แน่นอนว่าหลากหลายผู้พิชิตและหลากหลายทีมกำลังเตรียมตัวอย่างเข้มข้น รวมถึงที่ RYSE Arena เมื่อวันศุกร์ที่ 10 ก.ค.ที่ผ่านมาที่เหล่า TeamUA หรือ Team Under Armour ทั้ง 22 คนก็ได้เริ่มออกมา Full Body Shake เรียกเหงื่อเรียกแรงกันอย่างเข้มข้น ในอีก 5 สัปดาห์ข้างหน้าที่จะให้สายฟิตทุกคนได้ท้าทายตัวเองกันอีกครั้งในปีนี้

ฟิต 5 สัปดาห์ก่อนแข่งกับ Under Armour

ระยะเวลา 5 สัปดาห์ของแคมป์ฝึกซ้อม Team UA จะได้เจอกับโปรแกรมที่วางรากฐานการพัฒนาศักยภาพร่างกายอย่างเป็นระบบ เริ่มต้นจากการปรับพื้นฐานการเคลื่อนไหวเพื่อเตรียมความพร้อม ก่อนจะไต่ระดับความเข้มข้นไปสู่การจำลองสถานการณ์ในสนามแข่งจริง

ช่วงสัปดาห์แรกเริ่มด้วยการทดสอบ Movement Foundation เพื่อประเมินความพร้อม จากนั้นสร้าง Aerobic Base เสริมความทนทาน และยกระดับสู่ Strength Endurance สำหรับสถานีที่ใช้พละกำลัง พร้อมฝึกเทคนิค Transition การคุมเพซ และวางกลยุทธ์เฉพาะตัว

เมื่อเข้าสู่โค้งสุดท้าย จะเน้น Race Simulation เพื่อฝึกซ้อมภายใต้ความกดดันและความเหนื่อยล้าจริง ก่อนเข้าช่วง Taper เพื่อลดการซ้อม ให้ร่างกายได้ฟื้นฟูและสะสมพลังงานเต็มเปี่ยมสำหรับวันแข่ง

เผยโฉม ‘Team UA’ ก่อนลง Full Body Shake

สำหรับสัปดาห์แรกของ Team Under Armour ทั้ง 22 คนได้มาพบหน้ากันเพื่อทำความรู้จักและ Ice Breaking แบบฉบับสายฟิตสายลุยที่จะมาทำความรู้จักกันขณะ Planking และ Squat เรียกเหงื่อ ซึ่งแต่ละคนเดินเข้ามาพร้อมเป้าหมายที่แตกต่างกัน ทั้งการทำลายสถิติเดิมของตัวเอง หรือกลับมาทวงฟอร์มหลังผ่านสนามมา

ไม่ว่าจะเป็น Junior (@ju.nio.r12) และ Jaynoppa (@jaynoppa), Emma Arocha (@emmarchh), Pim Pimkanok (@pimmypiam) Pipe Kamtapong (@pipekubkib) นอกจากนี้ยังมี ‘รัศมีแข ฟ้าเกื้อล้น’ หนึ่งในนักกีฬา Under Armour มาเข้าร่วม Full Body Shakeout ในฐานะ Team UA ด้วย

โดยสำหรับคลาสสัปดาห์แรก TEAM UA เริ่มด้วย Easy Run ก่อนฝึกคุมแรงที่สถานี SkiErg และ RowErg ต่อด้วยโจทย์คู่อย่าง Sled Push ร่วมกับ Farmer Hold ที่ต้องถือ Kettlebell ให้มั่นคงขณะเพื่อนดัน Sled

ครึ่งหลังทวีความเข้มข้นด้วย Burpee Broad Jump, Wall Ball, Walking Lunge และท่าท้าทายใจอย่าง Sandbag Reverse Lunge, Ab-mat Sit-up กับ Bearhug Sandbag Carry ในเวลาจำกัด

แม้เป็นท่าที่คุ้นเคย แต่เมื่อฝึกต่อเนื่อง บททดสอบจริงคือการคุมหายใจและรักษาฟอร์มเพื่อออมแรง คลาสนี้ช่วยให้ทุกคนพบจุดแข็งและจุดที่ต้องปรับปรุง เพื่อเตรียมลุยต่อสำหรับการแข่งที่กำลังจะเข้ามา

เทรนก่อนเจอสนามจริงแบบ Team UA ได้กับยิมพาร์ตเนอร์

หากใครอยากฝึกร่างกายให้พร้อมกับเวทีท้าทายตัวเองใน Hybrid Race แบบ Team UA ก็ไม่ต้องอิจฉาไป เพราะ Under Armour เปิดโอกาสให้ทุก ๆ คนที่อยากเตรียมตัวก่อนลง Hybrid Race ได้เข้ามาฝึกในระบบเดียวกันด้วย โดยโปรแกรมนี้ร่วมมือกับยิมพาร์ตเนอร์ 3 แห่ง ได้แก่ RYSE Arena, ONTRACK Campus (เขตพระโขนง) และ FIT:D Thailand

แต่ละคลาสจะเป็นการค่อย ๆ ทำความเข้าใจองค์ประกอบที่จำเป็นต่อ Hybrid Race ตั้งแต่การสร้าง Aerobic Base การเพิ่ม Strength Endurance การควบคุมเพซ ไปจนถึงการฝึก Transition ระหว่างการวิ่งและสถานีต่าง ๆ ก่อนนำทุกอย่างมาทดลองร่วมกันผ่าน Race Simulation

ผู้สนใจร่วมซ้อมแบบ Team UA สามารถรับ Training Class Pass (3 เครดิต) เมื่อซื้อสินค้าครบ 6,900 บาทที่ Under Armour Brand House เพื่อเข้าเซสชันกับยิมพาร์ตเนอร์และแบ่งปันให้เพื่อนได้ โดยผู้ที่เข้าครบ 3 คลาสตามเงื่อนไข จะได้รับสิทธิ์ลงทะเบียน Race Simulation เพื่อทดสอบความพร้อมของร่างกาย จังหวะเปลี่ยนสถานี และแผนการแบ่งแรงก่อนเจอสนามจริง สามารถรับรายละเอียดและโค้ดลงทะเบียนได้จากทีมงานหน้าร้าน

มาทดสอบตัวเองเพื่อพัฒนาตัวเองไปอีกขั้น

ในการฝึกซ้อมสัปดาห์แรกนี้ Under Armour ได้ให้การสนับสนุนผู้ท้าชิง Hybrid Race อย่างเต็มที่กับทุกคนที่มีเป้าหมายเดียวกัน โดยมีระบบสนับสนุนตลอดเส้นทาง ทั้งโปรแกรมฝึก โค้ช ยิมพาร์ตเนอร์ เสื้อผ้าอุปกรณ์ และการฟื้นฟูร่างกาย ทำให้แบรนด์เป็นแพลตฟอร์มที่เชื่อมโยงการฝึก ความรู้ และคอมมูนิตี้ เพื่อผลักดันแนวคิด Make Athletes Better ให้เกิดขึ้นจริงผ่านการลงมือทำ

สำหรับใครที่กำลังมอง Hybrid Race เป็นเป้าหมายถัดไป อย่ารีรอให้ใกล้วันแข่ง เวลานี้คือเวลาที่ดีที่สุดแล้วที่จะได้ท้าทายตัวเอง และพัฒนาตัวเองไปในอีกขั้นก่อนการแข่งจริงในอีกไม่กี่สัปดาห์นี้

คำตอบไม่ได้อยู่ที่ปริมาณฝนเพียงอย่างเดียว แต่เกี่ยวข้องกับเส้นทางที่น้ำต้องไหลผ่าน ความสามารถของระบบระบาย ความสูงต่ำของพื้นที่ และระดับน้ำที่รออยู่ปลายทาง

THE STANDARD ชวน รศ.ดร.สิตางศุ์ พิลัยหล้า อาจารย์ภาควิชาวิศวกรรมทรัพยากรน้ำ คณะวิศวกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ อธิบายผ่านบทสัมภาษณ์ว่า การเข้าใจน้ำท่วมกรุงเทพฯ ต้องเริ่มตั้งแต่น้ำมาจากไหน ก่อนตามไปดูว่าน้ำออกจากเมืองได้อย่างไร และอะไรทำให้แต่ละพื้นที่เผชิญผลกระทบไม่เท่ากัน

รู้จักน้ำ 3 ส่วนที่มีผลต่อกรุงเทพฯ

รศ.ดร.สิตางศุ์ อธิบายว่า กรุงเทพฯ ได้รับอิทธิพลจากน้ำ 3 ส่วน ได้แก่ น้ำเหนือ น้ำฝน และน้ำทะเลหนุน ซึ่งมีที่มาและส่งผลต่อเมืองแตกต่างกัน

น้ำเหนือคือน้ำที่ไหลมาจากพื้นที่ตอนบนผ่านแม่น้ำเจ้าพระยา โดยการบริหารจัดการน้ำให้ความสำคัญกับการปกป้องกรุงเทพฯ ในฐานะพื้นที่เศรษฐกิจหลัก หากประเมินว่าน้ำที่ไหลลงมาอาจกระทบเมือง จะมีการบริหารเส้นทางน้ำ ทั้งการผันบางส่วนไปทางแม่น้ำท่าจีนด้านตะวันตก หรือผ่านโครงข่ายคลองไปทางแม่น้ำบางปะกงด้านตะวันออก

ส่วนน้ำฝนคือน้ำที่ตกลงมาในกรุงเทพฯ โดยตรง เป็นน้ำที่ระบบระบายภายในเมืองต้องรับและนำออก ขณะที่น้ำทะเลหนุนเกี่ยวข้องกับระดับน้ำบริเวณปลายทาง หากหนุนสูงมากก็อาจเพิ่มความเสี่ยงที่น้ำจะข้ามแนวป้องกัน

ในช่วงวันที่ 24-26 กันยายนที่ผ่านมา รศ.ดร.สิตางศุ์ ระบุว่า มีฝนตกกระจายทั้ง 50 เขต ประกอบกับน้ำทะเลหนุน โดยบางพื้นที่มีฝนสะสมหนึ่งวันถึง 200 มิลลิเมตร และสองวันแตะ 300 มิลลิเมตร แต่ฝนยังมีช่วงหนักสลับเบาและหยุด ขณะที่สถานการณ์น้ำเหนือยังไม่รุนแรงเท่าปี 2554

สิ่งที่กรุงเทพฯ ต้องเตรียมเผื่อจึงเป็นกรณีที่รุนแรงกว่านั้น หากฝนตกหนักต่อเนื่องทั่วเมือง พร้อมกับน้ำเหนือปริมาณมากและน้ำทะเลหนุนสูง ทั้งสามปัจจัยจะเพิ่มแรงกดดันต่อระบบในเวลาเดียวกัน

มีอุโมงค์แล้ว ทำไมน้ำยังท่วม?

ก่อนน้ำฝนจะออกจากกรุงเทพฯ น้ำต้องเดินทางผ่านระบบหลายช่วง ไม่ได้ตกลงบนถนนแล้วไหลเข้าอุโมงค์ทันที

รศ.ดร.สิตางศุ์ อธิบายว่า น้ำเริ่มจากถนน ผ่านทางระบายน้ำริมถนนเข้าสู่คลองขนาดเล็ก ก่อนรวบรวมไปยังคลองขนาดใหญ่ บางส่วนจึงเข้าสู่อุโมงค์และสถานีสูบน้ำ เพื่อสูบออกสู่แม่น้ำเจ้าพระยา

ปัญหาเกิดขึ้นได้ตั้งแต่ช่วงต้นของเส้นทาง หากทางระบายน้ำหรือคลองขนาดเล็กรับน้ำได้ไม่ทัน น้ำก็จะเอ่อล้นและท่วมขังบนถนน แม้อุโมงค์จะยังสามารถรับน้ำได้ก็ตาม

“การท่วมขังเกิดก่อนจะได้ใช้อุโมงค์”

คำอธิบายของ รศ.ดร.สิตางศุ์ ชี้ให้เห็นว่า อุโมงค์ต้องอาศัยระบบส่วนอื่นลำเลียงน้ำเข้ามาด้วย หากน้ำยังติดอยู่บนถนนหรือในคลองขนาดเล็ก ก็ยังไปไม่ถึงจุดที่อุโมงค์จะช่วยระบายได้

แม้น้ำเข้าสู่อุโมงค์แล้ว การนำออกสู่แม่น้ำเจ้าพระยาก็ยังต้องพึ่งเครื่องสูบน้ำ ไม่สามารถอาศัยการไหลตามแรงโน้มถ่วงเพียงอย่างเดียวได้ การทำงานของเครื่องสูบน้ำจึงเป็นเงื่อนไขสำคัญของระบบระบายน้ำกรุงเทพฯ

ความสามารถที่ออกแบบไว้ อาจไม่เท่ากับที่ใช้งานได้จริง

รศ.ดร.สิตางศุ์อธิบายว่า ระบบระบายน้ำบนถนนสายหลักใช้ฝนที่มีคาบการเกิดซ้ำ 5 ปีเป็นเกณฑ์ออกแบบ ส่วนถนนสายรองใช้คาบการเกิดซ้ำ 2 ปี โดยระบบบนถนนสายหลักมีขนาดใหญ่กว่าระบบในถนนสายรองหรือซอย

ค่าฝนที่ใช้ในการออกแบบอยู่ที่ประมาณ 60-70 มิลลิเมตรต่อชั่วโมง หรือประมาณ 120 มิลลิเมตรต่อวัน ทั้งนี้ ค่ารายวันไม่ได้เกิดจากการนำค่ารายชั่วโมงไปคูณ 24 เพราะฝนมีทั้งช่วงเริ่มตก ตกหนัก ตกเบา และหยุด

แต่ระบบที่ใช้งานอยู่จริงมีข้อจำกัด ทั้งท่อเก่า ท่ออุดตัน ท่อที่ทรุดตัวจนตกท้องช้าง และจุดหักเลี้ยวที่ทำให้น้ำไหลได้ไม่สะดวก

ยังประเมินว่า ข้อจำกัดเหล่านี้อาจทำให้ประสิทธิภาพเหลือประมาณ 50-60% ของที่ออกแบบไว้ ระบบที่ออกแบบให้รับฝนประมาณ 70 มิลลิเมตรต่อชั่วโมง จึงอาจเริ่มมีน้ำท่วมขังเมื่อฝนตกประมาณ 40 มิลลิเมตรต่อชั่วโมง

อีกเงื่อนไขคือ ระบบท่อร่วม ที่รับทั้งน้ำเสียจากบ้านเรือนและน้ำฝนในท่อเดียวกัน ทำให้มีน้ำอยู่ในระบบก่อนฝนตกแล้ว รศ.ดร.สิตางศุ์ประเมินว่า หากมีน้ำเสียค้างอยู่ในท่อประมาณ 20% ความสามารถรับน้ำฝนอาจลดลงอีก จนบางสภาพการณ์รองรับได้เพียงประมาณ 20-30 มิลลิเมตรต่อชั่วโมง

ตัวเลขดังกล่าวเป็นการประเมินของรศ.ดร.สิตางศุ์เพื่ออธิบายข้อจำกัดของระบบ โดยความสามารถในการระบายจริงแตกต่างกันตามสภาพของแต่ละพื้นที่

ส่วนคำว่า ‘น้ำรอระบาย’ นั้นในทางกายภาพก็คือน้ำท่วมขัง ที่ยังเจิ่งนองอยู่ในพื้นที่ และรอที่จะไหลเข้าสู่ระบบหรือระบายออก แม้ภายหลังจะทยอยลดลง แต่ประชาชนก็ได้รับผลกระทบในช่วงที่น้ำยังขังอยู่แล้ว

อ่านความเสี่ยงจากฝน ต้องดูทั้ง ‘หนักแค่ไหน’ และ ‘นานเท่าไร’

เมื่อได้ยินตัวเลขฝน ประชาชนอาจต้องการรู้ทันทีว่า ต้องยกของหรือย้ายรถแล้วหรือยัง แต่รศ.ดร.สิตางศุ์ระบุว่า “ดูเฉพาะปริมาณฝนไม่ได้ ต้องดูระยะเวลาที่ตกด้วย”

ฝนหนักในช่วงสั้นอาจทำให้เกิดน้ำท่วมขัง แต่ฝนที่ตกต่อเนื่องหลายชั่วโมงจะเพิ่มน้ำสะสมในคลอง และลดพื้นที่ที่ระบบยังเหลือไว้รับน้ำใหม่

ทั่วไปการประเมินฝนหนึ่งกลุ่มตั้งแต่เริ่มตก ผ่านช่วงหนักที่สุด จนหยุด อาจใช้เวลาประมาณ 3 ชั่วโมง แต่ฝนที่ตกเรื่อยๆ หนักสลับเบา หรือกลับมาตกซ้ำโดยไม่เว้นช่วงให้ระบาย เป็นเงื่อนไขที่ทำให้จัดการได้ยากขึ้น

หากฝนตกต่อเนื่องประมาณครึ่งวัน น้ำในคลองอาจเริ่มเต็ม และหากยังตกต่อไปอีกครึ่งวัน น้ำจากพื้นที่อื่นก็อาจไหลเข้ามาสมทบ

อย่างไรก็ตาม ปริมาณฝนและระยะเวลาเป็นเพียงส่วนหนึ่งของการประเมิน ประชาชนต้องรู้ด้วยว่าบ้านของตนอยู่ในพื้นที่สูงหรือต่ำ และอยู่ใกล้คลองใด เพราะความรุนแรงของน้ำท่วมไม่ได้เท่ากันทุกจุด

สำหรับฝนต่อเนื่องลักษณะเดียวกับเหตุการณ์ที่ผ่านมา รศ.ดร.สิตางศุ์เสนอแนวทางเบื้องต้นให้เตรียมยกทรัพย์สินสูงประมาณ 70-80 เซนติเมตร ส่วนพื้นที่ต่ำหรือริมคลองอาจต้องเตรียมสูงเกิน 1 เมตร โดยระดับที่เหมาะสมต้องพิจารณาตามพื้นที่และสถานการณ์ฝน

ฝนใกล้เคียงกัน ทำไมแต่ละพื้นที่ท่วมไม่เท่ากัน?

คำถามว่าทำไมฝั่งตะวันออกของกรุงเทพฯ เผชิญน้ำท่วมมากกว่าฝั่งธนบุรี ต้องเริ่มจากเปรียบเทียบปริมาณฝนของทั้งสองฝั่งก่อน

แต่หากฝนใกล้เคียงกัน รศ.ดร.สิตางศุ์ อธิบายว่า ความสูงต่ำของพื้นที่และการใช้ประโยชน์ที่ดินเป็นปัจจัยสำคัญ โดยพื้นที่ฝั่งตะวันออกหลายบริเวณอยู่ต่ำกว่าฝั่งธนบุรี โดยเฉพาะแถบรามคำแหง บางกะปิ และมีนบุรี ซึ่งมีพื้นที่ต่ำกว่าระดับน้ำทะเล จึงท่วมง่ายและระบายได้ช้ากว่าพื้นที่อื่น

ฝั่งตะวันออกยังมีสิ่งปลูกสร้างและพื้นคอนกรีตหนาแน่น ขณะที่ฝั่งธนบุรียังมีพื้นที่โล่งให้น้ำซึมลงดินได้มากกว่า เมื่อฝนตกในปริมาณใกล้เคียงกัน เงื่อนไขเหล่านี้จึงทำให้เกิดน้ำท่วมขังต่างกัน

ระดับน้ำในคลองก็มีผลเช่นกัน รศ.ดร.สิตางศุ์อธิบายว่า ในสถานการณ์ที่ให้สัมภาษณ์ การส่งน้ำจากคลองแสนแสบไปทางแม่น้ำบางปะกงมีข้อจำกัด เนื่องจากพื้นที่ทางนั้นเผชิญน้ำท่วมรุนแรงอยู่แล้ว จึงต้องพึ่งการระบายออกทางแม่น้ำเจ้าพระยา

ขณะที่น้ำจากถนนและชุมชนยังเติมเข้าคลองมากกว่าอัตราที่สูบออก น้ำในคลองจึงสะสมและส่งผลต่อพื้นที่ริมคลอง การประเมินความเสี่ยงจึงต้องมองไปถึงคลองที่รับน้ำจากบ้านของตนด้วย

เร่งสูบทุกพื้นที่ ไม่ได้แปลว่าทุกพื้นที่จะแห้งเร็วขึ้น

รศ.ดร.สิตางศุ์อธิบายว่า การบริหารน้ำกรุงเทพฯ ไม่ได้แบ่งตามขอบเขตการปกครองทั้ง 50 เขตเพียงอย่างเดียว แต่แบ่งเป็นพื้นที่ปิดล้อม หรือพอลเดอร์ (Polder) ซึ่งมีแนวกั้น เช่น คันหรือถนนที่ยกสูง เพื่อควบคุมน้ำภายในพื้นที่ แล้วใช้เครื่องสูบน้ำระบายออกสู่คลอง

หากเปรียบเทียบกับพื้นที่สองแห่งที่อยู่ติดกัน แต่มีเครื่องสูบน้ำไม่เท่ากัน พื้นที่ที่มีกำลังสูบมากอาจนำน้ำออกได้เร็วกว่า ขณะที่อีกพื้นที่ต้องทยอยสูบตามความสามารถของตน

อย่างไรก็ตาม น้ำที่สูบออกยังต้องไปอยู่ในคลองร่วมกัน หากพื้นที่ใกล้จุดระบายปลายทางเร่งสูบลงคลองจนเต็ม พื้นที่เหนือขึ้นไปก็อาจไม่สามารถส่งน้ำตามมาได้ และน้ำอาจหาทางย้อนกลับผ่านจุดอ่อนของระบบ

“ไม่ใช่ว่าทุกคนเร่งสูบ เร่งออก แล้วมันจะเร่งแห้ง”

รศ.ดร.สิตางศุ์เรียกการบริหารเงื่อนไขเหล่านี้ว่า ‘การจัดจราจรน้ำ’ ซึ่งต้องพิจารณาจังหวะและลำดับการระบายให้สอดคล้องกันทั้งระบบ ตั้งแต่พื้นที่ที่กำลังสูบ ระดับน้ำในคลอง ไปจนถึงความสามารถในการนำออกที่ปลายทาง

คำเตือนต้องบอกได้ว่า น้ำจะกระทบบ้านเราอย่างไร

เมื่อเข้าใจว่าปริมาณฝน ระยะเวลา ความสูงต่ำของพื้นที่ และระดับน้ำในคลองทำงานร่วมกันอย่างไร คำถามสำคัญคือ หน่วยงานรัฐจะนำข้อมูลเหล่านี้มาเตือนประชาชนได้อย่างไร

รศ.ดร.สิตางศุ์เสนอว่า การเตือนภัยควรลงรายละเอียดเป็นรายพื้นที่ เช่น เมื่อเพิ่มการระบายน้ำจากเขื่อนเจ้าพระยา ต้องประเมินว่าชุมชนริมน้ำนอกคันป้องกันในแต่ละจังหวัดจะมีน้ำเพิ่มเท่าใด และต้องยกทรัพย์สินสูงเพียงใด เพื่อให้ประชาชนเข้าใจผลกระทบต่อบ้านของตน

เสนอให้ประเมินระดับความเสี่ยงสูงสุดที่มีโอกาสเกิดขึ้น และแจ้งให้ประชาชนเตรียมทรัพย์สินเผื่อระดับนั้นตั้งแต่ครั้งแรก เพื่อลดการย้ายหรือยกของหลายรอบตามน้ำที่เพิ่มขึ้น

สำหรับกรุงเทพฯ เมื่อฝนตกต่อเนื่องตั้งแต่วันแรกจนถึงวันถัดมา เห็นว่าควรใช้แบบจำลองประเมินว่า แต่ละพื้นที่มีโอกาสเผชิญน้ำสูงเท่าใด และประชาชนต้องเตรียมตัวอย่างไร หากคาดว่าน้ำจะสูงถึงเอวหรืออก ต้องแจ้งขณะที่ยังมีเวลาเก็บของและหาที่พักอพยพ

รศ.ดร.สิตางศุ์ระบุว่า ข้อมูลประเมินผลกระทบต้องส่งจากหน่วยงานในพื้นที่ไปยังศูนย์เตือนภัยพิบัติแห่งชาติ หากจังหวัดใดไม่มีศักยภาพประเมิน สำนักงานทรัพยากรน้ำแห่งชาติ (สทนช.) ควรสนับสนุนในฐานะหน่วยงานที่มองภาพรวมของระบบน้ำ ขณะที่กรุงเทพฯ เป็นหน่วยงานที่เธอเชื่อว่ามีศักยภาพประเมินได้เอง

สำหรับประชาชน การรู้ว่าน้ำมาจากไหนและออกจากเมืองอย่างไร ช่วยให้เข้าใจสิ่งที่เกิดขึ้นใกล้บ้านมากขึ้น แต่ข้อมูลจากหน่วยงานยังต้องตอบให้ได้ว่า พื้นที่ใดจะได้รับผลกระทบ น้ำอาจสูงเพียงใด และต้องเตรียมตัวเมื่อใด เพื่อให้ความเข้าใจเรื่องน้ำกลายเป็นการรับมือที่ทันเวลา

โดยงานนี้จะพาทุกคนเข้าสู่โลกที่ทุกจังหวะ ทุกเฟรม และทุกช่วงเวลาจะมีชีวิตขึ้นมา เตรียมสัมผัสคลื่นพลังที่เติมสีสันและความมีชีวิตชีวาให้กับผู้ชมทุกคน พร้อมร่วมฉลองวันคล้ายวันเกิดที่จะกลายเป็นโมเมนต์แห่งความทรงจำร่วมกัน

FAYE PERAYA BIRTHDAY PARTY 2026 “1410 STATIC” จะเปิดให้จองบัตรในวันที่ 4 ตุลาคมนี้ ทาง ThaiTicketMajor เวลา 10.00 น. เป็นต้นไป โดยบัตรราคา 35,000 / 8,500 / 6,500 / 4,500 / 2,500 บาท

สำหรับ ฝ้าย พีรญา เป็นนักแสดงที่ฝากผลงานซีรีส์มาแล้วมากมาย ไม่ว่าจะเป็นผลงานล่าสุดอย่าง BROKEN (Of) LOVE หัวใจช้ำรัก และเธอกำลังจะมีผลงานซีรีส์เรื่องใหม่ รักนี้ไม่ต้องซ่อม (Love in the Fast Lane) ที่กำลังอยู่ในระหว่างการเตรียมการอีกด้วย

มาร่วมฉลองโมเมนต์แห่งความทรงจำกับ ฝ้าย พีรญา ไปด้วยกันที่งาน FAYE PERAYA BIRTHDAY PARTY 2026 “1410 STATIC” ในวันที่ 24 ตุลาคมนี้ ณ ICONSIAM Hall, ICONSIAM

ภาพ: Fabel Entertainment

อ้างอิง: https://www.instagram.com/p/Dd22hKpE8wo/?stkn=MXkwYzZtYnN2a2Yxaw==

นับตั้งแต่วันที่ 30 กันยายนนี้เป็นต้นไป Rhode จะเริ่มวางจำหน่ายผลิตภัณฑ์ที่โฟกัสกับการดูแลผิวผ่าน Sephora ทั้งทางออนไลน์ และ ทางร้านทั่วพื้นที่ยุโรป โดยจะเปิดตัวสาขาใหม่ในทั้งหมด 19 ประเทศ นั่นคือที่ เบลเยียม, บัลแกเรีย, โครเอเชีย, สาธารณรัฐเช็ก, เดนมาร์ก, ฝรั่งเศส, เยอรมนี, กรีซ, อิตาลี, ลักเซมเบิร์ก, โมนาโก, โปแลนด์, โปรตุเกส, โรมาเนีย, เซอร์เบีย, สเปน (รวมไปถึงหมู่เกาะคานารี), สวีเดน, สวิตเซอร์แลนด์ และตุรเคีย

Rhode เผยว่าการขยายสาขาครั้งใหญ่นี้ นับเป็นจุดเปลี่ยนสำคัญสู่บันไดขั้นถัดไป และแบรนด์ก็มีเป้าหมายในการตีตลาดไปทั่วโลกด้วยการใช้กลยุทธ์ให้ลูกค้าได้เข้าถึงโปรดักต์ในร้าน โดยการขยายสาขาใน Sephora ไปทั่วยุโรปของ Rhode เกิดขึ้นหลังจากที่แบรนด์ประสบความสำเร็จอย่างสูงกับยอดขายของร้านใน Sephora ที่ สหรัฐอเมริกา, แคนาดา และ อังกฤษ เมื่อปีก่อน ซึ่งสำหรับการตีตลาดยุโรป Rhode ก็จะนำเสนอไอเท็มเอ็กซ์คลูซีฟเฉพาะที่ยุโรปและ อังกฤษ รวมไปถึงนำโปรดักต์ลิมิเต็ดเอดิชันกลับมาวางจำหน่ายใหม่ด้วย

Hailey Bieber เปิดตัว Rhode เมื่อปี 2022 ในฐานะแบรนด์ สกินแคร์ วีแกน ก่อนที่จะขยายเข้าสู่การผลิตเครื่องสำอางเฉพาะโปรดักต์ที่ได้รับการคัดสรรมาอย่างดีอย่าง Hybrid Makeup ที่เป็นทั้งเมกอัพและสกินแคร์ไปในตัว โดยในไตรมาสที่ 1 ของปี 2027 (เมษายน-มิถุนายนที่ผ่านมา) Rhode สามารถกวาดรายได้ไปทั้งหมด 160 ดอลลาร์

ภาพ: Rhode

อ้างอิง: https://th.fashionnetwork.com/news/Rhode-to-expand-european-distribution-with-sephora-from-september-30-launching-in-19-countries,1862089.html

[ADVERTORIAL]

#THESTANDARD #KBank #RoadmapforGrowth #WeGroomYouGrow #ผู้ประกอบการ

อาทิตย์นั้นผมก็เดินทางเหมือนกัน แต่ใช้ดอนเมือง แทบไม่ได้รับผลกระทบอะไร กลับมาแล้วถึงได้ยินเสียงบ่นเรื่องการบินไทยเต็มไปหมด

ถ้าถามผม คำตอบสั้นๆ คือ ปัญหาไม่ได้อยู่ที่เครื่องบิน แต่อยู่ที่ “คนภาคพื้น”

สุวรรณภูมิยังเปิดรันเวย์ยังใช้ได้ เครื่องบินยังบินได้

แต่พนักงานจำนวนมากมาทำงานไม่ได้ เพราะบ้านและเส้นทางรอบสนามบินถูกน้ำท่วม

งานภาคพื้นของการบินไทยปกติต้องใช้คนประมาณ 500 คนต่อวัน ช่วงวิกฤตเหลือมาทำงานเพียง 200–300 คน

บางตำแหน่งเฉพาะทาง เช่น Loadmaster ปกติต้องใช้ราว 45 คน เหลือประมาณ 20 คน

พูดง่ายๆ คือ คนหายไปเกือบครึ่งในเวลาเดียวกัน

จากนั้นปัญหาก็ไหลเป็นลูกโซ่

คนไม่พอ

→ กระเป๋าลงไม่ทัน

→ เครื่องออกช้า

→ เครื่องเที่ยวต่อไปช้า

→ กระเป๋าใหม่เข้ามาเพิ่ม

→ ของเก่ายังไม่หมด ของใหม่ก็มากอง

สุดท้ายกระเป๋าค้างประมาณ 5,600 ใบ และเที่ยวบินที่ออกตรงเวลาเหลือน้อยมาก

แล้วทำไมสายการบินอื่นไม่หนักเท่า?

ส่วนหนึ่งเพราะสายการบินต่างชาติไม่ได้มีฐานใหญ่ในกรุงเทพฯ แบบการบินไทย

ANA, Air China หรือ Singapore Airlines อาจมีเที่ยวบินวันละไม่กี่เที่ยว แต่การบินไทยมีมากกว่าร้อยเที่ยวต่อวัน และยังรับทำ Ground Handling ให้สายการบินอื่นอีกจำนวนมาก

เมื่อคนหายไปครึ่งหนึ่ง ปัญหาจึงไม่ได้จบเป็นเที่ยวๆ แต่มันสะสมทั้งวัน

ที่น่าสนใจกว่าคือ Ground Handler รายอื่นในสุวรรณภูมิไม่ได้พังในระดับเดียวกัน มีรายงานว่าบางรายเตรียมที่พักให้พนักงานอยู่ใกล้สนามบินก่อนฝนหนัก เพื่อกันปัญหาคนเดินทางเข้ามาไม่ได้

นอกจากนี้ยังมีข้อสงสัยว่า การบินไทยต้องรักษามาตรฐานการให้บริการสายการบินคู่สัญญาด้วยหรือไม่ จนทรัพยากรบางส่วนถูกใช้ไปกับลูกค้า Ground Handling ก่อน

เรื่องนี้ยังฟันธงไม่ได้ แต่ควรตรวจสอบปัญหาอาจไม่ใช่ “ไม่มีแผน” แต่คือแผนมาช้าหลังระบบเริ่มล้ม การบินไทยก็ทำหลายอย่างถูก เอาพนักงานออฟฟิศลงมาช่วย ขอกำลังทหาร จัดรถรับพนักงาน ให้ Ground Handler อื่นช่วยรับงานลดเที่ยวบินลง 30–40%

แยกกระเป๋าใหม่ออกจากของค้างเร่งเคลียร์สัมภาระปัญหาคือ หลายอย่างเกิดขึ้น หลังระบบเริ่มพังแล้ว

คำถามจึงไม่ใช่ “ทำไมพนักงานมาไม่ได้?” แต่คือ “รู้ว่าฝนจะหนัก แล้วเตรียมอะไรไว้บ้าง?”

มีคนสำรองไหม

มีที่พักไหม

มีรถรับส่งไหม

ดึงคนจากหน่วยอื่นได้ไหม

และเมื่อรู้ว่าคนหายไปเกือบครึ่ง ทำไมไม่ลดเที่ยวบินตั้งแต่ต้น

นี่แหละคือ BCP แบบภาษาชาวบ้าน

ถ้าวันหนึ่งของที่เราต้องใช้หายไปครึ่งหนึ่ง เราจะอยู่ต่ออย่างไร

กรณีนี้ ของที่หายไปคือ “คน”

เรื่องนี้ทำให้นึกถึง Emirates ตอนน้ำท่วมดูไบ

ปี 2024 ดูไบน้ำท่วมหนัก Emirates ก็เละเหมือนกัน

ถนนเข้าสนามบินน้ำท่วมพนักงานมาไม่ได้ ผู้โดยสารตกเครื่อง กระเป๋าค้างเป็นหมื่นใบ

ผมเองก็ไปต่อเครื่องช่วงนั้นและตกเครื่องเหมือนกัน แต่ Emirates เลือกทำอย่างหนึ่งที่สำคัญมากเมื่อรู้ว่าระบบรับไม่ไหว เขายอมหยุด หยุด check-in บางช่วง

หยุดรับผู้โดยสารต่อเครื่อง ยกเลิกเที่ยวบินจำนวนมาก แล้วเอากำลังทั้งหมดไปเคลียร์ปัญหาที่ค้างอยู่ก่อน

หลักคิดง่ายมาก ถ้ากำลังการผลิตเหลือ 60% ก็อย่าฝืนทำงาน 100%

เพราะยิ่งฝืน งานค้างก็ยิ่งโต

สุดท้ายไม่ได้ช่วยให้ระบบเดินต่อ แต่ทำให้ปัญหาของวันนี้กลายเป็นปัญหาของพรุ่งนี้ด้วย

และสุดท้าย เรื่องนี้กลับมาที่ “คน” บริษัทอาจมีเครื่องบิน มีรถ มีระบบ มีคู่มือฉุกเฉิน

แต่วันวิกฤต ทุกอย่างสุดท้ายก็ขึ้นอยู่กับคน

บางคนบอกว่า วันน้ำท่วมบริษัทไม่ควรคาดหวังให้พนักงานมาทำงาน

ผมเห็นด้วยในเรื่องความปลอดภัย แต่ธุรกิจบางประเภท เช่น โรงพยาบาล โรงไฟฟ้า สนามบิน หรือสายการบิน หยุดทุกอย่างไม่ได้

คำถามจึงไม่ใช่

“จะบังคับให้พนักงานมาอย่างไร?”

แต่คือ “จะทำอย่างไรให้คนที่จำเป็นต้องมา สามารถมาได้ และอยากมาช่วยเอง”

ตรงนี้ ผมว่า Employee Engagement สำคัญมาก

Engagement ไม่ใช่ outing, ไม่ใช่เสื้อบริษัท, ไม่ใช่คำขวัญบนผนัง, แต่มันคือความรู้สึกว่า

“นี่คือบริษัทของเรา ถ้ามันมีปัญหา เราอยากช่วย”

ถ้าคนรู้สึกแบบนี้ ความสำคัญของบริษัทจะมีน้ำหนักมากกว่าความไม่สะดวก

ส่วนตัวโดยอัตโนมัติ

ไม่ใช่เพราะถูกสั่ง

ไม่ใช่เพราะกลัวโดนหักเงิน

แต่เพราะรู้สึกว่า เรื่องนี้เป็นเรื่องของเราด้วย

แน่นอน ถ้าบ้านกำลังจะจมน้ำ หรือเดินทางไม่ปลอดภัย ไม่มีบริษัทไหนควรเรียกร้องให้พนักงานเสี่ยงชีวิต

แต่ระหว่าง “ไปไม่ได้จริงๆ” กับ “ไปได้ แต่ลำบากหน่อย” ตรงนี้แหละที่ความผูกพันมีผล

คนที่รักองค์กรอาจยอมตื่นตีสี่

ยอมเดินไกลขึ้น

ยอมเปลี่ยนกะ

ยอมนอนใกล้สนามบิน

ยอมอยู่ต่อ

หรือช่วยหาคนอื่นมาทำงานแทน

แต่ความรู้สึกแบบนี้สร้างไม่ได้ในเช้าวันที่น้ำท่วม

มันต้องสะสมมาตั้งแต่วันปกติ บริษัทดูแลเขาหรือเปล่า

ฟังเขาหรือเปล่า ให้ความเป็นธรรมหรือเปล่า

และวันที่เขาเดือดร้อน บริษัทเคยช่วยเขาหรือเปล่า

ถ้าวันนี้บริษัทต้องการให้คนเสียสละ บริษัทก็ต้องเสียสละให้คนเหมือนกัน

มีรถไปรับ

มีที่พัก

มีค่าเดินทาง

มีเงินพิเศษ

มีอาหาร

และไม่ปล่อยให้ต้นทุนของการ “มาช่วยบริษัท” ตกอยู่ที่พนักงานฝ่ายเดียว

ความสัมพันธ์แบบนี้มันต้องสองทาง

วันที่บริษัทเดือดร้อน พนักงานช่วยบริษัท วันที่พนักงานเดือดร้อน บริษัทก็ช่วยพนักงาน

ล

ถ้าทำได้จริง วันวิกฤตแทบไม่ต้องใช้คำว่า “บังคับ” คนจะพยายามมาช่วยเอง

และบางที นั่นอาจเป็นระบบสำรองที่สำคัญที่สุดขององค์กร

น้ำท่วมครั้งนี้จึงไม่ได้แค่ทำให้เที่ยวบินดีเลย์ แต่มันทำให้เราเห็นว่า

เมื่อคนหายไปครึ่งหนึ่ง การบินไทยมีแรงสำรองเหลืออยู่แค่ไหน

และที่สำคัญกว่าความสัมพันธ์ระหว่างบริษัทกับคน แข็งแรงพอหรือยังในวันที่ต้องพึ่งกันจริงๆ

หวังว่าบทเรียนครั้งนี้จะทำให้การบินไทยแข็งแรงกว่าเดิมครับ

ยังรัก “ป้าม่วง” ครับ

ป.ล. เป็นความเห็นส่วนตัวครับ อาจจะมีการคาดเดาบ้าง เพราะไม่ทราบข้อมูลภายในบริษัทครับ