกัน เช่น แอบแจ้งเจ้าหน้าที่รัฐให้มาตรวจสอบร้านอาหารที่หมั่นไส้ ถ้าตรวจพบว่าจ้างแรงงานผิดกฎหมาย ร้านก็จะโดนฟ้อง
• การไปเรียนก็ไม่สนับสนุนให้ไปทำงานพิเศษ เพราะไม่ถูกกฎหมาย เซฟตัวเองไว้ก่อน
• ตอนแรกก็ไปอยู่กับเพื่อนคนไทยที่นั่น แต่อยู่ไกลโรงเรียนมาก เลยไปอยู่แค่ช่วงที่เรียนภาษาอังกฤษ พอหลังจากนั้นก็ย้ายไปอยู่โซนไทยทาวน์แทน
• ที่นั่นมีเหยียดกันเหมือนกันเช่น โฮมเลส เพราะเค้ารู้สึกว่ามีเงินรัฐบาลช่วยเลี้ยงดู ก็ไม่ต้องทำงานก็ได้ แต่เราทำแบบเค้าไม่ได้เพราะเอาทุนเค้ามา เรียนไม่จบอายตายเลย

22:26

“เห็นบอกว่ามีออดิชั่นเยอะ ต้องมีได้งานแน่เลย”

• ไม่ได้เลย เพราะภาษาอังกฤษไม่แข็งแรง
• บรอดเวย์ก็ไม่ได้ไปออดิชั่น เพราะเต้นไม่เป็น
• วงการออดิชั่นศิลปินที่อเมริกาแข่งกันสูงมาก เก่งอย่างเดียวไม่ได้ มันต้องเฮงด้วย จังหวะต้องได้
• เคยมีโปรดิวเซอร์มาจีบๆ เหมือนกัน แต่ปรากฏว่าจีบแบบหน้าหม้อซะงั้น
• ส่วนเรื่องความรักก็เคยมีคนดำมาจีบ แต่อายุห่างกันมาก คือผู้ชายเด็กกว่า
• ตอนเช็กบัตรประชาชนกันก็ตกใจมาก

25:26

“ไม่มีความรักเลยตลอด 1 ปีที่ไปเรียนนี่เครียดมั้ย”

• ไม่เครียด เพราะตั้งใจไปเรียนจริงๆ วิชาที่เลือกก็ยากมาก เครียดมาก สอบเสร็จก็ไปเที่ยวเลย ไปลาสเวกัส ไปดูโชว์ซิลีน ดิออน

26:13

“ที่นั่นมีสิ่งยั่วยุเยอะมาก คุณต้องจิตแข็ง… คุณต้องรู้ว่าจุดประสงค์ของเราในการมาที่นี่คืออะไร”

• เรียนตกไม่ได้ เพราะเอาทุนเค้ามา คนรู้จักก็เยอะ ถ้าเรียนไม่จบก็อาย
• ตั้งใจเรียนมาก แต่ก็ตกวิชาที่ต้องสอบข้อเขียน
• ฉะนั้น เลยต้องสื่อสารกับครูว่าภาษาอังกฤษเราอ่อนมาก
• ที่จำได้แม่นคือวิชา Vocal Technique ที่เรียนเกี่ยวกับสรีระการร้องเพลง เรียนเหมือนหมอเลย ระบบหายใจ ระบบร่างกาย
• ตอนนั้นสอบข้อเขียน ก็ต้องรอเพื่อนส่งข้อสอบออกจากห้องไปหมดก่อน ค่อยเดินไปถามอาจารย์ว่าคำนั้นคำนี้เขียนยังไง

29:36

“ภาษาอังกฤษเราโง่มาก แต่เราฉลาดในการเอาตัวรอดมาก”

30:07

“แฮปปี้มั้ยที่เลือกไปเรียนที่แอลเอ”

• เคยไปเล่นฟิตเนสที่นั่น คนที่มาหล่อมาก หล่อทุกคน เพื่อนที่ไปด้วยกันเคยไปเจอพระเอกหนังโป๊ที่นั่น เป็นสังคมของคนเอ็นเทอร์เทนเมนต์จริงๆ
• ก็เจียดค่าขนมมาเก็บไว้ดูโชว์เหมือนกัน

• รู้สึกว่าเรียน 1 ปี น้อยไป เริ่มจะชินกับสถานที่กับผู้คนก็จบแล้ว เลยรู้สึกไม่ได้เก่งขึ้นเท่าไหร่ แต่สิ่งที่เปลี่ยนคือทัศนคติ
• ที่นี่สอนให้เราเป็น Musician ไม่ใช่ Singer ก็จะมีความรู้ด้านดนตรีมากขึ้น
• และได้ประสบการณ์ชีวิต เพราะได้เห็นวัฒนธรรม ความคิดต่างๆ ที่ไม่เหมือนที่เคยเห็นเคยเจอ
• อย่างนึงคือคนที่นั่นไม่ยุ่งเรื่องของคนอื่น
• ไม่มีใครว่อกแว่กขณะทำงาน แม้แต่ยาม หรือแม่บ้าน ที่สื่อสารรู้เรื่อง ไม่มีเล่นมือถือระหว่างเวลางาน
• การมาเรียนตอนอายุเริ่มเยอะแล้ว ทำให้เครียดเหมือนกัน ต้องโฟกัส
• สังคมที่นี่ไม่มีการแบ่งวรรณะชนชั้น ทุกคนเท่ากัน
• ทำให้เรารู้สึกว่าเราใช้ชีวิตเป็นคนปกติ ไม่เหมือนกับชีวิตที่ไทยที่รู้สึกว่าตัวเองเป็น someone มีรถส่วนตัว มีห้างให้เดิน
• ที่นี่ ทุกคนเท่ากัน ใช้รถซับเวย์ กินข้าวข้างทาง ทุกคนใช้ชีวิตปกติมาก
• ทำให้เกิดความคิดว่าชีวิตก็มีแค่นี้เอง
• เราเลยเกิดความคิดว่าอยากเป็นแบบอย่างให้คนที่เดินตามเส้นทางเดียวกับเรามา

37:38

“เราอยากเป็น someone ที่สร้างตัวจากความมุมานะ ไม่ใช่ทางลัด เพราะมันไม่ใช่วิถีของเรา”

38:55

“แนะนำน้องๆ ที่จะไปเรียนที่แอลเอหน่อย”

• หนึ่ง ภาษาเป็นสิ่งสำคัญมาก ถ้าภาษาอังกฤษดี คุณจะหมดความกังวลข้อใหญ่ๆ ไปเลย
• สอง การพรีเซนต์ตัวเองเป็นเรื่องปกติของคนที่นั่น ต้องสร้างคอนเน็กชั่น ต้องไนซ์ เพราะเราไม่อาจรู้เลยว่าคนที่เราคุยด้วยเป็นใคร
• สาม ต้องง่ายๆ เข้าไว้ อย่าไปคาดหวังว่าต้องเจออะไร เจอแฟน เจองาน ของเหล่านี้ถ้าจะมามันมาเอง

41:03

“เราต้องรู้ให้แน่ชัดว่าจุดประสงค์ของการมาที่เนี่ย ของเราอะ คืออะไร”

Credits

The Host ธัชนนท์ จารุพัชนี

The Guest พริมาภา กรโรจนชวิน

Show Creator ภูมิชาย บุญสินสุข

Episode Producers ภูมิชาย บุญสินสุข

นทธัญ แสงไชย

อธิษฐาน กาญจนพงศ์

ปวริศา ตั้งตุลานนท์

Episode Editor นทธัญ แสงไชย

Sound Designer & Engineer ศุภณัฐ เดชะอำไพ

Coordinator & Admin อภิสิทธิ์​ หรรษาภิรมย์โชค

Art Director กริณ ลีราภิรมย์

Graphic Designer เทียนจรัส วงศ์พิเศษกุล

Photographer อธิษฐาน กาญจนพงศ์

Music Westonemusic.com

The post ไปเรียนร้องเพลงที่ลอสแองเจลิส, สหรัฐอเมริกา appeared first on THE STANDARD.

ถ้าไม่ได้คิดจะไปเรียนเมืองนอก ทำไมเราต้องฟังเรื่องราวชีวิตนักเรียนนอก?

เฟี้ยต-ธัชนนท์ ยืนยันว่า รายการนี้เหมาะกับวัยค้นหาอย่างแท้จริง เพราะพูดถึง 2 สิ่งสำคัญ ได้แก่ ‘สิ่งที่เราต้องทำ’-ซึ่งคือการเรียน และ ‘สิ่งที่เราอยากทำ’-นั่นคือการเดินทางท่องเที่ยว และสองอย่างนี้ก็ถูกรวมไว้ในรายการนี้แล้ว

ไม่เชื่อลองฟังตัวอย่างรายการบางส่วน แล้วถามตัวเองว่า มันน่าจะสามารถ inspire ให้เราออกเดินทางและเรียนรู้โลกได้บ้างไหม

สวัสดีครับ เฟี้ยต-ธัชนนท์ ครับ

เฟี้ยตว่า ซักครั้งนึงในชีวิต ถ้าคนเรามีโอกาสเดินทางไปลองใช้ชีวิต และสัมผัสวัฒนธรรมที่ต่างไปจากของเรา มันจะเป็นประสบการณ์ที่ดีมากๆ เลยนะ อย่างน้อยเราจะเห็นโลกกว้างขึ้น ได้รู้ว่าในโลกนี้มันมีคนที่แตกต่างจากเรายังไงบ้าง และที่สำคัญ ได้เพื่อนใหม่ๆ เยอะแยะมากมายเลยด้วย

เฟี้ยตรู้จักนักเรียนนอกหลายคน เลยอยากชวนพวกเค้ามาคุยให้ฟัง เพราะชีวิตแต่ละคนนี่คือ สุดๆ

และสำหรับหลายคน ตัวตนในวันแรกที่ไปอยู่เมืองนอก กับตัวตนในวันสุดท้ายก่อนกลับเมืองไทยเนี่ย แตกต่างกันสุดๆ เหมือนเป็นคนละคน

นอกจากจะเล่าเรื่องหลักสูตรการเรียนที่น่าสนใจ จากหลายประเทศทั่วโลกแล้ว มันก็เหมือนจะเป็นเรื่องราวของการเดินทางด้วยนะครับ มันคือเรื่องของคนที่เอาตัวเองไปอยู่ในสิ่งแวดล้อมที่ไม่คุ้นเคย และต้องหาวิธีอยู่ตรงนั้นให้ได้ ในขณะเดียวกัน ก็ต้องพยายามเก็บเกี่ยว กอบโกยกลับมาให้มากที่สุด ทั้งวิชาความรู้ และประสบการณ์

ใครกำลังคิดจะไปเรียนต่อเมืองนอก หรืออดีตนักเรียนนอกที่อยากรู้ว่า คนอื่นเขาเจอเหมือนกับที่เราเจอมาหรือเปล่า ติดตามฟัง นักเรียนนอกพอดแคสต์ กับเฟี้ยต-ธัชนนท์ ได้ที่นี่ The Standard Podcast

เอพิโสดใหม่ publish ทุกวันพุธนะครับ

ถ้าคุณรู้จักใคร -หรือจะเป็นตัวคุณเองก็ได้- ที่เคยไปเรียนวิชาน่าสนใจ จากประเทศที่น่าสนใจ และอยากมาแชร์เรื่องราวให้ทุกคนฟัง ทวีตบอกเฟี้ยตมาได้ ที่ @DjFiat  พร้อมติดแฮชแท็ก #นักเรียนนอก ด้วยนะครับ

ผม เฟี้ยต ธัชนนท์ จารุพัชนี แล้วเราจะกลับมาเจอกันใหม่ กับเรื่องของนักเรียนไทย ที่จะพาเราไปทั่วโลก สวัสดีครับ

The post แนะนำ ‘นักเรียนนอก’ appeared first on THE STANDARD.