ในบทสนทนาลูกหนังข้างสนามหลากหลายเรื่องราวระหว่างที่ทีมออกมาพักชั่วคราว (เพิ่งแพ้และรอต่อคิวลงไปใหม่…) ผมเปิดประเด็นคำถามกับรุ่นน้องที่ทำหน้าที่ดูแลนักฟุตบอลระดับอาชีพจนถึงนักเตะทีมชาติไทยมาหลายคนในเรื่องที่สงสัยมาสักพักแต่หาคนคุยด้วยไม่ได้

“ตัวลูกครึ่งโอนกันมาเต็มแบบนี้ จะเป็นผลดีกับวงการฟุตบอลไทยไหม?”

ผมตั้งคำถามนี้หลังจากเห็นกระแสของการดึงนักฟุตบอลลูกครึ่งมาเล่นให้ทีมชาติไทยเยอะจนชวนให้คิดถึงสมัยสัก 30 ปีก่อนที่วงการบันเทิงไทยเต็มไปด้วยดาราลูกครึ่งที่มีเชื้อสายตะวันตกได้รับบทพระเอก-นางเอกกันเต็มไปหมดจนเหมือนเป็น Privillege ที่เหนือกว่านักแสดงเชื้อสายไทยแท้

“แล้วพี่คิดแบบไหน?” ยังไม่ทันได้คำตอบ ผมกลับโดนยิงคำถามกลับแทน และเป็นคำถามที่ดีเหมือนกัน

นั่นสิ

คำตอบแรกที่ผมบอกไปตามประสานักเขียนที่ตอนนี้เคราเริ่มถูกปกคลุมด้วยสีขาวเกือบทั้งหมด “พี่ไม่ค่อยชอบ”

ความไม่ชอบใจนั้นเพราะมองว่านักเตะเหล่านี้ถูกโน้มน้าวให้เล่นทีมชาติไทยผ่านเส้นทางลัดที่ถูกอำนวยความสะดวกให้อย่างดี มีคนโบกไฟบอกทางคอยดูให้เดินทางอย่างสะดวกและใช้เวลาน้อยกว่ามาก ในขณะที่นักเตะอีกจำนวนมากพยายามแทบตายบางคนไม่เคยได้โอกาสแบบนี้เลย

แม้จะเรียนรู้จากชีวิตของตัวเองว่าความพยายามนั้นก็เรื่องหนึ่ง แต่วาสนาก็เป็นอีกเรื่องหนึ่งก็ตาม

“พี่ว่าพวกเขาถูกปฏิบัติอย่างพิเศษ เห็นใจนักเตะไทยที่เขาไม่ได้รับการปฏิบัติแบบนี้” แต่ก็ปิดท้ายว่าเข้าใจในปรากฏการณ์ที่เกิดขึ้นในวงการฟุตบอลระดับอาเซียนที่หลายชาติใช้วิธีการแปลงสัญชาติของนักฟุตบอล (Naturalization)

อินโดนีเซีย, ฟิลิปปินส์, มาเลเซีย และเวียดนาม คือตัวอย่างที่เห็นได้ชัดในช่วงไม่กี่ปีที่ผ่านมา และไม่มีอะไรการันตีได้ว่าเรื่องนี้จะหยุด

ที่สำคัญคือมันพอมองเห็นได้เลยว่า ‘ระดับ’ ของทีมเหล่านี้ถูกดันให้สูงขึ้นมาในระยะเวลาอันสั้นหลังมีนักเตะแปลงสัญชาติเหล่านี้

ถ้าผมเป็นคนดูแลทีมชาติไทย ผมก็อาจจะนิ่งนอนใจไม่ไหวเหมือนกัน เข้าใจได้

อย่างไรก็ดีมันก็วนกลับมาที่คำถามว่า สิ่งที่สมาคมฟุตบอลแห่งประเทศไทยฯ ทำอยู่นั้นคือสิ่งที่ดีและถูกต้องที่สุดแล้วใช่ไหม?

แล้วในวงการฟุตบอลมีกรณีศึกษาในเรื่องแบบนี้มาก่อนไหม

ผมเก็บคำถามเรื่องนี้ทดไว้ในใจ ก่อนจะมานึกออกอีกทีเมื่อเห็นภาพของ คาโอรุ มิโตมะ ที่นอกจากจะใช้ทักษะการควบคุมลูกฟุตบอลอันน่าอัศจรรย์สร้างปัญหาให้กับแผงหลังของแมนเชสเตอร์ ยูไนเต็ด ยังกระโจนเข้าไปยิงประตูที่เสาไกล ซึ่งทำให้ไบรท์ตันขึ้นนำอีกครั้งก่อนจะบุกมาคว้าชัยชนะที่โอลด์แทรฟฟอร์ดเมื่อคืนวันอาทิตย์ที่ผ่านมา

ประตูนี้ทำให้ ‘มิโต’ (ชื่อที่แฟนบอลไบรท์ตันเรียกสั้นๆ) กลายเป็นนักฟุตบอลญี่ปุ่นที่ทำประตูในพรีเมียร์ลีกได้สูงสุดที่จำนวน 15 ประตู แซงหน้ารุ่นพี่ทุกคนรวมถึง ชินจิ คางาวะ ขณะที่ วาตารุ เอ็นโดะ กัปตันทีมชาติญี่ปุ่นแม้จะไม่ได้เป็นตัวหลักของลิเวอร์พูล แต่ก็เป็นผู้เล่นที่ได้รับการยกย่องยอมรับอย่างสูงทั้งในเชิงของความเป็นมืออาชีพและฝีเท้าที่ต่อกรกับนักฟุตบอลระดับโลกได้

กว่าที่นักเตะญี่ปุ่นจะมาถึงจุดนี้ได้ พวกเขาก็เคยผ่านช่วงเวลาแบบนี้มาอยู่เหมือนกันครับ

เคยมีแม้กระทั่งนักฟุตบอลแปลงสัญชาติที่ไม่ใช่นักเตะลูกครึ่งแบบที่ทีมชาติไทยกำลังตามหาจากทั่วโลกในเวลานี้ด้วย

หลายคนน่าจะพอเคยได้ยินชื่อของ อเลสซานโดร โดส ซานโตส หรืออเล็กซ์​ อดีตดาวเด่นทีมชาติญี่ปุ่นในช่วงปี 2002-2006 หรือ มาร์คัส ตูลิโอ ทานากะ อดีตปราการหลังทีมชาติญี่ปุ่นในฟุตบอลโลก 2010 ที่ประเทศแอฟริกาใต้

แต่ถ้าย้อนกลับไปให้ไกลกว่านั้น วากเนอร์ โลเปส และ รุย รามอส คือสองซูเปอร์สตาร์ลูกหนังที่แปลงสัญชาติมาก่อนหน้านี้ในช่วงยุค 90 ซึ่งคนแรกอยู่ในทีมชาติญี่ปุ่นที่ได้เล่นฟุตบอลโลกครั้งแรกในปี 1998 ส่วนคนหลังเคยเป็นสตาร์เบอร์หนึ่งของเจลีกแต่อกหักเพราะทีมพลาดตั๋วไปฟุตบอลโลก 1994

ส่วนนักเตะแปลงสัญชาติคนแรกของญี่ปุ่นต้องย้อนกลับไปไกลถึงทศวรรษที่ 1970 อย่าง ไดชิโร โยมิอุระ หรือชื่อเดิมว่า เนลสัน โยชิมูระ

โดยทั้ง 5 ชื่อที่กล่าวมานี้คือนักเตะที่เกิดในประเทศบราซิลล้วนๆ

แต่สิ่งที่น่าสนใจคือญี่ปุ่นไม่ได้ใช้บริการของนักฟุตบอลแปลงสัญชาติเหล่านี้มากนัก แม้ว่าการมาถึงของนักเตะเหล่านี้จะช่วยยกระดับทีมได้แทบจะทันทีก็ตาม

และก็แทบไม่มีการไปตามล่าดึงนักเตะลูกครึ่งที่เกิดในต่างประเทศมาเล่นด้วย

สิ่งที่ทำให้ญี่ปุ่นสามารถทำแบบนั้นได้เป็นเพราะพวกเขาเชื่อใน ‘วิธี’ ที่แตกต่าง

พวกเขาเลือกจะใช้วิธีการปลูกต้นไม้อย่างทะนุถนอม ใส่ปุ๋ยพรวนดิน โดยที่แทบไม่ได้ใช้ทางลัดอย่างการตัดแต่งกิ่งก้านให้ได้ผลผลิตที่ดีเป็นหลัก

ไม่ได้แปลว่าวิธีการตัดแต่งนั้นผิดนะครับ ตราบใดที่ได้ผลผลิตที่คนปลูกพอใจ จะใช้วิธีแบบไหนก็แล้วแต่คน เพียงแต่คนในวงการฟุตบอลญี่ปุ่นมองเห็นอีกแบบ และวางแนวทางเอาไว้มาตั้งแต่ก่อนวันแรกของฟุตบอลเจลีกในปี 1993 แล้ว

แผนนั้นหลายคนน่าจะเคยพอได้ยินมาแล้วคือ ‘แผนหนึ่งร้อยปีเจลีก’ ซึ่งเกิดขึ้นเพราะวงการฟุตบอลญี่ปุ่นถึงจุดตกต่ำที่สุดในช่วงปี 1991

โดยในช่วงเวลานั้นวงการฟุตบอลญี่ปุ่นกลับมาบูมอีกครั้งก็เพราะกระแสของนักฟุตบอลต่างชาติ

เพียงแต่ตัวต่างชาติสำหรับพวกเขานั้นไม่ได้หมายถึงนักเตะโนเนม แต่เป็นนักฟุตบอลระดับโลกที่ผ่านเกมระดับสูงสุดมาแล้วทั้งสิ้น เช่น ‘เปเล่ขาว’ ซิโก้, แกรี ลินิเกอร์, ดราแกน สตอยโควิช, กีโด บุควัลด์, ปิแอร์ ลิตต์บาร์สกี และ กาเรก้า

นักเตะพวกนี้คือผู้เล่นระดับโลกของจริงที่ถูกดึงตัวมาแล้วกระจายตัวไปตามทีมต่างๆ ในเจลีก เช่น ซิโก้ อยู่กับ คาชิมา อันท์เลอร์ส, ลิตต์บาร์สกี อยู่กับเจฟ ยูไนเต็ด อิจิฮาระ, ลินิเกอร์ อยู่กับ นาโกยา แกรมปัส เอต (ที่มี อาร์แซน เวนเกอร์ คุมทีม)

นักฟุตบอลเหล่านี้เป็นเหมือน ‘ไม้แก่’ ไม่ใช่ไม้ที่จะนำมาใช้ตัดแต่งกิ่งก้านใบได้

แต่อย่างน้อยต่อให้ถึงวันที่หักโค่นก็ยังใช้พยุงต้นไม้ที่กำลังปลูกไว้ได้

ในระยะเวลาไม่กี่ปีที่นักฟุตบอลเหล่านี้อยู่ นอกจากกระแสที่เกิดขึ้นแล้ว สิ่งที่คนญี่ปุ่นเก็บมาใช้คือองค์ความรู้ วิธีการเล่น วิธีการคิด วิธีการมอง การเตรียมตัว การปฏิบัติ ทุกสิ่งทุกอย่างที่ค่อยๆ ซึมซับและส่งต่อจากรุ่นสู่รุ่น

มีบ้างที่พวกเขาใช้บริการนักฟุตบอลแปลงสัญชาติ แต่คนที่ได้โอกาสนั้นล้วนเป็นผู้เล่นในระดับสตาร์ของเจลีกที่พิสูจน์ฝีเท้าเป็นที่ประจักษ์และได้รับการยอมรับเท่านั้น

ด้วยวิธีนี้แม้มันอาจจะใช้ระยะเวลาเนิ่นนานมากกว่า กินเวลาเป็นสิบๆ ปี ใช้นักฟุตบอลหลายรุ่น หลายเจเนอเรชัน แต่ก็เป็นวิธีการยกระดับมาตรฐานของเกมฟุตบอลญี่ปุ่นอย่างยั่งยืน โดยสิ่งสำคัญที่สุดคือพวกเขาไม่เคยลืมการบำรุงรักษารากแก้วของทุกสิ่งทุกอย่าง คือระบบฟุตบอลเยาวชนที่ได้รับการพัฒนาและดูแลอย่างต่อเนื่องผ่านระบบของสมาคมฟุตบอลญี่ปุ่น (JFA)

พร้อมกับอีกเส้นทางของความฝันอย่างระบบฟุตบอลนักเรียน เหมือนที่เห็นกันในสัปดาห์ก่อนกับเกมฟุตบอล 冬の国立 Fuyu no Kokuritsu (https://thestandard.co/japanese-high-school-football-tournament-2024/) หรือการแข่งขันฟุตบอลชิงแชมป์มัธยมปลายแห่งชาติของญี่ปุ่น ซึ่งเป็นอีกหนึ่งถนนของเด็กๆ ชาวญี่ปุ่นที่ไม่ได้อยู่ในอะคาเดมีฟุตบอล

สิ่งเหล่านี้ทำให้ฟุตบอลญี่ปุ่นพัฒนาอย่างยั่งยืน จนปัจจุบันยืนหยัดได้อย่างสง่างามในเวทีฟุตบอลระดับโลก

จาก คาซูโยชิ มิอุระ, ฮิเดโตชิ นากาตะ, ชุนสุเกะ นากามูระ, เคสุเกะ ฮอนดะ, ชินจิ คากาวะ มาถึง คาโอรุ มิโตมะ และปัจจุบันนักเตะทีมชาติชุดใหญ่แทบทั้งหมดค้าแข้งในลีกต่างประเทศ

คิดแล้วมันก็ชวนให้คิดถึงปรัชญาการใช้ชีวิตแบบ Ikigai (https://thestandard.co/life/ikigai/) ที่โด่งดังของญี่ปุ่นในช่วงไม่กี่ปีที่ผ่านมา

โดยแก่นแล้ว Ikigai เป็นการค้นหาความสมดุลระหว่าง 4 สิ่ง

1. สิ่งที่คุณรัก
2. สิ่งที่คุณเก่ง
3. สิ่งที่โลกต้องการ
4. สิ่งที่ทำให้คุณได้รับผลตอบแทน

ฟุตบอลญี่ปุ่นรู้ว่าพวกเขารักอะไร พวกเขาเก่งเรื่องไหน รู้ว่าโลกต้องการอะไร และการทำสิ่งนี้จะทำให้พวกเขาได้รับผลตอบแทนอย่างไร และทำทุกสิ่งอย่างดีที่สุดจนทำให้มีวันนี้

วันนี้ที่นักเตะญี่ปุ่นไม่ได้ถูกมองว่าเป็นแค่ ‘สินค้า’ หรือ ‘มาสคอตขายเสื้อ’ หรือ ‘เครื่องมือโปรโมตทางการตลาด’ เพียงอย่างเดียวเหมือนในอดีตอีกแล้ว – แม้ว่าพวกเขาจะยังคงเป็นผลพลอยได้ที่ทำรายได้มหาศาลให้แก่สโมสรฟุตบอลต้นสังกัดในยุโรปก็ตาม

ย้อนกลับมาถึงฟุตบอลไทย ถ้าเลือกได้ผมเองก็อยากเห็นวงการฟุตบอลไทยเติบโตอย่างมั่นคงในแบบเดียวกัน

เพียงแต่อย่างที่บอกไว้ข้างต้นครับ วิธีการที่ใช้ได้ดีในที่หนึ่งนั้นไม่ได้หมายความว่าจะใช้ได้ผลดีในอีกที่หนึ่งเสมอไป และที่สำคัญที่สุดคือเรื่องของ ‘เวลา’ ที่บางครั้งสำหรับบางคนอาจจะรอคอยไม่ไหว

เราเคยได้ยินคำพูดเสมอว่า “จะไปฟุตบอลโลกในอีก…ปี”

ยิ่งตอนนี้เห็นชาติในภูมิภาคเดียวกันที่เคยคิดว่า ‘อยากจะก้าวข้าม’ ใช้วิธีทางลัดตัดต่อจนทีมแกร่งขึ้นอย่างน่าตกใจ และดูจะยิ่งจริงจังกว่าในอดีตที่ผ่านมาเพราะเริ่มรู้สึกว่าวิธีแบบนี้ใช้ได้และได้ผลตอบแทนที่น่าพอใจกลับมา

เราจะเห็นการออกตามหานักฟุตบอลที่มีสายเลือดคนไทยในต่างแดนประหนึ่งลูฟี่ออกเรือตามหาวันพีซก็ไม่ใช่เรื่องแปลกอะไร (เพราะการแปลงสัญชาติของไทยยากกว่าประเทศเพื่อนบ้านมาก)

ผมเข้าใจ

บ้านเรายังขาดพื้นฐานอยู่อีกมาก และแทบมองไม่เห็นหนทางจะทำให้ฟุตบอลเป็นเกมกีฬาที่ยั่งยืน ยืนอยู่ได้ด้วยลำแข้งของตัวเองอย่างแท้จริง

เรามีผู้ฝึกสอนที่เก่งและทันกระแสของโลกลูกหนังน้อยเกินไป รวมถึงสิ่งที่รุ่นน้องของผมบอกเอาไว้และน่าสนใจ “นักฟุตบอลเด็กๆ ของเรายังขาดการศึกษาที่ดี ตรงนี้ต่างจากนักฟุตบอลลูกครึ่งที่ได้รับการศึกษาพื้นฐานที่ดีกว่าจากต่างประเทศ”

ไหนจะเรื่องของทัศนคติและจิตใจ จนถึงการดูแลร่างกายตัวเอง นักเตะลูกครึ่งเหล่านี้เข้าใจคำว่า ‘มืออาชีพ’ เป็นอย่างดี

หวังว่าวิธีการที่ฟุตบอลไทยเลือกใช้จะได้ผลตอบแทนที่ดีกลับมา

ไม่ต้องกลับมาเริ่มต้นกันใหม่ ไม่ต้องกลับมาบอกกันในคำพูดเดิมๆ อีก

เหมือนญี่ปุ่นที่วันนี้พวกเขาไม่ได้พูดเรื่องการไปฟุตบอลโลกมา 30 ปีแล้ว เพราะตอนนี้พวกเขามองไปไกลถึงการเป็นแชมป์โลกแล้ว

“เอ้า ถึงตาพวกเราลงแล้ว” ผมหันไปบอกรุ่นน้อง

จบบทสนทนาภาษาลูกหนังของเราไว้แค่นี้ตรงนี้ก่อน

The post IKIGAI ในเกมลูกหนัง จากฟุตบอลญี่ปุ่นถึงฟุตบอลไทย appeared first on THE STANDARD.

Japonisme เป็นหนังสือผลงานเขียนของ เอริน นิอิมิ ลองเฮิร์สต์ นักเขียนและบล็อกเกอร์ลูกครึ่งญี่ปุ่น-อังกฤษ ที่ใช้ชีวิตผสมผสานหลายวัฒนธรรมทั้งที่ ลอนดอน โซล นิวยอร์ก และหลายเมืองในประเทศญี่ปุ่น อาชีพหลักของเธอคือที่ปรึกษาด้านดิจิทัลและโซเชียลมีเดีย ที่แต่ละวันวิ่งวุ่นไปข้างหน้า ตรงกันข้ามกับสิ่งที่เธอเขียนในหนังสือเล่มนี้ ที่ชวนให้เราใช้เวลาแต่ละบทอย่างรุ่มรวย เชื่องช้า มองหาความงดงามเล็กๆ น้อยๆ ในชีวิตที่คนอ่านน่าจะหยิบจับหลายประเด็นไปใช้เป็นยารักษาใจได้

“ฉันเชื่อว่าวัฒนธรรมญี่ปุ่นหลายอย่างนำไปปรับใช้ในพื้นที่อื่นๆ ได้…สำหรับพวกเราที่รู้สึกว่างานหนัก กังวล แห้งเหี่ยว เครียด หรือเร่งร้อนเกินไป หลายครั้งเราต้องพบความยุ่งยาก ตึงเครียด และบีบคั้น เรารู้สึกกดดันอยู่ตลอดว่าทุกสิ่งที่เราทำต้องสมบูรณ์แบบ…แต่การใช้ชีวิตแบบนี้ทั้งไม่ปลอดภัย และไม่ได้คำนึงถึงความวุ่นวายไร้ระเบียบของชีวิตที่แท้จริง”

Japonisme เป็นคำที่เริ่มใช้ในปลายศตวรรษที่ 19 ใช้อธิบายความคลั่งไคล้ของโลกตะวันตกในวัฒนธรรม ศิลปะ อาหาร และการออกแบบของญี่ปุ่น ประเทศที่โดดเดี่ยวตัวเองยาวนานกว่า 220 ปีหลังแพ้สงคราม และส่งผลต่อโครงสร้างทางสังคม ประเพณี วัฒนธรรม กลายเป็นเอกลักษณ์ที่ทำให้ประเทศญี่ปุ่นแตกต่างจากประเทศต่างๆ อย่างชัดเจน

หนังสือแบ่งออกเป็น 3 บทใหญ่ๆ 

1) โคโคโระ (Kokoro) – ความคิดและจิตใจ ซึ่งอธิบายศาสตร์ของอิคิไก สิ่งที่ทำให้ชีวิตเรามีความหมาย, วะบิซะบิ ความงามในความไม่สมบูรณ์ และ คินสึงิ ความยากลำบากและช่วงเวลาที่หล่อหลอมเรา 

2) คาราดะ (Karada) – ร่างกาย การที่เราปฏิสัมพันธ์กับสภาพแวดล้อมรอบตัวอย่างไร ทั้งเรื่องอาหาร ชา การแช่น้ำ และการเขียนตัวอักษร ซึ่งในบทนี้จะทำให้เราเข้าใจแง่มุมเชิงลึกที่ญี่ปุ่นมีต่อกิจกรรมเหล่านี้ ที่ทำให้ร่างกายเราเชื่อมโยงกับจิตใจ ในส่วนของอาหาร ผู้เขียนได้แทรกเมนูอาหารญี่ปุ่นน่าสนใจเอาไว้หลายเมนูด้วย และบทสุดท้าย 

3) ชูกังกะ (Shukanka) การหาหนทางนำสิ่งต่างๆ มาปรับใช้เพื่อให้กลายเป็นนิสัยและกิจวัตรประจำวัน

ตลอดทั้งเล่มอ่านง่าย ใช้ภาษาเข้าใจง่าย และหลายสิ่งที่ผู้เขียนเล่าถึงนำมาใช้ได้จริงอย่างเป็นเหตุเป็นผล อย่างเช่น สังคมญี่ปุ่นเคารพพื้นที่ส่วนรวม นั่นทำให้คนที่สูบบุหรี่จะพกที่เขี่ยบุหรี่แบบพกพาเพื่อไม่ทิ้งขยะลงบนถนน, การจัดระเบียบ พับผ้า เก็บบ้าน นอกจากจะได้นิสัยความเป็นระเบียบ ยังทำให้เราทำสิ่งต่างๆ ได้มีประสิทธิภาพมากขึ้น, เขียนบันทึกขอบคุณตัวเองทุกวัน แม้กระทั่งวันที่สิ้นหวัง, ความยากลำบากล้วนเป็นส่วนหนึ่งของอดีต ตัวตน และเรื่องราวของเรา ไม่มีอะไรเสียหายอย่างแท้จริง ต่อให้น่าเจ็บปวดสักแค่ไหนในตอนแรก, การอาบป่า หรือการเยียวยาด้วยธรรมชาติที่โอบล้อมช่วยลดระดับคอร์ติซอล (ฮอร์โมนความเครียด) อัตราการเต้นของหัวใจ และความดันโลหิต, ซูชิกินคำเดียวและเคี้ยวช้าๆ เพื่อดื่มด่ำรสชาติและสมดุลของสัมผัส, พิธีชงชาช่วยสลายความกดดันจากชีวิตการทำงานในแต่ละวัน, เทคนิคไม้แขวนเสื้อเพื่อลดปริมาณเสื้อผ้าที่ไม่จำเป็น ฯลฯ

หนังสือเล่มนี้แยกเป็นตอนย่อยๆ ซึ่งเหมาะกับการอ่านซ้ำ ทำซ้ำ และอย่างที่ผู้เขียนบอกไว้ในเล่ม “เดินก้าวเล็กๆ แต่ทำซ้ำๆ” คือไม่จำเป็นต้องเร่งรัดทำทุกอย่างในครั้งเดียว ให้เราหาวิธีง่ายๆ เพื่อนำแนวคิดเหล่านี้ไปปรับใช้กับชีวิตประจำวันของแต่ละคน 

พิสูจน์อักษร: ลักษณ์นารา พักตร์เพียงจันทร์

The post Japonisme หนังสือที่ทำให้เราเข้าใจอิคิไก การอาบป่า วะบิซะบิ และการนำวัฒนธรรมญี่ปุ่นมาเป็นพลังใจในการสู้ชีวิต appeared first on THE STANDARD.