แน่นอนว่าหลากหลายผู้พิชิตและหลากหลายทีมกำลังเตรียมตัวอย่างเข้มข้น รวมถึงที่ RYSE Arena เมื่อวันศุกร์ที่ 10 ก.ค.ที่ผ่านมาที่เหล่า TeamUA หรือ Team Under Armour ทั้ง 22 คนก็ได้เริ่มออกมา Full Body Shake เรียกเหงื่อเรียกแรงกันอย่างเข้มข้น ในอีก 5 สัปดาห์ข้างหน้าที่จะให้สายฟิตทุกคนได้ท้าทายตัวเองกันอีกครั้งในปีนี้

ฟิต 5 สัปดาห์ก่อนแข่งกับ Under Armour

ระยะเวลา 5 สัปดาห์ของแคมป์ฝึกซ้อม Team UA จะได้เจอกับโปรแกรมที่วางรากฐานการพัฒนาศักยภาพร่างกายอย่างเป็นระบบ เริ่มต้นจากการปรับพื้นฐานการเคลื่อนไหวเพื่อเตรียมความพร้อม ก่อนจะไต่ระดับความเข้มข้นไปสู่การจำลองสถานการณ์ในสนามแข่งจริง

ช่วงสัปดาห์แรกเริ่มด้วยการทดสอบ Movement Foundation เพื่อประเมินความพร้อม จากนั้นสร้าง Aerobic Base เสริมความทนทาน และยกระดับสู่ Strength Endurance สำหรับสถานีที่ใช้พละกำลัง พร้อมฝึกเทคนิค Transition การคุมเพซ และวางกลยุทธ์เฉพาะตัว

เมื่อเข้าสู่โค้งสุดท้าย จะเน้น Race Simulation เพื่อฝึกซ้อมภายใต้ความกดดันและความเหนื่อยล้าจริง ก่อนเข้าช่วง Taper เพื่อลดการซ้อม ให้ร่างกายได้ฟื้นฟูและสะสมพลังงานเต็มเปี่ยมสำหรับวันแข่ง

เผยโฉม ‘Team UA’ ก่อนลง Full Body Shake

สำหรับสัปดาห์แรกของ Team Under Armour ทั้ง 22 คนได้มาพบหน้ากันเพื่อทำความรู้จักและ Ice Breaking แบบฉบับสายฟิตสายลุยที่จะมาทำความรู้จักกันขณะ Planking และ Squat เรียกเหงื่อ ซึ่งแต่ละคนเดินเข้ามาพร้อมเป้าหมายที่แตกต่างกัน ทั้งการทำลายสถิติเดิมของตัวเอง หรือกลับมาทวงฟอร์มหลังผ่านสนามมา

ไม่ว่าจะเป็น Junior (@ju.nio.r12) และ Jaynoppa (@jaynoppa), Emma Arocha (@emmarchh), Pim Pimkanok (@pimmypiam) Pipe Kamtapong (@pipekubkib) นอกจากนี้ยังมี ‘รัศมีแข ฟ้าเกื้อล้น’ หนึ่งในนักกีฬา Under Armour มาเข้าร่วม Full Body Shakeout ในฐานะ Team UA ด้วย

โดยสำหรับคลาสสัปดาห์แรก TEAM UA เริ่มด้วย Easy Run ก่อนฝึกคุมแรงที่สถานี SkiErg และ RowErg ต่อด้วยโจทย์คู่อย่าง Sled Push ร่วมกับ Farmer Hold ที่ต้องถือ Kettlebell ให้มั่นคงขณะเพื่อนดัน Sled

ครึ่งหลังทวีความเข้มข้นด้วย Burpee Broad Jump, Wall Ball, Walking Lunge และท่าท้าทายใจอย่าง Sandbag Reverse Lunge, Ab-mat Sit-up กับ Bearhug Sandbag Carry ในเวลาจำกัด

แม้เป็นท่าที่คุ้นเคย แต่เมื่อฝึกต่อเนื่อง บททดสอบจริงคือการคุมหายใจและรักษาฟอร์มเพื่อออมแรง คลาสนี้ช่วยให้ทุกคนพบจุดแข็งและจุดที่ต้องปรับปรุง เพื่อเตรียมลุยต่อสำหรับการแข่งที่กำลังจะเข้ามา

เทรนก่อนเจอสนามจริงแบบ Team UA ได้กับยิมพาร์ตเนอร์

หากใครอยากฝึกร่างกายให้พร้อมกับเวทีท้าทายตัวเองใน Hybrid Race แบบ Team UA ก็ไม่ต้องอิจฉาไป เพราะ Under Armour เปิดโอกาสให้ทุก ๆ คนที่อยากเตรียมตัวก่อนลง Hybrid Race ได้เข้ามาฝึกในระบบเดียวกันด้วย โดยโปรแกรมนี้ร่วมมือกับยิมพาร์ตเนอร์ 3 แห่ง ได้แก่ RYSE Arena, ONTRACK Campus (เขตพระโขนง) และ FIT:D Thailand

แต่ละคลาสจะเป็นการค่อย ๆ ทำความเข้าใจองค์ประกอบที่จำเป็นต่อ Hybrid Race ตั้งแต่การสร้าง Aerobic Base การเพิ่ม Strength Endurance การควบคุมเพซ ไปจนถึงการฝึก Transition ระหว่างการวิ่งและสถานีต่าง ๆ ก่อนนำทุกอย่างมาทดลองร่วมกันผ่าน Race Simulation

ผู้สนใจร่วมซ้อมแบบ Team UA สามารถรับ Training Class Pass (3 เครดิต) เมื่อซื้อสินค้าครบ 6,900 บาทที่ Under Armour Brand House เพื่อเข้าเซสชันกับยิมพาร์ตเนอร์และแบ่งปันให้เพื่อนได้ โดยผู้ที่เข้าครบ 3 คลาสตามเงื่อนไข จะได้รับสิทธิ์ลงทะเบียน Race Simulation เพื่อทดสอบความพร้อมของร่างกาย จังหวะเปลี่ยนสถานี และแผนการแบ่งแรงก่อนเจอสนามจริง สามารถรับรายละเอียดและโค้ดลงทะเบียนได้จากทีมงานหน้าร้าน

มาทดสอบตัวเองเพื่อพัฒนาตัวเองไปอีกขั้น

ในการฝึกซ้อมสัปดาห์แรกนี้ Under Armour ได้ให้การสนับสนุนผู้ท้าชิง Hybrid Race อย่างเต็มที่กับทุกคนที่มีเป้าหมายเดียวกัน โดยมีระบบสนับสนุนตลอดเส้นทาง ทั้งโปรแกรมฝึก โค้ช ยิมพาร์ตเนอร์ เสื้อผ้าอุปกรณ์ และการฟื้นฟูร่างกาย ทำให้แบรนด์เป็นแพลตฟอร์มที่เชื่อมโยงการฝึก ความรู้ และคอมมูนิตี้ เพื่อผลักดันแนวคิด Make Athletes Better ให้เกิดขึ้นจริงผ่านการลงมือทำ

สำหรับใครที่กำลังมอง Hybrid Race เป็นเป้าหมายถัดไป อย่ารีรอให้ใกล้วันแข่ง เวลานี้คือเวลาที่ดีที่สุดแล้วที่จะได้ท้าทายตัวเอง และพัฒนาตัวเองไปในอีกขั้นก่อนการแข่งจริงในอีกไม่กี่สัปดาห์นี้

เพราะคีรินคือคนที่เพิ่งกวาด 3 เหรียญทองจาก 1,500, 5,000 และ 10,000 เมตร ในซีเกมส์ 2025 และตลอดการลงแข่งขันซีเกมส์ที่ผ่านมา เขาแทบเป็นตัวแทนของความแน่นอนในระยะกลางและระยะไกลของไทย

มองไปในระยะที่เขาวิ่ง ก็ต้องยอมรับว่าทุกวันนี้ยังไม่มีใครสามารถขึ้นมาทดแทนเขาได้ทันที แต่คีรินเลือกเดินออกจากลู่วิ่ง และมุ่งหน้าไปยังถนนระยะ 42.195 กิโลเมตร

คำถามจึงไม่ใช่แค่ว่าไทยกำลังเสียอะไร แต่คือสิ่งที่กำลังแลกกลับมา มีค่ามากพอหรือไม่

จากความหวังเหรียญเอเชียนเกมส์ สู่การถอนตัวที่วางแผนไว้แล้ว

การตัดสินใจครั้งนี้ไม่ได้เกิดขึ้นก่อนประกาศรายชื่อเอเชียนเกมส์เพียงไม่กี่วัน คีรินแจ้งสมาคมกีฬากรีฑาฯ มาตั้งแต่เดือนมิถุนายนว่า เขาต้องการเปลี่ยนเส้นทางเข้าสู่มาราธอนอย่างจริงจัง ซึ่งนั่นหมายถึงการไม่ลงทั้งเอเชียนเกมส์ 2026 และซีเกมส์ 2027

หากมองเฉพาะเอเชียนเกมส์ การหายไปของคีรินแทบไม่มีด้านบวกให้ทีมชาติไทย เพราะทางสมาคมยอมรับว่ายังไม่มีนักวิ่งระยะกลางหรือระยะไกลที่สามารถทดแทนเขาได้ ขณะที่ผลงานก็แสดงให้เห็นว่า เขาคือนักกีฬาที่ไทยสามารถฝากความหวังไว้ได้มากที่สุดคนหนึ่ง

แม้การจะบอกว่าไทยมีโอกาสลุ้นเหรียญรางวัลในเอเชียนเกมส์อย่างแน่นอนหากเขายังอยู่อาจเกินจริงไปอยู่บ้าง เพราะมาตรฐานของเอเชียนเกมส์แตกต่างจากซีเกมส์ แต่สิ่งที่แน่นอนคือไทยเสียโอกาสลุ้นจากนักกีฬาที่มีศักยภาพสูงที่สุดออกไปหนึ่งคน

ร่างกายนักวิ่งไม่ได้เปลี่ยนโหมดเหมือนกดสวิตช์

ในมุมของฝ่ายที่ไม่เห็นด้วย เหตุผลก็ไม่ซับซ้อน นักกีฬาทีมชาติมีช่วงเวลาที่สามารถสร้างเหรียญได้จำกัด และเอเชียนเกมส์เกิดขึ้นเพียง 4 ปีครั้ง

คีรินเองมีประวัติผลงานที่แข็งแกร่งทั้งในซีเกมส์และระดับเอเชีย เคยจบอันดับ 4 ในเอเชียนเกมส์ 2018 และมีสถิติ 10,000 เมตร ที่ 27 นาที 17.14 วินาที ซึ่งเคยพาเขาไปถึงโอลิมปิก

ดังนั้นการปล่อยโอกาสลงแข่งขันในช่วงที่ยังมีศักยภาพ ย่อมถูกตั้งคำถามได้ว่า เหตุใดจึงไม่เดินสองเส้นทางควบคู่กัน หรือชะลอการเปลี่ยนไปมาราธอนออกไปอีกหนึ่งฤดูกาล

ปัญหาคือ การเตรียมตัวสำหรับ 5,000 หรือ 10,000 เมตร กับมาราธอนไม่ได้เป็นการฝึกด้วยโปรแกรมเดียวกันที่เพียงเพิ่มระยะทางเข้าไป

ตรงกันข้าม มันต้องสร้างและลดอะไรอีกหลายอย่างในโปรแกรม จนทำให้เหลือโปรแกรมการฝึกที่คล้ายกันแค่ไม่กี่อย่าง รวมถึงเรียนรู้การใช้พลังงาน การเติมคาร์โบไฮเดรต และการรักษาเพซ เป็นเวลามากกว่า 2 ชั่วโมง

ก่อนหน้านี้คีรินเปิดเผยว่าเขาเริ่มเพิ่มระยะซ้อมไปถึงประมาณ 140 กิโลเมตรต่อสัปดาห์แล้ว

เมื่อเป้าหมายคือการพัฒนาตัวเองไปถึงระดับโอลิมปิก การแบ่งเวลาฝึกซ้อมกลับมา เพื่อให้กลับมาพีกสำหรับการแข่งขันในลู่ อาจไม่ได้หมายถึงแค่เสียเวลาไม่กี่สัปดาห์ แต่สามารถรบกวนแผนพัฒนาทั้งฤดูกาลได้

คีรินไม่ได้เริ่มจากศูนย์บนถนน

คีรินทำเวลา 1 ชั่วโมง 2 นาที 39 วินาที ในนิวยอร์ก ซิตี ฮาล์ฟมาราธอน เมื่อวันที่ 15 มีนาคม 2026 กลายเป็นสถิติประเทศไทย และลดเวลาจากสถิติเดิมของ ณัฐวุฒิ อินนุ่ม ที่ 1 ชั่วโมง 5 นาที 19 วินาที ลงมากกว่า 2 นาทีครึ่ง

ผลงานนั้นไม่ได้รับประกันว่าเขาจะเป็นนักมาราธอนระดับโลก เพราะระยะ 42.195 กิโลเมตรเป็นโจทย์อีกแบบหนึ่ง แต่อย่างน้อยมันแสดงให้เห็นว่า การเดิมพันครั้งนี้มีพื้นฐานทางการวิ่งคอยรองรับ ไม่ใช่เพียงความต้องการเปลี่ยนบรรยากาศการแข่งขัน

สิ่งที่ทำให้กรณีของคีรินแตกต่างจากนักวิ่งไทยจำนวนมาก คือ สภาพแวดล้อมที่เขาฝึกฝน เพราะหลังเรียนจบฮาร์วาร์ด เขาเข้าสู่ Bowerman Track Club หรือ BTC ในโอแรกอน สถานที่ที่ถือว่าเป็นดินแดนศักดิ์สิทธิ์ของนักวิ่ง และได้ฝึกในระบบที่เต็มไปด้วยนักวิ่งระดับทีมชาติและโค้ชระดับสูง

คีรินเคยบอกเองว่า เขาเลือก BTC เพราะมองว่ามีนักวิ่งและโค้ชที่ยอดเยี่ยม และความเข้มข้นของการฝึกแตกต่างจากระดับมหาวิทยาลัยอย่างชัดเจน

ทั้งหมดที่ว่ามาคือองค์ความรู้รวมไปถึงวัฒนธรรมการฝึกฝนที่ประเทศไทยไม่สามารถสร้างขึ้นมาได้ในเวลาอันสั้น และนั่นทำให้การเปลี่ยนสู่มาราธอนของเขามีความหมายมากกว่าความสำเร็จส่วนบุคคลเพียงอย่างเดียว

ความเสี่ยงของผลลัพธ์ระยะสั้น แทนการสร้างรากฐาน

วงการกีฬาไทยคุ้นเคยกับการวัดความสำเร็จผ่านเหรียญ เวลา หรืออันดับการแข่งขัน วิธีที่ง่ายที่สุดคือเอาทรัพยากรไปใส่กับนักกีฬาที่เก่งที่สุด เพราะมีโอกาสคืนผลลัพธ์ได้เร็วที่สุด แต่ข้อเสียคือ เมื่อทุกอย่างถูกเทไปที่ยอดพีระมิด ฐานด้านล่างอาจไม่ได้แข็งแรงขึ้นตามไปด้วย

กรณีของคีรินจึงควรถูกใช้เป็นโอกาสในการตั้งคำถามว่า หากรัฐ สมาคม หรือผู้สนับสนุนพร้อมลงทุนกับเส้นทางมาราธอนของเขา แล้วนักวิ่งไทยอีก 5 หรือ 10 คนที่อยู่ถัดลงมาจะได้อะไรจากการลงทุนนี้บ้าง

ถ้าคำตอบคือ “แทบไม่ได้อะไร” แล้วความสำเร็จนี้ของคีรินที่อาจเกิดขึ้นในโอลิมปิกเกมส์อีก 2 ปีข้างหน้าจะช่วยต่อยอดฐานความสำเร็จของอนาคตกรีฑาไทยในระยะมาราธอนได้ในรูปแบบใดบ้าง?

อีกผลกระทบที่อาจเกิดขึ้นคือ ยิ่งคีรินพัฒนาเร็วเท่าไร ช่องว่างกับนักวิ่งในประเทศก็อาจยิ่งกว้างขึ้น ไม่ใช่เพราะนักวิ่งไทยขาดพรสวรรค์ แต่เพราะระบบรองรับที่ต่างกัน

คีรินเติบโตผ่าน NCAA, BTC และสภาพแวดล้อมการฝึกในโอแรกอน ที่เต็มไปด้วยนักวิ่งระดับสูง ขณะที่นักกีฬาหลายคนในไทยยังต้องพัฒนาอยู่ในบริบทที่ทรัพยากรและการแข่งขันคุณภาพสูงมีจำกัด

หากไม่มีการเชื่อมสองโลกนี้เข้าหากัน การพัฒนาของคีรินอาจกลายเป็น “เส้นทางพิเศษ” ที่ไม่มีใครเดินตามได้ และนั่นคือปัญหาในระยะยาวมากกว่าการเสียเหรียญในเอเชียนเกมส์เสียอีก

เพราะมาราธอนไทยยังมี ‘ช่องว่าง’ ในระดับโลก

ประเทศไทยไม่เคยขาดนักวิ่งมาราธอน สนามวิ่งประเภทถนนเติบโตต่อเนื่อง มีการแข่งขันแทบทุกสัปดาห์ และมีนักวิ่งจำนวนมหาศาล แต่จำนวนคนวิ่งกับจำนวนคนที่สามารถขึ้นไปแข่งขันในระดับโอลิมปิกเป็นคนละเรื่องกัน

นักวิ่งมาราธอนไทยคนสุดท้ายที่ได้ไปคือ บุญถึง ศรีสังข์ ได้รับคัดเลือกไปวิ่งมาราธอนที่โอลิมปิกเกมส์ 2016 ที่ นครริโอ เด จาเนโร ประเทศบราซิลด้วยโควตาไวลด์การ์ด

นั่นหมายความว่า จากวันนั้นมาถึงวันนี้ไม่มีนักวิ่งไทยไปมาราธอนในโอลิมปิกเกมส์มาแล้ว 2 ครั้ง และกินเวลาจนปัจจุบันคือกว่า 10 ปีแล้ว

ปัจจุบัน สถิติมาราธอนของประเทศไทยอยู่ที่ 2 ชั่วโมง 16 นาที 56 วินาที ซึ่งทำไว้โดย โทนี เพย์น นักวิ่งลูกครึ่งไทย-นิวซีแลนด์ ในรายการแฟรงก์เฟิร์ต มาราธอน 2018

แต่ถึงอย่างนั้น หากนำเวลาสถิติประเทศไทยของ เพย์น ไปควอลิฟายด์เพื่อไปโอลิมปิก 2024 ที่ปารีส ก็ยังคงไม่ผ่านอยู่ดี เพราะเวลา ควอลิฟายด์ไปมาราธอนในโอลิมปิกครั้งก่อนอยู่ที่ 2 ชั่วโมง 8 นาที 10 วินาที ซึ่งถือเป็นเวลาที่โหดหินมากๆ

แต่คีรินต่างออกไป เขามีสิ่งที่นักวิ่งไทยจำนวนมากยังไม่เคยมีพร้อมกัน ทั้งพื้นฐานความเร็วระดับ 10,000 เมตร, ประสบการณ์โอลิมปิก, ระบบการฝึกแบบมืออาชีพ และโอกาสแข่งขันกับสนามคุณภาพสูงในสหรัฐฯ

ดังนั้น หากถามว่าใครคือหนึ่งในนักกีฬาไทยที่เหมาะสมที่สุดสำหรับการทดลองว่า “คนไทยไปได้ไกลแค่ไหนในมาราธอนระดับโลก” คำตอบก็ควรเป็นเขา

พื้นฐานสำคัญที่สุดของคีรินอาจไม่ใช่ความอึด แต่คือความเร็ว เวลา 27 นาที 17.14 วินาที ในระยะ 10,000 เมตรที่เขาทำได้ตั้งแต่ปี 2021 ไม่เพียงเป็นสถิติประเทศไทย แต่ยังเคยอยู่ในกลุ่มสถิติระดับสูงของเอเชียในเวลานั้น

เหตุผลหนึ่งที่เส้นทางมาราธอนน่าสนใจ เพราะนักวิ่งมาราธอนระดับสูงในยุคปัจจุบันไม่ได้เป็นเพียงคนที่วิ่งได้นาน แต่ต้องนำความเร็วจากลู่มารักษาไว้บนระยะที่ยาวขึ้น

ตัวอย่างคลาสสิกคือ เอเลียด คิปโชเก ซึ่งเคยประสบความสำเร็จใน 5,000 เมตร ก่อนเปลี่ยนสู่ถนนและกลายเป็นหนึ่งในนักมาราธอนที่ยิ่งใหญ่ที่สุด

แน่นอนว่า คีรินยังอยู่ห่างจากเส้นทางนั้นมาก แต่หลักคิดของการเปลี่ยนระยะมีเหตุผลรองรับ

การเปลี่ยนแปลงที่คุ้มค่า?

การยอมเสียโอกาสลุ้นเหรียญรางวัลระยะสั้นจะสมเหตุสมผล ก็ต่อเมื่อสิ่งที่แลกกลับมาคุ้มค่ามากกว่าผลงานของคนคนเดียว

หากคีรินประสบความสำเร็จ แล้วสามารถสร้างแรงบันดาลใจให้กับนักวิ่งรุ่นต่อไป รวมถึงส่งต่อองค์ความรู้ให้กับวงการกรีฑาไทย มีนักกีฬารุ่นใหม่ถูกพัฒนาตาม มีระบบรองรับ และไทยเริ่มสร้างกลุ่มนักวิ่งมาราธอนระดับอีลิตขึ้นมาได้ การตัดสินใจครั้งนี้อาจมีคุณค่ามหาศาล

แต่ถ้าไม่มีสิ่งเหล่านั้น เราอาจเพียงเปลี่ยนจากการฝากเหรียญไว้กับคีรินในลู่ ไปฝากความหวังทั้งหมดไว้กับคีรินบนถนน ที่ยังไม่รู้ว่าเส้นทางนี้จะนำพามาราธอนไทยไปสู่อนาคตรูปแบบใด

รองประธานฝ่ายวิจัยแห่ง RIAA เผยว่า ยอดขายซีดีในสหรัฐอเมริกาภายในครึ่งแรกของปี 2026 นั้นอยู่ที่จำนวน 17.5 ล้านยูนิต นับว่าสูงขึ้นจากช่วงเวลาเดียวกันของปีก่อนที่มียอดขาย 12 ล้านยูนิตถึง 45.7% ส่วนเม็ดเงินที่หลั่งไหลเข้าสู่ธุรกิจแผ่นซีดีก็เพิ่มขึ้น 58.6% อยู่ที่จำนวน 171.1 ล้านดอลลาร์ ถือเป็นการกลับมาอย่างยิ่งใหญ่ของแผ่นซีดี หลังจากที่ยอดขายตกต่ำลง 22% ในช่วงระหว่างปี 2024-2025

ทางด้าน Luminate บริษัทวิเคราะห์ข้อมูลอุตสาหกรรมบันเทิง ก็รายงานถึงผลลัพธ์ในทิศทางเดียวกัน โดยบริษัทนับจำนวนยอดขายแผ่นซีดีในครึ่งแรกของปีนี้ได้ 16.3 ล้านยูนิต และเผยว่าผู้ที่ขับเคลื่อนยอดขายแผ่นซีดีก็คือคนรุ่น Gen Y และ Gen Z ถึงแม้ว่าพวกเขาส่วนใหญ่จะซื้อเพื่อการเก็บสะสมมากกว่าใช้ฟังจริงๆ ก็ตาม

นอกจากนั้นคัลเจอร์แฟนคลับที่มองว่าแผ่นซีดีของศิลปินคนโปรดคือของสะสมล้ำค่าก็มีบทบาทสำคัญต่อปรากฏการณ์นี้ ตามสถิติของ Luminate ที่ชี้ว่ายอดขายซีดีที่เพิ่มขึ้นส่วนใหญ่ล้วนมาจากการปล่อยเอดิชันพิเศษของวงเคป๊อป ในขณะผู้ซื้อจำนวนราวครึ่งหนึ่งเท่านั้นที่มีเครื่องเล่นซีดีในครอบครองจริงๆ

อีกหนึ่งสินค้าจับต้องได้ที่ยังคงได้รับความนิยมอย่างมั่นคงก็คือแผ่นเสียงไวนิล โดยยอดขายที่เพิ่มขึ้น 21% จากปีก่อนอยู่ที่จำนวน 26.5 ยูนิต และยังมีม้ามืดอย่างโปรดักต์หมวดหมู่วินเทจ ทั้งซิงเกิลในรูปแบบซีดี ดีวีดี เทปคาสเซ็ตต์ แผ่น SACD และแผ่น DVD-Audio ที่มียอดขายเพิ่มขึ้น 73% อยู่ที่จำนวน 1.6 ล้านยูนิตในครึ่งแรกของปีนี้ ส่วนเพลงฟอร์แมตดิจิทัลก็ยังคงมียอดขายสูงสุดท่ามกลางหมวดหมู่ทั้งหมดเช่นเคย

ภาพ: LLOUD

อ้างอิง: https://hypebeast.com/2026/9/cd-sales-surge-45-7-as-gen-z-fuels-2026-revival

นับตั้งแต่วันที่ 30 กันยายนนี้เป็นต้นไป Rhode จะเริ่มวางจำหน่ายผลิตภัณฑ์ที่โฟกัสกับการดูแลผิวผ่าน Sephora ทั้งทางออนไลน์ และ ทางร้านทั่วพื้นที่ยุโรป โดยจะเปิดตัวสาขาใหม่ในทั้งหมด 19 ประเทศ นั่นคือที่ เบลเยียม, บัลแกเรีย, โครเอเชีย, สาธารณรัฐเช็ก, เดนมาร์ก, ฝรั่งเศส, เยอรมนี, กรีซ, อิตาลี, ลักเซมเบิร์ก, โมนาโก, โปแลนด์, โปรตุเกส, โรมาเนีย, เซอร์เบีย, สเปน (รวมไปถึงหมู่เกาะคานารี), สวีเดน, สวิตเซอร์แลนด์ และตุรเคีย

Rhode เผยว่าการขยายสาขาครั้งใหญ่นี้ นับเป็นจุดเปลี่ยนสำคัญสู่บันไดขั้นถัดไป และแบรนด์ก็มีเป้าหมายในการตีตลาดไปทั่วโลกด้วยการใช้กลยุทธ์ให้ลูกค้าได้เข้าถึงโปรดักต์ในร้าน โดยการขยายสาขาใน Sephora ไปทั่วยุโรปของ Rhode เกิดขึ้นหลังจากที่แบรนด์ประสบความสำเร็จอย่างสูงกับยอดขายของร้านใน Sephora ที่ สหรัฐอเมริกา, แคนาดา และ อังกฤษ เมื่อปีก่อน ซึ่งสำหรับการตีตลาดยุโรป Rhode ก็จะนำเสนอไอเท็มเอ็กซ์คลูซีฟเฉพาะที่ยุโรปและ อังกฤษ รวมไปถึงนำโปรดักต์ลิมิเต็ดเอดิชันกลับมาวางจำหน่ายใหม่ด้วย

Hailey Bieber เปิดตัว Rhode เมื่อปี 2022 ในฐานะแบรนด์ สกินแคร์ วีแกน ก่อนที่จะขยายเข้าสู่การผลิตเครื่องสำอางเฉพาะโปรดักต์ที่ได้รับการคัดสรรมาอย่างดีอย่าง Hybrid Makeup ที่เป็นทั้งเมกอัพและสกินแคร์ไปในตัว โดยในไตรมาสที่ 1 ของปี 2027 (เมษายน-มิถุนายนที่ผ่านมา) Rhode สามารถกวาดรายได้ไปทั้งหมด 160 ดอลลาร์

ภาพ: Rhode

อ้างอิง: https://th.fashionnetwork.com/news/Rhode-to-expand-european-distribution-with-sephora-from-september-30-launching-in-19-countries,1862089.html

ในนิทานพื้นบ้านเกาหลีมีเรื่องเล่าว่าด้วยเรื่องของ “หนูกินเศษเล็บคน” หากปล่อยให้หนูกินเศษเล็บที่ถูกตัดทิ้งเรี่ยราด หนูจะดูดกลืนจิตวิญญาณและกลายร่างเป็นตัวตนของบุคคลผู้นั้นอย่างสมบูรณ์ ก่อนจะเดินเข้าบ้านเพื่อขับไล่เจ้าของร่างตัวจริงออกไป

แนวความคิดนี้เคยถูกทำเป็นเว็บตูนเรื่อง Field Mouse ของ Ludovico โดยผู้กำกับ คิมฮงซอน (The Guest, Voice) และมือเขียนบท อีแจกอน ได้หยิบเอามาปัดฝุ่น ปลุกปั้นใหม่ให้กลายเป็นไซโคโลจิคัลทริลเลอร์ยุคใหม่อย่าง Mousetrap เพื่อตอบคำถามที่ว่า ‘หากทุกสิ่งที่ยืนยันว่าเรามีตัวตนอยู่ ลายนิ้วมือ ข้อมูลดิจิทัล หรือสายตาคนรอบข้าง ถูกสวมรอยโดยใครบางคนที่ดูสมบูรณ์แบบกว่า เราจะพิสูจน์ความจริงได้อย่างไรว่าเราคือ ‘ของจริง’’ เรื่องราวเปิดด้วยชีวิตของ เจมุนแจ (รยูจุนยอล) นักเขียนนิยายชื่อดังผู้ประสบภาวะวิตกกังวลและขังตัวเองตัดขาดจากสังคม ทว่าเช้าวันหนึ่ง โลกทั้งใบกลับพังทลายลงเมื่อลายนิ้วมือไม่สามารถปลดล็อกโทรศัพท์ บัญชีธนาคารและสินทรัพย์ถูกยึด ซ้ำร้ายยังมีชายลึกลับหน้าตาเหมือนเขาทุกกระเบียดนิ้วเข้ามานั่งทำงานและใช้ชีวิตแทนที่เขาอย่างแนบเนียน

เมื่อกฎหมายและกลไกสถาบันมองเขาเป็นเพียงคนเสียสติ มุนแจจึงต้องจับมือกับ โนจา (ซอลคยองกู) เจ้าหนี้นอกระบบที่ตามทวงหนี้เขาอยู่ ทั้งสองกลายเป็นคู่หูจำเป็นในเกมไล่ล่าเพื่อกระชากหน้ากาก “เจ้าหนูขโมยร่าง” ก่อนร่องรอยตัวตนของมุนแจจะถูกลบเลือนไปตลอดกาล

จุดแข็งประการแรกคืองานภาพสไตล์ Neo-Noir โทนสีตุ่น และการเล่นกับเงาตกกระทบในมุมอับของตึกรามบ้านช่องในโซล หรือที่อยู่อาศัยที่หรูหราทว่าดูว่างเปล่า ขับเน้นความโดดเดี่ยวและความหวาดระแวงระดับแพนิกของมุนแจออกมาได้อย่างดี คิมฮงซอนคุมบรรยากาศความไม่น่าไว้วางใจได้อย่างแม่นยำ และโรยปมสร้างความสงสัยให้กับคนดูตลอดเวลา เมื่อผนวกเข้ากับฉากแอ็กชันไล่ล่าทำให้ Mousetrap ดูสนุกน่าติดตาม

แต่สิ่งที่ Mousetrap สื่อสารออกมาได้อย่างแยบคาย คือการเน้นประเด็น “การเป็นตัวเองดีที่สุด” ผ่านรายละเอียดเล็กๆ ในการออกแบบงานสร้างและภาษากายของตัวละคร

ตลอดทั้งเรื่อง เราจะเห็นความแตกต่างอย่างชัดเจนระหว่างตัวตนดั้งเดิมของมุนแจที่สวมใส่เสื้อยืดตัวโคร่ง กางเกงผ้าเนื้อนิ่มที่แสนจะธรรมดาแต่ผ่อนคลาย กับภาพลักษณ์ใหม่ที่ “ตัวปลอม” หรือแม้แต่ตัวเขาเองในวันที่ต้องพยายามสวมบทบาทเป็นคนอื่น มุนแจมักจะถูกจับยัดเข้าไปในชุดสูทคัตติ้งเนี้ยบ ปกคอเสื้อที่รีดจนแข็งและรัดแน่น

ภาษากายอันยอดเยี่ยมที่รยูจุนยอลถ่ายทอดออกมา คือกิริยาที่ตัวละครเอานิ้วดึงรั้งคอปกเสื้อ มันคือการส่งสัญญาณเชิงจิตวิทยาว่า ไม่ว่าเปลือกนอกจะดูดี ได้รับการยอมรับในสังคมเพียงใด แต่การต้องใช้ชีวิตอยู่ภายใต้ตัวตนที่ไม่ใช่เนื้อแท้ มันสร้างความอึดอัดและหายใจไม่ออกอยู่ทุกลมหายใจ

ต้องยอมรับว่าพลังทางการแสดงของ รยูจุนยอล พิสูจน์ให้เห็นอีกครั้งว่าเขาคือนักแสดงรุ่นกลางที่มีมิติอารมณ์ลึกซึ้ง การถ่ายทอดสองบทบาททั้งเจมุนแจตัวจริงที่เปราะบาง วิตกจริต ไร้ที่พึ่ง และ “ตัวปลอม” ที่สุขุม เยือกเย็น แฝงความอำมหิตถูกแยกแยะผ่านแววตาและจังหวะการหายใจอย่างคมกริบ

ขณะที่ ซอลคยองกู ในบท โนจา คือหนึ่งในองค์ประกอบที่เปล่งประกายที่สุดของเรื่อง การออกแบบคาแรกเตอร์นี้ทำออกมาได้อย่างกลมกล่อม มีมิติทั้งความน่าเกรงขามแบบมาเฟียรุ่นใหญ่ ความอบอุ่นแบบผู้ใหญ่ที่ผ่านโลกมาเยอะ และจังหวะตลกร้ายที่เข้ามาเบรกบรรยากาศตึงเครียดได้อย่างลงตัว

จริงอยู่ว่าในแง่ของความสมจริง บทของโนจามีจุดบกพร่องเรื่องความ “หนังเหนียว ตายยาก” ระดับยอดมนุษย์ โดนแทง โดนตีหัว รอดตายจากสถานการณ์วิกฤตซ้ำแล้วซ้ำเล่าจนแทบจะหลุดจากความดิบเรียลของเรื่อง แต่สิ่งที่ต้องชื่นชมคือ ผู้สร้างดูเหมือนจะรู้ตัวดี ในช่วงท้ายเรื่อง ซีรีส์ไม่ได้พยายามแถเพื่อเอาจริงเอาจังกับความเหนือจริงนี้ แต่กลับพลิกเอาความตายยากของโนจามาขยี้เป็น “มุกตลกหน้าตาย” ให้ตัวละครแซวตัวเอง ซึ่งนอกจากจะช่วยลดทอนความขัดใจของผู้ชมลงได้แล้ว ยังขับเน้นเสน่ห์และลายเซ็นเฉพาะตัวของซอลคยองกูให้เด่นชัดขึ้นไปอีก

หมัดฮุกเชิงจิตวิทยาที่เจ็บแสบที่สุดของ Mousetrap ถูกเฉลยออกมาในช่วงท้าย เมื่อซีรีส์ลอกคราบธาตุแท้ของ “หนูขโมยร่าง” ให้เห็นว่า คนประเภทนี้เมื่อถูกลอกเอาเปลือก ชื่อเสียง เงินทอง และตัวตนของคนอื่นที่ตนไปขโมยมาออกไปจนหมด สิ่งที่หลงเหลืออยู่ข้างในมีเพียงแค่ ความกลวงเปล่าและไร้ตัวตนอย่างสิ้นเชิง

ฉากช่วงท้ายสะท้อนสันดานของมนุษย์จำพวก “กาฝาก” ได้อย่างน่าสังเวช พวกเขาไม่เคยมีตัวตนของตัวเองตั้งแต่แรก ความภาคภูมิใจเดียวที่มีคือการได้สวมรอยเป็นคนอื่น เมื่อไร้ซึ่งโฮสต์ให้เกาะเกี่ยว คนเหล่านี้จะไม่รู้แม้กระทั่งว่าตัวเองคือใคร ชอบอะไร หรือควรจะมีชีวิตอยู่ต่อไปอย่างไร การมีชีวิตอยู่อย่างไร้ตัวตนโดยสิ้นเชิงจึงกลายเป็นบทลงโทษที่สาสมยิ่งกว่าความตาย

อย่างไรก็ดี บาดแผลใหญ่ของเรื่องตกอยู่ที่เนื้อหาในองก์สุดท้าย เมื่อก้าวเข้าสู่ช่วงตอนที่ 7–8 บทกลับ “ซับซ้อนเกินพอดี” พยายามขยายสเกลไปสู่ปมมาเฟีย การเมืองท้องถิ่น และการหักมุมซ้ำซ้อนจนเกินจำเป็น จนจังหวะการเล่าเรื่องที่ควรจะกระชับกลับสะดุด และบทสรุปทิ้งช่องโหว่เชิงตรรกะไว้หลายจุด ซึ่งหากตัดทอนพล็อตย่อยออกไป และมุ่งไปที่การต่อสู้เชิงจิตวิทยาของคู่หลัก เนื้อหาจะทรงพลังและไร้รอยต่อกว่านี้มาก

ในภาพรวม Mousetrap ยังจัดเป็นงานระทึกขวัญที่มีชั้นเชิง กล้าหาญในการดัดแปลงวรรณกรรมพื้นบ้านมาปะทะกับโลกยุคใหม่อย่างชาญฉลาด งานภาพและการแสดงอยู่ในระดับแถวหน้า สัญญะเรื่องความอึดอัดของการสวมรอยทำได้คมคาย แม้บทช่วงท้ายจะติดกับดักความซับซ้อนจนสะดุดขาตัวเองสมชื่อภาษาไทย ‘กับดักจับลวง’ ไปบ้าง แต่ก็ยังเป็นงานนีโอนัวร์รสเข้มที่คุ้มค่าแก่การรับชม

ภาพ: Netflix