Teen Vogue หนึ่งในนิตยสารสำหรับเด็กวัยรุ่นกำลังจะเข้าสู่การเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ โดยจะถูกหลอมรวมเข้าเป็นส่วนหนึ่งของ Vogue.com และจะมีการเปลี่ยนแปลงโครงสร้างภายในอีกหลากหลายอย่าง

บริษัทแม่อย่าง Condé Nast ประกาศว่า Teen Vogue จะอยู่ภายใต้ Vogue.com ในขณะที่ทางบรรณาธิการบริหารอย่าง Versha Sharma จะลงจากตำแหน่ง และ Chloe Malle ผู้ดำรงตำแหน่ง Head of Editorial Content คนใหม่แห่ง Vogue จะทำหน้าที่เป็นผู้ดูแลภาพรวมทั้งหมดของ Teen Vogue แทน Versha Sharma โดยการปรับเปลี่ยนในครั้งนี้เกิดขึ้นเพียงไม่นานหลังจากที่มีการประกาศว่า Vogue Business จะเข้าไปอยู่ใต้ปีกของ Vogue.com ด้วยเช่นกัน

Condé Nast เผยถึงทิศทางการทำงานของ Teen Vogue ในอนาคตด้วยว่า Teen Vogue จะยังสร้างคอนเทนต์และเนื้อหาอันเป็นเอกลักษณ์ดั้งเดิมของนิตยสารต่อไป รวมไปถึงคงอัตลักษณ์และภารกิจของตัวเองเอาไว้เช่นเดิม โดยที่จริงแล้วพวกเขายุติการตีพิมพ์นิตยสารแบบจับต้องได้มาตั้งแต่เดือนธันวาคม 2017 โดยมี Hillary Clinton มาเป็นผู้ขึ้นปกนิตยสารตีพิมพ์ฉบับสุดท้าย ก่อนที่เข้าสู่การเป็นดิจิทัลอย่างเต็มตัวภายใต้การนำของ Versha Sharma ที่หันไปโฟกัสเรื่องของการเมืองและสิทธิมนุษยชนมากขึ้นตลอดช่วงหลายปีที่ผ่านมา

ตั้งแต่การสัมภาษณ์ Zohran Mamdani ผู้ชิงตำแหน่งนายกเทศมนตรีนิวยอร์กชาวอินเดีย-อเมริกันจากพรรคเดโมแครต, แคมเปญติดตามนักเคลื่อนไหวคนสำคัญ Greta Thunberg หลังจากที่เธอถูกควบคุมตัวที่อิสราเอลเพราะพยายามส่งความช่วยเหลือไปยังฉนวนกาซา ไปจนถึงบทความที่ว่าด้วยเรื่องของบทเรียนจากการประท้วง Black Lives Matter ซึ่ง Condé Nast ยังไม่ได้มีการพูดถึงว่า Teen Vogue จะทำคอนเทนต์เรื่องการเมืองออกมาในรูปแบบใดในอนาคต

ภาพ: Phillip Faraone/Getty Images for Teen Vogue

อ้างอิง:

• https://www.thecut.com/article/teen-vogue-folding-into-vogue-com.html

The post Teen Vogue จะกลายเป็นส่วนหนึ่งของเว็บไซต์ Vogue.com และไม่ถูกแยกอีกต่อไป appeared first on THE STANDARD.

Hillary Clinton เผยในรายการพอดแคสต์ On with Kara Swisher เธอรู้สึกชื่นชม Taylor Swift ที่ออกมาประกาศตัวว่าสนับสนุน Kamala Harris ในการชิงเก้าอี้ประธานาธิบดีสหรัฐอเมริกา เพราะเธอคิดว่าแรงสนับสนุนของ Taylor Swift ทรงอิทธิพลเป็นอย่างมาก

“Taylor Swift สร้างอิทธิพลที่ไม่ธรรมดาเลย แฟนคลับของเธอเหนียวแน่นมาก และพวกเขาก็ได้รับอิทธิพลของเธออย่างน่าเหลือเชื่อ ผลงานเพลงที่เป็นตัวตนของเธอสะท้อนชีวิตของเหล่าแฟนคลับได้เป็นอย่างดี และเธอก็เป็นคนต่อสู้เพื่อตัวเอง สู้กับคนที่คุกคามเธอ สู้เพื่อเอาเพลงของตัวเองคืนมาจากคนที่ได้เพลงของเธอไปอย่างไม่ถูกต้อง เธอแสดงให้เห็นว่าเธอมีความมุ่งมั่นอดทนที่จะควบคุมชีวิตด้วยตัวเธอเอง ซึ่งมันเป็นสารที่ทรงพลังนะ ฉันชื่นชมเธอมาก และฉันก็คิดว่าการสนับสนุนของเธอมันส่งผลกระทบอย่างแท้จริง” Hillary Clinton กล่าว

ทั้งนี้ หลังจากที่ Taylor Swift ประกาศตัวว่าสนับสนุน Kamala Harris ได้เพียงหนึ่งวันก็ทำให้ Elon Musk ออกมาโพสต์คุกคามเธอผ่าน X ว่า “เยี่ยมเลย Taylor เธอชนะแล้ว ฉันจะมอบลูกให้เธอ แล้วก็ปกป้องแมวของเธอด้วยชีวิตฉัน” ซึ่ง Hillary Clinton ก็พูดถึงประเด็นนี้เช่นกันว่ามันเป็นการกระทำที่น่าขนลุกและน่าขยะแขยงมาก 

Hillary Clinton กล่าวต่อว่า “ฉันไม่เข้าใจเลยว่าเขาจะพูดอย่างนั้นทำไม มันเกินจินตนาการไปมาก…สำหรับคนที่เรียกกันว่าปรมาจารย์โลกเทคโนโลยี การเกลียดชังผู้หญิงเป็นส่วนหนึ่งในมุมมองชีวิตพวกเขา เพราะพวกเขามักจะชอบความแข็งกร้าว ความโหดร้าย และความเป็นชาย แล้วนี่คือ Taylor Swift มหาเศรษฐีที่สร้างตัวเองขึ้นมาเพื่อมอบความสุขให้ทุกคน ถ่ายทอดเรื่องราวชีวิตให้กับเด็กและผู้หญิงทั่วโลก ดังนั้นพวกเขาทนกับสิ่งนี้ไม่ได้หรอก” 

ภาพ: TAS23 / Getty Images for TAS Rights Management  

อ้างอิง:

• https://www.billboard.com/culture/politics/hillary-clinton-taylor-swift-endorsement-elon-musk-response-1235777018/

The post Hillary Clinton ชื่นชม Taylor Swift หลังเธอสนับสนุน Kamala Harris ในการเลือกตั้งประธานาธิบดีสหรัฐฯ appeared first on THE STANDARD.

แม้ โจ ไบเดน จากพรรคเดโมแครตจะเอาชนะ โดนัลด์ ทรัมป์ ในศึกเลือกตั้งประธานาธิบดีที่ผ่านมาได้ แต่ชัยชนะของเขาไม่ได้เด็ดขาดถล่มทลายเหมือนอย่างที่โพลได้ทำนายไว้ก่อนเลือกตั้ง โดยสาเหตุหนึ่งเป็นเพราะเขาได้คะแนนเสียงจากกลุ่มคนฮิสแปนิกน้อยกว่าสมัย ฮิลลารี คลินตัน 

บทความนี้จะพาไปวิเคราะห์กันว่า เหตุใดคะแนนนิยมของไบเดนในคนกลุ่มนี้จึงลดลง

ชาวฮิสแปนิกบางกลุ่มกลัวคำว่าสังคมนิยมเป็นพิเศษ

ถ้าเราไปดูข้อมูลในระดับเคาน์ตี เราจะพบว่ามีอยู่หนึ่งเคาน์ตีในมลรัฐฟลอริดาที่ ทรัมป์ทำผลงานได้อย่างโดดเด่น คือที่ ไมอามี-เดด เคาน์ตี ที่เขาแพ้ไบเดนไปแค่ 7% เทียบกับที่เขาเคยแพ้คลินตันอย่างขาดลอยถึง 29%

ไมอามี-เดด เคาน์ตี เป็นเคาน์ตีที่ประชากรส่วนใหญ่เป็นชาวอเมริกันเชื้อสายฮิสแปนิก (เกิน 60%) และมักจะเป็นชาวฮิสแปนิกที่อพยพมาจากคิวบาและเวเนซุเอลา ซึ่งคนกลุ่มนี้มักมีภาพความทรงจำอันโหดร้ายของความล้มเหลวทางเศรษฐกิจในมาตุภูมิของตนจากการบริหารประเทศภายใต้แนวคิดแบบสังคมนิยม ทำให้การโจมตีของทรัมป์ที่ว่าไบเดนเปรียบเสมือนม้าโทรจันให้ฝ่ายซ้ายสังคมนิยมในพรรคเดโมแครตอย่าง อเล็กซานเดรีย โอกาซิโอ-กอร์เตส เข้ามากุมอำนาจบริหารประเทศนั้น ได้ผลเป็นอย่างดี

ทรัมป์รู้ดีว่าเขาจำเป็นต้องชนะที่ฟลอริดาที่มีคะแนน Electoral College ถึง 29 เสียงจึงจะมีสิทธิชนะการเลือกตั้งในสมัยที่สอง ในขณะที่ฟลอริดาไม่ได้เป็นมลรัฐที่ไบเดน จำเป็นต้องชนะ ทำให้ทรัมป์ลงทุนลงแรงหาเสียงที่ฟลอริดามากกว่าไบเดน (ไบเดน ไปทุ่มเทหาเสียงที่เขตมิดเวสต์มากกว่า) รวมถึงการเข้าชุมชนชาวคิวบาในไมอามี-เดด เคาน์ตี ตั้งแต่เนิ่นๆ ทำให้เขาสามารถสร้างภาพจำให้กับคนในชุมชนว่าการเลือกไบเดนคือการเลือกสังคมนิยม ซึ่งการลงทุนลงแรงของทรัมป์ครั้งนี้ก็ได้ผลตามที่เขาต้องการ เพราะเขาสามารถเอาชนะที่ฟลอริดาไปได้กว่า 3%

เส้นแบ่งของเมืองและชนบทอาจจะแน่นหนากว่าเส้นแบ่งเชื้อชาติ

ไบเดนไม่ได้ทำผลงานแย่ลงแค่กับชาวอเมริกันเชื้อสายคิวบาและเวเนซุเอลาเท่านั้น ในหมู่ชาวฮิสแปนิกที่อพยพมาจากเม็กซิโก (ซึ่งเป็นชาวฮิสแปนิกส่วนใหญ่ของประเทศสหรัฐอเมริกา) เขาก็ทำผลงานได้แย่ลงกว่าคลินตัน โดยเฉพาะอย่างยิ่งในแถบชนบทติดเขตชายแดนเม็กซิโกทางตอนใต้ของมลรัฐเท็กซัส ที่เขาทำคะแนนได้น้อยลงกว่าสมัยคลินตันถึง 20-30%  

แต่ในทางตรงข้าม ไบเดนยังคงทำผลงานได้ใกล้เคียงกับคลินตันในหมู่ชาวฮิสแปนิกในเขตเมืองอย่างที่เมืองฮิวสตันหรือฟีนิกซ์ ซึ่งเป็นข้อมูลที่ชี้ให้เห็นว่าการที่ทรัมป์พยายามสร้างภาพลักษณ์ให้ตัวเองว่าเขาคือฮีโร่ของชาวชนบทที่เคยถูกรัฐบาลหมางเมิน (โดยเฉพาะรัฐบาลของเดโมแครตที่มีภาพลักษณ์ว่าเป็นพรรคของคนเมือง) นั้นได้ผลดี ช่องว่างของความแตกต่างทางการเมืองคนอเมริกันในเมืองและชนบทยังคงกว้างเหมือนสมัยปี 2016 ที่สำคัญในปี 2020 นี้ ช่องว่างไม่ได้เกิดกับแค่กับคนขาวแล้วเท่านั้น แต่เกิดกับคนผิวสีอย่างชาวฮิสแปนิกแล้วด้วย 

นี่ไม่ใช่การเลือกตั้งที่ทรัมป์ตะโกนว่า “Build the wall”

อีกประเด็นที่เราจำเป็นจะต้องพิจารณาเมื่อวิเคราะห์ถึงเรื่องนี้คือ ชัยชนะของคลินตันที่มีเหนือทรัมป์ในหมู่ชาวฮิสแปนิกในปี 2016 เป็นเรื่องที่ไม่ปกติ กล่าวคือคลินตันชนะในหมู่ชาวฮิสแปนิกไปอย่างถล่มทลายถึงกว่า 60% ในขณะที่ปีก่อนๆ อย่างสมัยโอบามา เขาเคยทำได้ที่ประมาณ 40% ซึ่งการที่ไบเดนชนะในปี 2020 ที่เกือบๆ 40% อาจจะไม่ใช่เรื่องที่แย่อะไรมาก เมื่อเทียบกับมาตรฐานของพรรคในยุคก่อนๆ 

ซึ่งสาเหตุที่คลินตันชนะในหมู่ชาวฮิสแปนิกได้อย่างถล่มทลายขนาดนั้น เป็นเพราะนโยบายหลักในการหาเสียงของทรัมป์ในปี 2016 คือการต่อต้านผู้อพยพ ทรัมป์ปราศรัยตั้งแต่วันแรกของการหาเสียงเลยว่าเขาจะจำกัดจำนวนผู้อพยพ เพราะมองว่าผู้อพยพชาวเม็กซิกันมักจะเป็น ‘โจร นักค้ายา และอาชญากรข่มขืนผู้หญิง’ โดยนโยบายที่เด่นที่สุดของเขาในการหาเสียงในปี 2016 คือเขาสัญญาว่าจะสร้างกำแพงกั้นระหว่างสองประเทศเพื่อที่จะสกัดกั้นการหนีเข้าเมืองอย่างผิดกฎหมาย ซึ่งแน่นอนว่าการชูนโยบายเหยียดเชื้อชาติแบบนี้ย่อมสร้างความไม่พอใจกับชาวฮิสแปนิก โดยเฉพาะคนที่มีเชื้อสายเม็กซิกัน

อย่างไรก็ดี ในการเลือกตั้งในปี 2020 ประเด็นเรื่องการอพยพไม่ใช่ประเด็นใหญ่ของการเลือกตั้งอีกแล้ว เพราะปัญหาโควิด-19 และเศรษฐกิจที่ชะงักงันจากการระบาดเป็นประเด็นใหญ่ที่มาบดบังความสำคัญของประเด็นอื่นๆ ไปเสียหมด เราจึงไม่ได้เห็น ทรัมป์ปราศรัยบนเวทีว่าชาวเม็กซิกันคืออาชญากรค้ายาและเราต้องสร้างกำแพงมาป้องกันประเทศของเรา ซึ่งก็น่าจะทำให้ภาพลักษณ์ของการเป็นคนเหยียดผิวของเขาลดลง และชาวฮิสแปนิกจำนวนหนึ่งยอมที่จะกลับมาลงคะแนนให้เขา

พิสูจน์อักษร: วรรษมล สิงหโกมล

The post สังคมนิยม ชนบท และการเลือกตั้งที่ไม่ได้เน้นเรื่องการอพยพ: 3 เหตุผลที่ทำให้ทรัมป์ได้คะแนนเสียงในหมู่ชาวฮิสแปนิกเพิ่มขึ้น appeared first on THE STANDARD.

หลังจากที่รับบทล้อเลียนคาแรกเตอร์อันเป็นเอกลักษณ์ของโดนัล ทรัมป์ ผ่านรายการ Saturday Night Live (SNL) มาตั้งแต่ปี 2016 หรือตั้งแต่ที่ทรัมป์ได้รับเลือกเป็นประธานาธิบดีแห่งสหรัฐฯ ในที่สุด อเล็ก บอลด์วิน ก็ได้ฤกษ์ยุติบทบาทนี้หลังผลการเลือกตั้งครั้งสำคัญออกมาอย่างเป็นทางการว่า โจ ไบเดน ได้คว้าตำแหน่งประธานาธิบดีแห่งปี 2020 เอาชนะทรัมป์อย่างฉิวเฉียด

ถึงแม้ว่าจะต้องสูญเสียงานจากรายการ SNL แต่ อเล็ก บอลด์วิน ก็ไม่ได้เสียดายแต่อย่างใด เขาได้ทวีตผ่านแอ็กเคานต์ส่วนตัวแสดงความรู้สึกอย่างชัดเจนว่า ‘ผมไม่อยากเชื่อเลยว่าผมจะรู้สึกมีความสุขจากการตกงานขนาดนี้’ และยังทิ้งท้ายว่า ‘มันสนุกมาตลอดเลยแหละ’ 

ดูเหมือนว่า อเล็ก บอลด์วิน จะทิ้งท้ายหลายอย่างคล้ายบอกลารายการนี้อย่างเป็นทางการ แต่หลายๆ คนก็ยังคาดหวังว่าจะได้เห็นเขากับบทบาทล้อเลียนทรัมป์ในรายการ SNL ต่อไปอีกในอนาคต เนื่องจากทรัมป์เองก็แสดงออกชัดเจนถึงการไม่ยอมรับผลการเลือกตั้ง ตั้งแต่ในช่วงนับคะแนน รวมไปถึงการแถลงข่าวอันอื้อฉาวล่าสุดของเขาที่ตั้งคำถามกับระบบการนับคะแนนเสียง พร้อมกล่าวหาว่าเขานั้นโดนโกงผลโหวต จนสำนักข่าวหลายสำนักถึงขั้นปิดการออกอากาศการแถลงดังกล่าวกลางคันเพราะทนไม่ไหว 

อเล็ก บอลด์วินรับบทล้อเลียนโดนัลด์ ทรัมป์ครั้งแรกในรายการ SNL ตอน 42

ปี 2016 การเปิดตัวในครั้งนั้นได้ดาราสาว เคท แม็กคินนอน มารับบท ฮิลลารี คลินตัน สร้างความฮือฮาและความสนุกสนานให้กับแฟนรายการเป็นอย่างมาก และการแสดงเป็นทรัมป์อันสมจริงของบอลด์วินนั้นเคยส่งให้เขาได้รับรางวัล Emmy เมื่อปี 2017 มาแล้ว 

ภาพ: NBC

พิสูจน์อักษร: ลักษณ์นารา พักตร์เพียงจันทร์

อ้างอิง:

• ew.com/tv/alec-baldwin-trump-election/
• www.buzzfeed.com/evelinamedina/alec-baldwin-donald-trump-snl-ending 

The post “ผมไม่อยากเชื่อเลยว่าจะรู้สึกมีความสุขจากการตกงาน” Alec Baldwin ยุติบทบาท โดนัล ทรัมป์ ในรายการ SNL หลังเสียตำแหน่งประธานาธิบดีสหรัฐ appeared first on THE STANDARD.

หลังจากการนับคะแนนการเลือกตั้งประธานาธิบดีสหรัฐอเมริกาล่วงเลยมาถึงวันที่ 3 ในที่สุดเราก็ทราบกันแล้วว่า โจ ไบเดน ของพรรคเดโมแครตคือผู้ชนะที่ได้คะแนน Electoral College เกิน 270 เสียง (แม้ว่าผลจะยังถือว่าไม่เป็นทางการ เพราะทรัมป์และพรรครีพับลิกันกำลังจะดำเนินการทางกฎหมาย โดยกล่าวหาอย่างไม่มีหลักฐานว่าพรรคเดโมแครตได้ทำการทุจริตเลือกตั้ง) 

ซึ่งมลรัฐสุดท้ายที่เพิ่งมีการประกาศว่าไบเดนเป็นฝ่ายชนะและทำให้เขามีคะแนนถึง 270 เสียงในท้ายที่สุดก็คือมลรัฐเพนซิลเวเนีย ซึ่งไม่ใช่เรื่องน่าแปลกใจแต่อย่างใด เพราะทั้งทรัมป์และไบเดนต่างก็คาดการณ์ไว้แต่แรกอยู่แล้วว่าเพนซิลเวเนียจะเป็นมลรัฐที่เป็นกุญแจสำคัญต่อการชนะเลือกตั้ง ดังนั้นทั้งสองจึงได้ทุ่มเทหาเสียงในมลรัฐนี้กันอย่างสุดตัวในสัปดาห์สุดท้ายก่อนการเลือกตั้ง

แล้วไบเดนชนะที่เพนซิลเวเนียได้อย่างไร อะไรคือกุญแจสำคัญ เราชวนวิเคราะห์ไปกับบทความนี้

ไบเดนไม่ได้ทำคะแนนในหมู่คนผิวสีได้ดีกว่า ฮิลลารี คลินตัน

สาเหตุหนึ่งที่ ฮิลลารี คลินตัน แพ้ทรัมป์ใน 3 มลรัฐสำคัญในเขตมิดเวสต์อย่างมิชิแกน, วิสคอนซิน และเพนซิลเวเนีย เป็นเพราะเธอไม่สามารถดึงคะแนนจากคนผิวสีในเขตเมืองใหญ่ได้มากเท่ากับที่ บารัก โอบามา เคยทำได้ 

ในการเลือกตั้งครั้งนี้ พรรคเดโมแครตหวังว่าไบเดนที่เคยเป็นรองประธานาธิบดีของโอบามาและมีผู้สมัครรองประธานาธิบดีเป็นคนผิวสีอย่าง คามาลา แฮร์ริส จะสามารถชนะใจคนผิวสีได้อย่างถล่มทลายเหมือนที่โอบามาเคยทำได้ในปี 2008 และ 2012 

อย่างไรก็ตาม ผลการเลือกตั้งที่ออกมาไม่ได้เป็นอย่างที่พวกเขาคาดหวัง ไบเดนชนะที่เมืองฟิลาเดลเฟีย (ซึ่งเป็นเมืองที่มีคนผิวสีอาศัยอยู่เป็นจำนวนมาก) ที่ประมาณ 430,000 เสียง (ยังมีบัตรเลือกตั้งบางส่วนที่ยังไม่ได้นับ) พอๆ กับที่คลินตันเคยทำได้ที่ 480,000 เสียง

แต่เขาทำได้ดีที่เขตชานเมือง

ในทางตรงกันข้าม ไบเดนทำผลงานได้ดีกว่าคลินตันมากในเขตชานเมืองของเมืองฟิลาเดลเฟีย อย่างที่เชสเตอร์เคาน์ตี ไบเดนสามารถชนะที่นี่ได้มากถึงเท่าตัวของที่คลินตันเคยทำได้ (51,000 เสียง เทียบกับ 25,000 เสียง) หรือที่มอนโกเมอรรีเคาน์ตี ที่คลินตันเคยชนะแค่ 90,000 เสียง แต่ไบเดนทำได้ถึง 130,000 เสียง

อย่างไรก็ดี นักวิเคราะห์ทางการเมืองหลายคนมองว่าผลงานที่เหนือกว่าของไบเดนในเขตชานเมืองอาจจะไม่ได้เกิดจากตัวไบเดนเอง แต่น่าจะเกิดจากความไม่พอใจของชาวชานเมือง (ที่มักจะเป็นคนขาวที่มีการศึกษา) ต่อการบริหารงานของทรัมป์ โดยเฉพาะในเรื่องการบริหารจัดการวิกฤตโควิด-19 ที่ไร้ประสิทธิภาพ รวมทั้งพฤติกรรมหลายอย่างที่พวกเขามองว่าเป็นตัวอย่างที่ไม่ดี ไม่เหมาะสมต่อการเป็นผู้นำประเทศ (เช่น การพูดโกหก การพูดจาเหยียดคนผิวสี การใช้ความรุนแรงต่อผู้ประท้วง เป็นต้น)

และแพ้น้อยลงที่เขตชนบท

อีกปัจจัยที่สำคัญที่ทำให้ไบเดนพลิกกลับมาชนะที่เพนซิลเวเนียได้คือ เขาไม่ได้พ่ายแพ้ที่เขตชนบทของมลรัฐอย่างขาดลอยแบบคลินตัน ไบเดนอาศัยภาพลักษณ์ของการเป็นนักการเมืองสายกลางติดดิน ไม่ใช่ภาพของการเป็นชนชั้นสูงอย่างคลินตัน รวมทั้งอาศัยการชูนโยบายทางด้านสิ่งแวดล้อมแบบไม่สุดโต่ง (เช่น การประกาศอย่างชัดเจนว่าเขาไม่สนับสนุนนโยบาย Green New Deal และการแบนการขุดเจาะน้ำมันด้วยเทคโนโลยี Fracking) เพื่อรับประกันชาวชนบทของเพนซิลเวเนียว่ารัฐบาลของเขาจะไม่ทำลายอุตสาหกรรมคาร์บอนอันเป็นเส้นเลือดใหญ่ของเศรษฐกิจที่นี่ 

ด้วยกลยุทธ์นี้ทำให้เขาแพ้คะแนนที่ชนบทน้อยลงกว่าสมัยคลินตันอย่างมีนัยสำคัญ อย่างเช่นที่ ยอร์คเคาน์ตี ที่คลินตันเคยแพ้ถึง 30% เขาก็แพ้แค่ 25%, ที่คัมเบอร์แลนด์เคาน์ตี เขาก็แพ้แค่ 10% จากที่คลินตันเคยแพ้ 18% รวมทั้งการพลิกมาชนะที่เคาน์ตีกึ่งเมืองกึ่งชนบทอย่างอีรี (คลินตันเคยแพ้ 2% แต่เขาพลิกมาชนะที่ 1%)

พิสูจน์อักษร: พรนภัส ชำนาญค้า

The post ชานเมืองและคาร์บอน: เบื้องหลังชัยชนะของไบเดนที่เพนซิลเวเนีย appeared first on THE STANDARD.

สำหรับหลายๆ คน ความทรงจำที่มีต่อการเลือกตั้งประธานาธิบดีสหรัฐอเมริกาในปี 2016 คือภาพที่ว่านี่คือการเลือกตั้งที่พลิกล็อกที่สุดในประวัติศาสตร์ เพราะโพลทุกสำนักชี้ตรงกันว่า ฮิลลารี คลินตัน จะชนะ โดนัลด์ ทรัมป์ อย่างถล่มทลาย ดังนั้นหลายคนจึงมองว่าโพลอาจเป็นสิ่งที่เชื่อไม่ได้ และการที่ โจ ไบเดน มีคะแนนนำในโพลตอนนี้จึงไม่สามารถเอามาพยากรณ์อะไรได้เลย ภาพจำที่ว่านี้มีความจริงอยู่มากน้อยเพียงใด บทความนี้จะพาย้อนกลับไปดูข้อมูลปี 2016 กัน

โพลมีความคลาดเคลื่อน แต่ไม่ได้คลาดเคลื่อนกว่าที่เคยเป็น

แน่นอนว่าโพลย่อมมีความคลาดเคลื่อนได้ เพราะโพลเกิดจากการสุ่มกลุ่มตัวอย่างผู้มีสิทธิเลือกตั้งเพียงจำนวนหนึ่งมาสัมภาษณ์ จากนั้นก็ใช้กระบวนการทางสถิติมาช่วยทำนายว่าผลการเลือกตั้งจะออกมาเป็นอย่างไร

หนึ่งในคำอธิบายที่คนมักจะพูดกันทั่วไปก็คือความแม่นยำของโพลในยุคดิจิทัลนั้นลดลงเรื่อยๆ เพราะโดยปกติแล้วการสุ่มเลือกคนมาสัมภาษณ์มักจะทำผ่านโทรศัพท์บ้าน (เพราะเลขหมายโทรศัพท์บ้านบอกได้แน่นอนว่าคนที่จะถูกสุ่มสัมภาษณ์นั้นพักอาศัยอยู่ในเขตเลือกตั้งไหน) แต่คนรุ่นใหม่มักไม่มีโทรศัพท์บ้านกันแล้ว (เพราะใช้มือถือกันเป็นหลัก) ทำให้การสุ่มกลุ่มตัวอย่างมีความคลาดเคลื่อน

คำอธิบายนี้มีความจริงในระดับหนึ่งที่ว่าการที่ชาวอเมริกันเปลี่ยนพฤติกรรมหันมาใช้โทรศัพท์มือถือแทนโทรศัพท์บ้าน ทำให้การสุ่มกลุ่มตัวอย่างของสำนักโพลทำได้ยากมากขึ้น แต่โพลแทบทุกสำนักก็ปรับตัวให้เข้ากับพฤติกรรมที่เปลี่ยนไปของชาวอเมริกันด้วยการเสริมการสุ่มกลุ่มตัวอย่างโดยการโทรหาโทรศัพท์มือถือและออนไลน์ (โดยไปอาศัยข้อมูลอื่นในการระบุว่าคนที่ถูกสัมภาษณ์อยู่ในเขตเลือกตั้งไหน เช่น ไปเอาข้อมูลจากรายชื่อผู้มีสิทธิเลือกตั้งของแต่ละเมือง)

และถ้าเราไปดูที่ข้อมูลจริงๆ เราจะพบว่าความคลาดเคลื่อนของโพลในปี 2016 นั้นไม่ได้แตกต่างจากในอดีตเลย โดยมีความคลาดเคลื่อนอยู่ที่ประมาณ 3% คือโพลในช่วงสัปดาห์ก่อนเลือกตั้งระบุว่า คลินตันจะชนะป๊อปปูลาร์โหวต 5% แต่คลินตันชนะจริงๆ ที่ 2% (ซึ่งว่ากันตามจริงก็ต้องถือว่าโพลระบุผู้ชนะถูกคนเสียด้วยซ้ำ) และความคลาดเคลื่อนที่ 3% ก็ไม่ได้แตกต่างจากค่าเฉลี่ยของความคลาดเคลื่อนในอดีต (ตั้งแต่มีการเก็บข้อมูลในปี 1972) ที่อยู่ที่ประมาณ 4% (ข้อมูลอ้างอิงจากเว็บไซต์ fivethirtyeight.com และ realclearpolitics.com)

แล้ว คลินตัน แพ้เพราะอะไร

ทรัมป์ได้เป็นประธานาธิบดี เพราะเขาชนะคะแนนเสียงคณะผู้เลือกตั้ง (Electoral College) เหนือคลินตันอย่างฉิวเฉียดใน 3 มลรัฐทางภูมิภาคมิดเวสต์ อันได้แก่ เพนซิลเวเนีย (0.7%), มิชิแกน (0.2%) และวิสคอนซิน (0.8%) โดยที่เขาชนะคะแนนป๊อปปูลาร์โหวตใน 3 มลรัฐนี้ไปแค่ไม่ถึง 80,000 เสียง

ซึ่งถ้าเราไปดูผลโพลของแต่ละมลรัฐที่ว่ามา เราจะพบว่าความคลาดเคลื่อนของผลโพลในช่วงโค้งสุดท้ายก่อนวันเลือกตั้งก็ไม่ได้ผิดมากกว่าโพลของป๊อปปูลาร์โหวตในระดับชาติเท่าไร โดยที่โพลระบุว่า คลินตันมีคะแนนนำที่เพนซิลเวเนีย, มิชิแกน และวิสคอนซินที่ 3.9%, 4.1% และ 5.9% ตามลำดับ และค่าเฉลี่ยของความคลาดเคลื่อนใน 50 มลรัฐรวมกันอยู่ที่ราว 5% ซึ่งก็พอๆ กับค่าเฉลี่ยของความคลาดเคลื่อนในอดีต ไม่ได้แย่เป็นพิเศษแต่อย่างใด

Shy Trump Voters

อีกทฤษฎีที่คนพูดถึงกันมากคือทฤษฎีที่ว่าโพลไม่มีความแม่นยำ เพราะคนที่จะเลือกทรัมป์จำนวนหนึ่งอาจจะไม่ยอมรับกับผู้ทำโพลว่าเขาจะโหวตให้ทรัมป์ เนื่องจากเขาเป็นผู้สมัครที่ถูกตีตราว่าเป็นพวกเหยียดผิว คนที่ตั้งใจว่าจะเลือกทรัมป์อาจจะไม่กล้ายอมรับกับคนแปลกหน้าว่าจะเลือกเขา เพราะกลัวจะถูกตีตราว่าเป็นพวกเหยียดผิวไปด้วย (Shy Trump Voters) ทำให้เปอร์เซ็นต์ของคนที่เลือกทรัมป์ในโพลต่ำกว่าเปอร์เซ็นต์ของคนที่เลือกทรัมป์ในคูหาเลือกตั้งจริงๆ

ซึ่งว่ากันตามจริง ทฤษฎีเรื่องผู้มีสิทธิเลือกตั้ง ‘ขี้อาย’ นี้ไม่ใช่เรื่องใหม่ เพราะทฤษฎีนี้เคยถูกนำไปใช้อธิบายว่าทำไมพรรคคอนเซอร์เวทีฟถึงพลิกกลับมาชนะพรรคเลเบอร์ในการเลือกตั้งทั่วไปของสหราชอาณาจักรในปี 1992 โดยในตอนนั้นโพลระบุว่าพรรคเลเบอร์มีคะแนนนำอยู่ 1% แต่พอผลการเลือกตั้งออกมาจริงปรากฏว่าพรรคคอนเซอร์เวทีฟชนะไปได้ถึง 7% ซึ่งคำอธิบายหนึ่งที่ถูกหยิบเอามาใช้ก็คือ คนที่ตั้งใจว่าจะเลือกพรรคคอนเซอร์เวทีฟอาจไม่กล้ายอมรับกับคนแปลกหน้าว่าจะเลือกพรรคนั้น เพราะกลัวจะถูกตีตราว่าเป็นพวกใจแคบที่สนับสนุนให้รัฐสภาตัดรัฐสวัสดิการของคนจน (ตามแนวทางเศรษฐกิจแบบขวาของฝ่ายอนุรักษ์นิยม) ในตอนนั้นสื่อมวลชนเรียกกลุ่มผู้มีสิทธิเลือกตั้งเหล่านี้ว่า Shy Tories Voters (Tories เป็นชื่อเล่นของพรรคคอนเซอร์เวทีฟอังกฤษ)

อย่างไรก็ดีเมื่อมีการศึกษาที่ละเอียดขึ้นเราก็พบว่าไม่มีข้อมูลใดเลยที่จะสนับสนุนทฤษฎี Shy Trump/Tories Voters เพราะถ้าทฤษฎีนี้เป็นจริง เราก็ควรจะพบว่าโพลที่ทำโดยการอาศัยคนจริงๆ โทรไปหาผู้มีสิทธิเลือกตั้งควรจะให้คะแนนทรัมป์ออกมาต่ำกว่าโพลออนไลน์หรือโพลที่ทำโดยโทรศัพท์อัตโนมัติ เพราะการทำโพลด้วยวิธีหลัง ผู้มีสิทธิเลือกตั้งไม่จำเป็นจะต้องมีปฏิสัมพันธ์กับคนจริงๆ และไม่จำเป็นต้องอายที่จะบอกว่าตัวเองชอบทรัมป์ แต่ผลโพลไม่ได้ออกมาแบบนั้น ในปี 2016 โพลออนไลน์/โทรศัพท์อัตโนมัติประเมินคะแนนเสียงของทรัมป์ต่ำกว่าโพลที่ใช้คนจริงๆ เสียด้วยซ้ำ (0.7%) ในขณะที่ปีปัจจุบัน การสำรวจของสำนักโพล Morning Consult เมื่อเดือนที่ผ่านมาที่สุ่มทำโพลแบบออนไลน์และโพลที่ใช้คนจริงๆ ในเวลาเดียวกัน พบว่าคะแนนเสียงของทรัมป์จากออนไลน์สูงกว่าการคุยโทรศัพท์โดยคนจริงๆ เพียงแค่ 1%

อีกข้อมูลหนึ่งที่เราเอามาแย้งทฤษฎี Shy Trump/Tories Voters คือทิศทางของความคลาดเคลื่อนของโพล เพราะถ้าทฤษฎีนี้เป็นจริงโพลก็ควรจะประเมินคะแนนเสียงของพรรครีพับลิกัน/อนุรักษนิยมต่ำกว่าผลการเลือกตั้งจริงอยู่เสมอ แต่ข้อมูลจริงที่ออกมาไม่ใช่อย่างนั้น ในการเลือกตั้งประธานาธิบดีสหรัฐอเมริกา 5 ครั้งหลังสุด เราพบว่าโพลประเมินคะแนนของพรรครีพับลิกันน้อยไป 3 ครั้ง และมากไป 2 ครั้ง ในขณะที่ในการเลือกตั้งทั่วไปของสหราชอาณาจักร 10 ครั้งหลังสุดเราพบว่าโพลประเมินคะแนนของพรรคคอนเซอร์เวทีฟน้อยไป 2 ครั้ง และมากไป 8 ครั้ง

ที่น่าสนใจไปกว่านั้นคือคนอเมริกันเกินครึ่งเชื่อในทฤษฎี Shy Trump Voters จากการสำรวจของสำนักโพล Monmouth เมื่อเดือนที่ผ่านมา ซึ่งพบว่าชาวอเมริกัน 55% เชื่อในทฤษฎีนี้ และเชื่อว่าทรัมป์อาจพลิกมาเอาชนะไบเดนได้ แม้ว่าผลโพลจะให้ไบเดนนำอยู่พอสมควร

บทเรียนสำหรับปี 2020

สถานการณ์ของไบเดนในตอนนี้ดูดีกว่าคลินตันในปี 2016 เพราะในระดับชาติ เขานำทรัมป์อยู่ที่ประมาณ 10% และใน 3 มลรัฐมิดเวสต์ คะแนนของเขาก็นำมากกว่าโพลของสมัยคลินตันอยู่ประมาณ 2-3% (นำที่เพนซิลเวเนีย 7%, มิชิแกน 8% และวิสคอนซิน 7%) ซึ่งช่องว่างที่ไบเดนนำอยู่ตอนนี้มีระยะห่างที่สูงกว่าความคลาดเคลื่อนของโพลในอดีต ทำให้การนำของเขานั้นค่อนข้างปลอดภัยมากกว่ากรณีการนำของคลินตัน และเขายังมีคะแนนนำในอีกหลายมลรัฐที่คลินตันเคยแพ้ขาดลอย เช่น เธอเคยนำที่แอริโซนา 4%, จอร์เจีย 1% และนอร์ทแคโรไลนา 3% ทำให้ไบเดนยังมีทางเลือกในการไปสู่เป้า 270 เสียงของคณะผู้เลือกตั้ง (Electoral College) มากกว่าแค่การเอาชนะที่ภูมิภาคมิดเวสต์เท่านั้น

อย่างไรก็ดี การที่ไบเดนนำมากกว่าค่าเฉลี่ยของความคลาดเคลื่อนของโพลในอดีตก็ไม่ได้เป็นเครื่องการันตีว่า ไบเดนจะชนะทรัมป์ในมลรัฐที่ว่ามา เพราะยังมีความเป็นไปได้ที่โพลในปีนี้จะผิดพลาดมากกว่าในปีที่ผ่านๆ มา ทำให้การนำที่ 7-8% ก็อาจยังไม่ปลอดภัยเพียงพอ

สุดท้ายแล้ว ไบเดนอาจพ่ายแพ้ที่มลรัฐดังกล่าวอย่างฉิวเฉียดคล้ายกับกรณีของคลินตันก็เป็นได้ ดังนั้นจึงไม่น่าแปลกใจที่โมเดลทางสถิติของนักสถิติชื่อดังอย่าง เนท ซิลเวอร์ ยังคงให้ความเป็นไปได้ที่ทรัมป์จะพลิกมาชนะที่ประมาณ 15% (โมเดลของซิลเวอร์เคยให้โอกาสชนะของทรัมป์ในปี 2016 ที่ 30%)

พิสูจน์อักษร: วรรษมล สิงหโกมล

The post เลือกตั้งสหรัฐฯ 2020: โพลมีความคลาดเคลื่อนหรือไม่ เชื่อถือได้แค่ไหน ย้อนดูกรณีพลิกโผปี 2016 appeared first on THE STANDARD.

รัฐธรรมนูญของสหรัฐอเมริกากำหนดไว้ว่าการเลือกตั้งประธานาธิบดีจะต้องจัดขึ้นในวันอังคารแรกของเดือนพฤศจิกายนของทุกๆ 4 ปี ดังนั้นเดือนตุลาคมจึงถือเป็นโค้งสุดท้ายของการหาเสียงของฤดูเลือกตั้งเสมอ และในอดีตเราก็มักจะได้เห็นเรื่องไม่คาดฝันเกิดขึ้นในเดือนตุลาคม (October Surprise) ซึ่งส่งผลต่อคะแนนนิยมและผลการเลือกตั้งในเดือนพฤศจิกายนอยู่บ่อยๆ 

บทความนี้จะพาผู้อ่านย้อนกลับไปดูว่าเคยเกิดเรื่องเซอร์ไพรส์อะไรบ้างในเดือนตุลาคมของปีการเลือกตั้งในอดีต

กรณีค้าอาวุธสงครามให้อิหร่าน (1992)
การเลือกตั้งประธานาธิบดีสหรัฐฯ ในปี 1992 เป็นการชิงชัยระหว่างเจ้าของตำแหน่งเดิมอย่าง จอร์จ บุช ผู้พ่อ จากพรรครีพับลิกัน และผู้ท้าชิงอย่าง บิล คลินตัน จากพรรคเดโมแครต

คะแนนเสียงของคลินตันนำบุชมาตั้งแต่ช่วงแรกของการหาเสียง เพราะในปี 1992 นั้นสหรัฐฯ กำลังประสบปัญหาเศรษฐกิจถดถอยอยู่ ทำให้ชาวอเมริกันจำนวนมากไม่พอใจแนวทางการบริหารเศรษฐกิจแบบขวาของบุช และอยากจะลงคะแนนให้คลินตันที่เสนอนโยบายเศรษฐกิจแบบกลางซ้าย บุชพยายามจะหยิบผลงานด้านการต่างประเทศของเขา เช่น การยุติสงครามเย็น และการชนะสงครามอ่าวเปอร์เซียมาเป็นตัวชูโรง แต่คะแนนนิยมของเขาก็ไม่กระเตื้องขึ้น สุดท้ายบุชจึงตัดสินใจที่จะเปลี่ยนแนวทางหาเสียงใหม่ โดยมาเน้นที่การโจมตีไปที่คาแรกเตอร์ของคลินตัน ไม่ว่าจะเป็นเรื่องที่เขาหนีทหาร มีสัมพันธ์นอกสมรส และเคยสูบกัญชา ซึ่งแนวทางนี้เหมือนจะได้ผลอยู่บ้าง เพราะช่องว่างของคะแนนระหว่างบุชและคลินตันเริ่มแคบลง

อย่างไรก็ดี ได้เกิดเรื่องที่ไม่คาดฝันขึ้นในสัปดาห์สุดท้ายของเดือนตุลาคม เมื่ออัยการได้สั่งฟ้อง แคสปาร์ ไวน์เบอร์เกอร์ อดีตรัฐมนตรีกลาโหมในรัฐบาลของ โรนัลด์ เรแกน (ที่บุชเป็นรองประธานาธิบดี) เพิ่มเติมในคดีลักลอบค้าอาวุธสงครามให้รัฐบาลอิหร่าน (Iran-Contra Scandal) ซึ่งอันที่จริงแล้วคดีอื้อฉาวนี้เป็นที่รับรู้ในหมู่ชาวอเมริกันมานานพอสมควร แต่การฟ้องร้องในเดือนตุลาคมมีการเปิดหลักฐานใหม่จากบันทึกของไวน์เบอร์เกอร์และคำให้การของเจ้าหน้าที่ระดับสูงในกระทรวงกลาโหมว่าบุชรับรู้และมีส่วนร่วมในการอนุมัติขายอาวุธ โดยที่ก่อนหน้านี้บุชปฏิเสธมาตลอดว่าเขาไม่เคยรับรู้ถึงแผนการขายอาวุธนี้

ผลจากเรื่องอื้อฉาวครั้งนี้ทำให้ภาพลักษณ์ของบุชเสียหายไปมาก และการโจมตีเรื่องคาแรกเตอร์ของคลินตันดูจะไม่ได้ผลอีกต่อไป ทำให้สุดท้ายบุชแพ้คลินตันไปอย่างขาดลอยเกือบ 6 ล้านเสียง

บุชคนลูกเมาแล้วขับ (2000)
การเลือกตั้งในปี 2000 เป็นการแข่งขันกันระหว่าง อัล กอร์ ที่ขณะนั้นเป็นรองประธานาธิบดีของคลินตันมา 8 ปีกับ จอร์จ บุช ผู้เป็นลูก ซึ่งขณะนั้นเป็นผู้ว่าการรัฐเท็กซัส คะแนนนิยมของทั้งสองคู่คี่สูสีกันมาตลอดโดยที่บุชมีคะแนนนำนิดๆ ประมาณ 1-2% เมื่อเข้าสู่ช่วงโค้งสุดท้ายของการเลือกตั้ง

แต่แล้วบุชก็พบกับฝันร้าย เพราะหนึ่งสัปดาห์ก่อนการเลือกตั้ง บุชถูกแฉว่าเขาเคยถูกจับในคดีเมาแล้วขับ ซึ่งถือว่าเป็นเรื่องใหญ่ของคนอเมริกันที่มองว่าเป็นพฤติกรรมที่ไม่รับผิดชอบต่อสังคมอย่างมาก ไม่สมควรแก่การที่จะเป็นผู้นำประเทศ นอกจากนี้บุชก็หาเสียงด้วยการสร้างภาพของการเป็นคริสเตียนเคร่งศาสนามาตลอด ซึ่งคดีเมาแล้วขับทำให้ภาพที่เขาพยายามสร้างมาพังทลายลงไปในทันที

สุดท้ายแล้วบุชก็พลิกมาแพ้คะแนนดิบ (Popular Vote) ให้กับกอร์ไปกว่า 5 แสนเสียง (แต่สุดท้ายเขาชนะได้เป็นประธานาธิบดีอยู่ดี เพราะได้จำนวนคณะผู้เลือกตั้ง (Electoral College) มากกว่าจากการเฉือนชนะที่มลรัฐฟลอริดาไป 537 เสียง)

หัวคะแนนคนสำคัญของบุช (2004)
บุชคนลูกลงรับเลือกตั้งสมัยที่ 2 ในปี 2004 โดยมีคู่แข่งอย่าง จอห์น แคร์รี ซึ่งเป็น ส.ว. จากมลรัฐแมสซาชูเซตส์จากพรรคเดโมแครต ซึ่งก็เป็นอีกครั้งที่คะแนนนิยมของผู้สมัครจากสองพรรคคู่คี่สูสี ผลัดกันนำผลัดกันตามมาตลอด

อย่างไรก็ดี ในวันที่ 29 ตุลาคม อุซามะห์ บิน ลาดิน ได้เผยแพร่วิดีโอประกาศว่าเขาอาจก่อการร้ายโจมตีสหรัฐฯ อีกครั้ง ซึ่งหลังจากที่วิดีโอนี้ได้เผยแพร่ออกมา เรื่องการก่อการร้ายก็กลับมาเป็นประเด็นอันดับหนึ่งในใจของชาวอเมริกันอีกครั้งแทนที่จะเป็นเรื่องเศรษฐกิจหรือสังคม และประเด็นเรื่องความมั่นคงก็เป็นประเด็นที่ชาวอเมริกันไว้ใจบุชมากกว่าแคร์รี เพราะบุชเคยมีประสบการณ์พาประเทศผ่านวิกฤตวินาศกรรมตึกเวิลด์เทรดเซ็นเตอร์ในปี 2001 มาแล้ว ซึ่งสุดท้ายแล้วก็เป็นตัวแปรหนึ่งที่ทำให้บุชชนะแคร์รีไปอย่างเด็ดขาดที่กว่า 3 ล้านเสียง 

อ้อมกอดของโอบามาและคริสตี (2012)
บารัก โอบามา ลงสนามเลือกตั้งเป็นสมัยที่ 2 ในปี 2012 โดยพรรครีพับลิกันได้ส่ง มิตต์ รอมนีย์ อดีตผู้ว่าการรัฐแมสซาชูเซตส์มาท้าชิง คะแนนนิยมของโอบามานำรอมนีย์มาประมาณ 2-3% ตลอดฤดูหาเสียง จนกระทั่งดีเบตครั้งแรกที่รอมนีย์เสนอวิสัยทัศน์ได้เฉียบแหลมกว่าโอบามาอย่างมากจนคะแนนนิยมของเขาพุ่งขึ้นมานำแทน

แต่แล้วในสัปดาห์สุดท้ายของเดือนตุลาคมก็เกิดเหตุไม่คาดฝันขึ้น เมื่อมลรัฐในเขตตะวันออกเฉียงเหนือของสหรัฐฯ ถูกถล่มด้วยเฮอริเคนแซนดี้จนบ้านเมืองแถบชายฝั่งได้รับความเสียหายอย่างหนัก โดยมูลค่าของความเสียหายในครั้งนั้นถูกประเมินไว้สูงถึง 7 หมื่นล้านดอลลาร์สหรัฐ

ผลจากเหตุภัยธรรมชาติครั้งนี้ทำให้ทั้งโอบามาและรอมนีย์ต้องหยุดหาเสียงไปโดยปริยาย แต่โอบามากุมความได้เปรียบ เพราะเขาเป็นประธานาธิบดีอยู่ ทำให้สื่อมวลชนทุกแขนงพุ่งความสนใจมาที่เขาว่าเขาจะจัดการกับวิกฤตนี้อย่างไร ซึ่งโอบามาก็ให้ความช่วยเหลือประชาชนได้อย่างทันท่วงที จนถึงขั้นที่ผู้ว่าการรัฐนิวเจอร์ซีย์อย่าง คริส คริสตี ซึ่งสังกัดพรรครีพับลิกันถึงกับมากอดเขาในขณะที่ลงพื้นที่ไปตรวจสอบความเสียหาย

การกอดครั้งนี้สร้างภาพผู้นำที่เข้มแข็งและได้การยอมรับจากทุกฝ่ายให้กับโอบามา ทำให้คะแนนนิยมของเขากลับมาเหนือรอมนีย์อีกครั้ง และเขาก็ชนะการเลือกตั้งไปกว่า 5 ล้านเสียง

จดหมายของ เจมส์ โคมีย์ (2016)

โค้งสุดท้ายของการเลือกตั้งปี 2016 ฮิลลารี คลินตัน มีคะแนนนำทรัมป์อยู่พอสมควรประมาณ 5-6% หลังจากทรัมป์ถูกแฉว่าเขาเคยพูดจาดูถูกผู้หญิงไว้ในทำนองว่า ถ้าคุณมีเงินและชื่อเสียง ไม่ว่าคุณจะทำอะไร พวกเธอก็จะยอมคุณหมด โดยคำกล่าวนี้ถูกบันทึกเสียงไว้ในรายการ Access Hollywood 

แต่สถานการณ์กลับพลิกผันหลังจากนั้น โดยวันที่ 28 ตุลาคม เจมส์ โคมีย์ ผู้อำนวยการของ FBI ในขณะนั้นได้เขียนจดหมายถึงสภาคองเกรสว่าเขาจะสอบสวนคดีเรื่องที่คลินตันแอบใช้เซิร์ฟเวอร์ส่วนตัว (แทนที่จะเป็นเซิร์ฟเวอร์ของรัฐบาล) ในการรับส่งอีเมลระหว่างที่เธอดำรงตำแหน่งรัฐมนตรีว่าการกระทรวงการต่างประเทศในรัฐบาลของโอบามาอีกครั้ง ซึ่งเรื่องนี้เป็นเรื่องที่คลินตันเคยถูกสอบสวนมาแล้วหลายครั้ง และเป็นสาเหตุที่ทำให้คะแนนนิยมของเธอตกต่ำ เพราะทำให้คนมองว่าคลินตันเป็นนักการเมืองประเภทคดในข้องอในกระดูก โดยพยายามแอบซ่อนหลักฐานการทุจริต 

สาเหตุที่โคมีย์ตัดสินใจสอบสวนเธออีกครั้งเป็นเพราะ FBI เพิ่งไปยึดโน้ตบุ๊กมาจากอดีต ส.ส. แอนโทนี ไวเนอร์ ในคดีอนาจารผู้เยาว์ แล้ว FBI พบว่าในโน้ตบุ๊กเครื่องนั้นมีอีเมลของคลินตันอยู่ด้วย (เพราะ อเบดิน ภรรยาของไวเนอร์เป็นผู้ช่วยของคลินตัน)

ผลจากการที่โคมีย์กลับมาสอบสวนคลินตันอีกครั้ง ทำให้คดีอื้อฉาวเรื่องอีเมลของเธอกลับมาอยู่ในความสนใจของมวลชนอีกรอบ และความนิยมของเธอตกต่ำลงอีกครั้งก่อนการเลือกตั้งพอดี ทำให้คะแนนของเธอที่เคยนำทรัมป์กว่า 5% ตกลงมาเหลือแค่ 2% ในคืนวันเลือกตั้ง อันเป็นเหตุให้เธอแพ้ทรัมป์ในคะแนน Electoral College ในที่สุด

สำหรับในปี 2020 นี้เราได้เห็น October Surprise กันไปแล้วหนึ่งเรื่อง นั่นก็คือทรัมป์และเจ้าหน้าที่ระดับสูงของทำเนียบขาวหลายคนติดเชื้อโควิด-19 แต่เดือนตุลาคมนี้ยังอีกยาวไกล และมีความเป็นไปได้สูงว่าอาจมีเรื่องเซอร์ไพรส์อีกหลายเรื่องที่จะมาเปลี่ยนแปลงพลวัตของการเลือกตั้งในเดือนพฤศจิกายนที่จะมาถึงนี้

พิสูจน์อักษร: ภาสิณี เพิ่มพันธุ์พงศ์

The post เลือกตั้งสหรัฐฯ 2020: ย้อนรอย ‘เซอร์ไพรส์เดือนตุลาคม’ จากกรณีขายอาวุธสงครามให้อิหร่าน สู่จดหมายอดีต ผอ. FBI และทรัมป์ติดโควิด-19 appeared first on THE STANDARD.

ฮิลลารี คลินตัน อดีตสุภาพสตรีหมายเลขหนึ่ง และรัฐมนตรีต่างประเทศของสหรัฐฯ ประกาศจะไม่ลงสมัครรับเลือกตั้งประธานาธิบดีสหรัฐฯ ในปี 2020 อย่างแน่นอนแล้ว เป็นการยุติข่าวลือและกระแสคาดหมายว่า เธออาจลงแก้มือกับ โดนัลด์ ทรัมป์ อีกครั้ง

“ฉันจะไม่ลงสมัครค่ะ แต่จะทำงาน พูด และยืนหยัดในสิ่งที่ฉันเชื่อต่อไป” คลินตันให้สัมภาษณ์ยืนยันเรื่องนี้ครั้งแรกกับสถานีโทรทัศน์ช่อง News 12 ในนิวยอร์ก หลังถูกตั้งคำถามว่า เธอจะลงชิงเก้าอี้ผู้นำทำเนียบขาวอีกครั้งหรือไม่

“ฉันอยากให้แน่ใจว่าประชาชนจะเข้าใจ ฉันจะพูดต่อไป และจะไม่ไปไหน”

ก่อนหน้านี้คลินตันลงสมัครเลือกตั้ง 2 ครั้งติดต่อกัน ในนามแคนดิเดตของพรรคเดโมแครต และมีโอกาสได้เป็นประธานาธิบดีหญิงคนแรกในประวัติศาสตร์ของสหรัฐฯ แต่สุดท้ายพ่ายให้กับ โดนัลด์ ทรัมป์ จากรีพับลิกัน ในศึกเลือกตั้งปี 2016 ชนิดพลิกโผหลายสำนัก ท่ามกลางข่าวอื้อฉาวจากกรณีที่เธอใช้อีเมลส่วนตัวในการติดต่อเรื่องงาน สมัยที่เธอดำรงตำแหน่งรัฐมนตรีว่าการกระทรวงการต่างประเทศ

นอกจากคลินตันแล้ว ไมเคิล บลูมเบิร์ก อดีตนายกเทศมนตรีนิวยอร์ก ก็ปฏิเสธไม่ลงชิงชัยเป็นแคนดิเดตเดโมแครต เพื่อสู้ศึกเลือกตั้งปี 2020 เช่นกัน เพราะเขามองว่า โอกาสชนะได้เป็นตัวแทนพรรคเป็นเรื่องยาก เพราะมีคู่แข่งที่น่าจับตามองหลายคน หนึ่งในนั้นคือ เบอร์นี แซนเดอร์ส วุฒิสมาชิกรัฐเวอร์มอนต์ และ โจ ไบเดน อดีตรองประธานาธิบดีในสมัย บารัก โอบามา ซึ่งรายหลังระบุว่า ยังอยู่ในช่วงตัดสินใจ

สำหรับผู้ที่ประกาศตัวว่าจะลงชิงแคนดิเดตพรรคแน่นอนแล้ว ประกอบด้วย แซนเดอร์ส, เอลิซาเบธ วอร์เรน ส.ว. แมสซาชูเซตส์, เคอร์เทน กิลลิแบรนด์ ส.ว. นิวยอร์ก, เอมี โคลบูชาร์ ส.ว. มินนิโซตา, คามาลา แฮร์ริส ส.ว. แคลิฟอร์เนีย และ ทัลซี แกบบาร์ด ส.ส. ฮาวาย

พิสูจน์อักษร: ภาวิกา ขันติศรีสกุล

อ้างอิง:

• www.voanews.com/a/hillary-clinton-not-running-for-president-in-2020/4814026.html
• www.bbc.com/news/world-us-canada-47453302

The post เลือกตั้งสหรัฐฯ 2020: ฮิลลารี คลินตัน ประกาศชัด ไม่ลงเลือกตั้งประธานาธิบดีสหรัฐฯ ปี 2020 appeared first on THE STANDARD.

พลเมืองอเมริกันโหวตให้ มิเชล โอบามา อดีตสตรีหมายเลขหนึ่งของสหรัฐฯ ขึ้นแท่นผู้หญิงที่น่ายกย่องที่สุดแห่งปี 2018 จากการสำรวจความคิดเห็นของ Gallup Poll หยุดสถิติของแชมป์เก่า 16 ปีซ้อน อย่าง ฮิลลารี คลินตัน อดีตสตรีหมายเลขหนึ่ง และอดีตรัฐมนตรีต่างประเทศของสหรัฐฯ ที่รั้งอันดับที่ 3 ในปีนี้

โดยอันดับที่ 2 ตกเป็นของ โอปราห์ วินฟรีย์ พิธีกรและผู้จัดชื่อดัง ส่วนสตรีหมายเลขหนึ่งคนปัจจุบันอย่าง เมลาเนีย ทรัมป์ อยู่ในอันดับที่ 4

Gallup เผยว่า ฮิลลารี คลินตัน เคยได้รับการโหวตจากพลเมืองอเมริกันให้ติด 1 ใน 10 ผู้หญิงที่น่ายกย่องที่สุดแห่งปีมากที่สุดถึง 27 ครั้ง และเคยกวาดตำแหน่งผู้หญิงที่น่ายกย่องที่สุดแห่งปีไปมากที่สุดถึง 22 ครั้ง ซึ่งถือเป็นสถิติที่ยอดเยี่ยมที่สุดนับตั้งแต่ Gallup เริ่มสำรวจความเห็นในปี 1946

คลินตันคว้าตำแหน่งนี้ครั้งแรกในปี 1993-1994 ในขณะที่เธอยังดำรงตำแหน่งสตรีหมายเลขหนึ่งของสหรัฐฯ เคียงข้าง ประธานาธิบดีบิล คลินตัน ก่อนจะกลับมาคว้าตำแหน่งนี้อีกครั้งในปี 1997-2000 และยิงยาวคว้าตำแหน่งนี้ 16 ปีรวด นับตั้งแต่ปี 2002-2017 ขณะที่เธอดำรงตำแหน่งสมาชิกวุฒิสภาสหรัฐฯ รัฐมนตรีต่างประเทศ รวมถึงร่วมลงชิงชัยในศึกเลือกตั้งชิงตำแหน่งประธานาธิบดีสหรัฐฯ ถึง 2 สมัย

นอกจากนี้ผู้ที่ได้รับการโหวตให้อยู่ในอันดับต้นๆ ในปีนี้ยังมี สมเด็จพระราชินีนาถเอลิซาเบธที่ 2 รวมถึง นายกรัฐมนตรีอังเกลา แมร์เคิล ของเยอรมนีอีกด้วย

พิสูจน์อักษร: ภาวิกา ขันติศรีสกุล

อ้างอิง:

• news.gallup.com/poll/245669/michelle-obama-ends-hillary-clinton-run-admired.aspx
• edition.cnn.com/2018/12/27/politics/michelle-obama-hillary-clinton-gallup-poll/index.html
• globalnews.ca/news/4797508/michelle-obama-hillary-clinton-gallup-poll-most-admired-woman/

The post มิเชล โอบามา ขึ้นแท่นผู้หญิงที่น่ายกย่องที่สุดแห่งปี 2018 แซงหน้าแชมป์เก่า 16 ปีซ้อน อย่าง ฮิลลารี คลินตัน appeared first on THE STANDARD.

หน่วยงานตำรวจลับ (Secret Service) ซึ่งเป็นองค์กรเจ้าหน้าที่ที่คอยอารักขาประธานาธิบดีสหรัฐฯ รวมถึงอดีตประธานาธิบดีและครอบครัว สามารถสกัดพัสดุต้องสงสัยที่บรรจุวัตถุระเบิด และส่งถึง บารัก โอบามา อดีตประธานาธิบดีจากพรรคเดโมแครต และฮิลลารี คลินตัน อดีตสุภาพสตรีหมายเลข 1 ได้ภายในระยะเวลาไม่ถึง 24 ชั่วโมง

แถลงการณ์จาก Secret Service ระบุว่า พวกเขาสามารถเก็บกู้พัสดุที่ส่งถึง ฮิลลารี คลินตัน ได้ในเขตเทศมณฑลเวสต์เชสเตอร์ รัฐนิวยอร์ก เมื่อช่วงค่ำวานนี้ (23 ต.ค.) ส่วนพัสดุลึกลับที่ส่งไปตามที่อยู่ของโอบามา ถูกสกัดโดยตำรวจลับในกรุงวอชิงตัน ดี.ซี. เมื่อช่วงเช้าวันที่ 24 ต.ค. ตามเวลาท้องถิ่น

“พัสดุทั้ง 2 ชิ้น ถูกสกัดได้ก่อนที่จะถึงมือผู้รับตามที่อยู่ที่จ่าบนหน้าซอง” แถลงการณ์ระบุ พร้อมยืนยันว่า ทั้งโอบามาและคลินตันยังไม่ได้รับพัสดุ และทั้งคู่ปลอดภัยดี

นอกจากพัสดุต้องสงสัยที่ส่งไปยังที่อยู่ของโอบามาและครอบครัวคลินตันแล้ว ยังมีพัสดุคล้ายคลึงกันถูกส่งไปยังตึก The Time Warner ซึ่งเป็นที่ตั้งสำนักงานของ CNN โดยเจฟฟ์ ซักเกอร์ ประธานบริษัทได้ออกมายืนยันว่า พบพัสดุดังกล่าวภายในห้องไปรษณีย์เมื่อเวลาประมาณ 09.00 น. ตามเวลาท้องถิ่น แต่ทางบริษัทยังไม่ทราบว่าผู้ส่งต้องการส่งให้ใคร

หลังพบพัสดุ ตำรวจได้เข้าตรวจค้นทั่วทั้งตึก The Time Warner ในนิวยอร์ก และสั่งอพยพคนออกจากตึกเพื่อความปลอดภัย นอกจากนี้ยังมีการตรวจค้นสำนักงาน CNN ในประเทศอื่นๆ ทั่วโลกด้วย

เมื่อ 2 วันก่อนหน้านี้ เจ้าหน้าที่สหรัฐฯ พบวัตถุระเบิดที่บ้านพักของ จอร์จ โซรอส อภิมหาเศรษฐี และนักลงทุนชื่อก้องโลก ในเขตเบดฟอร์ด ชานเมืองนิวยอร์ก แต่ไม่มีใครได้รับอันตราย ขณะที่เจ้าหน้าที่สืบสวนเชื่อว่า ระเบิดที่ส่งให้คลินตันกับโซรอสน่าจะเกี่ยวข้องกัน

อย่างไรก็ตาม เจ้าหน้าที่ยังไม่ได้รับอนุญาตให้เปิดเผยข้อมูลการสอบสวนต่อสาธารณะ ขณะที่ล่าสุด Secret Service ได้เปิดฉากสืบสวนคดีนี้ในฐานะคดีอาชญากรรมแล้ว

ด้าน ไมค์ เพนซ์ รองประธานาธิบดีสหรัฐฯ ได้ประณามความพยายามก่อเหตุโจมตีครั้งนี้ ว่าเป็นการกระทำที่ชั่วร้ายและขี้ขลาดตาขาว พร้อมประกาศกร้าวผ่านทางทวิตเตอร์ว่า จะนำตัวผู้กระทำผิดมาดำเนินคดีตามกฎหมาย

พิสูจน์อักษร: ภาวิกา ขันติศรีสกุล

อ้างอิง:

• www.bbc.com/news/world-us-canada-45969100
• www.usatoday.com/story/news/politics/2018/10/24/suspicious-package-discovered-bill-hillary-clinton-new-york-home/1748689002/?csp=chromepush
• edition.cnn.com/politics/live-news/clintons-obama-suspicious-packages/index.html

The post ตำรวจสหรัฐฯ เร่งสืบสวน หลังสกัดพัสดุบรรจุระเบิดที่ส่งถึงโอบามา, ฮิลลารี คลินตัน และสำนักงาน CNN appeared first on THE STANDARD.

    ปฏิเสธไม่ได้ว่าทุกวันนี้แฟชั่นยังคงเป็นอาวุธสำคัญบนเวทีการเมือง เพราะเป็นส่วนสำคัญของภาพลักษณ์ที่เผยแพร่ต่อสังคม ใครใส่ชุดอะไร ซิลูเอตทรงไหน เฉดสีเข้มหรือสว่าง ดีไซเนอร์จากปารีสหรือโลกที่สาม ทุกประเด็นถูกจับตามองหมด

    ถ้ามองและเปรียบเทียบกลยุทธ์การแต่งตัวของเทเรซา เมย์ (Theresa May) และฮิลลารี คลินตัน (Hillary Clinton) เราจะเห็นลุคที่คล้ายและแตกต่างกันออกไป ซึ่งสะท้อนหลายปัจจัยและสร้างนิยามใหม่ต่อคอนเซปต์ Power Dressing หรือการแต่งตัวของเหล่าผู้นำ

เสรีภาพในการแต่งตัวของเทเรซา เมย์

    เทเรซา เมย์ นายกรัฐมนตรีอังกฤษ และผู้ลงแข่งขันเลือกตั้งครั้งล่าสุด ตัวแทนพรรคอนุรักษนิยม เธอมีสไตล์ที่คาดเดาไม่ได้ โดยความกล้าหาญในการเลือกไอเท็มเสื้อผ้าและแอ็กเซสซอรีของเธอจะเห็นได้จากชุดสูทลายทาง รองเท้าบู๊ตหนังจระเข้ โค้ตหนัง โค้ตสีแดงสด ไปจนถึงรองเท้าส้นเตี้ยทรง kitten heels ลายเสือดาว

    เทเรซามักจะเลือกแบรนด์อังกฤษ เช่น L.K. Bennett, Amanda Wakeley  และเจ้าแม่พังก์อย่าง Vivienne Westwood เพื่อเป็นการสนับสนุนแบรนด์บ้านเกิดและดีไซเนอร์ที่เป็นผู้หญิง

    เทเรซาเคยให้สัมภาษณ์ว่า “ฉันเชื่ออยู่เสมอว่าหากคุณเป็นผู้หญิงที่ทำงานในวงการการเมืองหรือธุรกิจอะไรก็ตามแต่ ก็ควรทำงานในรูปแบบที่ไม่ต้องตามหลังผู้ชาย” ประโยคนี้สะท้อนถึงความหลากหลายของเสื้อผ้าที่เทเรซาสวมใส่ได้อย่างชัดเจน เธอยังเคยกล่าวในการประชุม The Women in the World Summit ไว้ว่า “ฉันชอบเสื้อผ้า ฉันชอบรองเท้า… หนึ่งในความท้าทายของการทำงานที่ไหนก็ตามแต่ คือการยังคงเป็นตัวของตัวเองได้ ฉันคิดว่าผู้หญิงฉลาดที่มีหน้าที่การงานก็ชอบเสื้อผ้าและแฟชั่นได้เหมือนกัน”

วิวัฒนาการในการแต่งตัวของฮิลลารี คลินตัน

    แฟชั่นของฮิลลารี คลินตัน ถือว่ามีข้อมูลมากกว่าถ้าเทียบกับเทเรซา เพราะสื่อได้ทำการศึกษาเธอตั้งแต่ยังเป็นสุภาพสตรีหมายเลขหนึ่งของสหรัฐอเมริกา โดยมีชุดที่สร้างการจดจำอย่างเดรสปักเลื่อมลายลูกไม้สุดไอคอนิก ออกแบบโดยซาร่าห์ ฟิลลิปส์ (Sarah Phillips) ในงานสาบานตนของสามี บิล คลินตัน (Bill Clinton) ปี 1993 จนกระทั่งเธอมาลงชิงตำแหน่งประธานาธิบดีสหรัฐอเมริกากับชุดแพนต์สูทของ Ralph Lauren

    ชุดของฮิลลารีช่วงหาเสียง ถ้าเทียบกับเทเรซาจะดูทางการและมัสคูลีนกว่า โดยจะไม่โชว์เนื้อหนังเหมือนเทเรซาที่ยังเลือกใส่เดรสเปิดไหล่หรือเกาะอกในงานกลางคืน ไอเท็มที่ฮิลลารีใส่มักจะเน้นความเรียบง่ายและเรียบหรู เช่น สร้อยมุก Mikimoto และแจ็กเก็ตผ้าทวีตของ Giorgio Armani ที่มีราคาสูงถึง 12,000 เหรียญสหรัฐ ซึ่งหนึ่งในกลไกสำคัญที่ดูแลภาพลักษณ์ของเธอคือคริสติน่า เชก (Kristina Schake) ทีมสื่อสารของฮิลลารี ก่อนหน้านี้คริสติน่าเคยเป็นหัวหน้าฝ่ายสื่อสารของมิเชลล์ โอบามา (Michelle Obama) ที่คอยวางกลยุทธ์ต่างๆ ทั้งรายการทีวีที่มิเชลไปออกจนถึงชุดที่จะใส่ ซึ่งพอเธอมาทำงานกับฮิลลารี คริสติน่าก็ช่วยไกด์ให้ฮิลลารีดูเข้าถึงง่าย และลดทอนความจัดจ้านของเสื้อผ้าให้ดูเรียบขึ้น เพื่อให้คนสนใจภาพลักษณ์นักการเมืองมากกว่าการจะเป็นสไตล์ไอคอน

เมื่อแอนนา วินทัวร์ เข้ามามีบทบาท

    แอนนา วินทัวร์ (Anna Wintour) บรรณาธิการบริหารนิตยสาร Vogue อเมริกา เป็นอีกหนึ่งตัวแปรสำคัญในช่วงหาเสียงของทั้งเทเรซาและฮิลลารี ตลอดระยะเวลา 29 ปีที่ทำงานที่นี่ เธอได้เชิญนักการเมืองหลายคนมาถ่ายภาพลงในนิตยสาร โดยตัวฮิลลารีเองก็เคยลง Vogue อเมริกา หลายต่อหลายครั้ง รวมถึงการขึ้นปกฉบับเดือนธันวาคม ปี 1998 ในชุดของ Oscar De La Renta ซึ่งเป็นครั้งแรกของสุภาพสตรีหมายเลขหนึ่งที่ได้ขึ้นปกนิตยสาร

    จากนั้นในวันที่ 16 ตุลาคม ปี 2016 Vogue ก็สร้างประวัติศาสตร์ให้ตัวเองกับการออกมาสนับสนุนฮิลลารีอย่างเป็นทางการ ซึ่งเป็นครั้งแรกที่นิตยสารกล้าเลือกข้าง โดยแอนนาได้สวมเสื้อยืดสกรีนลายหน้าฮิลลารีที่ออกแบบโดย Marc Jacobs ในช่วงนิวยอร์กแฟชั่นวีกอีกด้วย

    อันที่จริงความสัมพันธ์ระหว่างแอนนากับฮิลลารีก็ไม่ได้โรยด้วยกลีบกุหลาบ เพราะย้อนไปในปี 2008 เกิดเหตุการณ์ที่ฮิลลารีไม่อยากขึ้นปก Vogue ทั้งที่มีการจัดเตรียมวันถ่ายไว้เรียบร้อย เพราะกลัวว่าภาพลักษณ์ตัวเองจะดูซอฟต์ลง ซึ่งแอนนาก็ได้โต้กลับด้วยการเขียนในบทบรรณาธิการนิตยสารไว้ว่า “จินตนาการดูว่าฉันอึ้งขนาดไหน ตอนที่ฮิลลารี คลินตัน ประธานาธิบดีหญิงความหวังเดียวของเราตัดสินใจไม่ลงหนังสือของเรา เพราะกลัวจะดูเฟมินีนเกินไป ความคิดที่ว่าผู้หญิงที่มีอำนาจควรจะดูมีความเป็นชายมันช่างน่าผิดหวัง นี่คืออเมริกา ไม่ใช่ประเทศซาอุดีอาระเบีย”

vogue ฉบับเดือนธันวาคม ปี 1998 ถ่ายโดยแอนนี่ เลโบวิตซ์ (annie leibovitz)

    ส่วนใน Vogue ฉบับเมษายนที่ผ่านมา แอนนาได้ตัดสินใจทำสกู๊ปเกี่ยวกับเทเรซาที่มีการถ่ายแบบพร้อมสัมภาษณ์ที่ประเทศอังกฤษ โดยเทเรซาใส่ชุดเดรสราคา 395 เหรียญสหรัฐ พร้อมโอเวอร์โค้ตสีน้ำเงินราคา 795 เหรียญสหรัฐ ของแบรนด์ L.K. Bennett หนึ่งในแบรนด์โปรดของสาวทำงานในอังกฤษ สิ่งที่น่าสนใจคือเทเรซาไม่ได้เลือกใส่แบรนด์อังกฤษที่มีราคาสูงกว่า เช่น Victoria Beckham หรือเลือกชิ้นอู้ฟู่ แต่กลับเลือกแบรนด์ที่เน้นความเรียบง่าย

    หลายคนได้แต่สงสัยว่าทำไมแอนนาจึงเลือกเทเรซามาลง Vogue ทั้งที่เป็นนิตยสารเวอร์ชันของอเมริกา แอนนาได้ให้เหตุผลกับ Business of Fashion ไว้ว่า “หน้าที่ของ Vogue คือการสะท้อนสังคมปัจจุบัน ตอนนี้เราได้ผู้หญิงมารับตำแหน่งนายกรัฐมนตรีอังกฤษอีกครั้งหลังจากมาร์กาเร็ต แทตเชอร์… เรารู้ว่าคนอ่านของเราสนใจเรื่องการเมือง สนใจเรื่องผู้หญิง และสนใจเรื่องของโลก ซึ่งแน่นอน เธอเหมาะกับการอยู่ในนิตยสารฉบับนี้”

VOGUE ฉบับเดือนเมษายน ปี 2017 ถ่ายโดยแอนนี่ เลโบวิตซ์

คุณค่าของแฟชั่นอยู่ที่ไหน

    พูดได้ว่าในโลกปัจจุบันที่โซเชียลมีเดียได้เข้ามาล้อมรอบทุกองศาของชีวิต บทบาทของผู้หญิงก็ไม่ใช่แค่การเป็นแม่ศรีเรือนอีกต่อไป ผู้หญิงเป็นได้แม้กระทั่งผู้นำระดับประเทศ และแฟชั่นได้กลายเป็นอีกหนึ่งปัจจัยสำคัญของผู้หญิง มันจึงเป็นเรื่องที่น่าจับตามองและเป็นกรณีศึกษาอยู่เสมอ

    ถึงแม้เทเรซาหรือฮิลลารีจะมาจากต่างถิ่น ต่างพรรค ต่างความคิด แต่พูดได้ว่าสิ่งที่พวกเธอทั้งคู่จะจับมือและมองเห็นไปในทางเดียวกันคือความสำคัญของแฟชั่นที่ไม่ใช่จะมาแข่งกันว่าใครดูปังกว่า แต่คือการที่แฟชั่นจะมาเชิดชูและทำให้คนคนหนึ่งดูมีพลัง น่าเชื่อถือ และขับเคลื่อนโลกของเราไปข้างหน้า

อ้างอิง:

• www.businessoffashion.com/articles/people/president-wintour-part-1
• www.americanhistory.si.edu/first-ladies/hillary-clinton
• www.nypost.com/2016/06/05/hillarys-extravagant-campaign-wardrobe-costs-at-least-200k/

The post เบื้องหลังแฟชั่นของ ‘เทเรซา เมย์ – ฮิลลารี คลินตัน’ บนเวทีการเมืองโลก และตัวละครลับชื่อแอนนา วินทัวร์ appeared first on THE STANDARD.