แน่นอนว่าหลากหลายผู้พิชิตและหลากหลายทีมกำลังเตรียมตัวอย่างเข้มข้น รวมถึงที่ RYSE Arena เมื่อวันศุกร์ที่ 10 ก.ค.ที่ผ่านมาที่เหล่า TeamUA หรือ Team Under Armour ทั้ง 22 คนก็ได้เริ่มออกมา Full Body Shake เรียกเหงื่อเรียกแรงกันอย่างเข้มข้น ในอีก 5 สัปดาห์ข้างหน้าที่จะให้สายฟิตทุกคนได้ท้าทายตัวเองกันอีกครั้งในปีนี้

ฟิต 5 สัปดาห์ก่อนแข่งกับ Under Armour

ระยะเวลา 5 สัปดาห์ของแคมป์ฝึกซ้อม Team UA จะได้เจอกับโปรแกรมที่วางรากฐานการพัฒนาศักยภาพร่างกายอย่างเป็นระบบ เริ่มต้นจากการปรับพื้นฐานการเคลื่อนไหวเพื่อเตรียมความพร้อม ก่อนจะไต่ระดับความเข้มข้นไปสู่การจำลองสถานการณ์ในสนามแข่งจริง

ช่วงสัปดาห์แรกเริ่มด้วยการทดสอบ Movement Foundation เพื่อประเมินความพร้อม จากนั้นสร้าง Aerobic Base เสริมความทนทาน และยกระดับสู่ Strength Endurance สำหรับสถานีที่ใช้พละกำลัง พร้อมฝึกเทคนิค Transition การคุมเพซ และวางกลยุทธ์เฉพาะตัว

เมื่อเข้าสู่โค้งสุดท้าย จะเน้น Race Simulation เพื่อฝึกซ้อมภายใต้ความกดดันและความเหนื่อยล้าจริง ก่อนเข้าช่วง Taper เพื่อลดการซ้อม ให้ร่างกายได้ฟื้นฟูและสะสมพลังงานเต็มเปี่ยมสำหรับวันแข่ง

เผยโฉม ‘Team UA’ ก่อนลง Full Body Shake

สำหรับสัปดาห์แรกของ Team Under Armour ทั้ง 22 คนได้มาพบหน้ากันเพื่อทำความรู้จักและ Ice Breaking แบบฉบับสายฟิตสายลุยที่จะมาทำความรู้จักกันขณะ Planking และ Squat เรียกเหงื่อ ซึ่งแต่ละคนเดินเข้ามาพร้อมเป้าหมายที่แตกต่างกัน ทั้งการทำลายสถิติเดิมของตัวเอง หรือกลับมาทวงฟอร์มหลังผ่านสนามมา

ไม่ว่าจะเป็น Junior (@ju.nio.r12) และ Jaynoppa (@jaynoppa), Emma Arocha (@emmarchh), Pim Pimkanok (@pimmypiam) Pipe Kamtapong (@pipekubkib) นอกจากนี้ยังมี ‘รัศมีแข ฟ้าเกื้อล้น’ หนึ่งในนักกีฬา Under Armour มาเข้าร่วม Full Body Shakeout ในฐานะ Team UA ด้วย

โดยสำหรับคลาสสัปดาห์แรก TEAM UA เริ่มด้วย Easy Run ก่อนฝึกคุมแรงที่สถานี SkiErg และ RowErg ต่อด้วยโจทย์คู่อย่าง Sled Push ร่วมกับ Farmer Hold ที่ต้องถือ Kettlebell ให้มั่นคงขณะเพื่อนดัน Sled

ครึ่งหลังทวีความเข้มข้นด้วย Burpee Broad Jump, Wall Ball, Walking Lunge และท่าท้าทายใจอย่าง Sandbag Reverse Lunge, Ab-mat Sit-up กับ Bearhug Sandbag Carry ในเวลาจำกัด

แม้เป็นท่าที่คุ้นเคย แต่เมื่อฝึกต่อเนื่อง บททดสอบจริงคือการคุมหายใจและรักษาฟอร์มเพื่อออมแรง คลาสนี้ช่วยให้ทุกคนพบจุดแข็งและจุดที่ต้องปรับปรุง เพื่อเตรียมลุยต่อสำหรับการแข่งที่กำลังจะเข้ามา

เทรนก่อนเจอสนามจริงแบบ Team UA ได้กับยิมพาร์ตเนอร์

หากใครอยากฝึกร่างกายให้พร้อมกับเวทีท้าทายตัวเองใน Hybrid Race แบบ Team UA ก็ไม่ต้องอิจฉาไป เพราะ Under Armour เปิดโอกาสให้ทุก ๆ คนที่อยากเตรียมตัวก่อนลง Hybrid Race ได้เข้ามาฝึกในระบบเดียวกันด้วย โดยโปรแกรมนี้ร่วมมือกับยิมพาร์ตเนอร์ 3 แห่ง ได้แก่ RYSE Arena, ONTRACK Campus (เขตพระโขนง) และ FIT:D Thailand

แต่ละคลาสจะเป็นการค่อย ๆ ทำความเข้าใจองค์ประกอบที่จำเป็นต่อ Hybrid Race ตั้งแต่การสร้าง Aerobic Base การเพิ่ม Strength Endurance การควบคุมเพซ ไปจนถึงการฝึก Transition ระหว่างการวิ่งและสถานีต่าง ๆ ก่อนนำทุกอย่างมาทดลองร่วมกันผ่าน Race Simulation

ผู้สนใจร่วมซ้อมแบบ Team UA สามารถรับ Training Class Pass (3 เครดิต) เมื่อซื้อสินค้าครบ 6,900 บาทที่ Under Armour Brand House เพื่อเข้าเซสชันกับยิมพาร์ตเนอร์และแบ่งปันให้เพื่อนได้ โดยผู้ที่เข้าครบ 3 คลาสตามเงื่อนไข จะได้รับสิทธิ์ลงทะเบียน Race Simulation เพื่อทดสอบความพร้อมของร่างกาย จังหวะเปลี่ยนสถานี และแผนการแบ่งแรงก่อนเจอสนามจริง สามารถรับรายละเอียดและโค้ดลงทะเบียนได้จากทีมงานหน้าร้าน

มาทดสอบตัวเองเพื่อพัฒนาตัวเองไปอีกขั้น

ในการฝึกซ้อมสัปดาห์แรกนี้ Under Armour ได้ให้การสนับสนุนผู้ท้าชิง Hybrid Race อย่างเต็มที่กับทุกคนที่มีเป้าหมายเดียวกัน โดยมีระบบสนับสนุนตลอดเส้นทาง ทั้งโปรแกรมฝึก โค้ช ยิมพาร์ตเนอร์ เสื้อผ้าอุปกรณ์ และการฟื้นฟูร่างกาย ทำให้แบรนด์เป็นแพลตฟอร์มที่เชื่อมโยงการฝึก ความรู้ และคอมมูนิตี้ เพื่อผลักดันแนวคิด Make Athletes Better ให้เกิดขึ้นจริงผ่านการลงมือทำ

สำหรับใครที่กำลังมอง Hybrid Race เป็นเป้าหมายถัดไป อย่ารีรอให้ใกล้วันแข่ง เวลานี้คือเวลาที่ดีที่สุดแล้วที่จะได้ท้าทายตัวเอง และพัฒนาตัวเองไปในอีกขั้นก่อนการแข่งจริงในอีกไม่กี่สัปดาห์นี้

แต่ภายใต้กฎปี 2026 คำอธิบายเหล่านั้นอาจไม่เพียงพออีกต่อไป เพราะสิ่งที่กำลังมีอิทธิพลต่อทั้งรอบควอลิฟายและการแข่งขันในรอบเมนเรซ ไม่ได้ถูกจำกัดความด้วยความแตกต่างเหล่านั้นอีกต่อไป

แต่มันอยู่ในระบบประมวลผลซึ่งคอยตัดสินว่า พลังงานไฟฟ้าควรถูกปล่อยออกมาเมื่อใด เก็บคืนตรงไหน และจัดสรรอย่างไรตลอดหนึ่งรอบ

สิ่งเหล่านี้ทำให้นักแข่งบางคนเริ่มรู้สึกว่า พวกเขาไม่ได้เป็นผู้ควบคุมรถอย่างสมบูรณ์อีกต่อไป แต่กำลังกลายเป็นเพียงผู้ใช้งานของอัลกอริทึมที่แม้แต่ทีมเองก็ยังไม่เข้าใจทั้งหมด

สนามสปา-ฟรองโกร์ชองส์คือสถานที่ซึ่งปัญหานี้ถูกเปิดเผยอย่างชัดเจนที่สุด เนื่องจากลักษณะของสนามที่มีทั้งทางตรงยาว ช่วงขึ้นเนินเต็มคันเร่ง และโค้งความเร็วสูง ทำให้รถต้องใช้พลังงานไฟฟ้าอย่างหนัก ขณะที่ระบบก็ต้องพยายามคำนวณล่วงหน้าว่า ควรเก็บพลังงานไว้ใช้ตรงไหนมากที่สุด

รถ F1 ปี 2026 ซึ่งมีสัดส่วนพลังงานไฟฟ้าสูงกว่ารุ่นก่อน จึงอยู่ในภาวะ “หิวพลังงาน” อย่างรุนแรงเมื่อมาถึงสนามประเภทนี้ และเมื่อพลังงานไม่เพียงพอ ระบบอัลกอริทึมก็ต้องเลือกทันทีว่า จะยอมเสียความเร็วตรงไหน เพื่อรักษาพลังงานไว้ใช้ในช่วงอื่นของรอบ

ปัญหาคือการตัดสินใจเหล่านี้ไม่ได้เกิดขึ้นจากคำสั่งตรงของนักขับเพียงอย่างเดียว เพราะระบบถูกออกแบบให้คิดล่วงหน้าและปรับแผนการใช้พลังงานตามข้อมูลที่ได้รับ ทั้งตำแหน่งคันเร่ง การหมุนฟรีของล้อ ระดับการยึดเกาะ ลม อุณหภูมิ และรูปแบบการขับในโค้งก่อนหน้า

ในทางทฤษฎี นี่คือวิธีเพิ่มประสิทธิภาพสูงสุด แต่ในความเป็นจริง ตัวแปรเหล่านั้นไม่เคยเหมือนกันทุกครั้ง แม้เป็นรถสเปกเดียวกัน นักขับทีมเดียวกันก็อาจได้พลังงานบนทางตรงไม่เท่ากัน จนเกิดความแตกต่างด้านความเร็วที่ทั้งนักขับและวิศวกรอธิบายไม่ได้

กรณีของ จอร์จ รัสเซลล์ ที่สปาคือตัวอย่างชัดเจนที่สุด เขาเสียความเร็วในทางตรงให้กับ คิมี อันโตเนลลี เพื่อนร่วมทีมอย่างผิดปกติ

โดยเมอร์เซเดสประเมินว่า ปัญหาการจ่ายพลังงานก่อนถึงโค้งชื่อดังอย่างบัสสต็อปชิเคนทำให้เขาเสียเวลาอย่างน้อยสองในสิบวินาทีต่อรอบ

ขณะที่ปัญหาอีกจุดหนึ่งหลังออกจากโค้งตัว V อย่างลา ซอร์ซ ทำให้เครื่องยนต์เมอร์เซเดสขาดแรงส่งขึ้นสู่เคมเมลสเตรต รัสเซลล์จึงถูกกลุ่มผู้นำไล่กลืนอย่างรวดเร็ว ก่อนเกิดอุบัติเหตุที่ปะทะกับ ลูอิส แฮมิลตัน และต้องออกจากการแข่งขันตั้งแต่ช่วงต้น

สิ่งที่โหดร้ายกว่านั้นคือ รัสเซลล์ไม่สามารถรู้ได้ทันทีว่า ปัญหาเกิดจากตัวเขาเองหรือจากระบบ เขาอาจคิดว่าตัวเองออกจากโค้งช้า เหยียบคันเร่งผิดจังหวะ หรือเสียเวลาเพราะเทคนิคการขับ

แต่ทีมกลับตรวจพบภายหลังว่า รถมีความผิดปกติด้านการจ่ายพลังงานจริง และความไม่แน่นอนของระบบนี้บ่อนทำลายความมั่นใจของนักขับโดยตรง

มันเหมือนกับว่า ระบบที่ควรทำงานเพื่อส่งเสริมการขับขี่ของ รัสเซลล์ กลับทำงานขัดกับการขับขี่ของเขาเสียเอง

ผลที่เกิดขึ้น ทำให้แทนที่ทีมจะวิเคราะห์ว่าควรปรับปรุงรถหรือการขับขี่ตรงไหน กลับต้องสงสัยอยู่ตลอดว่า เวลาที่หายไปเป็นผลจากฝีมือนักขับ หรือเป็นการตัดสินใจของคอมพิวเตอร์ที่พวกเขาไม่มีทางมองเห็น

ภายใต้ระบบใหม่ รายละเอียดที่เล็กมากอาจเปลี่ยนผลลัพธ์ทั้งรอบได้ การหมุนฟรีของล้อเพียงเล็กน้อยอาจทำให้ระบบประเมินว่า รถใช้พลังงานมากเกินไป

การกดคันเร่งเกินระดับหนึ่งหลังออกจากโค้ง อาจทำให้แบตเตอรี่ถูกปล่อยเร็วกว่าที่ควร หรือการกดปุ่มบูสต์ในตำแหน่งที่ต่างกันเพียงไม่กี่เมตร ก็อาจทำให้รถได้หรือเสียความเร็วหลายกิโลเมตรต่อชั่วโมงบนทางตรงถัดไป

สิ่งเหล่านี้ทำให้ทักษะดั้งเดิมอย่างการรักษาความเร็วในการเข้าโค้ง การเลือกไลน์ หรือการเบรกช้ากว่า เริ่มถูกหักล้างด้วยพฤติกรรมของระบบที่นักขับไม่สามารถควบคุมได้ทั้งหมด

แลนโด นอร์ริส มองว่า ปัจจัยสุ่มเหล่านี้มีอิทธิพลมากเกินไป เขาอธิบายว่า บางครั้งผลลัพธ์ไม่ได้ขึ้นอยู่กับนักขับ แต่ขึ้นอยู่กับการหวังว่าเพาเวอร์ยูนิตจะทำในสิ่งที่ควรทำ และไม่ตัดสินใจอะไร “โง่ ๆ”

ความรู้สึกเช่นนี้สะท้อนปัญหาสำคัญของ F1 ปี 2026 เพราะกีฬาชนิดนี้ควรทำให้นักขับรู้ว่า การทำผลงานดีขึ้นเกิดจากการขับที่ดีขึ้น

แต่เมื่อระบบส่งกำลังมีพฤติกรรมไม่แน่นอน เส้นแบ่งระหว่างความผิดพลาดของมนุษย์กับความผิดพลาดของซอฟต์แวร์จึงแทบมองไม่เห็น

ออสการ์ ปิอัสตรี เผชิญประสบการณ์คล้ายกันในรอบควอลิฟาย เมื่อเขามีความเร็วปลายในช่วงทางตรงก่อนถึงชิเคนสุดท้ายต่ำกว่า นอร์ริส อย่างน่าตั้งคำถาม

ปัญหานี้ไม่ได้เกิดจากเครื่องยนต์เสียแบบดั้งเดิม แต่เกิดจากการที่ระบบคิดล่วงหน้า และปรับการใช้พลังงานตามข้อมูลการขับที่ได้รับ

อันเดรีย สเตลลา หัวหน้าทีมแม็คลาเรนอธิบายว่า เพาเวอร์ยูนิตเรียนรู้และคาดการณ์อยู่ตลอดเวลา แต่การขับจำลองจากโรงงานไม่สามารถรองรับลมที่เปลี่ยนแปลงตลอด รวมไปถึงความยึดเกาะที่เพิ่มขึ้น หรือพฤติกรรมมนุษย์ที่ไม่เคยเหมือนกันทุกครั้งได้อย่างสมบูรณ์

ปิอัสตรีจึงสรุปปัญหาอย่างตรงไปตรงมาว่า การที่กริดสตาร์ตถูกตัดสินจากคอมพิวเตอร์ว่าจะทำงานหรือไม่ทำงาน เป็นวิธีแข่งขันที่แย่มาก

สำหรับนักขับ สิ่งที่น่าหงุดหงิดที่สุดไม่ใช่เพียงการเสียเวลา แต่คือการที่ความพยายามในการขับให้เร็วผ่านทุกโค้ง อาจถูกลบล้างเพราะระบบตัดสินใจไม่ปล่อยพลังงานในจุดที่พวกเขาต้องการ

ต่อให้นักขับทำทุกอย่างถูกต้อง เวลาต่อรอบก็อาจยังช้ากว่าเพื่อนร่วมทีม เพียงเพราะอัลกอริทึมตีความรอบนั้นต่างออกไป

ในทางเทคนิค ระบบเหล่านี้ไม่ได้เป็น AI แบบที่พูดคุยหรือออกคำสั่งเองเหมือนในภาพยนตร์ แต่เป็นเครื่องมือเรียนรู้และอัลกอริทึมที่ปรับการบริหารพลังงานแบบอัตโนมัติ

จุดประสงค์คือคำนวณว่า พลังงานไฟฟ้าควรถูกปล่อยเท่าไรในแต่ละส่วนของสนาม เพื่อให้รถทำเวลารวมได้ดีที่สุด

แต่ปัญหาอยู่ตรงที่ระบบไม่ได้เพียงตอบสนองสิ่งที่เกิดขึ้น มันกำลังคาดการณ์สิ่งที่จะเกิดขึ้นล่วงหน้า และเปลี่ยนแผนตามสิ่งที่มันคำนวนแล้วคิดว่าจะทำให้รอบนั้นออกมาดีที่สุด

ดังนั้น หากนักขับใช้คันเร่งมากกว่าปกติในโค้งหนึ่ง ระบบอาจลดการจ่ายพลังงานในทางตรงถัดไป หรือหากมีการเก็บพลังงานมากเกินก่อนจุดเบรก รถอาจเข้าสู่โค้งช้าลงราว 10 กิโลเมตรต่อชั่วโมง ส่งผลให้จุดเบรกและจังหวะการเข้าโค้งเปลี่ยนไปด้วย

ปัญหาจึงไม่ได้จำกัดอยู่แค่ความเร็วทางตรง แต่ลากยาวไปถึงสมดุลการขับทั้งรอบ นักขับต้องปรับตัวกับรถที่มีพฤติกรรมต่างกันในแต่ละครั้ง ทั้งที่พวกเขาอาจใช้ไลน์และอินพุตแทบไม่ต่างจากรอบก่อนหน้า

ความซับซ้อนนี้ทำให้บางทีมเลือกปิดระบบเรียนรู้บางส่วนในรอบควอลิฟาย เพื่อลดความเสี่ยงที่อัลกอริทึมจะคาดการณ์ผิด เพราะการแข่งขันที่ตัดสินในรอบเดียวเพื่อตัดสินตำแหน่งสตาร์ต กาควบคุมรถของนักขับ อาจเป็นสิ่งที่ทีมต้องฝากความหวังเอาไว้มากกว่า

อย่างไรก็ตาม การปิดระบบก็หมายถึงการเสียศักยภาพบางส่วนของเพาเวอร์ยูนิต จึงกลายเป็นการเลือกระหว่างรถที่อาจเร็วกว่าแต่คาดเดาไม่ได้ กับรถที่ควบคุมง่ายกว่าแต่ไม่สามารถใช้พลังงานได้เต็มประสิทธิภาพ

แม้ F1 มีแผนปรับสัดส่วนพลังงานของเพาเวอร์ยูนิตในปี 2027 และ 2028 โดยเพิ่มบทบาทของเครื่องยนต์สันดาปและลดภาระของระบบไฟฟ้า ปัญหาบางส่วนอย่างการหมดพลังงานก่อนจบทางตรง หรือการลดกำลังอย่างรุนแรงในโค้งเร็วอาจบรรเทาลง แต่ตัวอัลกอริทึมและระบบเรียนรู้จะยังคงอยู่

ปิอัสตรีชี้ว่า ต่อให้มีเชื้อเพลิงมากขึ้นหรือมีพลังงานพร้อมใช้มากกว่าเดิม คอมพิวเตอร์ชุดเดียวกันก็ยังเป็นผู้ตัดสินว่า พลังงานควรถูกกระจายตลอดทั้งรอบอย่างไร

ผู้ผลิตเพาเวอร์ยูนิตย่อมเข้าใจระบบมากขึ้นเมื่อเวลาผ่านไป และความผิดปกติอาจลดลง แต่ในช่วงที่เทคโนโลยียังใหม่ ความได้เปรียบจะตกเป็นของทีมโรงงานซึ่งเข้าถึงข้อมูลและการพัฒนาลึกกว่าทีมลูกค้า

ความแตกต่างระหว่างเมอร์เซเดสกับแม็คลาเรนจึงอาจไม่ได้อยู่ที่ฮาร์ดแวร์เพียงอย่างเดียว แต่อยู่ที่ความเข้าใจว่า ระบบกำลัง ‘คิด’ อย่างไร

ปัญหาใหญ่ที่สุดจึงไม่ใช่ว่า AI ทำให้รถเร็วขึ้นหรือช้าลง แต่คือมันทำให้ผู้ชมและนักขับไม่แน่ใจว่า ผลลัพธ์ของการแข่งขันเกิดจากอะไรกันแน่

นักขับคนหนึ่งเอาชนะเพื่อนร่วมทีมสองในสิบวินาทีเพราะเขาขับดีกว่า หรือเพราะระบบไม่ยอมปล่อยพลังงานให้รถอีกคัน การแซงบนเคมเมลสเตรตเกิดจากความกล้าและการวางตำแหน่ง หรือเป็นเพียงเพราะอัลกอริทึมของรถคันหนึ่งเลือกประหยัดพลังงานเพื่อเอาไปใช้จุดอื่น

คำถามเหล่านี้กำลังบั่นทอนคุณค่าพื้นฐานของ F1 ซึ่งควรทำให้ผู้ชมมองเห็นความยอดเยี่ยมของมนุษย์อย่างชัดเจน

ข้อบังคับการแข่งขันของ F1 ระบุมาอย่างยาวนานว่า “นักขับต้องขับรถด้วยตัวเองและปราศจากความช่วยเหลือ” แต่เมื่อระบบคาดการณ์ล่วงหน้าเป็นผู้ตัดสินว่า นักขับจะได้กำลังเท่าไร ในจุดใด และเมื่อใด ข้อบังคับดังกล่าวก็กำลังถูกทดสอบเช่นกัน

ไม่มีใครปฏิเสธว่า F1 คือการแข่งขันด้านเทคโนโลยี แต่เทคโนโลยีควรเป็นเครื่องมือให้นักขับแสดงศักยภาพ ไม่ใช่เข้ามาควบคุมจนทำให้แม้แต่นักขับเองยังไม่รู้ว่า เหตุใดรถจึงเร็วหรือช้าในช่วงเวลาหนึ่ง

F1 ปี 2026 จึงกำลังเผชิญคำถามที่ใหญ่กว่าปัญหาซอฟต์แวร์ นั่นคือ ในกีฬาที่ประกาศว่ามีนักขับที่ดีที่สุดในโลก เราควรยอมให้ผลลัพธ์ถูกกำหนดโดยระบบอัตโนมัติมากเพียงใด

ต่อให้รถมีเทคโนโลยีล้ำหน้าที่สุดในประวัติศาสตร์ แต่ F1 ก็อาจกำลังสูญเสียสิ่งสำคัญที่สุดของตัวเองไป นั่นคือความเชื่อว่า เมื่อรถสองคันต่อสู้กัน ผู้ที่สร้างความแตกต่างควรเป็นมนุษย์หลังพวงมาลัย ไม่ใช่คอมพิวเตอร์ที่ซ่อนอยู่เบื้องหลัง

จริงๆ แล้ว ปัญหาที่เกิดขึ้นในตอนนี้ ก็อาจจะเป็นเหมือนคำถามแห่งยุคสมัย ว่า AI ซึ่งกำลังการเข้ามีส่วนในการตัดสินใจของมนุษย์ กำลังให้ความเป็นมนุษย์หายไปหรือไม่

เช่นเดียวกันกับระบบอัลกอลิทึ่มและระบบประมวลผลในเพาเวอร์ยูนิตของ F1 ที่มันอาจถูกตั้งคำถามว่า กำลังทำให้เสน่ห์ของ F1 ที่บอกเล่าถึงความยอดเยี่ยมของนักขับหลังพวงมาลัย ลดลงไปหรือเปล่า…เช่นกัน

อ้างอิง

• https://fervogear.com/2026/07/21/news/f1/2026-f1-ai-trap/
• https://www.racefans.net/2026/07/21/round-up-21st-july-2026/
• https://www.the-race.com/formula-1/oscar-piastri-concern-over-crowding-precedent-our-verdict/
• https://www.the-race.com/formula-1/how-f1-drivers-have-become-hostages-to-ai-in-2026/

ภาพ: Clive Mason / Getty Images

ดูภาพข่าว 

ไฮไลต์ของคอนเสิร์ตครั้งนี้คือการแสดงเพลงฮิตและเพลงจากอัลบั้มเดี่ยว รวมถึงการเซอร์ไพรส์แฟนๆ ด้วยเพลง Head To Toe ที่ยังไม่ปล่อยอย่างเป็นทางการ พร้อมแขกรับเชิญพิเศษ กลัฟ คณาวุฒิ ที่ขึ้นร่วมร้องเพลง ติดเธอซะก่อน (Sweet Baby) และโชว์เพลง WHY YOU SO SERIOUS บนเวที

อีกหนึ่งโมเมนต์สำคัญคือโปรเจกต์จากอากาเซ่ชาวไทย ทั้งข้อความ “บ้านหลังนี้จะโอบกอดแจบอมด้วยความรักเสมอ” และ “วันนี้ก็ภูมิใจในตัวแจบอมเหมือนเดิม” ที่สะท้อนความผูกพันระหว่างศิลปินและแฟนคลับ พร้อมตอกย้ำว่าประเทศไทยยังคงเป็น “บ้าน” ของ JAY B เสมอ

ภาพ: BEX

คำตอบของวงจรฝ้าแดดซ้ำซาก อาจซ่อนอยู่ใน ‘ภัยแดด’

‘ภัยแดด’ ตัวการทำร้ายลึกระดับเซลล์

องค์การอนามัยโลก จัดระดับค่า UV Index หรือดัชนีความเข้มข้นของรังสี UV หากสูงถึงระดับ 11 ถือว่าอยู่ในระดับ Extreme หรืออยู่ในขีดอันตราย

ซึ่งค่าเฉลี่ย UV Index ไทยอยู่ที่ 11–12 ในวันทั่วไป และในวันที่ฟ้าโปร่งหรือช่วงฤดูร้อน หลายจังหวัดทางภาคกลางและภาคใต้อาจพุ่งขึ้นไปถึง 13–14 นั่นเท่ากับว่า คนไทยต้องเผชิญกับภัยแดดระดับรุนแรงอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้

ค่า UV Index ระดับนี้ จะเข้าไปกระตุ้นเมลาโนไซต์ (Melanocyte) หรือเซลล์สร้างเม็ดสีเมลานินในชั้นผิวอย่างรุนแรง ส่งผลให้เกิดฝ้าแดดและจุดด่างดำฝังลึกอย่างรวดเร็ว ยิ่งไปกว่านั้น แสงแดดยังสร้างความเสียหายต่อ DNA ภายในเซลล์ผิว และก่อให้เกิดภาวะ Oxidative Stress หรือความไม่สมดุลระหว่างอนุมูลอิสระกับสารต้านอนุมูลอิสระ เมื่ออนุมูลอิสระสะสมมากเกินกว่าที่ร่างกายจะจัดการได้ทัน เซลล์ผิวจึงเกิดการอักเสบ เสื่อมสภาพ เกราะป้องกันผิวถูกทำลายจนอ่อนแอลงในระยะยาว และเสี่ยงต่ออาการผิวไหม้แดดได้ง่ายขึ้น

ทำไมการแก้ปัญหาด้วยการผลัดเซลล์ผิวอาจทำให้ฝ้าแดดเข้มขึ้น

กลุ่มผลิตภัณฑ์ผลัดเซลล์ผิว มักเป็นตัวเลือกแรกๆ ของคนที่มีปัญหาฝ้าแดดและจุดด่างดำ เพราะเข้าใจว่า การผลัดเซลล์ผิวชั้นนอกจะช่วยให้ฝ้าดูจางลง แต่นี่ไม่ใช่การแก้ปัญหาที่ตรงจุด เพราะเซลล์ผิวชั้นลึกยังคงผลิตเม็ดสีใหม่เพิ่มขึ้นเรื่อยๆ

ยิ่งไปกว่านั้น การใช้กรดที่แรงเกินไปจะค่อยๆ ทำลายเกราะป้องกันผิว ทำให้ผิวบางและอ่อนแอลงโดยไม่รู้ตัว

เมื่อผิวที่บางและอ่อนแอต้องกลับไปเผชิญกับแสงแดดอีกครั้ง เซลล์เมลาโนไซต์ที่ไวต่อสิ่งเร้าจะถูกกระตุ้นซ้ำอย่างรุนแรง จนเร่งผลิตเม็ดสีออกมามากกว่าเดิม เกิดเป็น Rebound Effect ทำให้ฝ้ากลับมาเข้มหนาและรักษาได้ยากกว่าเดิม

การจัดการกับฝ้าแดดที่ได้ผลลัพธ์ จึงต้องเข้าไปจัดการที่กลไกภายในเซลล์ ตั้งแต่การยับยั้งการสร้างเม็ดสีเมลานิน ตัดวงจรการส่งต่อเม็ดสี และเร่งกระบวนการกำจัดเม็ดสีที่สะสมอยู่ ควบคู่ไปกับการปกป้องผิวจากแสงแดดเสมอ

เจาะลึก 4 กลไกสลายฝ้าแดดด้วยเทคโนโลยี ‘ไกลโคโซม™’

ขณะที่สารไบรท์เทนนิ่งทั่วไปในท้องตลาดอาจทำได้เพียงยับยั้งเม็ดสีที่ต้นตอ แต่เทคโนโลยี ‘ไกลโคโซม™’ (Glycosome™) นวัตกรรมสารสลายเม็ดสีทรงพลังเอกสิทธิ์เฉพาะของวาสลีน จะปลุก 4 กลไกสลายฝ้าแดดลึกระดับเซลล์ที่เหนือกว่าเทคโนโลยีแบบเดิมๆ

กลไกที่ 1: ปลุกเกราะป้องกันผิว ปกป้องผิวชั้นลึกจากรังสี UVA/UVB และอนุมูลอิสระจากมลภาวะ ซึ่งเป็นตัวการหลักที่คอยกระตุ้นการทำงานของเมลาโนไซต์

กลไกที่ 2: ลดการสะสมและการขนส่งเม็ดสีผิวสู่ผิวชั้นนอก เร่งสลายเม็ดสีที่สะสมในผิวชั้นนอกด้วยกลไก Autophagy โดยมุ่งเป้าทำลายเมลาโนโซม (Melanosome) หรือขยะเม็ดสีที่ตกค้างอยู่ในเซลล์ให้สลายตัวไปเองตามธรรมชาติ

กลไกที่ 3: เปลี่ยนวงจรการสร้างเม็ดสีที่เคยถูกรังสี UV กระตุ้นให้สร้างเม็ดสีเข้ม-ดำ ให้กลับมาสร้างเม็ดสีสว่าง (Pheomelanin) เพิ่มมากขึ้นแทน

กลไกที่ 4: ยับยั้งการทำงานของเอนไซม์ Tyrosinase ซึ่งเป็นตัวการหลักในการผลิตเม็ดสีเข็ง จึงช่วยหยุดยั้งการเกิดฝ้าใหม่ได้อย่างตรงจุด

ยกระดับการสลายฝ้าแดดด้วย ‘Vaseline Pro Derma’

วาสลีนต่อยอดเทคโนโลยีไกลโคโซม™ พัฒนาจนเกิดเป็นนวัตกรรมยกระดับการจัดการฝ้าแดดและจุดด่างดำฝังลึกอย่างสมบูรณ์แบบ จนได้ออกมาเป็น ‘Vaseline Pro Derma Melasma Repair SPF50+ PA++++ Treatment Serum’ เซรั่มเนื้อบางเบาพิเศษที่มาพร้อมการปกป้องผิวแบบ Broad-spectrum ด้วย SPF50+ PA++++ ผสานเทคโนโลยี ‘ไกลโคโซม™’ ที่ทำหน้าที่พาสารบำรุงเข้าถึงระดับเซลล์ได้อย่างแม่นยำ ทำงานร่วมกับ Nia-Glutamide ในการจัดการฝ้าแดดอย่างรอบด้าน ทั้งช่วยผลัดเซลล์ผิวใหม่แบบหลายมิติ สลายจุดด่างดำฝังลึกในผิวชั้นนอก พร้อมฟื้นบำรุงและตัดวงจรการก่อตัวของเม็ดสีใหม่ไปพร้อมกัน

จากผลการทดสอบทางคลินิกกับอาสาสมัคร 35 คน ที่ใช้ต่อเนื่อง 12 สัปดาห์ พบว่ากระที่เกิดจากแสงแดดจางลงถึง 85% จุดด่างดำโดยรวมจางลง 82% และจุดด่างดำที่เกิดจากแสงแดดลดลง 71%

และสำหรับผู้ที่มีผิวแพ้ง่าย ‘Vaseline Pro Derma Melasma Repair SPF50+ PA++++ Treatment Serum’ ยังผ่านการทดสอบทางคลินิกแล้วว่ามีความอ่อนโยน เหมาะกับผิวบอบบาง โดยได้ทำการทดสอบกับสภาพผิวของคนเอเชียโดยเฉพาะ

เสริมประสิทธิภาพการบำรุงและฟื้นฟูผิวจากฝ้าแดดอย่างล้ำลึกด้วย ‘Vaseline Pro Derma Melasma Repair Treatment Cream’ ครีมบำรุงและฟื้นบำรุงผิวเนื้อเข้มข้น ที่ออกแบบมาให้ทำงานประสานกันลึกถึงระดับเซลล์เพื่อลดเลือนฝ้าแดด จุดด่างดำ และสีผิวที่ไม่สม่ำเสมอ ทำงานร่วมกับ Pro-Retinol จึงช่วยเร่งการผลัดเซลล์ผิวอย่างอ่อนโยน ลดเลือนฝ้าได้ตรงจุด ผ่านการทดสอบทางคลินิกแล้วว่า ช่วยฟื้นบำรุงผิวให้ดูกระจ่างใสขึ้น 66% ปรับผิวให้เรียบเนียนขึ้น 53% และช่วยให้สีผิวดูสม่ำเสมอเรียบเนียนขึ้นอย่างชัดเจนถึง 61% ภายใน 12 สัปดาห์

เชื่อว่าผลลัพธ์หลังใช้นวัตกรรม ‘Vaseline Pro Derma’ ของวาสลีน จะทำให้คนที่มีปัญหาฝ้าแดดและจุดด่างดำพอใจไม่มากก็น้อย แต่สิ่งที่เปลี่ยนไปตลอดกาลคือแนวคิดในการรับมือกับปัญหาฝ้าแดดที่ถูกต้องและตรงจุดลึกถึงระดับเซลล์

สำหรับกลุ่มผลิตภัณฑ์ดูแลผิวหน้าของ Vaseline Pro Derma ยังมีอีกหนึ่งสูตรที่ออกแบบมาเพื่อผู้ที่มีผิวอ่อนแอ แพ้ง่าย โดยเน้นการฟื้นบำรุงและเสริมเกราะป้องกันผิวให้กลับมาแข็งแรง พร้อมเติมความชุ่มชื้นให้ผิวดูอิ่มน้ำและมีสมดุลมากขึ้น

แสงแดดไม่เพียงทำร้ายผิว แต่ยังเป็นหนึ่งในสาเหตุที่ทำให้ เกราะป้องกันผิวอ่อนแอ ผิวสูญเสียความชุ่มชื้น และไวต่อการระคายเคืองมากขึ้น Vaseline Pro Derma Barrier Repair SPF 50+ PA++++ Treatment Serum ตัวนี้จะช่วยฟื้นบำรุงและเสริมปราการผิว พร้อมปกป้องผิวจากรังสี UV และอนุมูลอิสระจากแสงแดดและมลภาวะ ด้วยการปกป้องแบบ Broad Spectrum SPF50+ PA++++ ในเนื้อเซรั่มบางเบา สบายผิว ช่วยฟื้นบำรุงผิวแห้ง แพ้ง่าย และบอบบาง ลดแนวโน้มการระคายเคือง เติมความชุ่มชื้นล้ำลึก พร้อมล็อกผิวให้อิ่มน้ำยาวนาน ตั้งแต่ครั้งแรกที่ใช้*

‘Vaseline Pro Derma Barrier Repair Hydro Cream’ ไฮโดรครีมที่ช่วยเติมน้ำและกักเก็บความชุ่มชื้นในเซลล์ผิว พร้อมเสริมปราการผิวให้แข็งแรงจากภายในสู่ภายนอก ด้วยการทำงานของ Hexapeptide ที่ช่วยเพิ่มความยืดหยุ่นและเติมความชุ่มชื้นให้ผิวดูอิ่มฟู ผสานเซราไมด์ 9 ชนิด ที่ช่วยเพิ่มระดับเซราไมด์ในผิวสูงสุด 35%* ล็อกความชุ่มชื้นให้ผิวดูชุ่มชื้น อิ่มน้ำ และยืดหยุ่นขึ้นตั้งแต่ครั้งแรกที่ใช้

ดร.วิทย์ สิทธิเวคิน จาก THE STANDARD WEALTH ได้รับเกียรติพูดคุยกับ ดร.คงกระพัน อินทรแจ้ง ประธานเจ้าหน้าที่บริหารและกรรมการผู้จัดการใหญ่ ปตท. เพื่อเจาะลึกวิสัยทัศน์และกลยุทธ์ภายใต้การนำทัพในการสร้างสมดุลแห่ง Energy Trilemma

#PTT #ปตท #EnergyTransition #NetZero #TheStandardWealth

ผมเดินทางไปมุมไบ ประเทศอินเดีย เพื่อร่วมงานพรีเมียร์ของ The Odyssey และสัมภาษณ์ Christopher Nolan, Matt Damon และ Tom Holland

นอกห้องสัมภาษณ์คือมุมไบ เมืองที่เต็มไปด้วยเสียงรถ ผู้คน ความร้อน และพลังงานที่เคลื่อนไหวไม่หยุด แต่เมื่อประตูห้องปิดลง บรรยากาศกลับนิ่งอย่างประหลาด ทีมงานเตรียมกล้อง เช็กเวลา ก่อนเริ่มนับถอยหลัง

“Five, four, three, two, one.”

Christopher Nolan นั่งอยู่ตรงหน้าผม

ความรู้สึกแรกเมื่อพบเขาตัวจริงคือความนิ่ง สุขุม และบารมีบางอย่างที่สัมผัสได้ทันที เขาแทบไม่ต้องแสดงอำนาจผ่านน้ำเสียงหรือท่าทาง แต่ขณะเดียวกันก็ไม่ได้สร้างกำแพงระหว่างตัวเองกับคู่สนทนา เขาฟัง มองตา ยิ้ม และตอบทุกคำถามอย่างตั้งใจ

แก้ว tumbler ใส่ชาวางอยู่ใกล้ตัว เขายกขึ้นจิบเป็นระยะ ไม่มีท่าทีรีบร้อน แม้ทุกนาทีของบทสนทนาจะถูกจับเวลาไว้อย่างแม่นยำ

สำหรับคนทำงานกับเรื่องเล่า ชื่อ Christopher Nolan แทบไม่ต้องการคำอธิบาย เขาคือผู้กำกับไม่กี่คนของยุคที่สามารถยืนอยู่ระหว่างศิลปะ เทคโนโลยี และภาพยนตร์กระแสหลักได้อย่างมั่นคง

จาก Memento ที่ทำให้ความทรงจำกลายเป็นโครงสร้างของเรื่อง Inception ที่ซ้อนโลกของความฝัน Interstellar ที่พาผู้ชมออกไปไกลระดับจักรวาลแต่ยังมีความสัมพันธ์ระหว่างพ่อกับลูกเป็นแรงโน้มถ่วงทางอารมณ์ ไปจนถึง The Dark Knight, Dunkirk, Tenet และ Oppenheimer

Nolan สร้างอาชีพจากการผลักขอบเขตของภาพยนตร์ออกไปทุกครั้ง

เขาเป็นผู้กำกับประเภทที่หาได้ยากใน Hollywood: ได้รับความนิยมราวกับซูเปอร์สตาร์ ขณะเดียวกันก็มีความทะเยอทะยานทางความคิดในระดับสูง ชื่อของ Nolan บนโปสเตอร์สามารถกลายเป็นจุดขายที่สำคัญกว่ารายชื่อนักแสดง หนังของเขาทดลองกับเวลา โครงสร้าง และการรับรู้ของผู้ชม แต่ยังดึงคนจำนวนมหาศาลเข้าโรงภาพยนตร์ เขาสร้างหนังซับซ้อนโดยไม่ละทิ้งคนดู และสร้างภาพยนตร์เชิงพาณิชย์โดยไม่ลดทอนวิสัยทัศน์ จนแฟนหนังชาวไทยบูชาเขาด้วยคำว่า ‘เสด็จพ่อโนแลน’

หลังจาก Oppenheimer ประสบความสำเร็จสูงสุดทั้งในเชิงรายได้และรางวัล รวมถึงภาพยนตร์ยอดเยี่ยมและผู้กำกับยอดเยี่ยมบนเวทีออสการ์ คำถามจึงไม่ใช่ว่า Christopher Nolan ยังต้องพิสูจน์อะไรอีก

แต่คือ เมื่อคนคนหนึ่งแทบไม่ต้องพิสูจน์อะไรแล้ว เขาจะเลือกเดิมพันกับอะไรต่อ

คำตอบคือเรื่องเล่าอายุเกือบ 3,000 ปี

🟡 The Odyssey เรื่องเล่า 3,000 ปี ในโลกที่กำลังเปลี่ยนเร็วที่สุด

The Odyssey คือมหากาพย์กรีกของ Homer ว่าด้วย Odysseus กษัตริย์แห่ง Ithaca ผู้พยายามเดินทางกลับบ้านหลังสงครามโทรจัน การเดินทางที่ควรสิ้นสุดลงพร้อมสงครามกลับยืดเยื้อออกไปอีกสิบปี ผ่านทะเล เทพเจ้า สัตว์ประหลาด การล่อลวง ความสูญเสีย และผลจากการตัดสินใจของตัวเอง

นี่ไม่ใช่เพียงเรื่องของนักรบที่พยายามเอาชีวิตรอด แต่เป็นเรื่องของมนุษย์คนหนึ่งที่ผ่านสงครามมาแล้ว และต้องหาทางกลับไปหาบ้าน ครอบครัว รวมถึงตัวตนของเขาเอง

สำหรับ Nolan เสน่ห์ของเรื่องนี้ไม่จำเป็นต้องอธิบายด้วยทฤษฎีซับซ้อน

“ผมพยายามไม่วิเคราะห์ตัวเองมากเกินไปเวลาเลือกโปรเจกต์” เขาบอก “ผมอยากถูกดึงดูดด้วยเรื่องราวและตัวละคร”

“มหากาพย์ของ Homer ทำให้คนรุ่นแล้วรุ่นเล่าหลงใหลมาเกือบ 3,000 ปี เพราะมันเป็นทั้งเรื่องราวของการเดินทางกลับบ้าน การก้าวผ่านวัย ความรัก สงคราม และความตาย นั่นคือสิ่งที่ดึงดูดผม เหตุผลที่ผลงานชิ้นนี้ยังคงยืนยง เป็นเพราะมันมีประเด็นความเป็นมนุษย์ที่เป็นสากลและเข้าถึงได้”

เป็นคำตอบที่น่าสนใจจากผู้กำกับซึ่งถูกพูดถึงเรื่องอนาคตของภาพยนตร์มากที่สุดคนหนึ่ง หลังจากสร้างหนังเกี่ยวกับความฝัน เวลา อวกาศ สงคราม ฟิสิกส์ และอาวุธนิวเคลียร์ Nolan กลับเลือกเดินไปข้างหน้าด้วยการย้อนกลับไปหาเรื่องเล่าเก่าแก่ที่สุดเรื่องหนึ่งของมนุษยชาติ

บางทีความใหม่อาจไม่ใช่การหลบหนีจากคำถามเก่า แต่อาจเป็นการกลับไปถามคำถามเดิมอีกครั้ง ในโลกที่เปลี่ยนไปแล้ว

สงคราม ความไม่แน่นอน เทคโนโลยีที่พัฒนาเร็วกว่าความสามารถของสังคมในการทำความเข้าใจ และ AI ที่กำลังตั้งคำถามใหม่ต่ออาชีพสร้างสรรค์ทั้งหมด ทำให้คำถามอายุหลายพันปีของ The Odyssey ฟังดูร่วมสมัยอย่างน่าประหลาด

เมื่อผมถามว่า ในยุคที่ AI สามารถสร้างได้แทบทุกอย่าง อะไรคือสิ่งที่ทำให้นักเล่าเรื่องคนหนึ่งยังยอดเยี่ยม Nolan แทบไม่ลังเลตอบ

“ผมคิดว่ามันคือความคิดสร้างสรรค์ของมนุษย์”

ก่อนจะตามด้วยประโยคสั้นๆ

“ไม่มีอะไรมาแทนที่ความคิดสร้างสรรค์ของมนุษย์ได้”

สิ่งที่น่าสนใจคือ Nolan ไม่ได้อธิบาย human creativity ในฐานะพลังพิเศษของอัจฉริยะเพียงคนเดียว ตรงกันข้าม เขาพูดถึงคนเป็นพันคน

“เวลาคุณทำหนัง คุณต้องทำงานกับคนเป็นพันๆ คน ทุกคนต่างนำจินตนาการและประกายความคิดสร้างสรรค์ของตัวเองเข้ามา ตั้งแต่ production designer, cinematographer, visual-effects supervisor ไปจนถึงนักแสดงอย่าง Matt Damon, Tom Holland และ Anne Hathaway ทุกคนนำการตีความของตัวเองเข้ามาในผลงาน”

Nolan เปรียบสิ่งนี้กับ Homer เราไม่อาจรู้แน่ชัดด้วยซ้ำว่า Homer คือบุคคลเพียงคนเดียว คนหลายคน หรือชื่อที่ผูกอยู่กับวิวัฒนาการของเรื่องเล่าซึ่งถูกส่งต่อผ่านวัฒนธรรมมุขปาฐะ

“ผมคิดว่าสิ่งนี้เชื่อมโยงกับภาพยนตร์ได้ดี เพราะภาพยนตร์คือการที่คนจำนวนมากมารวมตัวกัน”

ภาพจำของ Christopher Nolan มักเป็นนักเล่าเรื่องผู้มีวิสัยทัศน์ชัดเจนและควบคุมโลกในภาพยนตร์ของตัวเองอย่างแม่นยำ แต่คำอธิบายของเขากลับเผยให้เห็นภาพอีกแบบหนึ่ง

ในกองถ่าย Nolan พยายามทำหน้าที่เป็น “ผู้ชม”

“ผมพยายามชี้แนะผู้คน และพยายามทำตัวเป็นผู้ชมเวลาอยู่ในกองถ่าย”

เขาชี้ทิศทาง แต่ขณะเดียวกันก็เฝ้ามองว่า เมื่อคนเก่งจำนวนมากนำจินตนาการและการตีความของตัวเองเข้ามา สิ่งที่เกิดขึ้นตรงหน้ากล้องกำลังกลายเป็นอะไร

แม้ The Odyssey จะใช้เทคโนโลยีภาพยนตร์ระดับสูง แต่ Nolan ยืนยันว่า “นี่คือภาพยนตร์ที่สร้างขึ้นด้วยวิธีแบบ analog และมีความคิดสร้างสรรค์ของมนุษย์อยู่แนวหน้าอย่างแท้จริง มันคือสัมผัสของความเป็นมนุษย์”

ผู้นำในแบบที่คนตรงหน้าต้องการ

การกำกับภาพยนตร์ระดับ The Odyssey ไม่ใช่เพียงงานสร้างสรรค์ แต่คือการนำองค์กรชั่วคราวขนาดมหึมา

วิสัยทัศน์อาจเริ่มต้นอยู่ในหัวของคนเพียงคนเดียว แต่คนอีกนับพันไม่สามารถเห็นภาพเดียวกันได้โดยอัตโนมัติ ผู้กำกับต้องแปลงภาพนั้นให้กลายเป็นการตัดสินใจ ระบบการทำงาน และความเชื่อร่วมกัน

นี่เป็นเหตุผลที่ผมสนใจ Nolan ไม่ใช่เพียงในฐานะผู้กำกับ แต่ในฐานะผู้นำ

เมื่อถามว่าเขาดึงสิ่งที่ดีที่สุดออกมาจากทีมอย่างไร Nolan ให้คำตอบที่เรียบง่ายอย่างน่าประหลาด

“ผมพยายามเป็นผู้กำกับในแบบที่พวกเขาต้องการให้ผมเป็น”

โดยเฉพาะกับนักแสดง เขาเชื่อว่านักแสดงที่ยอดเยี่ยมแต่ละคนมีกระบวนการทำงานเป็นของตัวเอง หน้าที่ของผู้กำกับจึงไม่ใช่การบังคับให้ทุกคนเข้าสู่ระบบเดียวกัน แต่คือการฟัง สังเกต และเข้าใจว่าแต่ละคนต้องการอะไร

“ผมรักนักแสดง ผมชอบช่วยเหลือพวกเขา แม้แต่ละคนจะมีกระบวนการแตกต่างกัน แต่พวกเขาสามารถมารวมตัวและปรับเข้าหาสไตล์ของกันและกันได้อย่างเป็นธรรมชาติ”

“ดังนั้นผมจึงพยายามฟัง สังเกตว่าพวกเขาต้องการอะไร และมอบสิ่งนั้นให้ บางครั้งคุณต้องใช้เสียงดังและนำอยู่ข้างหน้า แต่บางครั้งคุณต้องถอยออกมา และปล่อยให้สิ่งต่างๆ ดำเนินไปตามทางของมัน”

เบื้องหลังความสงบนิ่งนั้นคือการผลิตขนาดมหึมา The Odyssey ถ่ายทำ 91 วันใน 6 ประเทศ ใช้ทั้งสถานที่จริง ทะเลเปิด และสภาพอากาศที่ควบคุมไม่ได้ แต่ทีมกลับปิดกล้องเร็วกว่ากำหนด 9 วัน

คำถามคือ วิธีคิดเช่นนี้ทำงานอย่างไร เมื่อโปรเจกต์ตรงหน้ามีขนาดใหญ่จนแม้แต่คนที่อยู่ในนั้นเองยังมองว่าแทบเป็นไปไม่ได้

คำตอบส่วนหนึ่งอยู่ในบทสนทนากับ Matt Damon

Damon ผู้รับบท Odysseus ยอมรับกับผมว่านี่คืองานแสดงที่ยากที่สุดในชีวิตของเขา เมื่อมองสเกลของ The Odyssey เขารู้สึกว่าสิ่งที่ Nolan กำลังพยายามทำแทบเป็นไปไม่ได้

“ผมได้เรียนรู้ว่า คุณสามารถฝันถึงสิ่งที่เป็นไปไม่ได้และทำให้มันเกิดขึ้นจริงได้ ถ้าคุณเตรียมตัวและประสานงานได้ดีพอ”

ทีมงานนับพันคนเข้ามามีส่วนร่วมกับภาพยนตร์เรื่องนี้ แต่สำหรับ Damon ความยิ่งใหญ่ของมันไม่ได้เกิดจากฮีโร่เพียงคนเดียว หากเกิดจากการค่อยๆ ทำงานทีละอย่าง

“ถ้าคุณค่อยๆ ก้าวไปทีละก้าว ในที่สุดคุณก็จะไปถึงยอดเขาได้”

เมื่อสิ้นสุดวันยากๆ ในกองถ่าย ผู้คนจะมองไปรอบตัวด้วยความรู้สึกว่า สิ่งที่ดูแทบเป็นไปไม่ได้เมื่อเช้าเพิ่งเกิดขึ้นจริงตรงหน้า

“ว้าว เราทำได้แล้ว งั้นพรุ่งนี้กลับมาลองกันใหม่”

แล้ววันรุ่งขึ้น พวกเขาก็ทำแบบเดิมอีกครั้ง

🟡 เทคโนโลยีที่เลียนแบบดวงตามนุษย์

The Odyssey คือภาพยนตร์เรื่องแรกที่ถ่ายด้วยกล้อง IMAX film ตลอดทั้งเรื่อง ทีมงานใช้ฟิล์ม IMAX 70 มม. รวมกว่า 2.1 ล้านฟุต และพัฒนากล้องรุ่นใหม่ชื่อ Keighley พร้อมอุปกรณ์ครอบกล้องเก็บเสียงหรือ “blimp” เพื่อให้กล้อง IMAX ซึ่งเคยดังเกินกว่าจะถ่ายฉากสนทนาใกล้ชิด สามารถบันทึกเสียงพร้อมภาพได้จริง

ความทะเยอทะยานทางเทคโนโลยีของ The Odyssey เริ่มต้นก่อนภาพยนตร์เรื่องนี้หลายสิบปี

Nolan บอกว่า เขาอยากสร้างภาพยนตร์ด้วยกล้อง IMAX ทั้งเรื่องมาตั้งแต่อายุ 16 ปี ในสายตาของเขา นี่คือหนึ่งในระบบภาพที่มีคุณภาพสูงที่สุดเท่าที่มนุษย์เคยสร้างขึ้น แต่กล้อง IMAX film แบบดั้งเดิมมีขนาดใหญ่ เทอะทะ และเสียงดังมาก จนสร้างข้อจำกัดสำคัญต่อฉากสนทนาและภาพระยะใกล้

จนกระทั่ง The Odyssey

Nolan และทีมพัฒนาระบบเก็บเสียงที่เปิดความเป็นไปได้ใหม่ให้กับกล้อง IMAX

“มันเปิดความเป็นไปได้ใหม่ๆ ที่น่าสนใจสำหรับคนทำหนัง”

แต่ปลายทางของเทคโนโลยีซับซ้อนทั้งหมดกลับเป็นเป้าหมายที่เรียบง่าย

“มันเป็นวิธีที่ใกล้เคียงกับที่ดวงตามนุษย์มองเห็นมากที่สุด”

Tom Holland บอกผมว่า วิธีทำงานของ Nolan เปลี่ยนสิ่งที่เขาเคยคุ้นชินจากภาพยนตร์ฟอร์มยักษ์

“เวลาคุณอ่านบท คุณจะถูกตั้งโปรแกรมให้คิดว่า ‘ฉากนี้คงต้องใช้ CGI แน่ๆ และเราคงต้องถ่ายในสตูดิโอ’”

แต่เมื่อ Holland ถามว่า Nolan จะถ่ายฉากเหล่านั้นอย่างไร คำตอบคือ

“เขาบอกว่า ‘ผมอยากสร้างมันขึ้นมาจริงๆ และผมอยากถ่ายในสถานที่จริง’”

การผลิตใช้เรือจริง ฉากขนาดใหญ่ และสถานที่จริงในหลายประเทศ Nolan อธิบายว่า เขาต้องการให้ฉากออกเรือหรือเผชิญพายุมีความรู้สึกเกือบเหมือนสารคดีไม่ใช่เพียงให้ผู้ชมเห็น แต่ให้รู้สึกเหมือนอยู่ตรงนั้น ให้นักแสดงยืนอยู่ตรงนั้นจริง มองเห็นจริง ได้ยินจริง และสัมผัสน้ำ ลม ความร้อน หรือระยะทางจริง

Holland เปรียบเทียบประสบการณ์นี้กับหนังฟอร์มยักษ์ที่เขาเคยทำ ซึ่งบางโปรเจกต์แทบไม่ได้พานักแสดงออกไปนอกสตูดิโอ การทำงานในโลกของ Nolan จึงเป็นประสบการณ์อีกขั้วหนึ่ง

“มีบางวันที่กองถ่าย ซึ่งจนถึงตอนนี้ผมยังพยายามทำความเข้าใจกับภาพที่เกิดขึ้นอยู่เลย”

หลายปีก่อน Holland เคยพูดว่าเขาอยากทำงานกับ Christopher Nolan เขาเป็นแฟน Memento และติดตามผลงานของ Nolan มานาน แต่เมื่อโอกาสมาถึงจริง เขากลับรู้สึกขอบคุณที่มันไม่ได้เกิดเร็วกว่านี้

“ผมดีใจที่เขาไม่ได้ติดต่อผมเมื่อห้าปีก่อน เพราะตอนนั้นผมอาจยังไม่พร้อมที่จะรับมือกับภาพยนตร์ขนาดนี้”

บางโอกาสอาจไม่ได้มาช้า เราเพียงต้องใช้เวลาเติบโตให้พร้อมสำหรับมัน

🟡 บ้านของ Nolan

The Odyssey คือหนึ่งในเรื่องเล่าการกลับบ้านที่สำคัญที่สุดของมนุษยชาติ

Odysseus ใช้เวลาสิบปีในสงคราม และอีกสิบปีเพื่อเดินทางกลับ Ithaca ระหว่างทาง เขาพบทั้งอำนาจ ความสุข การล่อลวง ความสูญเสีย และอุปสรรคที่ดูเหมือนไม่มีวันสิ้นสุด แต่แรงดึงดูดของเรื่องยังคงอยู่ที่เดิม

บ้าน

เมื่อผมถามว่า ภาพยนตร์เรื่องนี้ทำให้ความหมายของคำว่าบ้านเปลี่ยนไปอย่างไร Tom Holland เริ่มต้นด้วยการพูดถึงความโชคดี

“สิ่งที่ผมรู้สึกขอบคุณมากที่สุดในชีวิตคือครอบครัวของผม พวกเขาคือจุดยึดเหนี่ยว เป็นชุมชน และเป็นรากฐานของชีวิตประจำวันของผม ความสำเร็จมากมายในชีวิตล้วนมาจากคำสอนของพ่อแม่และพี่น้อง”

ขณะสนทนา เราทุกคนอยู่ที่มุมไบ ห่างจากครอบครัวไปอีกซีกโลก

“ผมไม่แน่ใจว่าภาพยนตร์เรื่องนี้เปลี่ยนมุมมองที่ผมมีต่อครอบครัวหรือเปล่า แต่มันทำให้ความรักที่ผมมีต่อพวกเขาหนักแน่นขึ้น”

Matt Damon พยักหน้าเห็นด้วย

“ผมไม่คิดว่ามันเปลี่ยนมุมมอง แต่มันทำให้ความรู้สึกนั้นลึกซึ้งขึ้น”

สำหรับ Damon การถ่ายทำในสถานที่ห่างไกลจากภรรยาและลูกๆ ทำให้เขาเข้าถึงความรู้สึกของ Odysseus ได้ง่ายขึ้น เขาไม่จำเป็นต้องจินตนาการทั้งหมดว่าความคิดถึงบ้านเป็นอย่างไร เพราะความรู้สึกนั้นมีอยู่จริง

เมื่อผมนำคำถามเดียวกันไปถาม Nolan เขาหยุดคิดเล็กน้อย มืออยู่ใกล้ tumbler ใบเดิมที่เขาจิบชามาตลอดบทสนทนา

“เป็นคำถามที่ตอบยากเหมือนกัน”

ก่อนจะอธิบายว่า ความหมายของบ้านเปลี่ยนไปตามอายุและช่วงเวลาของชีวิต

“เมื่อคุณอายุมากขึ้น โดยเฉพาะเมื่อมีครอบครัว บ้านจะมีความหมายถึงสถานที่หรือที่ตั้งทางกายภาพน้อยลง แต่มันจะหมายถึงการได้อยู่ท่ามกลางเพื่อนและครอบครัวมากขึ้น”

ตลอดการสร้าง The Odyssey ทีมงานเดินทางข้ามโลก แต่ Nolan บอกว่า พวกเขายังคงรู้สึกถึงความผูกพันและการอยู่ร่วมกัน

“สำหรับพวกเราทุกคน การถ่ายทำภาพยนตร์ The Odyssey เป็นเหมือนการเดินทางข้ามโลก แต่พวกเราก็มักจะรู้สึกถึงความผูกพันและการอยู่ร่วมกันเสมอ”

“ผมคิดว่านั่นแหละคือความรู้สึกของการมีบ้าน”

ไม่กี่นาทีต่อมา กล้องหยุดบันทึก ผมลุกขึ้นลา Christopher Nolan และเดินออกจากห้อง

ข้างนอก มุมไบยังคงเคลื่อนไหวด้วยความเร็วของมัน ผู้คน รถยนต์ และเสียงของเมืองเดินหน้าต่อไปเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

แต่ประโยคหนึ่งยังคงอยู่

“เมื่อเราอายุมากขึ้น บ้านจะหมายถึงสถานที่น้อยลง และหมายถึงการได้อยู่ท่ามกลางคนที่เรารักมากขึ้น”

บางที Odysseus อาจใช้เวลาสิบปีเพื่อค้นพบเรื่องนั้น

Nolan ใช้ภาพยนตร์หนึ่งเรื่อง

ส่วนพวกเราที่เหลือ อาจยังอยู่ระหว่างทาง.