แน่นอนว่าหลากหลายผู้พิชิตและหลากหลายทีมกำลังเตรียมตัวอย่างเข้มข้น รวมถึงที่ RYSE Arena เมื่อวันศุกร์ที่ 10 ก.ค.ที่ผ่านมาที่เหล่า TeamUA หรือ Team Under Armour ทั้ง 22 คนก็ได้เริ่มออกมา Full Body Shake เรียกเหงื่อเรียกแรงกันอย่างเข้มข้น ในอีก 5 สัปดาห์ข้างหน้าที่จะให้สายฟิตทุกคนได้ท้าทายตัวเองกันอีกครั้งในปีนี้

ฟิต 5 สัปดาห์ก่อนแข่งกับ Under Armour

ระยะเวลา 5 สัปดาห์ของแคมป์ฝึกซ้อม Team UA จะได้เจอกับโปรแกรมที่วางรากฐานการพัฒนาศักยภาพร่างกายอย่างเป็นระบบ เริ่มต้นจากการปรับพื้นฐานการเคลื่อนไหวเพื่อเตรียมความพร้อม ก่อนจะไต่ระดับความเข้มข้นไปสู่การจำลองสถานการณ์ในสนามแข่งจริง

ช่วงสัปดาห์แรกเริ่มด้วยการทดสอบ Movement Foundation เพื่อประเมินความพร้อม จากนั้นสร้าง Aerobic Base เสริมความทนทาน และยกระดับสู่ Strength Endurance สำหรับสถานีที่ใช้พละกำลัง พร้อมฝึกเทคนิค Transition การคุมเพซ และวางกลยุทธ์เฉพาะตัว

เมื่อเข้าสู่โค้งสุดท้าย จะเน้น Race Simulation เพื่อฝึกซ้อมภายใต้ความกดดันและความเหนื่อยล้าจริง ก่อนเข้าช่วง Taper เพื่อลดการซ้อม ให้ร่างกายได้ฟื้นฟูและสะสมพลังงานเต็มเปี่ยมสำหรับวันแข่ง

เผยโฉม ‘Team UA’ ก่อนลง Full Body Shake

สำหรับสัปดาห์แรกของ Team Under Armour ทั้ง 22 คนได้มาพบหน้ากันเพื่อทำความรู้จักและ Ice Breaking แบบฉบับสายฟิตสายลุยที่จะมาทำความรู้จักกันขณะ Planking และ Squat เรียกเหงื่อ ซึ่งแต่ละคนเดินเข้ามาพร้อมเป้าหมายที่แตกต่างกัน ทั้งการทำลายสถิติเดิมของตัวเอง หรือกลับมาทวงฟอร์มหลังผ่านสนามมา

ไม่ว่าจะเป็น Junior (@ju.nio.r12) และ Jaynoppa (@jaynoppa), Emma Arocha (@emmarchh), Pim Pimkanok (@pimmypiam) Pipe Kamtapong (@pipekubkib) นอกจากนี้ยังมี ‘รัศมีแข ฟ้าเกื้อล้น’ หนึ่งในนักกีฬา Under Armour มาเข้าร่วม Full Body Shakeout ในฐานะ Team UA ด้วย

โดยสำหรับคลาสสัปดาห์แรก TEAM UA เริ่มด้วย Easy Run ก่อนฝึกคุมแรงที่สถานี SkiErg และ RowErg ต่อด้วยโจทย์คู่อย่าง Sled Push ร่วมกับ Farmer Hold ที่ต้องถือ Kettlebell ให้มั่นคงขณะเพื่อนดัน Sled

ครึ่งหลังทวีความเข้มข้นด้วย Burpee Broad Jump, Wall Ball, Walking Lunge และท่าท้าทายใจอย่าง Sandbag Reverse Lunge, Ab-mat Sit-up กับ Bearhug Sandbag Carry ในเวลาจำกัด

แม้เป็นท่าที่คุ้นเคย แต่เมื่อฝึกต่อเนื่อง บททดสอบจริงคือการคุมหายใจและรักษาฟอร์มเพื่อออมแรง คลาสนี้ช่วยให้ทุกคนพบจุดแข็งและจุดที่ต้องปรับปรุง เพื่อเตรียมลุยต่อสำหรับการแข่งที่กำลังจะเข้ามา

เทรนก่อนเจอสนามจริงแบบ Team UA ได้กับยิมพาร์ตเนอร์

หากใครอยากฝึกร่างกายให้พร้อมกับเวทีท้าทายตัวเองใน Hybrid Race แบบ Team UA ก็ไม่ต้องอิจฉาไป เพราะ Under Armour เปิดโอกาสให้ทุก ๆ คนที่อยากเตรียมตัวก่อนลง Hybrid Race ได้เข้ามาฝึกในระบบเดียวกันด้วย โดยโปรแกรมนี้ร่วมมือกับยิมพาร์ตเนอร์ 3 แห่ง ได้แก่ RYSE Arena, ONTRACK Campus (เขตพระโขนง) และ FIT:D Thailand

แต่ละคลาสจะเป็นการค่อย ๆ ทำความเข้าใจองค์ประกอบที่จำเป็นต่อ Hybrid Race ตั้งแต่การสร้าง Aerobic Base การเพิ่ม Strength Endurance การควบคุมเพซ ไปจนถึงการฝึก Transition ระหว่างการวิ่งและสถานีต่าง ๆ ก่อนนำทุกอย่างมาทดลองร่วมกันผ่าน Race Simulation

ผู้สนใจร่วมซ้อมแบบ Team UA สามารถรับ Training Class Pass (3 เครดิต) เมื่อซื้อสินค้าครบ 6,900 บาทที่ Under Armour Brand House เพื่อเข้าเซสชันกับยิมพาร์ตเนอร์และแบ่งปันให้เพื่อนได้ โดยผู้ที่เข้าครบ 3 คลาสตามเงื่อนไข จะได้รับสิทธิ์ลงทะเบียน Race Simulation เพื่อทดสอบความพร้อมของร่างกาย จังหวะเปลี่ยนสถานี และแผนการแบ่งแรงก่อนเจอสนามจริง สามารถรับรายละเอียดและโค้ดลงทะเบียนได้จากทีมงานหน้าร้าน

มาทดสอบตัวเองเพื่อพัฒนาตัวเองไปอีกขั้น

ในการฝึกซ้อมสัปดาห์แรกนี้ Under Armour ได้ให้การสนับสนุนผู้ท้าชิง Hybrid Race อย่างเต็มที่กับทุกคนที่มีเป้าหมายเดียวกัน โดยมีระบบสนับสนุนตลอดเส้นทาง ทั้งโปรแกรมฝึก โค้ช ยิมพาร์ตเนอร์ เสื้อผ้าอุปกรณ์ และการฟื้นฟูร่างกาย ทำให้แบรนด์เป็นแพลตฟอร์มที่เชื่อมโยงการฝึก ความรู้ และคอมมูนิตี้ เพื่อผลักดันแนวคิด Make Athletes Better ให้เกิดขึ้นจริงผ่านการลงมือทำ

สำหรับใครที่กำลังมอง Hybrid Race เป็นเป้าหมายถัดไป อย่ารีรอให้ใกล้วันแข่ง เวลานี้คือเวลาที่ดีที่สุดแล้วที่จะได้ท้าทายตัวเอง และพัฒนาตัวเองไปในอีกขั้นก่อนการแข่งจริงในอีกไม่กี่สัปดาห์นี้

THE STANDARD ชวนอ่านบทวิเคราะห์ว่าทำไมเรื่องนี้ถึงไม่ใช่แค่วินัยส่วนตัว แต่เป็นเรื่องของคุณภาพชีวิตและนโยบายรัฐที่ต้องเข้าถึงได้จริง

บะหมี่กึ่งสำเร็จรูปหนึ่งซอง อาหารพร้อมรับประทานหนึ่งกล่อง หรือเครื่องดื่มรสหวานที่หยิบก่อนเริ่มงาน กลายเป็นส่วนหนึ่งของชีวิตประจำวัน ด้วยความสะดวก ราคา รสชาติ และระยะเวลาเก็บรักษา โดยเฉพาะในวันที่เวลาและงบประมาณมีจำกัด

แต่เมื่ออาหารแปรรูปสูง หรือ Ultra-Processed Food (UPF) อยู่ในมื้อประจำมากขึ้น คำถามคือ อาหารที่ช่วยให้อิ่ม ให้สารอาหารเพียงพอและเหมาะสมด้วยหรือไม่ การหาคำตอบต้องพิจารณาทั้งสิ่งที่กินและเงื่อนไขที่ทำให้ผู้บริโภคเลือกซื้อ

พร้อมตั้งคำถามถึงรัฐว่า ในวันที่ประชาชนมีเวลาอ่านฉลากเพียงไม่กี่วินาที ข้อมูลที่ได้รับเข้าใจง่ายพอหรือยัง และทางเลือกที่ดีต่อสุขภาพเข้าถึงได้ในราคาที่จ่ายไหวหรือไม่

เมื่อความสะดวกคือ ‘ทางรอด’

สำหรับคนทำงานที่ต้องออกจากบ้านแต่เช้าหรือกลับถึงบ้านดึก อาหารพร้อมรับประทานอาจเป็นมื้อที่พึ่งพาได้ทันที ขณะที่อาหารเก็บได้นานช่วยลดความกังวลว่าจะซื้อวัตถุดิบมาแล้วใช้ไม่ทัน

ราคาที่ผู้บริโภคจ่ายจึงไม่ได้มีเพียงตัวเลขบนป้ายสินค้า แต่ยังรวมถึงเวลาเดินทางไปซื้อวัตถุดิบ เวลาเตรียมและล้างอุปกรณ์ ค่าน้ำ ค่าไฟ ตลอดจนความเสี่ยงที่อาหารจะเน่าเสีย

การแนะนำให้ประชาชนทำอาหารจากวัตถุดิบสดกินเองจึงต้องพิจารณาเงื่อนไขเหล่านี้ด้วย เพราะคำแนะนำเดียวกันอาจทำได้ง่ายสำหรับครัวเรือนหนึ่ง แต่เพิ่มภาระให้กับผู้ที่ไม่มีครัว ไม่มีตู้เย็น หรือมีเวลาพักไม่แน่นอน

อาหารกลุ่มนี้จึงเป็นทั้งประเด็นโภชนาการและประเด็นคุณภาพชีวิต การเพิ่มทางเลือกต้องเริ่มจากความเข้าใจว่า ผู้บริโภคมีเวลา เงิน และอาหารให้เลือกมากน้อยเพียงใด

แปรรูปกับแปรรูปสูง ต่างกันตรงไหน?

การทำความเข้าใจว่าอาหารใดเป็น UPF ไม่ได้ดูแค่ว่าบรรจุอยู่ในถุงหรือผ่านการแช่แข็ง แต่ต้องดูส่วนประกอบและกระบวนการผลิตด้วย

ระบบจำแนก NOVA แบ่งอาหารตามระดับและวัตถุประสงค์ของการแปรรูปออกเป็น 4 กลุ่ม ได้แก่

• กลุ่มที่ 1 อาหารไม่แปรรูปหรือแปรรูปน้อย: เช่น เนื้อหมูสด มันฝรั่งสด ผักแช่แข็ง และนมพาสเจอไรซ์ที่ไม่เติมส่วนประกอบอื่น การหั่น บด แช่แข็ง หรือพาสเจอไรซ์ไม่ได้ทำให้อาหารกลายเป็น UPF โดยอัตโนมัติ
• กลุ่มที่ 2 เครื่องปรุงที่ผ่านการแปรรูป: เช่น เกลือ น้ำตาล น้ำมันพืช และเนย ซึ่งใช้ประกอบหรือปรุงอาหาร
• กลุ่มที่ 3 อาหารแปรรูป: เช่น ผักดองในน้ำเกลือ ปลากระป๋องที่มีส่วนประกอบหลักเป็นปลา น้ำมัน และเกลือ หรือชีสบางชนิด โดยนำอาหารกลุ่มแรกมาเติมเครื่องปรุงเพื่อเก็บรักษาหรือปรับรสชาติ
• กลุ่มที่ 4 อาหารแปรรูปสูง: เช่น บะหมี่กึ่งสำเร็จรูป น้ำอัดลม ขนมขบเคี้ยวปรุงรส รวมถึงไส้กรอกและอาหารพร้อมรับประทานบางสูตร ซึ่งต้องพิจารณาส่วนประกอบและกระบวนการผลิตของแต่ละผลิตภัณฑ์

อาหารกลุ่มสุดท้ายมักนำส่วนประกอบจากอาหารมาผสมผ่านกระบวนการอุตสาหกรรม และใช้ส่วนประกอบหรือสารเติมแต่งเพื่อปรับกลิ่น รส สี และเนื้อสัมผัส การจำแนกจึงต้องดูสูตรและวิธีผลิต มากกว่าดูสี รูปร่าง หรือบรรจุภัณฑ์ และการมีสารกันบูดเพียงอย่างเดียวก็ไม่ได้ทำให้อาหารเป็น UPF โดยอัตโนมัติ

อย่างไรก็ตาม ระดับการแปรรูปไม่ได้บอกคุณค่าทางโภชนาการทั้งหมด การประเมินอาหารยังต้องดูว่ามีสารอาหารอะไร กินมากน้อยเพียงใด และกินร่วมกับอะไรตลอดวัน

บะหมี่กึ่งสำเร็จรูปที่กินเพียงอย่างเดียวจึงให้สารอาหารต่างจากบะหมี่ที่เติมผัก ไข่ หรือเต้าหู้ แม้จะช่วยให้อิ่มเหมือนกัน แต่ส่วนประกอบของมื้ออาหารต่างกัน

งานวิจัยพบอะไรเกี่ยวกับการกินอาหารแปรรูปสูง

หนึ่งในงานวิจัยสำคัญเกี่ยวกับ UPF คือการทดลองของ Kevin Hall และคณะ จากสถาบันสุขภาพแห่งชาติสหรัฐฯ (NIH) ซึ่งตีพิมพ์ในวารสาร Cell Metabolism เมื่อปี 2019

การศึกษานี้มีอาสาสมัครผู้ใหญ่ 20 คน พักอยู่ในสถานที่วิจัยเป็นเวลา 4 สัปดาห์ โดยได้รับอาหารแปรรูปสูงและอาหารไม่แปรรูปอย่างละ 2 สัปดาห์ และสามารถกินได้ตามต้องการ ผลพบว่า

• ได้รับพลังงานมากขึ้น: ช่วงที่ได้รับอาหารแปรรูปสูง ผู้เข้าร่วมรับพลังงานมากกว่าอีกช่วงเฉลี่ย 508 กิโลแคลอรีต่อวัน
• น้ำหนักเปลี่ยนแปลง: ช่วงกินอาหารแปรรูปสูง ผู้เข้าร่วมมีน้ำหนักเพิ่มขึ้นเฉลี่ยประมาณ 0.9 กิโลกรัม ส่วนช่วงกินอาหารไม่แปรรูปมีน้ำหนักลดลงเฉลี่ยประมาณ 0.9 กิโลกรัม
• กินเร็วขึ้น: ผู้เข้าร่วมกินอาหารในช่วง UPF เร็วกว่า ซึ่งนักวิจัยเสนอว่าอาจเป็นหนึ่งในคำอธิบายของการได้รับพลังงานมากขึ้น แต่ยังต้องศึกษาเพิ่มเติม

แม้ผลทดลองจะแสดงความแตกต่างระหว่างอาหารสองรูปแบบ แต่เป็นการศึกษาขนาดเล็กและระยะสั้น จึงไม่ใช่คำทำนายว่าผู้บริโภคทุกคนจะมีน้ำหนักเพิ่มเท่ากัน หรือว่า UPF ทุกผลิตภัณฑ์ให้ผลเหมือนกัน

หลักฐานนี้ช่วยให้เห็นว่า ลักษณะของอาหารอาจมีส่วนต่อปริมาณที่กิน การทำความเข้าใจพฤติกรรมการบริโภคจึงควรมองทั้งการตัดสินใจของผู้บริโภคและอาหารที่พวกเขาเข้าถึง

ข้อมูลบนฉลาก ช่วยเลือกได้แค่ไหน?

ประเทศไทยมีเครื่องมือสื่อสารข้อมูลโภชนาการอยู่แล้ว ทั้งตารางโภชนาการ ฉลากหวาน มัน เค็ม หรือ GDA และสัญลักษณ์ ‘ทางเลือกสุขภาพ’

สำนักงานคณะกรรมการอาหารและยา (อย.) อธิบายว่า ฉลาก GDA แสดงพลังงาน น้ำตาล ไขมัน และโซเดียมต่อหนึ่งบรรจุภัณฑ์ พร้อมร้อยละเทียบกับปริมาณอ้างอิงต่อวัน โดยแสดงไว้ด้านหน้าบรรจุภัณฑ์เพื่อช่วยให้ผู้บริโภคเปรียบเทียบและเลือกอาหาร

ส่วนสัญลักษณ์ทางเลือกสุขภาพช่วยระบุผลิตภัณฑ์ที่ผ่านเกณฑ์โภชนาการตามประเภทอาหาร เพื่อประกอบการเปรียบเทียบกับอาหารชนิดเดียวกัน เช่น เกณฑ์น้ำตาลหรือโซเดียม แต่ยังต้องคำนึงถึงปริมาณที่กินด้วย

การมีข้อมูลเหล่านี้เป็นจุดเริ่มต้นสำคัญ แต่คำถามต่อมาคือ ผู้บริโภคเข้าใจและใช้ข้อมูลได้จริงเพียงใดในเวลาที่จำกัด

เมื่อหยิบสินค้าขึ้นมา ผู้ซื้ออาจต้องแยกให้ออกว่า ตัวเลขในตารางโภชนาการระบุต่อหนึ่งหน่วยบริโภค ขณะที่ GDA ระบุต่อหนึ่งบรรจุภัณฑ์ หากกินหมดห่อจะได้รับเท่าไร และจะเปรียบเทียบกับสินค้าอีกชิ้นอย่างไรเมื่อขนาดบรรจุต่างกัน

การสื่อสารเรื่องอาหารแปรรูปสูงจึงต้องระวังไม่ให้ความซับซ้อนทางวิชาการกลายเป็นภาระใหม่ จนผู้บริโภคต้องอ่านส่วนประกอบหลายบรรทัดและจำศัพท์เฉพาะทุกครั้งที่ซื้ออาหาร

โจทย์ของรัฐจึงอยู่ที่การประเมินว่า ข้อมูลบนฉลากเปลี่ยนเป็นความเข้าใจ ณ จุดซื้อได้จริงมากน้อยเพียงใด เช่น เมื่อมีเวลาเพียงไม่กี่วินาที ผู้ซื้อสามารถบอกได้หรือไม่ว่าสินค้าชิ้นไหนมีน้ำตาลหรือโซเดียมน้อยกว่า และเข้าใจปริมาณที่จะได้รับเมื่อกินหมดบรรจุภัณฑ์หรือไม่

บทบาทรัฐต้องไปถึง ‘ทางเลือกที่ซื้อไหว’

ฉลากที่เข้าใจง่ายไม่อาจแก้ข้อจำกัดด้านราคาและการเข้าถึงได้ทั้งหมด หากอาหารที่มีคุณค่าทางโภชนาการเหมาะสมอยู่ไกลกว่า แพงกว่า หรือใช้เวลาเตรียมนานกว่าที่ผู้บริโภคมีอยู่

แนวทางที่รัฐควรพิจารณาจึงรวมถึง

• เพิ่มการเข้าถึงมื้ออาหารที่มีคุณค่าทางโภชนาการ: ผ่านการจัดหาอาหารในโรงเรียน โรงพยาบาล และสถานที่ทำงาน
• สนับสนุนทางเลือกที่จ่ายไหว: พิจารณามาตรการช่วยให้ประชาชนเข้าถึงอาหารสดและอาหารพร้อมรับประทานที่มีองค์ประกอบเหมาะสมในราคาที่เข้าถึงได้
• ส่งเสริมการปรับสูตรอาหาร: สร้างแรงจูงใจให้ผู้ผลิตลดหวาน มัน เค็ม พร้อมสื่อสารข้อมูลให้ผู้บริโภคเปรียบเทียบได้ง่าย
• ประเมินนโยบายด้วยข้อมูลไทย: ศึกษาว่าประชาชนกินอะไร มีงบสำหรับอาหารเท่าไร และติดข้อจำกัดใด หากจะใช้มาตรการภาษีหรือการอุดหนุนอาหาร ต้องประเมินผลต่อค่าครองชีพและการเข้าถึงทางเลือกทดแทนอย่างรอบคอบ

แนวทางเหล่านี้เป็นข้อเสนอเชิงนโยบาย การประเมินว่ารัฐดำเนินการเพียงพอแล้วหรือยัง ต้องอาศัยข้อมูลเพิ่มเติม ทั้งผลสำรวจความเข้าใจฉลาก พฤติกรรมการบริโภค และผลของมาตรการที่ใช้อยู่

ความรับผิดชอบของผู้บริโภคย่อมเกี่ยวข้องกับสิ่งที่เลือกกิน แต่ความสามารถในการเลือกยังขึ้นอยู่กับข้อมูล ราคาที่จ่ายไหว และอาหารที่มีให้เลือกในชีวิตประจำวัน

ท้ายที่สุด คำถามเรื่องอาหารแปรรูปสูงจึงไปไกลกว่าอาหารหนึ่งซองหรือหนึ่งกล่องว่า ในวันที่ความสะดวกเป็นสิ่งจำเป็น รัฐให้ข้อมูลที่เข้าใจง่าย และทำให้ประชาชนเข้าถึงมื้ออาหารที่สะดวก จ่ายไหว และมีคุณค่าทางโภชนาการเหมาะสมได้มากพอแล้วหรือยัง

อ้างอิง

1. Monteiro, C. A. และคณะ (2019). Ultra-processed foods: what they are and how to identify them. Public Health Nutrition, 22(5), 936–941.
2. Hall, K. D. และคณะ (2019). Ultra-Processed Diets Cause Excess Calorie Intake and Weight Gain: An Inpatient Randomized Controlled Trial of Ad Libitum Food Intake. Cell Metabolism, 30(1), 67–77.e3.
3. National Institutes of Health (16 พฤษภาคม 2019). NIH study finds heavily processed foods cause overeating and weight gain.
4. สำนักงานคณะกรรมการอาหารและยา. ฉลาก หวาน มัน เค็ม ลดเสี่ยง ลดโรค.
5. สำนักงานคณะกรรมการอาหารและยา. ข้อมูลคำแนะนำการเลือกอาหารและสัญลักษณ์ทางเลือกสุขภาพ เนื่องในวันเบาหวานโลก.

Neon Dream เป็นเพลงที่มาพร้อมกับแนวดนตรีโมเดิร์นป๊อปที่ฟังแล้วความรู้สึกถึงความละมุนและความโรแมนติก เพื่อนำเสนอภาพความรักที่หอมหวานและชวนฝันตามชื่อเพลง ทั้งยังมีเนื้อหาพูดถึงการพยายามควบคุมตัวเองไม่ให้ถลำตัวไปตกหลุมรัก แต่หัวใจกลับไม่ฟัง และรักอีกฝ่ายจนเต็มหัวใจ

มิวสิกวิดีโอเพลงนี้ยังเน้นนำเสนอสีสันจัดจ้านและมีแสงนีออนเหมือนกับชื่อเพลง เพื่อนำเสนออารมณ์และความรู้สึกที่มีทั้งความโรแมนติก ลึกลับน่าค้นหา และชวนให้หลงใหลด้วยเช่นกัน ซึ่งแฟนๆ สามารถสตรีมมิ่งเพลงนี้ได้ในทุกแพลตฟอร์มสตรีมมิ่ง และสามารถชมมิวสิกวิดีโอได้ทางช่อง YouTube ของ KaoSupatsara 

ภาพ: Kao Supassra

นับตั้งแต่วันที่ 30 กันยายนนี้เป็นต้นไป Rhode จะเริ่มวางจำหน่ายผลิตภัณฑ์ที่โฟกัสกับการดูแลผิวผ่าน Sephora ทั้งทางออนไลน์ และ ทางร้านทั่วพื้นที่ยุโรป โดยจะเปิดตัวสาขาใหม่ในทั้งหมด 19 ประเทศ นั่นคือที่ เบลเยียม, บัลแกเรีย, โครเอเชีย, สาธารณรัฐเช็ก, เดนมาร์ก, ฝรั่งเศส, เยอรมนี, กรีซ, อิตาลี, ลักเซมเบิร์ก, โมนาโก, โปแลนด์, โปรตุเกส, โรมาเนีย, เซอร์เบีย, สเปน (รวมไปถึงหมู่เกาะคานารี), สวีเดน, สวิตเซอร์แลนด์ และตุรเคีย

Rhode เผยว่าการขยายสาขาครั้งใหญ่นี้ นับเป็นจุดเปลี่ยนสำคัญสู่บันไดขั้นถัดไป และแบรนด์ก็มีเป้าหมายในการตีตลาดไปทั่วโลกด้วยการใช้กลยุทธ์ให้ลูกค้าได้เข้าถึงโปรดักต์ในร้าน โดยการขยายสาขาใน Sephora ไปทั่วยุโรปของ Rhode เกิดขึ้นหลังจากที่แบรนด์ประสบความสำเร็จอย่างสูงกับยอดขายของร้านใน Sephora ที่ สหรัฐอเมริกา, แคนาดา และ อังกฤษ เมื่อปีก่อน ซึ่งสำหรับการตีตลาดยุโรป Rhode ก็จะนำเสนอไอเท็มเอ็กซ์คลูซีฟเฉพาะที่ยุโรปและ อังกฤษ รวมไปถึงนำโปรดักต์ลิมิเต็ดเอดิชันกลับมาวางจำหน่ายใหม่ด้วย

Hailey Bieber เปิดตัว Rhode เมื่อปี 2022 ในฐานะแบรนด์ สกินแคร์ วีแกน ก่อนที่จะขยายเข้าสู่การผลิตเครื่องสำอางเฉพาะโปรดักต์ที่ได้รับการคัดสรรมาอย่างดีอย่าง Hybrid Makeup ที่เป็นทั้งเมกอัพและสกินแคร์ไปในตัว โดยในไตรมาสที่ 1 ของปี 2027 (เมษายน-มิถุนายนที่ผ่านมา) Rhode สามารถกวาดรายได้ไปทั้งหมด 160 ดอลลาร์

ภาพ: Rhode

อ้างอิง: https://th.fashionnetwork.com/news/Rhode-to-expand-european-distribution-with-sephora-from-september-30-launching-in-19-countries,1862089.html

ถอดรหัสวิสัยทัศน์ ดร. จันทอน สิดทิไซ กับการพลิกโฉม สปป.ลาว ผ่าน ‘Lao Bullion Bank’

หลายคนอาจมองว่า สปป.ลาว เป็นประเทศ Landlocked ที่ต้องเผชิญความท้าทายทางเศรษฐกิจและความผันผวนของค่าเงิน แต่ในความเป็นจริง ลาวนั่งอยู่บนขุมทรัพย์ทองคำใต้ดินที่มีมูลค่ามหาศาลถึง 2 แสนล้านดอลลาร์สหรัฐ  ซึ่งมากกว่า GDP ประเทศถึง 10 เท่า!

โจทย์สำคัญคือ… จะทำอย่างไรให้ ‘สินแร่’ เปลี่ยนเป็น ‘สินทรัพย์’ ที่แท้จริง?

ดร. จันทอน สิดทิไซ ประธาน PTL Holding และ Lao Bullion Bank เผยยุทธศาสตร์สำคัญในการพัฒนา ‘Ecosystem ทองคำแบบครบวงจร’ ตั้งแต่ต้นน้ำอย่างการทำเหมืองแร่ การพัฒนาโรงกลั่นตามมาตรฐานสากล ไปจนถึงการยกระดับสู่ระบบการเงินระดับธนาคาร และการวางโครงสร้างพื้นฐานด้านดิจิทัล 

การค้ำประกันเสถียรภาพเงินกีบ: นำทองคำมาเป็น Reserve Backing เพื่อสร้างความเชื่อมั่นและสร้างสภาพคล่องทางการเงิน

เทคโนโลยีขั้นสูงระดับโลก: พัฒนาการกลั่นทองคำบริสุทธิ์สูงถึง 99.999% ซึ่งมีไม่ถึง 5 แห่งในโลก เพื่อป้อนอุตสาหกรรม High-Tech และ Semiconductor ยุคใหม่ (AI & Microchips)

Digital Transformation: พัฒนาแอปพลิเคชัน LBB Plus และ Gold Certificate ยกระดับทองคำในตู้เซฟของประชาชนให้กลายเป็นสภาพคล่องในระบบดิจิทัล

เปลี่ยน Landlocked เป็น Landlinked: เชื่อมโยงโครงข่ายการค้าและโลจิสติกส์ในภูมิภาค เพื่อปลดล็อกศักยภาพทางเศรษฐกิจอย่างยั่งยืน

รับชมสัมภาษณ์ฉบับเต็ม และร่วมเจาะลึกโมเดลการเงินแห่งอนาคตที่กำลังเปลี่ยนหน้าประวัติศาสตร์เศรษฐกิจ สปป.ลาว ได้ที่นี่!

เคนชวนให้มองว่า Builder ไม่ใช่ตำแหน่ง ไม่จำเป็นต้องเป็นเจ้าของธุรกิจ CEO หรือคนทำเทคโนโลยี จะเป็นนักวิทยาศาสตร์ ศิลปิน หรือใครก็ได้

เพราะสิ่งที่ทำให้คนคนหนึ่งเป็น Builder คือ วิธีมองโลก หรือ Mindset

จากการพูดคุยกับผู้คนจำนวนมากในช่วง 2–3 ปีที่ผ่านมา เคนพบคุณลักษณะบางอย่างที่ Builder มีร่วมกัน และจากที่ผมจดทัน มีอยู่ 4 ข้อ

See Advantage (What can I build from?)

มองเห็นข้อได้เปรียบในสิ่งที่คนอื่นมองว่าเป็นปัญหาว่า (What could be?)

เช่น Nelson Mandela – เปลี่ยนความขัดแย้งให้เป็นโอกาสสร้างชาติใหม่

Explore Possibility (What could be?)

Builder ไม่ได้รู้อนาคตมากกว่าคนอื่น แต่เขาสำรวจมันก่อนคนอื่น กล้าลอง กล้าผิด กล้าถูก เช่น Elon Musk – เห็นความเป็นไปได้ของรถยนต์ไฟฟ้าในฐานะ mass-market technology

Create Reality (How do we make it real?)

เปลี่ยนความเป็นไปได้และความฝันให้กลายเป็นของจริง ไม่หยุดอยู่ที่การพูดหรือวิจารณ์ แต่ลงมือสร้างสินค้า Process Resource หรือประสบการณ์ใหม่ เช่น Thomas Edison – ไม่ได้หยุดที่การคิดค้นหลอดไฟ แต่พัฒนาองค์ประกอบต่าง ๆ จนเกิดระบบไฟฟ้าที่ใช้งานได้จริง

Connect the Dots (Who and what can we connect?)

นำสิ่งที่ดูเหมือนไม่เกี่ยวกันมาเชื่อมจนเกิดสิ่งใหม่ แฟชั่นอาจเจอกับอาหาร ดีไซน์อาจเจอกับการเงิน ความงามอาจเจอกับเทคโนโลยี เช่น Leonardo da Vinci – Art × Science × Anatomy × Engineering

ผมนั่งฟังแล้วเกิดคำถามขึ้นมาว่า จริง ๆ แล้ว 4 Mindsets นี้ใหม่ตรงไหน?

ถ้าเอา AI ออกจากสมการ ผมคิดว่ามันแทบไม่ใหม่เลย นักสำรวจ นักวิทยาศาสตร์ ผู้ประกอบการที่เปลี่ยนโลกตลอดหลายร้อยปีที่ผ่านมา ต่างก็ทำสิ่งเหล่านี้

ผมไม่ได้บอกว่า session นี้ไม่มีของใหม่ โลกเปลี่ยนไปอย่างมาก และน่าจะเป็นการวิเคราะห์ ตีความหมายของ Builder Mindset ในโลกใหม่

แต่คือ Power to Create and Co-create

วันนี้ AI ทำให้คนหนึ่งคนมีความสามารถที่เมื่อก่อนอาจต้องใช้คนทั้งทีม ความรู้จำนวนมหาศาลเข้าถึงได้ในเวลาไม่กี่วินาที

ขณะเดียวกัน โลกที่เชื่อมถึงกันเปิดโอกาสให้ Builder หา คนมาร่วม Build ได้ง่ายขึ้น

เราไม่ได้มีแค่ Tool ที่ทรงพลังขึ้น แต่สามารถเชื่อมคน ความรู้ เงินทุน เทคโนโลยี และทรัพยากร จนเกิดเป็น Community และพัฒนาเป็น Ecosystem ที่ไม่มี Builder คนใดสร้างได้ด้วยตัวคนเดียว เช่น Social Mediaทั้งหลาย ตั้งแต่Wikipedia จนถึงTikTok

AI จึงเพิ่มพลังของ Individual Builder

ส่วน Community และ Ecosystem เพิ่มพลังของ Collective Builders

แต่ยิ่ง Power to Build เพิ่มขึ้น ผมกลับคิดว่ายิ่งต้องมีคำถามอีกสองด้านมาประกบ

1. Should we build it?

เราสร้างสิ่งนี้ไปทำไม?.. สร้างเพื่อใคร?… ถ้าสำเร็จ ใครจะได้ประโยชน์?… สังคมและโลกจะได้อะไร?

และที่สำคัญไม่แพ้กัน… ใครอาจเป็นผู้เสียหาย หรือเป็นคนจ่ายต้นทุนจากสิ่งที่เราสร้าง?

เพราะ Builder Mindset ทั้ง 4 ข้อไม่ได้เป็น Virtue ในตัวมันเอง

มันคือไม้กายสิทธิ์ที่เสกของโดยบัดดล

คนที่ See Advantage เก่ง อาจเห็นช่องโหว่ของระบบเป็นโอกาส

คนที่ Explore เก่ง อาจทดลองโดยให้คนอื่นรับความเสี่ยง

คนที่ Create เก่ง อาจสร้างสิ่งที่ทำกำไรมหาศาลแต่ทิ้งต้นทุนไว้กับสังคม

และคนที่ Connect เก่ง อาจสร้าง Ecosystem ที่สุดท้ายกลายเป็นการผูกขาด

Purpose จึงไม่ควรเป็นเพียงประโยคสวย ๆ ที่เขียนไว้ก่อนเริ่มโครงการ แต่เป็นคำถามที่ต้องย้อนกลับมาถามตลอดเวลาที่กำลัง Build

2. การ Build ไม่ได้จบในวันที่เราสร้างเสร็จ

ลองคิดถึงบ้านหลังหนึ่ง

เราอาจเป็นคนออกแบบ วางรากฐาน และสร้างบ้านหลังนั้นขึ้นมาอย่างดี

แต่บ้านที่มีชีวิตต้องมีคนดูแล

หลังคารั่วต้องมีคนซ่อม

วิถีชีวิตเปลี่ยนไป พื้นที่ในบ้านก็ต้องเปลี่ยนตาม

และวันหนึ่ง คนรุ่นใหม่อาจต้องต่อเติมบ้านหลังนั้นในแบบที่เราไม่เคยคิดไว้เลย

สิ่งที่เราสร้างก็เช่นเดียวกัน

Builder จึงไม่ควรถามเพียงว่า “ผมจะ Build สิ่งนี้ให้สำเร็จได้อย่างไร?” แต่ต้องถามต่อว่า“ใครจะมาช่วยบำรุงรักษามัน และใครจะ Build มันต่อจากเรา?”

นี่ต่างจากการสร้างสิ่งหนึ่งขึ้นมาแล้วพยายามรักษามันให้อยู่ในสภาพเดิมตลอดไป…เพราะโลกไม่เคยหยุดเปลี่ยน…สิ่งที่เราสร้างวันนี้ ต่อให้ดีเพียงใด วันหนึ่งก็ต้องถูกซ่อม ปรับปรุง รื้อบางส่วน หรือต่อเติม

ดังนั้น Built to Last สำหรับผมจึงไม่ได้หมายความว่า

สร้างให้เหมือนเดิมไปตลอด

แต่หมายถึง…สร้างให้มีคนรุ่นต่อไปสามารถดูแล และ Build ต่อให้เข้ากับโลกที่ไม่เคยหยุดเปลี่ยน

แต่เป็นบ้านที่วางรากฐานแข็งแรงพอ และเปิดพื้นที่มากพอ ให้คนรุ่นต่อไปสามารถสร้างต่อจากสิ่งที่เราเริ่มไว้

บางที Builder ที่ดีจึงไม่ได้สร้างเพียง Product, Business หรือ Organization

เขาต้องสร้าง Builders รุ่นต่อไป ด้วย

เพราะถ้าสิ่งที่เราสร้างยังต้องรอเราตัดสินใจทุกเรื่อง ผมไม่แน่ใจว่าเราสร้างมันเสร็จแล้วจริง ๆ ผมจึงอยากเตือนตัวเองว่า

ถ้าท่านไม่สามารถหาคนมาช่วยบำรุง และ Build ต่อจากสิ่งที่ท่านสร้างไว้ได้ บางทีงานของ Builder ยังไม่เสร็จ

เมื่อคิดมาถึงตรงนี้ ผมจึงเห็น Age of Builders เป็นสามคำถาม

PURPOSE – Should we build it?

เราควรสร้างมันหรือไม่ และเพื่อใคร?

BUILDING – Can we build it?

เราจะใช้ See Advantage, Explore Possibility, Create Reality และ Connect the Dots ทำให้มันเกิดขึ้นจริงได้อย่างไร?

STEWARDSHIP – Who will build after us?

ใครจะดูแลมัน และใครจะต่อเติมสิ่งที่เราสร้างให้เข้ากับโลกที่เปลี่ยนไป? เรากำลังBuild The Buildersไปด้วยหรือเปล่า

โลกอาจกำลังเข้าสู่ The Age of Builders

แต่บางทีสิ่งที่โลกต้องการไม่ใช่เพียงคนที่สร้างเก่ง

แต่คือ Responsible Builders

คนที่รู้ว่า ทำไมจึงสร้าง

รู้ว่า กำลังสร้างเพื่อใคร

คิดถึง คนที่อาจต้องรับผลจากสิ่งที่สร้าง

หรือเราอาจลองตีลังกา คิดว่าและทำใจว่าสิ่งที่เราBuildในวันนี้ จะทำหน้าที่เป็น ‘นั่งร้าน’ ของBuilderรุ่นต่อไป

ภาพ: Anton Vierietin / Shutterstock