แน่นอนว่าหลากหลายผู้พิชิตและหลากหลายทีมกำลังเตรียมตัวอย่างเข้มข้น รวมถึงที่ RYSE Arena เมื่อวันศุกร์ที่ 10 ก.ค.ที่ผ่านมาที่เหล่า TeamUA หรือ Team Under Armour ทั้ง 22 คนก็ได้เริ่มออกมา Full Body Shake เรียกเหงื่อเรียกแรงกันอย่างเข้มข้น ในอีก 5 สัปดาห์ข้างหน้าที่จะให้สายฟิตทุกคนได้ท้าทายตัวเองกันอีกครั้งในปีนี้

ฟิต 5 สัปดาห์ก่อนแข่งกับ Under Armour

ระยะเวลา 5 สัปดาห์ของแคมป์ฝึกซ้อม Team UA จะได้เจอกับโปรแกรมที่วางรากฐานการพัฒนาศักยภาพร่างกายอย่างเป็นระบบ เริ่มต้นจากการปรับพื้นฐานการเคลื่อนไหวเพื่อเตรียมความพร้อม ก่อนจะไต่ระดับความเข้มข้นไปสู่การจำลองสถานการณ์ในสนามแข่งจริง

ช่วงสัปดาห์แรกเริ่มด้วยการทดสอบ Movement Foundation เพื่อประเมินความพร้อม จากนั้นสร้าง Aerobic Base เสริมความทนทาน และยกระดับสู่ Strength Endurance สำหรับสถานีที่ใช้พละกำลัง พร้อมฝึกเทคนิค Transition การคุมเพซ และวางกลยุทธ์เฉพาะตัว

เมื่อเข้าสู่โค้งสุดท้าย จะเน้น Race Simulation เพื่อฝึกซ้อมภายใต้ความกดดันและความเหนื่อยล้าจริง ก่อนเข้าช่วง Taper เพื่อลดการซ้อม ให้ร่างกายได้ฟื้นฟูและสะสมพลังงานเต็มเปี่ยมสำหรับวันแข่ง

เผยโฉม ‘Team UA’ ก่อนลง Full Body Shake

สำหรับสัปดาห์แรกของ Team Under Armour ทั้ง 22 คนได้มาพบหน้ากันเพื่อทำความรู้จักและ Ice Breaking แบบฉบับสายฟิตสายลุยที่จะมาทำความรู้จักกันขณะ Planking และ Squat เรียกเหงื่อ ซึ่งแต่ละคนเดินเข้ามาพร้อมเป้าหมายที่แตกต่างกัน ทั้งการทำลายสถิติเดิมของตัวเอง หรือกลับมาทวงฟอร์มหลังผ่านสนามมา

ไม่ว่าจะเป็น Junior (@ju.nio.r12) และ Jaynoppa (@jaynoppa), Emma Arocha (@emmarchh), Pim Pimkanok (@pimmypiam) Pipe Kamtapong (@pipekubkib) นอกจากนี้ยังมี ‘รัศมีแข ฟ้าเกื้อล้น’ หนึ่งในนักกีฬา Under Armour มาเข้าร่วม Full Body Shakeout ในฐานะ Team UA ด้วย

โดยสำหรับคลาสสัปดาห์แรก TEAM UA เริ่มด้วย Easy Run ก่อนฝึกคุมแรงที่สถานี SkiErg และ RowErg ต่อด้วยโจทย์คู่อย่าง Sled Push ร่วมกับ Farmer Hold ที่ต้องถือ Kettlebell ให้มั่นคงขณะเพื่อนดัน Sled

ครึ่งหลังทวีความเข้มข้นด้วย Burpee Broad Jump, Wall Ball, Walking Lunge และท่าท้าทายใจอย่าง Sandbag Reverse Lunge, Ab-mat Sit-up กับ Bearhug Sandbag Carry ในเวลาจำกัด

แม้เป็นท่าที่คุ้นเคย แต่เมื่อฝึกต่อเนื่อง บททดสอบจริงคือการคุมหายใจและรักษาฟอร์มเพื่อออมแรง คลาสนี้ช่วยให้ทุกคนพบจุดแข็งและจุดที่ต้องปรับปรุง เพื่อเตรียมลุยต่อสำหรับการแข่งที่กำลังจะเข้ามา

เทรนก่อนเจอสนามจริงแบบ Team UA ได้กับยิมพาร์ตเนอร์

หากใครอยากฝึกร่างกายให้พร้อมกับเวทีท้าทายตัวเองใน Hybrid Race แบบ Team UA ก็ไม่ต้องอิจฉาไป เพราะ Under Armour เปิดโอกาสให้ทุก ๆ คนที่อยากเตรียมตัวก่อนลง Hybrid Race ได้เข้ามาฝึกในระบบเดียวกันด้วย โดยโปรแกรมนี้ร่วมมือกับยิมพาร์ตเนอร์ 3 แห่ง ได้แก่ RYSE Arena, ONTRACK Campus (เขตพระโขนง) และ FIT:D Thailand

แต่ละคลาสจะเป็นการค่อย ๆ ทำความเข้าใจองค์ประกอบที่จำเป็นต่อ Hybrid Race ตั้งแต่การสร้าง Aerobic Base การเพิ่ม Strength Endurance การควบคุมเพซ ไปจนถึงการฝึก Transition ระหว่างการวิ่งและสถานีต่าง ๆ ก่อนนำทุกอย่างมาทดลองร่วมกันผ่าน Race Simulation

ผู้สนใจร่วมซ้อมแบบ Team UA สามารถรับ Training Class Pass (3 เครดิต) เมื่อซื้อสินค้าครบ 6,900 บาทที่ Under Armour Brand House เพื่อเข้าเซสชันกับยิมพาร์ตเนอร์และแบ่งปันให้เพื่อนได้ โดยผู้ที่เข้าครบ 3 คลาสตามเงื่อนไข จะได้รับสิทธิ์ลงทะเบียน Race Simulation เพื่อทดสอบความพร้อมของร่างกาย จังหวะเปลี่ยนสถานี และแผนการแบ่งแรงก่อนเจอสนามจริง สามารถรับรายละเอียดและโค้ดลงทะเบียนได้จากทีมงานหน้าร้าน

มาทดสอบตัวเองเพื่อพัฒนาตัวเองไปอีกขั้น

ในการฝึกซ้อมสัปดาห์แรกนี้ Under Armour ได้ให้การสนับสนุนผู้ท้าชิง Hybrid Race อย่างเต็มที่กับทุกคนที่มีเป้าหมายเดียวกัน โดยมีระบบสนับสนุนตลอดเส้นทาง ทั้งโปรแกรมฝึก โค้ช ยิมพาร์ตเนอร์ เสื้อผ้าอุปกรณ์ และการฟื้นฟูร่างกาย ทำให้แบรนด์เป็นแพลตฟอร์มที่เชื่อมโยงการฝึก ความรู้ และคอมมูนิตี้ เพื่อผลักดันแนวคิด Make Athletes Better ให้เกิดขึ้นจริงผ่านการลงมือทำ

สำหรับใครที่กำลังมอง Hybrid Race เป็นเป้าหมายถัดไป อย่ารีรอให้ใกล้วันแข่ง เวลานี้คือเวลาที่ดีที่สุดแล้วที่จะได้ท้าทายตัวเอง และพัฒนาตัวเองไปในอีกขั้นก่อนการแข่งจริงในอีกไม่กี่สัปดาห์นี้

ปี 2569 เป็นปีที่ไทยและฝรั่งเศสครบรอบ 170 ปีความสัมพันธ์ทางการทูต ท่ามกลางความพยายามของทั้งสองประเทศที่จะต่อยอดความสัมพันธ์จากทุนทางประวัติศาสตร์และวัฒนธรรม ไปสู่ความร่วมมือด้านเศรษฐกิจ เทคโนโลยี และการเมืองระหว่างประเทศในบริบทโลกที่กำลังเปลี่ยนแปลงอย่างรวดเร็ว

หนึ่งในกิจกรรมสำคัญคือ Tout à fait Thaï 2026 – เทศกาลไทยในกรุงปารีส ซึ่งจัดขึ้นระหว่างวันที่ 3-4 ตุลาคม ณ สวนบากาแตล กรุงปารีส

ก่อนงานเปิดฉาก สถานเอกอัครราชทูต ณ กรุงปารีสจัดงานแถลงข่าวต่อสื่อฝรั่งเศสและไทย โดยพยายามนำเสนอประเทศไทยให้กว้างกว่าภาพคุ้นเคยของอาหาร ผ้าไทย ศิลปวัฒนธรรม มวยไทย และนวดไทย แต่ขยายไปสู่ภาพของประเทศที่ร่วมสมัยขึ้น ผ่านดนตรี ศิลปินรุ่นใหม่ อุตสาหกรรมสร้างสรรค์ สุขภาพและความเป็นอยู่ที่ดี ตลอดจนนวัตกรรม

นี่จึงไม่ใช่เพียงการนำ ‘ความเป็นไทย’ มาจัดแสดงในปารีส แต่เป็นส่วนหนึ่งของความพยายามใช้วัฒนธรรมและการทูตสาธารณะ เพื่อสร้างทั้งการรับรู้ ความเชื่อมโยง และพื้นที่ใหม่ให้ประเทศไทยในฝรั่งเศสและยุโรป

จากเทศกาลวัฒนธรรม สู่เครื่องมือทางการทูต

ใจไทย อุปการนิติเกษตร อธิบดีกรมสารนิเทศ กระทรวงการต่างประเทศ บอกกับ THE STANDARD ว่า กระทรวงดำเนินโครงการเทศกาลไทยมานานกว่า 30 ปี แต่ในช่วง 2-3 ปีที่ผ่านมาได้พยายามยกระดับและปรับภาพลักษณ์ของงานให้เป็นระบบมากขึ้น

จากเดิมที่เน้นมรดกทางวัฒนธรรมเป็นหลัก ปัจจุบันไทยพยายามนำเสนอภาพของประเทศที่ ‘เปิดกว้าง ทันสมัย และสร้างสรรค์’ เพิ่มเข้าไป ทั้งอุตสาหกรรมภาพยนตร์ โทรทัศน์ เพลง นวัตกรรมอาหาร และอุตสาหกรรมสร้างสรรค์

ใจไทยย้ำว่า

“ความสำเร็จของงานเทศกาลไทยไม่ได้วัดแค่จำนวนคนที่มาเข้าร่วมเยี่ยมชมงานในวันนั้นๆ”

โจทย์จึงอยู่ที่ว่า การรับรู้เชิงบวกที่เกิดขึ้นจะสามารถต่อยอดไปสู่ความสัมพันธ์ การท่องเที่ยว ธุรกิจ และโอกาสทางเศรษฐกิจได้มากเพียงใด

ปีงบประมาณ 2569 กระทรวงการต่างประเทศจัด Thai Festival 42 แห่งทั่วโลก โดยมี 12 แห่งที่ถูกวางให้เป็นงานสำคัญระดับเรือธง และปารีสเป็นหนึ่งในนั้น

แต่เมื่อ THE STANDARD สนทนากับ นิกรเดช พลางกูร เอกอัครราชทูต ณ กรุงปารีส บทสนทนาเรื่อง Thai Festival ค่อย ๆ ขยายไปสู่คำถามที่ใหญ่กว่าเรื่องวัฒนธรรมคือคำถามว่า ประเทศไทยจะวางตัวเองไว้ตรงไหนในโลกที่การแข่งขันระหว่างมหาอำนาจเข้มข้นขึ้น

ไม่ใช่การทูตไผ่ลู่ลม แต่คือความเป็นอิสระทางยุทธศาสตร์

นิกรเดชใช้คำหนึ่งที่น่าสนใจ

“อันนี้ไม่ใช่ Bamboo Diplomacy อันนี้คือ Strategic Autonomy”

หรือในความหมายภาษาไทย คือ ไม่ใช่การลู่ตามแรงลม แต่เป็นการรักษาความเป็นอิสระทางยุทธศาสตร์

เขาอธิบายว่า ไทยไม่จำเป็นต้องตอบทุกคำถามด้วยการเลือกระหว่างสหรัฐฯ กับจีน แต่ควรรักษาความสามารถในการเลือกว่าจะร่วมมือกับใคร ในเรื่องใด และภายใต้ผลประโยชน์ของประเทศไทยเอง

“เราจะคุยกับทุกคนในเรื่องที่เป็นประโยชน์กับเรา จะคุยกับทุกคนในเรื่องที่เป็นประโยชน์กับคนไทย เราจะเลือกวาระที่เราจะเล่น เรามีสิทธิที่จะเลือก”

แนวคิดนี้ไปไกลกว่าการรักษาสมดุลระหว่างมหาอำนาจ เพราะหมายถึงความพยายามที่จะกำหนดพื้นที่ทางยุทธศาสตร์ของไทยด้วยตัวเอง

จากผู้เล่นตามกติกา สู่การร่วมเขียนกติกา

นิกรเดชมองว่า โลกกำลังเปลี่ยนจากระเบียบที่มหาอำนาจไม่กี่ประเทศสามารถกำหนดกติกาได้ทั้งหมด ไปสู่โลกที่ความร่วมมือจำนวนมากจะเกิดขึ้นเป็นรายประเด็น

“เราจะเลิกแล้วล่ะที่จะเป็นผู้รอให้ระเบียบถูกเขียนเสร็จ แล้วเล่นตามระเบียบ แต่เราจะเข้าไปนั่งบนโต๊ะ แล้วเขียนระเบียบร่วมกับเขา”

นี่คือความทะเยอทะยานที่สำคัญ เพราะการ ‘ร่วมเขียนกติกา’ ไม่ได้ขึ้นอยู่กับท่าทีทางการทูตเพียงอย่างเดียว แต่ต้องอาศัยขีดความสามารถจริง มาตรฐานภายในประเทศ และความน่าเชื่อถือที่ประเทศอื่นยอมรับ

นิกรเดชยกเรื่อง การพัฒนาอย่างยั่งยืน พลังงาน และโครงสร้างพื้นฐานระดับภูมิภาค ขึ้นมาเป็นตัวอย่างของพื้นที่ที่ไทยอาจมีบทบาทมากขึ้น

ประเทศไทยตั้งอยู่ใจกลางเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ภาคพื้นทวีป เชื่อมโยงจีน ลาว เมียนมา กัมพูชา และมาเลเซีย หากการเชื่อมโยงด้านพลังงาน โลจิสติกส์ และโครงสร้างพื้นฐานของภูมิภาคเดินหน้ามากขึ้น ตำแหน่งทางภูมิศาสตร์ของไทยก็อาจทวีความสำคัญมากขึ้นตามไปด้วย

อย่างไรก็ตาม ที่ตั้งทางภูมิศาสตร์เพียงอย่างเดียวไม่เพียงพอ

คำถามที่สำคัญกว่าคือ ไทยจะสามารถเปลี่ยน ความได้เปรียบด้านทำเลที่ตั้ง ให้กลายเป็น อำนาจต่อรองและบทบาทเชิงยุทธศาสตร์ ได้มากเพียงใด

ฝรั่งเศส: หุ้นส่วนที่เพิ่มทางเลือกให้ไทย

ในมุมของนิกรเดช ฝรั่งเศสเป็นหนึ่งในประเทศที่ไทยสามารถร่วมมือได้มากขึ้น เพราะต่างฝ่ายต่างพยายามรักษาเสรีภาพในการกำหนดทิศทางของตนเองในโลกที่กำลังแบ่งขั้ว

เขามองว่าฝรั่งเศสและไทยสามารถเชื่อมโยงกันได้ในหลายด้าน ตั้งแต่พลังงาน เทคโนโลยี ระบบราง การบิน ไปจนถึงการแพทย์

แต่แก่นสำคัญไม่ได้อยู่ที่จำนวนสาขาความร่วมมือ

อยู่ที่คำถามว่า ไทยสามารถสร้างเครือข่ายพันธมิตรที่ช่วยเพิ่มทางเลือกเชิงยุทธศาสตร์ของประเทศได้จริงหรือไม่

แทนที่จะมองความสัมพันธ์กับฝรั่งเศสว่าเป็นการ ‘เลือกฝรั่งเศส’ แทนประเทศใดประเทศหนึ่ง ความสัมพันธ์นี้อาจมีคุณค่าในฐานะส่วนหนึ่งของการสร้างเครือข่ายหุ้นส่วนที่หลากหลาย และลดการพึ่งพาประเทศใดประเทศหนึ่งมากเกินไป

Data Center: บททดสอบของความน่าเชื่อถือ

ตัวอย่างที่น่าสนใจที่สุดที่นิกรเดชใช้เชื่อมความเป็นอิสระทางยุทธศาสตร์กับเศรษฐกิจใหม่ คือเรื่อง Data Center

เขาตั้งคำถามว่า ในโลกที่ข้อมูลมีความสำคัญมากขึ้น การแข่งขันเพื่อดึงดูด Data Center ไม่ได้ขึ้นอยู่เพียงกับไฟฟ้า ที่ดิน หรือต้นทุน แต่ยังขึ้นอยู่กับคำถามว่า นักลงทุนจะเชื่อใจประเทศใดให้เป็นที่เก็บข้อมูล

“Data Center เป็นเรื่องสำคัญ แต่ความเป็นอิสระของข้อมูลที่อยู่ในศูนย์นั้นสำคัญที่สุด”

ข้อเสนอนี้น่าสนใจ เพราะทำให้คำว่า ‘ความเป็นอิสระทางยุทธศาสตร์’ ไม่ได้อยู่เพียงในโลกของการทูต แต่เชื่อมโยงกับเศรษฐกิจดิจิทัลโดยตรง

อย่างไรก็ตาม วิสัยทัศน์นี้ยังมีระยะห่างจากการเกิดขึ้นจริง

การเป็นประเทศที่ได้รับความไว้วางใจให้เป็นฐานศูนย์ข้อมูล ไม่ได้เกิดขึ้นเพียงเพราะประกาศว่าไม่เลือกข้าง แต่ต้องมีทั้งความมั่นคงด้านพลังงาน กฎหมายคุ้มครองข้อมูล ความปลอดภัยทางไซเบอร์ ความแน่นอนของกฎระเบียบ และความน่าเชื่อถือของสถาบัน

นี่คือช่องว่างระหว่าง ภาพที่ไทยอยากเป็น กับ ขีดความสามารถที่ไทยต้องสร้าง

ความสัมพันธ์ที่ดี ไม่ได้แปลว่าโอกาสจะเกิดขึ้นเอง

เงื่อนไขเดียวกันปรากฏในเรื่อง FTA ไทย-EU และกระบวนการเข้าเป็นสมาชิก OECD

ทั้งสองเรื่องมีความสำคัญต่อการยกระดับมาตรฐานของไทยและเพิ่มความเชื่อมั่นของนักลงทุน แต่ก็เป็นกระบวนการที่ต้องใช้การปรับตัวภายในประเทศจริง ไม่ใช่เพียงการสร้างความสัมพันธ์ทางการทูตที่ดี

จุดนี้ทำให้ความสัมพันธ์ไทย-ฝรั่งเศส 170 ปี มีคำถามต่อ

หากความสัมพันธ์อันยาวนานจบลงเพียงที่พิธีการและกิจกรรมเฉลิมฉลอง คุณค่าก็อาจจำกัด

แต่ถ้าสามารถเปลี่ยนทุนทางประวัติศาสตร์และความไว้เนื้อเชื่อใจให้กลายเป็นความร่วมมือด้านเทคโนโลยี พลังงาน การลงทุน การศึกษา และเศรษฐกิจสร้างสรรค์ได้ 170 ปีก็อาจไม่ใช่จุดสรุป แต่เป็นจุดเริ่มต้นของความสัมพันธ์ในรูปแบบใหม่

จากการมองเห็น สู่การมีความสำคัญ

นี่คือเหตุผลที่ Thai Festival มีความหมายมากกว่างานวัฒนธรรม

เพราะช่วยสร้างการมองเห็นประเทศไทย

แต่โจทย์ที่ยากกว่าคือ ทำอย่างไรให้ประเทศไทย มีความสำคัญต่อสิ่งที่ประเทศอื่นกำลังต้องการ

เพราะการมองเห็นเพียงอย่างเดียวสร้างการรับรู้ได้ แต่ยังไม่ใช่อิทธิพล

ท้ายที่สุดคำถามจึงไม่ใช่เพียงว่าโลกจะมองเห็นประเทศไทยหรือไม่

แต่คือเมื่อโลกมองเห็นแล้ว ไทยมีศักยภาพ ความน่าเชื่อถือ และข้อเสนอที่ชัดเจนมากพอหรือไม่ ที่จะทำให้ประเทศอื่นต้องการทำงานกับเรา

และถ้าระเบียบโลกกำลังถูกเขียนใหม่จริง คำถามที่ไทยต้องตอบอาจไม่ใช่อีกต่อไปว่า จะยืนอยู่ระหว่างสหรัฐฯ กับจีนอย่างไร

แต่คือ

ประเทศไทยมีเรื่องอะไรที่พร้อมนำ
มีพันธมิตรแบบไหนที่ต้องการสร้าง
และมีโต๊ะไหนที่เราต้องเข้าไปนั่ง เพื่อร่วมเขียนกติกาด้วยตัวเอง

เทศกาลภาพยนตร์ครั้งนี้ถือเป็นหนึ่งใน 5 เทศกาลภาพยนตร์ที่ทรงอิทธิพลที่สุดของโลก ซึ่ง คุณยายวรนาฏ (INHERIT) อยู่ในหมวด Centrepiece ที่คัดสรรสุดยอดภาพยนตร์นานาชาติจากทั่วทุกมุมโลก โดยงานนี้ ผู้กำกับและโปรดิวเซอร์ โต้ง บรรจง ร่วมกับนางเอกสาว ใหม่ ดาวิกา บินลัดฟ้าร่วมเดินพรมแดงเปิดตัวภาพยนตร์ อีกทั้งหลังจบการฉายรอบปฐมทัศน์ ภาพยนตร์เรื่องนี้ก็ได้รับเสียงตอบรับอย่างกึกก้องจากทั้งนักวิจารณ์ คอหนังสยองขวัญ และผู้ชมในเทศกาล

คุณยายวรนาฏ (INHERIT) เป็นภาพยนตร์สยองขวัญจากบทประพันธ์คลาสสิก ทายาทอสูร ถ่ายทอดเรื่องราวเมื่อญาติผู้ห่างหายหวนกลับมาพร้อมกับความชั่วร้าย ที่พร้อมคืบคลาน คุกคามทุกคนในครอบครัว นำแสดงโดย ใหม่ ดาวิกา, ใบปอ ธิติยา, นก สินจัย, จุ๋ย วรัทยา และทีมนักแสดงอีกมากมายที่จะมาร่วมประชันความสยองสุดเข้มข้น

นับเป็นผลงานที่เต็มไปด้วยชั้นเชิง โดดเด่นด้วยงานภาพ และสามารถยกระดับฉากพิธีกรรมคายตะขาบในตำนานออกมาได้อย่างน่าตื่นตาตื่นใจ โดยหลังจากเปิดตัวที่โตรอนโต คุณยายวรนาฏ (INHERIT) ยังเตรียมเดินทางต่อไปสู่ BFI London Film Festival 2026 ประเทศอังกฤษ, Sitges International Fantastic Film Festival of Catalonia 2026 ประเทศสเปน และ Busan International Film Festival 2026 เมืองปูซาน ประเทศเกาหลี ก่อนจะเข้าฉายที่ประเทศไทย 19 พฤศจิกายนนี้

ภาพ: GDH

นับตั้งแต่วันที่ 30 กันยายนนี้เป็นต้นไป Rhode จะเริ่มวางจำหน่ายผลิตภัณฑ์ที่โฟกัสกับการดูแลผิวผ่าน Sephora ทั้งทางออนไลน์ และ ทางร้านทั่วพื้นที่ยุโรป โดยจะเปิดตัวสาขาใหม่ในทั้งหมด 19 ประเทศ นั่นคือที่ เบลเยียม, บัลแกเรีย, โครเอเชีย, สาธารณรัฐเช็ก, เดนมาร์ก, ฝรั่งเศส, เยอรมนี, กรีซ, อิตาลี, ลักเซมเบิร์ก, โมนาโก, โปแลนด์, โปรตุเกส, โรมาเนีย, เซอร์เบีย, สเปน (รวมไปถึงหมู่เกาะคานารี), สวีเดน, สวิตเซอร์แลนด์ และตุรเคีย

Rhode เผยว่าการขยายสาขาครั้งใหญ่นี้ นับเป็นจุดเปลี่ยนสำคัญสู่บันไดขั้นถัดไป และแบรนด์ก็มีเป้าหมายในการตีตลาดไปทั่วโลกด้วยการใช้กลยุทธ์ให้ลูกค้าได้เข้าถึงโปรดักต์ในร้าน โดยการขยายสาขาใน Sephora ไปทั่วยุโรปของ Rhode เกิดขึ้นหลังจากที่แบรนด์ประสบความสำเร็จอย่างสูงกับยอดขายของร้านใน Sephora ที่ สหรัฐอเมริกา, แคนาดา และ อังกฤษ เมื่อปีก่อน ซึ่งสำหรับการตีตลาดยุโรป Rhode ก็จะนำเสนอไอเท็มเอ็กซ์คลูซีฟเฉพาะที่ยุโรปและ อังกฤษ รวมไปถึงนำโปรดักต์ลิมิเต็ดเอดิชันกลับมาวางจำหน่ายใหม่ด้วย

Hailey Bieber เปิดตัว Rhode เมื่อปี 2022 ในฐานะแบรนด์ สกินแคร์ วีแกน ก่อนที่จะขยายเข้าสู่การผลิตเครื่องสำอางเฉพาะโปรดักต์ที่ได้รับการคัดสรรมาอย่างดีอย่าง Hybrid Makeup ที่เป็นทั้งเมกอัพและสกินแคร์ไปในตัว โดยในไตรมาสที่ 1 ของปี 2027 (เมษายน-มิถุนายนที่ผ่านมา) Rhode สามารถกวาดรายได้ไปทั้งหมด 160 ดอลลาร์

ภาพ: Rhode

อ้างอิง: https://th.fashionnetwork.com/news/Rhode-to-expand-european-distribution-with-sephora-from-september-30-launching-in-19-countries,1862089.html

[ADVERTORIAL]

#THESTANDARD #KBank #RoadmapforGrowth #WeGroomYouGrow #ผู้ประกอบการ

อาทิตย์นั้นผมก็เดินทางเหมือนกัน แต่ใช้ดอนเมือง แทบไม่ได้รับผลกระทบอะไร กลับมาแล้วถึงได้ยินเสียงบ่นเรื่องการบินไทยเต็มไปหมด

ถ้าถามผม คำตอบสั้นๆ คือ ปัญหาไม่ได้อยู่ที่เครื่องบิน แต่อยู่ที่ “คนภาคพื้น”

สุวรรณภูมิยังเปิดรันเวย์ยังใช้ได้ เครื่องบินยังบินได้

แต่พนักงานจำนวนมากมาทำงานไม่ได้ เพราะบ้านและเส้นทางรอบสนามบินถูกน้ำท่วม

งานภาคพื้นของการบินไทยปกติต้องใช้คนประมาณ 500 คนต่อวัน ช่วงวิกฤตเหลือมาทำงานเพียง 200–300 คน

บางตำแหน่งเฉพาะทาง เช่น Loadmaster ปกติต้องใช้ราว 45 คน เหลือประมาณ 20 คน

พูดง่ายๆ คือ คนหายไปเกือบครึ่งในเวลาเดียวกัน

จากนั้นปัญหาก็ไหลเป็นลูกโซ่

คนไม่พอ

→ กระเป๋าลงไม่ทัน

→ เครื่องออกช้า

→ เครื่องเที่ยวต่อไปช้า

→ กระเป๋าใหม่เข้ามาเพิ่ม

→ ของเก่ายังไม่หมด ของใหม่ก็มากอง

สุดท้ายกระเป๋าค้างประมาณ 5,600 ใบ และเที่ยวบินที่ออกตรงเวลาเหลือน้อยมาก

แล้วทำไมสายการบินอื่นไม่หนักเท่า?

ส่วนหนึ่งเพราะสายการบินต่างชาติไม่ได้มีฐานใหญ่ในกรุงเทพฯ แบบการบินไทย

ANA, Air China หรือ Singapore Airlines อาจมีเที่ยวบินวันละไม่กี่เที่ยว แต่การบินไทยมีมากกว่าร้อยเที่ยวต่อวัน และยังรับทำ Ground Handling ให้สายการบินอื่นอีกจำนวนมาก

เมื่อคนหายไปครึ่งหนึ่ง ปัญหาจึงไม่ได้จบเป็นเที่ยวๆ แต่มันสะสมทั้งวัน

ที่น่าสนใจกว่าคือ Ground Handler รายอื่นในสุวรรณภูมิไม่ได้พังในระดับเดียวกัน มีรายงานว่าบางรายเตรียมที่พักให้พนักงานอยู่ใกล้สนามบินก่อนฝนหนัก เพื่อกันปัญหาคนเดินทางเข้ามาไม่ได้

นอกจากนี้ยังมีข้อสงสัยว่า การบินไทยต้องรักษามาตรฐานการให้บริการสายการบินคู่สัญญาด้วยหรือไม่ จนทรัพยากรบางส่วนถูกใช้ไปกับลูกค้า Ground Handling ก่อน

เรื่องนี้ยังฟันธงไม่ได้ แต่ควรตรวจสอบปัญหาอาจไม่ใช่ “ไม่มีแผน” แต่คือแผนมาช้าหลังระบบเริ่มล้ม การบินไทยก็ทำหลายอย่างถูก เอาพนักงานออฟฟิศลงมาช่วย ขอกำลังทหาร จัดรถรับพนักงาน ให้ Ground Handler อื่นช่วยรับงานลดเที่ยวบินลง 30–40%

แยกกระเป๋าใหม่ออกจากของค้างเร่งเคลียร์สัมภาระปัญหาคือ หลายอย่างเกิดขึ้น หลังระบบเริ่มพังแล้ว

คำถามจึงไม่ใช่ “ทำไมพนักงานมาไม่ได้?” แต่คือ “รู้ว่าฝนจะหนัก แล้วเตรียมอะไรไว้บ้าง?”

มีคนสำรองไหม

มีที่พักไหม

มีรถรับส่งไหม

ดึงคนจากหน่วยอื่นได้ไหม

และเมื่อรู้ว่าคนหายไปเกือบครึ่ง ทำไมไม่ลดเที่ยวบินตั้งแต่ต้น

นี่แหละคือ BCP แบบภาษาชาวบ้าน

ถ้าวันหนึ่งของที่เราต้องใช้หายไปครึ่งหนึ่ง เราจะอยู่ต่ออย่างไร

กรณีนี้ ของที่หายไปคือ “คน”

เรื่องนี้ทำให้นึกถึง Emirates ตอนน้ำท่วมดูไบ

ปี 2024 ดูไบน้ำท่วมหนัก Emirates ก็เละเหมือนกัน

ถนนเข้าสนามบินน้ำท่วมพนักงานมาไม่ได้ ผู้โดยสารตกเครื่อง กระเป๋าค้างเป็นหมื่นใบ

ผมเองก็ไปต่อเครื่องช่วงนั้นและตกเครื่องเหมือนกัน แต่ Emirates เลือกทำอย่างหนึ่งที่สำคัญมากเมื่อรู้ว่าระบบรับไม่ไหว เขายอมหยุด หยุด check-in บางช่วง

หยุดรับผู้โดยสารต่อเครื่อง ยกเลิกเที่ยวบินจำนวนมาก แล้วเอากำลังทั้งหมดไปเคลียร์ปัญหาที่ค้างอยู่ก่อน

หลักคิดง่ายมาก ถ้ากำลังการผลิตเหลือ 60% ก็อย่าฝืนทำงาน 100%

เพราะยิ่งฝืน งานค้างก็ยิ่งโต

สุดท้ายไม่ได้ช่วยให้ระบบเดินต่อ แต่ทำให้ปัญหาของวันนี้กลายเป็นปัญหาของพรุ่งนี้ด้วย

และสุดท้าย เรื่องนี้กลับมาที่ “คน” บริษัทอาจมีเครื่องบิน มีรถ มีระบบ มีคู่มือฉุกเฉิน

แต่วันวิกฤต ทุกอย่างสุดท้ายก็ขึ้นอยู่กับคน

บางคนบอกว่า วันน้ำท่วมบริษัทไม่ควรคาดหวังให้พนักงานมาทำงาน

ผมเห็นด้วยในเรื่องความปลอดภัย แต่ธุรกิจบางประเภท เช่น โรงพยาบาล โรงไฟฟ้า สนามบิน หรือสายการบิน หยุดทุกอย่างไม่ได้

คำถามจึงไม่ใช่

“จะบังคับให้พนักงานมาอย่างไร?”

แต่คือ “จะทำอย่างไรให้คนที่จำเป็นต้องมา สามารถมาได้ และอยากมาช่วยเอง”

ตรงนี้ ผมว่า Employee Engagement สำคัญมาก

Engagement ไม่ใช่ outing, ไม่ใช่เสื้อบริษัท, ไม่ใช่คำขวัญบนผนัง, แต่มันคือความรู้สึกว่า

“นี่คือบริษัทของเรา ถ้ามันมีปัญหา เราอยากช่วย”

ถ้าคนรู้สึกแบบนี้ ความสำคัญของบริษัทจะมีน้ำหนักมากกว่าความไม่สะดวก

ส่วนตัวโดยอัตโนมัติ

ไม่ใช่เพราะถูกสั่ง

ไม่ใช่เพราะกลัวโดนหักเงิน

แต่เพราะรู้สึกว่า เรื่องนี้เป็นเรื่องของเราด้วย

แน่นอน ถ้าบ้านกำลังจะจมน้ำ หรือเดินทางไม่ปลอดภัย ไม่มีบริษัทไหนควรเรียกร้องให้พนักงานเสี่ยงชีวิต

แต่ระหว่าง “ไปไม่ได้จริงๆ” กับ “ไปได้ แต่ลำบากหน่อย” ตรงนี้แหละที่ความผูกพันมีผล

คนที่รักองค์กรอาจยอมตื่นตีสี่

ยอมเดินไกลขึ้น

ยอมเปลี่ยนกะ

ยอมนอนใกล้สนามบิน

ยอมอยู่ต่อ

หรือช่วยหาคนอื่นมาทำงานแทน

แต่ความรู้สึกแบบนี้สร้างไม่ได้ในเช้าวันที่น้ำท่วม

มันต้องสะสมมาตั้งแต่วันปกติ บริษัทดูแลเขาหรือเปล่า

ฟังเขาหรือเปล่า ให้ความเป็นธรรมหรือเปล่า

และวันที่เขาเดือดร้อน บริษัทเคยช่วยเขาหรือเปล่า

ถ้าวันนี้บริษัทต้องการให้คนเสียสละ บริษัทก็ต้องเสียสละให้คนเหมือนกัน

มีรถไปรับ

มีที่พัก

มีค่าเดินทาง

มีเงินพิเศษ

มีอาหาร

และไม่ปล่อยให้ต้นทุนของการ “มาช่วยบริษัท” ตกอยู่ที่พนักงานฝ่ายเดียว

ความสัมพันธ์แบบนี้มันต้องสองทาง

วันที่บริษัทเดือดร้อน พนักงานช่วยบริษัท วันที่พนักงานเดือดร้อน บริษัทก็ช่วยพนักงาน

ล

ถ้าทำได้จริง วันวิกฤตแทบไม่ต้องใช้คำว่า “บังคับ” คนจะพยายามมาช่วยเอง

และบางที นั่นอาจเป็นระบบสำรองที่สำคัญที่สุดขององค์กร

น้ำท่วมครั้งนี้จึงไม่ได้แค่ทำให้เที่ยวบินดีเลย์ แต่มันทำให้เราเห็นว่า

เมื่อคนหายไปครึ่งหนึ่ง การบินไทยมีแรงสำรองเหลืออยู่แค่ไหน

และที่สำคัญกว่าความสัมพันธ์ระหว่างบริษัทกับคน แข็งแรงพอหรือยังในวันที่ต้องพึ่งกันจริงๆ

หวังว่าบทเรียนครั้งนี้จะทำให้การบินไทยแข็งแรงกว่าเดิมครับ

ยังรัก “ป้าม่วง” ครับ

ป.ล. เป็นความเห็นส่วนตัวครับ อาจจะมีการคาดเดาบ้าง เพราะไม่ทราบข้อมูลภายในบริษัทครับ