แน่นอนว่าหลากหลายผู้พิชิตและหลากหลายทีมกำลังเตรียมตัวอย่างเข้มข้น รวมถึงที่ RYSE Arena เมื่อวันศุกร์ที่ 10 ก.ค.ที่ผ่านมาที่เหล่า TeamUA หรือ Team Under Armour ทั้ง 22 คนก็ได้เริ่มออกมา Full Body Shake เรียกเหงื่อเรียกแรงกันอย่างเข้มข้น ในอีก 5 สัปดาห์ข้างหน้าที่จะให้สายฟิตทุกคนได้ท้าทายตัวเองกันอีกครั้งในปีนี้

ฟิต 5 สัปดาห์ก่อนแข่งกับ Under Armour

ระยะเวลา 5 สัปดาห์ของแคมป์ฝึกซ้อม Team UA จะได้เจอกับโปรแกรมที่วางรากฐานการพัฒนาศักยภาพร่างกายอย่างเป็นระบบ เริ่มต้นจากการปรับพื้นฐานการเคลื่อนไหวเพื่อเตรียมความพร้อม ก่อนจะไต่ระดับความเข้มข้นไปสู่การจำลองสถานการณ์ในสนามแข่งจริง

ช่วงสัปดาห์แรกเริ่มด้วยการทดสอบ Movement Foundation เพื่อประเมินความพร้อม จากนั้นสร้าง Aerobic Base เสริมความทนทาน และยกระดับสู่ Strength Endurance สำหรับสถานีที่ใช้พละกำลัง พร้อมฝึกเทคนิค Transition การคุมเพซ และวางกลยุทธ์เฉพาะตัว

เมื่อเข้าสู่โค้งสุดท้าย จะเน้น Race Simulation เพื่อฝึกซ้อมภายใต้ความกดดันและความเหนื่อยล้าจริง ก่อนเข้าช่วง Taper เพื่อลดการซ้อม ให้ร่างกายได้ฟื้นฟูและสะสมพลังงานเต็มเปี่ยมสำหรับวันแข่ง

เผยโฉม ‘Team UA’ ก่อนลง Full Body Shake

สำหรับสัปดาห์แรกของ Team Under Armour ทั้ง 22 คนได้มาพบหน้ากันเพื่อทำความรู้จักและ Ice Breaking แบบฉบับสายฟิตสายลุยที่จะมาทำความรู้จักกันขณะ Planking และ Squat เรียกเหงื่อ ซึ่งแต่ละคนเดินเข้ามาพร้อมเป้าหมายที่แตกต่างกัน ทั้งการทำลายสถิติเดิมของตัวเอง หรือกลับมาทวงฟอร์มหลังผ่านสนามมา

ไม่ว่าจะเป็น Junior (@ju.nio.r12) และ Jaynoppa (@jaynoppa), Emma Arocha (@emmarchh), Pim Pimkanok (@pimmypiam) Pipe Kamtapong (@pipekubkib) นอกจากนี้ยังมี ‘รัศมีแข ฟ้าเกื้อล้น’ หนึ่งในนักกีฬา Under Armour มาเข้าร่วม Full Body Shakeout ในฐานะ Team UA ด้วย

โดยสำหรับคลาสสัปดาห์แรก TEAM UA เริ่มด้วย Easy Run ก่อนฝึกคุมแรงที่สถานี SkiErg และ RowErg ต่อด้วยโจทย์คู่อย่าง Sled Push ร่วมกับ Farmer Hold ที่ต้องถือ Kettlebell ให้มั่นคงขณะเพื่อนดัน Sled

ครึ่งหลังทวีความเข้มข้นด้วย Burpee Broad Jump, Wall Ball, Walking Lunge และท่าท้าทายใจอย่าง Sandbag Reverse Lunge, Ab-mat Sit-up กับ Bearhug Sandbag Carry ในเวลาจำกัด

แม้เป็นท่าที่คุ้นเคย แต่เมื่อฝึกต่อเนื่อง บททดสอบจริงคือการคุมหายใจและรักษาฟอร์มเพื่อออมแรง คลาสนี้ช่วยให้ทุกคนพบจุดแข็งและจุดที่ต้องปรับปรุง เพื่อเตรียมลุยต่อสำหรับการแข่งที่กำลังจะเข้ามา

เทรนก่อนเจอสนามจริงแบบ Team UA ได้กับยิมพาร์ตเนอร์

หากใครอยากฝึกร่างกายให้พร้อมกับเวทีท้าทายตัวเองใน Hybrid Race แบบ Team UA ก็ไม่ต้องอิจฉาไป เพราะ Under Armour เปิดโอกาสให้ทุก ๆ คนที่อยากเตรียมตัวก่อนลง Hybrid Race ได้เข้ามาฝึกในระบบเดียวกันด้วย โดยโปรแกรมนี้ร่วมมือกับยิมพาร์ตเนอร์ 3 แห่ง ได้แก่ RYSE Arena, ONTRACK Campus (เขตพระโขนง) และ FIT:D Thailand

แต่ละคลาสจะเป็นการค่อย ๆ ทำความเข้าใจองค์ประกอบที่จำเป็นต่อ Hybrid Race ตั้งแต่การสร้าง Aerobic Base การเพิ่ม Strength Endurance การควบคุมเพซ ไปจนถึงการฝึก Transition ระหว่างการวิ่งและสถานีต่าง ๆ ก่อนนำทุกอย่างมาทดลองร่วมกันผ่าน Race Simulation

ผู้สนใจร่วมซ้อมแบบ Team UA สามารถรับ Training Class Pass (3 เครดิต) เมื่อซื้อสินค้าครบ 6,900 บาทที่ Under Armour Brand House เพื่อเข้าเซสชันกับยิมพาร์ตเนอร์และแบ่งปันให้เพื่อนได้ โดยผู้ที่เข้าครบ 3 คลาสตามเงื่อนไข จะได้รับสิทธิ์ลงทะเบียน Race Simulation เพื่อทดสอบความพร้อมของร่างกาย จังหวะเปลี่ยนสถานี และแผนการแบ่งแรงก่อนเจอสนามจริง สามารถรับรายละเอียดและโค้ดลงทะเบียนได้จากทีมงานหน้าร้าน

มาทดสอบตัวเองเพื่อพัฒนาตัวเองไปอีกขั้น

ในการฝึกซ้อมสัปดาห์แรกนี้ Under Armour ได้ให้การสนับสนุนผู้ท้าชิง Hybrid Race อย่างเต็มที่กับทุกคนที่มีเป้าหมายเดียวกัน โดยมีระบบสนับสนุนตลอดเส้นทาง ทั้งโปรแกรมฝึก โค้ช ยิมพาร์ตเนอร์ เสื้อผ้าอุปกรณ์ และการฟื้นฟูร่างกาย ทำให้แบรนด์เป็นแพลตฟอร์มที่เชื่อมโยงการฝึก ความรู้ และคอมมูนิตี้ เพื่อผลักดันแนวคิด Make Athletes Better ให้เกิดขึ้นจริงผ่านการลงมือทำ

สำหรับใครที่กำลังมอง Hybrid Race เป็นเป้าหมายถัดไป อย่ารีรอให้ใกล้วันแข่ง เวลานี้คือเวลาที่ดีที่สุดแล้วที่จะได้ท้าทายตัวเอง และพัฒนาตัวเองไปในอีกขั้นก่อนการแข่งจริงในอีกไม่กี่สัปดาห์นี้

ทำไมต้องปกป้องข้อมูล ก่อนให้ AI ช่วยทำงาน?

ความเสี่ยงจาก AI อาจเริ่มจากพนักงานที่ต้องการทำงานให้ดีขึ้น วสุพล ธารกกาญจน์ รองกรรมการผู้จัดการ สายงานการปฏิบัติการและการขาย บริษัท ไมโครซอฟท์ (ประเทศไทย) จำกัด ยกตัวอย่างการนำแผนเปิดตัวสินค้าใหม่หรือข้อมูลการค้าไปถาม AI ภายนอก เพื่อช่วยคิดและทำงานให้เร็วขึ้น โดยไม่ทันตระหนักว่าข้อมูลสำคัญกำลังถูกส่งออกนอกบริษัท เขาจึงเสนอให้ธุรกิจกลับมาดู Data Security หรือความปลอดภัยของข้อมูล ตั้งแต่ว่าใครเข้าถึงได้ ไปจนถึงนำข้อมูลนั้นไปใช้อย่างไรได้บ้าง

ตัวอย่างที่วสุพลเล่าจากการทำงานภายใน Microsoft คือการปรับค่าเริ่มต้นของไฟล์ให้มีข้อจำกัดการเข้าถึงไว้ก่อน ผู้สร้างไฟล์ต้องเป็นฝ่ายปรับสิทธิ์เมื่อจำเป็นต้องเปิดให้คนอื่นเข้าถึง แนวปฏิบัติที่เขาเล่ายังจำกัดการแชร์ไว้เฉพาะบุคคลที่ระบุชื่อด้วย การเปลี่ยนแปลงนี้ทำให้ผู้ใช้ต้องพิจารณาสิทธิ์ก่อนแชร์ และลดโอกาสเปิดข้อมูลกว้างเกินความจำเป็น

พลสุธี ธเนศนิรัตศัย ผู้อำนวยการสายงาน Cybersecurity & Digital Trust บริษัท บลูบิค ไททันส์ จำกัด เสริมว่า องค์กรควรเริ่มจากการทำ Data Inventory หรือบัญชีรายการข้อมูล ให้รู้ว่าข้อมูลลูกค้า ฝ่ายขาย หรือฝ่ายบุคคลอยู่ที่ไหน สำคัญแค่ไหน และได้รับการป้องกันเพียงพอหรือยัง เมื่อเห็นภาพแล้วจึงเลือกลงทุนเพิ่มในส่วนที่จำเป็น เพื่อให้เครื่องมือความปลอดภัยที่ซื้อมาเหมาะกับข้อมูลที่ต้องปกป้องจริง

องค์กรรู้หรือยังว่ามี AI กี่ตัว และแต่ละตัวทำอะไร?

พลสุธียกตัวอย่างสมมติของ AI Agent ที่ช่วยรับเรื่องเคลมสินค้า เริ่มจากคุยกับลูกค้า ขอข้อมูล เข้าถึงฐานข้อมูลการขาย และรวบรวมหลักฐานว่าสินค้ามีปัญหาอย่างไร ก่อนสรุปรายการที่ต้องคืนเงินส่งให้พนักงานดูแลกระบวนการนั้นต่อ ตัวอย่างนี้ทำให้เห็นว่า Agent เข้าไปเกี่ยวข้องกับหลายขั้นตอนของงาน และต้องได้รับสิทธิ์เข้าถึงข้อมูลภายในเพื่อทำงานให้สำเร็จ

เมื่อแต่ละแผนกสามารถพัฒนา Agent เพื่อช่วยงานของตัวเอง สิ่งที่ต้องตามมาคือ AI Inventory หรือบัญชีรายการ AI พลสุธีเสนอให้สำรวจว่าองค์กรสร้าง Agent อะไรขึ้นมาแล้วบ้าง แต่ละตัวทำหน้าที่อะไร เข้าถึงข้อมูลใด และตัดสินใจเรื่องใดได้บ้าง จากนั้นจึงประเมินว่า หากมันทำงานผิดไปจากที่กำหนด ความเสียหายสูงสุดจะกระทบธุรกิจแค่ไหน แล้วค่อยวางมาตรการควบคุมให้เหมาะสม

วสุพลขยายว่า บัญชีนี้ต้องใช้ดูแล AI ตลอดช่วงที่ใช้งาน รวมถึงช่วยตัดสินใจว่า Agent ตัวใดหมดความจำเป็นและควรปิดไปแล้ว การรู้ว่าใครเป็นผู้สร้างและทีมใดเป็นเจ้าของจึงสำคัญพอๆ กับการรู้ว่ามี AI กี่ตัว เพราะองค์กรต้องตามหาผู้รับผิดชอบและปรับสิทธิ์ได้เมื่อการใช้งานเปลี่ยนไป

จะให้สิทธิ์ AI อย่างไร ให้ตามรอยการทำงานได้?

เมื่อรู้แล้วว่ามี Agent อะไรอยู่ในองค์กร ขั้นต่อไปคือกำหนดตัวตนให้มัน พลสุธีเปรียบเทียบว่า ธุรกิจควรมอง AI Agent เหมือนพนักงานใหม่คนหนึ่ง มี ID ของตัวเอง และได้รับสิทธิ์ที่เหมาะสมกับหน้าที่ หากต้องเข้าถึงฐานข้อมูลหรือพื้นที่ทำงานใด ก็ควรมีบันทึกทั้งสิทธิ์ที่มอบให้และกิจกรรมที่เกิดขึ้น คล้ายการใช้บัตรพนักงานผ่านเข้าออกห้องต่างๆ

แนวคิด AI Identity เชื่อมการอนุญาตเข้ากับการตรวจสอบย้อนหลัง เมื่อเกิดปัญหา องค์กรจะตามรอยได้ว่า Agent ตัวใดเข้าถึงข้อมูลอะไร ไปทำงานส่วนไหน หรือตัดสินใจอะไรไปแล้ว ขณะที่วสุพลอธิบายระบบดูแล Agent ในภาพรวมไว้สามด้านที่ต้องทำงานร่วมกัน

มองเห็น: รู้ว่ามี AI อะไรอยู่ที่ไหนในองค์กร เพื่อให้ติดตามและบริหารจัดการได้

กำกับดูแล: รู้ว่าใครสร้าง ทำอะไรได้ และเข้าถึงข้อมูลใดได้บ้าง พร้อมกำหนดขอบเขตให้เหมาะกับงาน

ป้องกัน: ดูแลตัว Agent จากการเจาะระบบและภัยคุกคามภายนอก เช่นเดียวกับที่องค์กรต้องดูแลความปลอดภัยของแอปพลิเคชันและอุปกรณ์พนักงาน

วสุพลมองว่า AI สำหรับองค์กรต้องมีทั้งความสามารถในการเข้าใจบริบทธุรกิจและความน่าไว้วางใจ ระบบควบคุมเหล่านี้ช่วยให้ธุรกิจขยายการใช้งานได้ โดยยังรู้ว่า Agent จำนวนมากกำลังทำอะไรและอยู่ภายใต้สิทธิ์ของใคร

เมื่อผู้โจมตีใช้ AI ธุรกิจจะป้องกันให้ทันได้อย่างไร?

ผู้โจมตีสามารถใช้ AI เพิ่มความเร็วในการทำงานได้เช่นเดียวกับคนในองค์กร วสุพลเล่าว่า Microsoft นำ AI มาใช้ในฝั่งป้องกันด้วย ทั้งการใช้ Agent หลายตัวและหลายโมเดลช่วยค้นหาช่องโหว่ ตลอดจนทดสอบความปลอดภัยของโค้ดและระบบ เป้าหมายคือค้นพบจุดอ่อนแล้วแก้ไขให้เร็วขึ้น เพื่อลดโอกาสที่ผู้โจมตีจะเข้ามาใช้ประโยชน์จากช่องโหว่เหล่านั้น

สำหรับธุรกิจที่ยังไม่มีทรัพยากรลงทุนมาก พลสุธีเสนอให้กลับมาทบทวนมาตรการพื้นฐานก่อน เช่น พนักงานติดตั้งโปรแกรมบนเครื่องได้เองหรือไม่ มีระบบป้องกันมัลแวร์หรือยัง และรู้วิธีรับมือเมื่อได้รับอีเมลต้องสงสัยแค่ไหน สิ่งเหล่านี้เป็นจุดเริ่มต้นที่ SME สามารถตรวจสอบและปรับปรุงได้ โดยไม่จำเป็นต้องเริ่มจากโครงการขนาดใหญ่

เหตุผลที่บริษัทเล็กควรทำเรื่องนี้จริงจังคือ ผู้โจมตีอาจไม่ได้เลือกเป้าหมายจากขนาดธุรกิจ พลสุธีอธิบายว่า หากองค์กรใช้ซอฟต์แวร์ที่มีช่องโหว่เหมือนกับบริษัทอื่น ก็อาจถูกโจมตีไปพร้อมกันได้ เมื่อระบบให้บริการไม่ได้หรือข้อมูลเสียหาย ผลกระทบเหล่านั้นก็อาจถูกนำมาใช้ต่อรองเรียกค่าไถ่ได้เช่นกัน

ใครต้องรับผิดชอบความปลอดภัยของ AI?

วสุพลเสนอให้แบ่งความรับผิดชอบตามงานที่แต่ละฝ่ายดูแล เจ้าของโครงการหรือฝ่ายธุรกิจต้องพิจารณาว่าผลลัพธ์ของ AI ตรงตามที่ต้องการหรือไม่ ฝ่าย IT ดูแลให้แพลตฟอร์มปลอดภัยตามมาตรฐานองค์กร ฝ่าย Security ตรวจสอบการตั้งค่า ส่วนฝ่าย Risk และ Compliance พิจารณาความเสี่ยงและข้อกำหนดที่เกี่ยวข้อง โดยระดับการกำกับดูแลควรเหมาะกับลักษณะการใช้งานแต่ละกรณี

พลสุธีเสริมว่า องค์กรควรกำหนดนโยบายและความรับผิดชอบให้ชัด พร้อมติดตามว่า AI ทำงานและตัดสินใจตามเป้าหมายหรือไม่ การตรวจสอบนี้ยังรวมถึงประโยชน์ทางธุรกิจ เช่น ช่วยเพิ่มประสิทธิภาพได้จริงเพียงใด และคุ้มค่ากับการลงทุนหรือเปล่า เพื่อให้การกำกับดูแลเชื่อมกับเหตุผลที่องค์กรเลือกนำ AI เข้ามาใช้ตั้งแต่แรก

สำหรับผู้บริหาร จุดเริ่มต้นคือสำรวจงานและสิทธิ์ที่มอบให้ AI แล้วกำหนดคนรับผิดชอบให้ครบ ทุกครั้งที่เพิ่มความสามารถให้ Agent ควรพิจารณาวิธีควบคุมควบคู่กันไป เมื่อรู้ว่ามันทำอะไรได้ เข้าถึงอะไรได้ และตรวจสอบย้อนหลังอย่างไร ธุรกิจก็มีพื้นฐานที่ชัดเจนขึ้นสำหรับการมอบหมายงานขั้นต่อไป

Anne’s Lens เป็นแพลตฟอร์มที่เปิดโอกาสให้คนที่มีความชอบคล้ายกันออกไปเก็บเกี่ยวประสบการณ์ด้วยกัน โดยไม่จำเป็นต้องเป็นนักวิ่งหรือเป็นคนที่ชอบการผจญภัย เจ้าตัวตั้งใจชวนทุกคนออกมาเดินทาง วิ่งช้าๆ ผ่านโลกในมุมใหม่ๆ ค่อยๆ มอง ค่อยๆ ฟัง และทำความรู้จักธรรมชาติ ผู้คน รวมถึงเรื่องราวของแต่ละพื้นที่ ไม่ใช่แค่วิ่งผ่าน แต่คือการวิ่งช้าๆ เพื่อออกไปเห็นโลกให้มากกว่าเดิม

โดย แอน ทองประสม เปิดเผยถึงความตั้งใจในการสร้างแพลตฟอร์มนี้ว่า “แอนหลงรักการออกกำลังกาย ชอบการเดินทาง และทุกครั้งที่เราได้วิ่ง ได้ออกไปเจอสถานที่ใหม่ๆ ได้พูดคุยกับผู้คนที่มีวิถีชีวิตแตกต่างจากเรา ทำให้ได้เห็น ได้เรียนรู้อะไรบางอย่างกลับมาเสมอ จึงอยากสร้างพื้นที่เล็กๆ ที่เราจะได้แชร์มุมมอง ได้ลองทำอะไรใหม่ๆ และมีความสุขกับสิ่งที่อยู่ตรงหน้า Anne’s Lens จึงไม่ได้เป็นแค่เรื่องของการออกกำลังกายหรือการเดินทาง แต่เป็นการชวนกันออกไปมองและสัมผัสโลกในมุมใหม่ๆ ที่เราอาจไม่เคยเห็นมาก่อน”

ซึ่งการเดินทางครั้งแรกของโปรเจกต์นี้ ได้เลือกพื้นที่อำเภอเชียงดาว จังหวัดเชียงใหม่ เป็นจุดเริ่มต้น ซึ่งร่วมกับ ถิ่นนิยม (Tinniyom) ชวนทุกคนมาเคลื่อนไหวอย่างมีสติ ผ่านการสัมผัสกับความงดงามของธรรมชาติ ภูมิปัญญา งานศิลปะ อาหารพื้นถิ่น และเรียนรู้คุณค่าของผืนดิน ผืนป่าที่เชื่อมโยงกับวิถีชีวิตผู้คนเชียงดาวไว้อย่างแนบแน่น พร้อมค้นพบมิตรภาพและหลากหลายเรื่องราวความสุขที่เกิดขึ้นระหว่างการเดินทาง

สำหรับ Anne’s Lens จะพาทุกคนไปพบกับประสบการณ์ผ่าน 4 เรื่องราวหลัก คือ ธรรมชาติ (Nature), กีฬา (Sport), ชุมชน (Community) และ การท่องเที่ยว (Travel) ด้วยรูปแบบกิจกรรมที่แตกต่างกันไปในแต่ละสถานที่ โดยมีเป้าหมายสำคัญ คือ ชวนทุกคนมาค้นพบความสุขในจังหวะของตัวเอง พร้อมส่งต่อโอกาสและสร้างคุณค่าให้กับพื้นที่ต่างๆ ทั่วประเทศ

ภาพ: Anne’s Lens

Dr.Jart+ เผยว่าจับมือร่วมงานกับ Yoonchae ในครั้งนี้นับเป็นการสานต่อการร่วมงานกับศิลปินเกาหลีเพื่อที่จะผสานมรดกตกทอดสกินแคร์เกาหลีเข้ากับวิสัยทัศน์ด้านความงามและการแสดงออกถึงตัวตนในแบบของตัวเองของเธอ ซึ่งแน่นอนว่า Yoonchae ผู้เป็นสมาชิกสัญชาติเกาหลีเพียงหนึ่งเดียวของวง KATSEYE เกิร์ลกรุ๊ปที่ทำลายกำแพงด้านวัฒนธรรมในวงการเพลงระดับโลกก็เป็นตัวเลือกที่เหมาะสมกับแนวคิดของแบรนด์

Yoonchae กล่าวถึงการทำงานในครั้งนี้ว่า

“ฉันเชื่อว่าการดูแลผิวคือวิถีแห่งการดูแลตัวเองมาตลอดอยู่แล้ว ไม่ว่าตารางงานของฉันจะยุ่งขนาดไหน ฉันก็ยังคงชอบที่จะมีกิจวัตรดูแลผิวที่เรียบง่าย ซึ่งทำให้ฉันรู้สึกมั่นใจและสบายใจกับผิวของตัวเอง”

Yoonchae ขึ้นแคมเปญใหม่ของ Premium BB™ Cream SPF 30 โปรดักต์ไฮบริดที่เป็นได้ทั้งสกินแคร์และเมกอัพในเวลาเดียวกัน ด้วยส่วนผสมใหม่ที่เพิ่มไนอะซินาไมด์กับกลีเซอรีน 2% ที่ Dr.Jart+ เผยว่าสามารถพร้อมมอบความชุ่มชื้นให้กับผิวและเสริมสร้างความแข็งแรงให้เกราะป้องกันผิวด้วย SPF พร้อมกับปกปิดผิวหน้าได้ตลอดวันในลุคธรรมชาติที่ผิวดูฉ่ำวาว

ภาพ: Dr.Jart+

อ้างอิง: https://hypebae.com/2026/10/yoonchae-katseye-dr-jart-north-america-brand-ambassador-premium-bb-cream-campaign

ค่าธรรมเนียม 450 บาท ถูกวางไว้เป็นเงินก้อนสำคัญเพื่อเข้ามาชุบชีวิตการท่องเที่ยวไทยและอุดรูรั่วค่ารักษาค้างจ่ายโรงพยาบาลรัฐที่ต้องแบกรับแทนนักท่องเที่ยวปีละหลายพันล้านบาท

แต่คนส่วนใหญ่มองค่าธรรมเนียมนี้อย่างไร และเงินที่เก็บเพิ่มจะพลิกฟื้นการท่องเที่ยวไทยให้ดีขึ้นอย่างไรได้บ้าง?

ตัดต่อ: วชิระ มากทรัพย์

ถ้าสมมติว่าเงินที่นำมาซื้อประกันชีวิตมีที่มาจากการกระทำผิดกฎหมายจริง กรมธรรม์ที่ออกไปแล้วจะเป็นอย่างไร? บริษัทประกันสามารถยกเลิกสัญญาได้หรือไม่?

ก่อนอื่นต้องขอแยกให้ชัดเจนว่า เรื่องที่ปรากฏในข่าวยังอยู่ระหว่างกระบวนการยุติธรรม และไม่ได้หมายความว่าบุคคลที่ถูกกล่าวถึงกระทำความผิดตามข้อกล่าวหาแล้ว

บทความนี้จึงไม่ได้ต้องการวิเคราะห์ว่าใครผิดหรือถูก แต่อยากชวนมาทำความเข้าใจกลไกของธุรกิจประกันชีวิต ซึ่งมีรายละเอียดที่น่าสนใจมากกว่าที่หลายคนคิด

บริษัทประกันไม่ได้ตรวจแค่สุขภาพ แต่ต้องดูเรื่องการเงินด้วย

เวลาพูดถึงการซื้อประกันชีวิต หลายคนอาจนึกถึงการตรวจสุขภาพ การตอบคำถามเรื่องโรคประจำตัว หรือประวัติการรักษาพยาบาล

แต่สำหรับกรมธรรม์ที่มีทุนประกันสูงหรือมีเบี้ยประกันจำนวนมาก บริษัทประกันอาจต้องตรวจสอบข้อมูลทางการเงินเพิ่มเติมด้วย

กระบวนการหนึ่งเรียกว่า Financial Underwriting หรือการพิจารณารับประกันภัยทางการเงิน

ตัวอย่างเช่น หากคนที่มีรายได้เดือนละ 30,000 บาท ต้องการซื้อประกันชีวิตที่มีทุนประกันหลายร้อยล้านบาท บริษัทประกันก็ควรต้องพิจารณาว่า มีเหตุผลทางการเงินรองรับการทำประกันดังกล่าวหรือไม่

นอกจากนี้ ยังมีกระบวนการ KYC (Know Your Customer) และ CDD (Customer Due Diligence) ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของมาตรการป้องกันการฟอกเงิน

โดยบริษัทอาจต้องพิจารณาว่า ใครเป็นผู้จ่ายเบี้ยประกัน แหล่งที่มาของเงินคืออะไร ใครเป็นผู้รับผลประโยชน์ และธุรกรรมมีความสอดคล้องกับข้อมูลของลูกค้าหรือไม่

อย่างไรก็ตาม การพิจารณารับประกันภัยทางการเงินกับการตรวจสอบเพื่อป้องกันการฟอกเงิน เป็นคนละกระบวนการ แม้จะมีข้อมูลบางส่วนที่เกี่ยวข้องกันก็ตาม

ที่สำคัญ การที่บริษัทประกันรับเบี้ยประกันไว้แล้ว ไม่ได้หมายความว่าบริษัทสามารถรับรองได้ว่าเงินทุกบาทมีที่มาถูกต้องตามกฎหมายอย่างแน่นอน

ถ้าเงินที่นำมาซื้อประกันมีปัญหา สัญญาจะถูกยกเลิกทันทีหรือไม่? คำตอบคือ ไม่จำเป็นครับ

โดยหลักแล้ว ประกันชีวิตเป็นสัญญาระยะยาวที่บริษัทตกลงรับความเสี่ยงของผู้เอาประกันไว้ตั้งแต่ต้น

หากผู้เอาประกันมีสุขภาพแย่ลงในภายหลัง บริษัทประกันก็ไม่สามารถยกเลิกสัญญาตามอำเภอใจเพียงเพราะความเสี่ยงเพิ่มขึ้น

แต่หากมีการปกปิดหรือแถลงข้อความอันเป็นเท็จเกี่ยวกับข้อเท็จจริงที่มีสาระสำคัญต่อการรับประกันภัย ก็อาจมีผลต่อความสมบูรณ์ของสัญญาตามหลักกฎหมายประกันภัย

ส่วนกรณีที่เงินที่นำมาจ่ายเบี้ยประกันมีความเกี่ยวข้องกับการกระทำผิดกฎหมาย ก็เป็นอีกประเด็นหนึ่งที่ต้องพิจารณาตามกฎหมายที่เกี่ยวข้อง

สิ่งสำคัญคือ ต้องแยกให้ออกระหว่างการที่สัญญาประกันภัยมีปัญหาทางกฎหมาย กับการที่เงินที่นำมาซื้อประกันถูกตรวจสอบหรืออายัด

สองเรื่องนี้ไม่ใช่เรื่องเดียวกัน และไม่ได้มีผลเหมือนกันเสมอไป

กรมธรรม์ประกันชีวิตไม่ใช่ที่ซ่อนเงินจากการตรวจสอบ

หลายคนอาจเคยได้ยินว่าประกันชีวิตมีสิทธิประโยชน์และความคุ้มครองทางกฎหมายบางประการ จึงอาจเข้าใจว่าเมื่อเปลี่ยนเงินสดเป็นกรมธรรม์แล้ว เงินก้อนนั้นจะติดตามกลับมาได้ยาก

แต่ความจริงแล้ว กรมธรรม์ประกันชีวิตไม่ได้ทำให้ทรัพย์สินหลุดพ้นจากการตรวจสอบตามกฎหมาย

แม้เงินจะถูกนำไปจ่ายเป็นเบี้ยประกันแล้ว แต่สิทธิทางการเงินที่เกิดขึ้นจากกรมธรรม์ เช่น สิทธิในการเวนคืนกรมธรรม์หรือสิทธิในการกู้เงินตามกรมธรรม์ ก็ยังอาจเป็นทรัพย์สินหรือสิทธิเรียกร้องที่ถูกตรวจสอบและอายัดได้ตามเงื่อนไขของกฎหมาย

หากหน่วยงานที่มีอำนาจออกคำสั่งอายัดสิทธิเหล่านั้นโดยชอบ บริษัทประกันก็มีหน้าที่ต้องปฏิบัติตามขอบเขตของคำสั่ง

แต่การอายัดไม่ได้หมายความว่ากรมธรรม์จะถูกยกเลิกทันที และไม่ได้หมายความว่าผู้เอาประกันหรือผู้รับผลประโยชน์จะสูญเสียสิทธิทุกอย่างโดยอัตโนมัติ เพราะยังต้องพิจารณาทั้งเงื่อนไขกรมธรรม์ สิทธิของบุคคลที่เกี่ยวข้อง และกระบวนการตามกฎหมายต่อไป

ประกันชีวิตเป็นเครื่องมือบริหารความเสี่ยง ไม่ใช่เครื่องมือที่ทำให้ที่มาของเงินเปลี่ยนไป

ในมุมของนักคณิตศาสตร์ประกันภัย ผมคิดว่ามีเรื่องหนึ่งที่อยากให้สังคมเข้าใจตรงกันครับ

ประกันชีวิตถูกออกแบบขึ้นมาเพื่อบริหารความเสี่ยงทางการเงินที่อาจเกิดขึ้นในอนาคต เช่น ความเสี่ยงจากการเสียชีวิตก่อนวัยอันควร หรือความเสี่ยงที่ครอบครัวอาจขาดรายได้จากผู้หารายได้หลัก

บริษัทประกันใช้หลักคณิตศาสตร์และสถิติเพื่อประเมินความเสี่ยง คำนวณเบี้ยประกัน และเตรียมเงินสำรองสำหรับภาระผูกพันที่อาจเกิดขึ้นในอนาคต

แต่สิ่งที่ประกันชีวิตไม่ได้ถูกออกแบบมาเพื่อทำก็คือ การเปลี่ยนเงินที่มีปัญหาทางกฎหมายให้กลายเป็นเงินที่ถูกต้องตามกฎหมาย

ลองนึกภาพง่ายๆ ว่า หากมีเงินก้อนหนึ่งที่ได้มาจากการกระทำผิดกฎหมาย แล้วนำเงินนั้นไปซื้ออสังหาริมทรัพย์ ซื้อกองทุนรวม หรือซื้อประกันชีวิต

แม้รูปแบบของทรัพย์สินจะเปลี่ยนไป แต่ที่มาของเงินก็ไม่ได้เปลี่ยนตามไปด้วย

เพราะฉะนั้น การนำเงินไปซื้อประกันชีวิตจึงไม่ได้ทำให้เงินก้อนนั้นหลุดพ้นจากการตรวจสอบ และไม่ได้ทำให้สิทธิของผู้เสียหายหรืออำนาจตามกฎหมายของหน่วยงานที่เกี่ยวข้องหมดไปโดยอัตโนมัติ

“ประกันชีวิตสามารถเปลี่ยนความเสี่ยงทางการเงินให้เป็นความคุ้มครองได้ แต่ไม่สามารถเปลี่ยนที่มาของเงินให้กลายเป็นสิ่งที่ถูกต้องตามกฎหมายได้”

อย่างไรก็ตาม เรื่องนี้ไม่ได้หมายความว่าบริษัทประกันที่รับเงินไว้จะต้องมีส่วนรู้เห็นกับการกระทำผิดเสมอไป เพราะบริษัทอาจรับเงินโดยสุจริตและดำเนินการตามขั้นตอนที่กฎหมายกำหนดแล้วก็ได้

จึงต้องแยกความรับผิดชอบของผู้เกี่ยวข้องแต่ละฝ่ายออกจากกันอย่างชัดเจน

บทเรียนจากเหตุการณ์นี้: ธุรกิจประกันชีวิตต้องบริหารความเสี่ยงมากกว่าแค่เรื่องความตาย

ผมคิดว่ากระแสข่าวครั้งนี้ทำให้เราเห็นอีกมุมหนึ่งของธุรกิจประกันชีวิตที่น่าสนใจ

ที่ผ่านมา เวลาพูดถึงความเสี่ยงของบริษัทประกันชีวิต เรามักนึกถึงความเสี่ยงจากการเสียชีวิต ความเจ็บป่วย อัตราดอกเบี้ย หรือผลตอบแทนจากการลงทุน

แต่ในโลกการเงินปัจจุบัน ความเสี่ยงไม่ได้มีเพียงเรื่องเหล่านี้อีกต่อไป

บริษัทประกันยังต้องบริหารความเสี่ยงด้านการปฏิบัติตามกฎหมาย ความเสี่ยงจากธุรกรรมทางการเงิน และความเสี่ยงด้านชื่อเสียงขององค์กรด้วย

โดยเฉพาะเมื่อมีธุรกรรมที่เกี่ยวข้องกับเงินจำนวนมาก บริษัทควรมีกระบวนการตรวจสอบที่เหมาะสมกับระดับความเสี่ยง ไม่ใช่พิจารณาเพียงว่าลูกค้ามีเงินเพียงพอที่จะจ่ายเบี้ยประกันหรือไม่

ขณะเดียวกัน การตรวจสอบก็ต้องมีความสมเหตุสมผล ไม่ใช่มองว่าลูกค้าที่จ่ายเบี้ยประกันสูงทุกคนเป็นบุคคลที่น่าสงสัย

เพราะคนที่มีฐานะทางการเงินดีและต้องการซื้อประกันชีวิตจำนวนมากก็สามารถเป็นลูกค้าที่สุจริตได้ตามปกติ

สิ่งสำคัญจึงอยู่ที่การมีระบบตรวจสอบที่เหมาะสม สามารถอธิบายเหตุผลในการรับประกันภัยได้ และมีข้อมูลเพียงพอให้ตรวจสอบย้อนหลังเมื่อจำเป็น

ในมุมของการบริหารความเสี่ยง เรื่องนี้ยังสะท้อนให้เห็นว่า การมีระบบควบคุมที่ดีไม่ได้หมายความว่าจะป้องกันความผิดปกติได้ทุกกรณี แต่ต้องสามารถตรวจพบ ประเมิน และจัดการกับความเสี่ยงที่เกิดขึ้นได้อย่างเหมาะสมด้วย

และสำหรับประชาชนทั่วไป ก็ควรเข้าใจว่าประกันชีวิตเป็นผลิตภัณฑ์ทางการเงินที่มีสิทธิและเงื่อนไขตามสัญญา แต่ไม่ได้เป็นเครื่องมือที่ทำให้ทรัพย์สินได้รับความคุ้มครองจากการตรวจสอบตามกฎหมายในทุกกรณี

ส่วนกรณีที่กำลังเป็นข่าวเกี่ยวกับบุ๋ม ปนัดดา ผมคิดว่าสิ่งสำคัญที่สุดคือการปล่อยให้กระบวนการยุติธรรมพิจารณาข้อเท็จจริงอย่างครบถ้วน โดยไม่ด่วนสรุปความผิดของบุคคลใด

แต่ไม่ว่าผลของคดีจะออกมาอย่างไร ประเด็นนี้ก็ทำให้เราได้เรียนรู้ว่า ธุรกิจประกันชีวิตไม่ได้มีเพียงหน้าที่รับความเสี่ยงจากชีวิตของผู้เอาประกันเท่านั้น แต่ยังต้องรักษาความน่าเชื่อถือของระบบการเงินที่ตนเองเป็นส่วนหนึ่งด้วย

เพราะสุดท้ายแล้ว ความมั่นคงของธุรกิจประกันภัยไม่ได้เกิดจากการคำนวณตัวเลขที่แม่นยำเพียงอย่างเดียว แต่ยังต้องอาศัยระบบบริหารความเสี่ยงและธรรมาภิบาลที่ดีควบคู่กันไปด้วยครับ