นิตยสาร TIME เพิ่งประกาศยกย่องให้ศิลปินหญิงสายโมเดิร์นแจ๊สอย่าง Laufey เป็นหนึ่งในลิสต์ Women of the Year for 2025 และในโอกาสนี้ทางนิตยสารยังเผยแพร่บทสัมภาษณ์ของเธอเกี่ยวกับความรู้สึกในการเป็นศิลปินแจ๊สคลื่นลูกใหม่ที่พยายามผลักดันให้อุตสาหกรรมวงการดนตรีเติบโตไปมากยิ่งขึ้นด้วย

ในช่วงที่ผ่านมา Laufey แจ้งเกิดจากผลงานเพลงแนวโมเดิร์นแจ๊สหลายเพลง ไม่ว่าจะเป็น From The Start, Falling Behind, Valentine, Promise และอีกมากมาย โดยเธอพยายามจะทำเพลงแจ๊สและเพลงคลาสสิกให้มีความร่วมสมัยมากขึ้น ด้วยการผสมผสานน้ำเสียงอันเป็นเอกลักษณ์ของเธอเข้ากับสไตล์ดนตรีที่หลากหลายในเพลงเหล่านี้ เพื่อให้ผู้ฟังรู้สึกว่าเพลงแจ๊สและเพลงคลาสสิกเป็นสิ่งที่เข้าถึงง่ายและฟังได้เรื่อยๆ 

เธอพยายามใช้โซเชียลมีเดียอย่าง TikTok ในการทำให้เพลงของเธอไปสู่ผู้ฟังรุ่นใหม่เพิ่มขึ้น แม้ว่าในบางครั้งเธอจะเจอการตำหนิจากนักวิจารณ์ นักดนตรีแจ๊สด้วยกัน หรือแฟนเพลงบางคนที่มองว่าเธอกำลังออกนอกลู่นอกทางและไม่รักษาความเป็นต้นฉบับของดนตรีประเภทนี้ไว้ 

“ฉันอยากลองดูว่าฉันจะรักษาความสมบูรณ์ในการทำดนตรีของฉันไว้ได้หรือเปล่า แต่ฉันก็ยอมให้ตัวเองได้ลองทำอะไรใหม่ๆ บ้าง ตามที่เทคโนโลยีสมัยใหม่จะเอื้ออำนวย ซึ่งความจริงข้อหนึ่งก็คือดนตรีแจ๊สและคลาสสิกมักจะมีปัญหากับคำว่า ศิลปินสามารถประสบความสำเร็จในเชิงดนตรีและการทำเงินได้ นั่นทำให้ฉันหัวใจสลายเล็กๆ นะ ทำไมคนเราถึงจะทำสองอย่างไปพร้อมกันไม่ได้ล่ะ” Laufey กล่าว

Laufey อธิบายว่า เธอไม่ได้เป็นผู้กอบกู้ความนิยมของเพลงแจ๊ส แต่เธอแค่อยากทำเพลงดีๆ ออกมาให้ผู้ฟังเท่านั้น “ฉันอยากให้คนรู้สึกสนุกไปกับเพลงได้โดยไม่ต้องมีความรู้สึกว่าจะต้องรู้เรื่องเบื้องหลังประวัติศาสตร์ของดนตรีไปเสียทุกอย่าง ก็เหมือนกับดนตรีประเภทอื่นๆ นั่นแหละ มันก็เป็นเพลงที่ทำให้เรารู้สึกดีขึ้นหรือคอยอยู่เป็นเพื่อนในวันที่เราเศร้า”

อย่างไรก็ตาม Laufey เติบโตมาในฐานะนักดนตรีตั้งแต่เด็ก และเธอก็เรียนดนตรีคลาสสิกมาโดยตลอด เธอจึงให้ความเห็นต่อเสียงวิจารณ์ว่า “ฉันคิดว่าคงเป็นเรื่องง่ายที่จะชี้ไปที่ผู้หญิงคนหนึ่งแล้วบอกว่า ‘เธอจะไปรู้อะไรล่ะ’ แต่ฉันคิดว่าฉันรู้นะว่าฉันศึกษาเรื่องนี้มาเพียงพอที่จะรู้ว่ามันคืออะไร”

ภาพ: TheStewartofNY / FilmMagic

อ้างอิง:

• https://time.com/7216385/laufey-interview/

The post Laufey คิดว่าเพลงแจ๊สสามารถประสบความสำเร็จได้ทั้งในเชิงดนตรีและการทำเงิน appeared first on THE STANDARD.

ในช่วง 2-3 ปีที่ผ่านมาจนถึงตอนนี้ คำว่า Music City เริ่มเป็นที่พูดถึงกันอย่างหนาหูมากขึ้นจนน่าสนใจ ตั้งแต่เริ่มแรกที่คุณปิยะพงษ์ หมื่นประเสริฐดี หรือพาย ฟังใจ พูดถึงนิยามของ ‘กรุงเทพฯ เมืองดนตรี’ ไว้อย่างน่าอ่านในบล็อกส่วนตัวเมื่อหลายปีที่แล้ว

ถึงตอนนี้ กระแสความเป็นเมืองดนตรีเริ่มจะกลับเข้าสู่การรับรู้ของผู้คน เรามาพูดเรื่องเมืองดนตรีกันสักครั้งดีกว่า

ว่ากันง่ายๆ Music City คือเมืองหรือชุมชนที่ขับเคลื่อนเศรษฐกิจด้วยดนตรี ไม่ว่าจะด้วยการจัดเทศกาลดนตรีใหญ่ยักษ์บิ๊กเบิ้ม หรือว่าจะด้วยความเป็นเมืองที่เต็มไปด้วยไลฟ์เฮาส์ผับบาร์ที่อ้าแขนต้อนรับให้เราเดินทางเข้าไปเสพดนตรีสดกันให้หายอยากก็ตามที

เมืองดนตรีมีอยู่มากบนโลกใบนี้ ที่เด่นๆ เลยก็อาทิ ลิเวอร์พูล เมืองต้นกำเนิดของวงดนตรีในตำนานอย่างเดอะบีเทิลส์ นิวออร์ลีนส์ ที่เป็นต้นกำเนิดของดนตรีแจ๊ซ ออสเตรียซึ่งโดดเด่นด้วยดนตรีคลาสสิก หรือแนชวิลล์ ที่เป็นเมืองสัญลักษณ์ของดนตรีคันทรี

The Beatles, Liverpool
Photo: www.beatlesbible.com

จะเห็นว่าเมืองดนตรีที่กล่าวข้างต้น เป็นเมืองที่มีประวัติศาสตร์ มีที่มาที่ไปในการเป็นเมืองดนตรี มีเรื่องราวให้นักฟังเพลงสามารถตามรอย ดื่มด่ำไปกับวัฒนธรรมดนตรีที่เข้มข้นของเมืองเหล่านั้นได้

แต่กระนั้นก็ยังมีเมืองดนตรีอีกแบบหนึ่งที่น่าสนใจไม่แพ้กัน นั่นคือเมืองที่ไม่มีหรอก ประวัติศาสตร์ด้านดนตรี หรือวัฒนธรรมที่ข้นคลั่ก แต่เป็นเมืองที่มีการผลักดันตัวเองอย่างมากจนไปถึงจุดที่กลายเป็นเมืองดนตรี อย่างเช่นเมืองออสติน ในเท็กซัส ที่เป็นเมืองทะเลทราย ไม่มีอะไรเลย แต่กลับมีแรงผลักดันจากทั้งเอกชนและภาครัฐ ที่อยากสร้างให้เมืองที่ไม่มีอะไรแห่งนี้กลับมีอะไรขึ้นมาด้วยดนตรี ในปี 1987 งานมิวสิกเฟสติวัลอย่าง South by Southwest จัดขึ้นที่นี่เป็นครั้งแรกด้วยคนดูหลักร้อยคน ซึ่งน่าท้อใจเป็นอันมาก

แต่หลังจากนั้น 30 ปีผ่านมา งานเฟสติวัลนี้ก็ขยายไปสู่พื้นที่ของภาพยนตร์ และมัลติมีเดีย รวมทั้งเทคโนโลยี พร้อมผู้เข้าร่วมหลักหมื่น

South by Southwest
Photo: www.pastemagazine.com

และไม่ใช่แค่มิวสิกเฟสติวัลเท่านั้น ออสตินยังมีไลฟ์เฮาส์จำนวนมากเป็นพื้นที่ให้ศิลปินท้องถิ่น (และศิลปินขาจรต่างถิ่น) ได้ออกมาแสดงฝีมือและผลงานให้ผู้ฟังได้เสพอย่างเพลินใจ ด้วยเหตุนี้ออสตินเลยได้ชื่อว่าเป็น ‘Live Music Capital of the World’ เมืองทะเลทรายที่เต็มไปด้วยเสียงดนตรีสดตลอดวันตลอดปี

แล้วในประเทศไทยจะมีบรรยากาศแบบนั้นเกิดขึ้นได้บ้างไหม?

คำตอบคือ เป็นไปได้ (อย่างที่พอดแคสต์ Eargasm Deep Talk ตอนนี้ได้กล่าวไว้) เพราะกรุงเทพมหานครมีศักยภาพที่จะไปถึงจุดนั้นได้ หากมีการเคลื่อนไหวกันอย่างมีจุดหมาย

กรุงเทพฯ มีร้านรวงพอจะให้ศิลปินได้แสดงสด มีซีนดนตรีที่น่าสนใจและมีเอกลักษณ์พอที่จะมีซาวด์เป็นของตัวเอง รวมถึงการเดินทางไปยัง venue ดนตรีต่างๆ ที่ยังพอเห็นอนาคตได้ว่าสามารถปรับปรุงให้สะดวกขึ้นได้ (อาจจะยังไม่ใช่เร็วๆ นี้ แต่ก็ยังมีหวัง) ฉะนั้น ความฝันที่จะเห็นเมืองหลวงของไทยเป็นเมืองดนตรีก็ไม่ใช่เรื่องเกินเอื้อมแต่อย่างใด

ซึ่งอีกหนึ่งคำถามที่น่าสนใจคือ ถ้าอย่างนั้นแล้ว นอกจากเมืองหลวงพี่ใหญ่อย่างกรุงเทพมหานคร ที่ซึ่งความเจริญมากระจุกรวมอยู่นี้จะสามารถพัฒนาไปเป็นเมืองดนตรีได้แล้ว ยังมีเมืองอื่นๆ ในประเทศไทยที่มีศักยภาพพอจะเป็นเมืองดนตรีได้อีกไหม?

อันที่จริงในแง่ซาวด์ดนตรีแล้วมีหลายจังหวัดที่น่าสนใจไม่ว่าจะเป็นเชียงใหม่ที่รุ่มรวยวัฒนธรรม เข้มข้นไปด้วยศิลปะ และคราคร่ำไปด้วยศิลปิน ซาวด์แบบเชียงใหม่เคยเข้ามาตีตลาดในกรุงเทพฯ ตั้งแต่วงอย่าง Acappella 7 หรือ ETC. ไปจนวง Mild ก็ต่างเป็นนิยามซาวด์แบบเชียงใหม่ จนคนไทยเคย ‘ฮิต’ เชียงใหม่ซาวด์กันไปช่วงใหญ่ๆ เลยทีเดียว

นอกจากนี้ยังมีอีกหลายเมืองในไทยที่เริ่มกลายเป็นเมืองที่มีภาพลักษณ์ทางดนตรีด้วยการเข้ามาของมิวสิกเฟสติวัล อย่างเช่น เทศกาลบิ๊กเมาน์เท่นที่เขาใหญ่ จ.นครราชสีมา เทศกาลวันเดอร์ฟรุ๊ต ที่พัทยา จ.ชลบุรี หรือหัวหินแจ๊ซเฟสติวัล ที่จัดกันมาตั้งแต่ปี 2002 เป็นต้นมา

ซึ่งงาน Hua Hin International Jazz Festival ในปีนี้ เป็นการร่วมมือกันระหว่างภาคเอกชนคือ Hitman Jazz ค่ายเพลงที่ขึ้นชื่อด้านนำศิลปินแจ๊ซจากต่างประเทศมาแนะนำให้คนไทยรู้จัก และภาครัฐคือเทศบาลเมืองหัวหิน และการท่องเที่ยวแห่งประเทศไทย (ททท.) เพื่อสร้างแรงกระเพื่อมด้านดนตรีในหัวหิน และพยายามย้ำภาพลักษณ์ความเป็นแจ๊ซให้แก่เมืองชายทะเลแห่งนี้ด้วย

โดยในปีนี้ก็ยังมีศิลปินแจ๊ซฝีมือดีทั้งจากไทยและต่างประเทศมาร่วมเอ็นจอยกันอย่างคับคั่ง ไม่ว่าจะเป็นขาประจำอย่าง โก้ มิสเตอร์แซกแมน ที่คราวนี้มาเป็นวง The Sound of Siam ที่รวมนักดนตรีมือดีสายแจ๊ซทั้งโซ่ มือเปียโนจากวง ETC. ดั๊ก มือกลองมือเก๋า และนักดนตรีไทยหลายชีวิตที่จะมาร่วมแจมกันในโชว์ครั้งนี้

ส่วนด้านศิลปินต่างประเทศนั้นก็มี Shakatak วงแจ๊ซ ฟังก์ ดิสโก้ จากอังกฤษ Ulf & Eric Wakenius พ่อลูกมือกีตาร์คลาสสิกจากสวีเดน Dimension วงฟิวชันแจ๊ซจากญี่ปุ่น และอีกมาก ที่จะมาเล่นให้ฟังกันแบบฟรีๆ ทั้งยังมี Open Stage ให้ผู้ชมขึ้นไปมีส่วนร่วมกับการแสดงดนตรี และ Workshop ดนตรีจากศิลปินระดับนานาชาติฟรีอีกด้วย

ถ้าใครเป็นนักฟังเพลงก็น่าจะลองไปชิลชายทะเลฟังเพลงแจ๊ซกันดู ตลอดเวลาสองวัน 18-19 พฤษภาคมนี้ ที่ชายหาดหัวหิน เราอาจจะได้เป็นสักขีพยานการกำเนิดของหัวหินเมืองดนตรีก็เป็นได้

ติดตามรายละเอียดงาน Hua Hin International Jazz Festival เพิ่มเติมได้ที่ www.facebook.com/HuaHinJazzFest

The post อะไรทำให้เมืองหนึ่งกลายเป็นเมืองดนตรี ประเทศไทยจะมี Music City ได้ไหม? [PR News] appeared first on THE STANDARD.